{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3218536"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3218536","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η σχέση του σακχαρώδους διαβήτη με τη σταθεροποίηση και την οστεοενσωμάτωση των οδοντικών εμφυτευμάτων","abstract":"Εισαγωγή: Η επαρκής οδοντιατρική αποκατάσταση με τη χρήση και εμφυτευμάτων παίζει καθοριστικό ρόλο στην προαγωγή των διατροφικών συνηθειών των διαβητικών ασθενών και στον καλύτερο μεταβολικό έλεγχο. Σκοπός: Η διερεύνηση της σχέσης του σακχαρώδους διαβήτη με τη σταθεροποίηση και την οστεοενσωμάτωση των οδοντικών εμφυτευμάτων. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε μια αναδρομική μελέτη με τη συλλογή δεδομένων από μια ιδιωτική οδοντιατρική κλινική στην Αθήνα. Η συλλογή των δεδομένων αφορούσε στο χρονικό διάστημα μεταξύ Ιανουαρίου του 2016 και Αυγούστου του 2021. Στο χρονικό αυτό διάστημα καταγράφηκαν όλα τα περιστατικά που αφορούσαν στην τοποθέτηση εμφυτευμάτων σε διαβητικούς ασθενείς στην κλινική. Πιο συγκεκριμένα, καταγράφηκαν 93 εμφυτεύματα σε 36 διαβητικούς ασθενείς. Στο ίδιο χρονικό διάστημα, λήφθηκαν τυχαία από τα αρχεία της κλινικής 93 εμφυτεύματα που αφορούσαν σε μη διαβητικούς στην κλινική, έτσι ώστε να αποτελέσουν τη συγκριτική ομάδα. Το πηλίκο σταθερότητας των εμφυτευμάτων μετρήθηκε αμέσως μετά από την τοποθέτηση των εμφυτευμάτων και έπειτα από τέσσερις μήνες. Αποτελέσματα: Η μέση τιμή του πηλίκου σταθερότητας των εμφυτευμάτων αμέσως μετά από την τοποθέτησή τους ήταν 75,97 στους μη διαβητικούς και 76,85 στους διαβητικούς (p=0,42). Η μέση τιμή του πηλίκου σταθερότητας των εμφυτευμάτων έπειτα από τέσσερις μήνες ήταν 78,92 στους μη διαβητικούς και 78,44 στους διαβητικούς (p=0,58). Η μέση τιμή του πηλίκου σταθερότητας των εμφυτευμάτων στους μη διαβητικούς αυξήθηκε στατιστικά σημαντικά στους πρώτους τέσσερις μήνες από 75,97 σε 78,92 (p<0,001). Η μέση τιμή του πηλίκου σταθερότητας των εμφυτευμάτων στους διαβητικούς αυξήθηκε στατιστικά σημαντικά στους πρώτους τέσσερις μήνες από 76,85 σε 78,44 (p=0,011). Δεν καταγράφηκε κάποια απώλεια εμφυτεύματος τόσο στους διαβητικούς όσο και στους μη διαβητικούς (p=1). Σύμφωνα με την πολυμεταβλητή ανάλυση, οι ασθενείς στους οποίους δεν τοποθετήθηκαν βιο-υλικά κατά τη διάρκεια της εμφύτευσης, οι ασθενείς που δεν είχαν υποβληθεί σε προηγούμενες χειρουργικές επεμβάσεις και οι ασθενείς στους οποίους τοποθετήθηκαν εμφυτεύματα στην κάτω γνάθο είχαν καλύτερη σταθερότητα των εμφυτευμάτων. Συμπεράσματα: Η σταθερότητα των εμφυτευμάτων αυξήθηκε στατιστικά σημαντικά στους πρώτους τέσσερις μήνες της τοποθέτησής τους. Δεν βρέθηκε σχέση μεταξύ του σακχαρώδους διαβήτη και της σταθεροποίησης και της οστεοενσωμάτωσης των οδοντικών εμφυτευμάτων. Εντούτοις, απαιτούνται μελέτες με μεγαλύτερο δείγμα και μεγαλύτερο χρονικό διάστημα παρακολούθησης των ασθενών, έτσι ώστε να αποσαφηνιστούν καλύτερα οι κίνδυνοι και τα οφέλη της τοποθέτησης οδοντικών εμφυτευμάτων στους διαβητικούς ασθενείς.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η επαρκής οδοντιατρική αποκατάσταση με τη χρήση και εμφυτευμάτων παίζει καθοριστικό ρόλο στην προαγωγή των διατροφικών συνηθειών των διαβητικών ασθενών και στον καλύτερο μεταβολικό έλεγχο. Σκοπός: Η διερεύνηση της σχέσης του σακχαρώδους διαβήτη με τη σταθεροποίηση και την οστεοενσωμάτωση των οδοντικών εμφυτευμάτων. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε μια αναδρομική μελέτη με τη συλλογή δεδομένων από μια ιδιωτική οδοντιατρική κλινική στην Αθήνα. Η συλλογή των δεδομένων αφορούσε στο χρονικό διάστημα μεταξύ Ιανουαρίου του 2016 και Αυγούστου του 2021. Στο χρονικό αυτό διάστημα καταγράφηκαν όλα τα περιστατικά που αφορούσαν στην τοποθέτηση εμφυτευμάτων σε διαβητικούς ασθενείς στην κλινική. Πιο συγκεκριμένα, καταγράφηκαν 93 εμφυτεύματα σε 36 διαβητικούς ασθενείς. Στο ίδιο χρονικό διάστημα, λήφθηκαν τυχαία από τα αρχεία της κλινικής 93 εμφυτεύματα που αφορούσαν σε μη διαβητικούς στην κλινική, έτσι ώστε να αποτελέσουν τη συγκριτική ομάδα. Το πηλίκο σταθερότητας των εμφυτευμάτων μετρήθηκε αμέσως μετά από την τοποθέτηση των εμφυτευμάτων και έπειτα από τέσσερις μήνες. Αποτελέσματα: Η μέση τιμή του πηλίκου σταθερότητας των εμφυτευμάτων αμέσως μετά από την τοποθέτησή τους ήταν 75,97 στους μη διαβητικούς και 76,85 στους διαβητικούς (p=0,42). Η μέση τιμή του πηλίκου σταθερότητας των εμφυτευμάτων έπειτα από τέσσερις μήνες ήταν 78,92 στους μη διαβητικούς και 78,44 στους διαβητικούς (p=0,58). Η μέση τιμή του πηλίκου σταθερότητας των εμφυτευμάτων στους μη διαβητικούς αυξήθηκε στατιστικά σημαντικά στους πρώτους τέσσερις μήνες από 75,97 σε 78,92 (p&lt;0,001). Η μέση τιμή του πηλίκου σταθερότητας των εμφυτευμάτων στους διαβητικούς αυξήθηκε στατιστικά σημαντικά στους πρώτους τέσσερις μήνες από 76,85 σε 78,44 (p=0,011). Δεν καταγράφηκε κάποια απώλεια εμφυτεύματος τόσο στους διαβητικούς όσο και στους μη διαβητικούς (p=1). Σύμφωνα με την πολυμεταβλητή ανάλυση, οι ασθενείς στους οποίους δεν τοποθετήθηκαν βιο-υλικά κατά τη διάρκεια της εμφύτευσης, οι ασθενείς που δεν είχαν υποβληθεί σε προηγούμενες χειρουργικές επεμβάσεις και οι ασθενείς στους οποίους τοποθετήθηκαν εμφυτεύματα στην κάτω γνάθο είχαν καλύτερη σταθερότητα των εμφυτευμάτων. Συμπεράσματα: Η σταθερότητα των εμφυτευμάτων αυξήθηκε στατιστικά σημαντικά στους πρώτους τέσσερις μήνες της τοποθέτησής τους. Δεν βρέθηκε σχέση μεταξύ του σακχαρώδους διαβήτη και της σταθεροποίησης και της οστεοενσωμάτωσης των οδοντικών εμφυτευμάτων. Εντούτοις, απαιτούνται μελέτες με μεγαλύτερο δείγμα και μεγαλύτερο χρονικό διάστημα παρακολούθησης των ασθενών, έτσι ώστε να αποσαφηνιστούν καλύτερα οι κίνδυνοι και τα οφέλη της τοποθέτησης οδοντικών εμφυτευμάτων στους διαβητικούς ασθενείς.","abstract_has_math":false,"creators":["Κατσιρούμπα Αγλαΐα","Katsiroumpa Aglaia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:02Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3218536"],"render_values":[{"text":"uoadl:3218536","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218536","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218536","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3218536","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κατσιρούμπα Αγλαΐα","Katsiroumpa Aglaia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3218536","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218536"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η επαρκής οδοντιατρική αποκατάσταση με τη χρήση και εμφυτευμάτων παίζει καθοριστικό ρόλο στην προαγωγή των διατροφικών συνηθειών των διαβητικών ασθενών και στον καλύτερο μεταβολικό έλεγχο. Σκοπός: Η διερεύνηση της σχέσης του σακχαρώδους διαβήτη με τη σταθεροποίηση και την οστεοενσωμάτωση των οδοντικών εμφυτευμάτων. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε μια αναδρομική μελέτη με τη συλλογή δεδομένων από μια ιδιωτική οδοντιατρική κλινική στην Αθήνα. Η συλλογή των δεδομένων αφορούσε στο χρονικό διάστημα μεταξύ Ιανουαρίου του 2016 και Αυγούστου του 2021. Στο χρονικό αυτό διάστημα καταγράφηκαν όλα τα περιστατικά που αφορούσαν στην τοποθέτηση εμφυτευμάτων σε διαβητικούς ασθενείς στην κλινική. Πιο συγκεκριμένα, καταγράφηκαν 93 εμφυτεύματα σε 36 διαβητικούς ασθενείς. Στο ίδιο χρονικό διάστημα, λήφθηκαν τυχαία από τα αρχεία της κλινικής 93 εμφυτεύματα που αφορούσαν σε μη διαβητικούς στην κλινική, έτσι ώστε να αποτελέσουν τη συγκριτική ομάδα. Το πηλίκο σταθερότητας των εμφυτευμάτων μετρήθηκε αμέσως μετά από την τοποθέτηση των εμφυτευμάτων και έπειτα από τέσσερις μήνες. Αποτελέσματα: Η μέση τιμή του πηλίκου σταθερότητας των εμφυτευμάτων αμέσως μετά από την τοποθέτησή τους ήταν 75,97 στους μη διαβητικούς και 76,85 στους διαβητικούς (p=0,42). Η μέση τιμή του πηλίκου σταθερότητας των εμφυτευμάτων έπειτα από τέσσερις μήνες ήταν 78,92 στους μη διαβητικούς και 78,44 στους διαβητικούς (p=0,58). Η μέση τιμή του πηλίκου σταθερότητας των εμφυτευμάτων στους μη διαβητικούς αυξήθηκε στατιστικά σημαντικά στους πρώτους τέσσερις μήνες από 75,97 σε 78,92 (p<0,001). Η μέση τιμή του πηλίκου σταθερότητας των εμφυτευμάτων στους διαβητικούς αυξήθηκε στατιστικά σημαντικά στους πρώτους τέσσερις μήνες από 76,85 σε 78,44 (p=0,011). Δεν καταγράφηκε κάποια απώλεια εμφυτεύματος τόσο στους διαβητικούς όσο και στους μη διαβητικούς (p=1). Σύμφωνα με την πολυμεταβλητή ανάλυση, οι ασθενείς στους οποίους δεν τοποθετήθηκαν βιο-υλικά κατά τη διάρκεια της εμφύτευσης, οι ασθενείς που δεν είχαν υποβληθεί σε προηγούμενες χειρουργικές επεμβάσεις και οι ασθενείς στους οποίους τοποθετήθηκαν εμφυτεύματα στην κάτω γνάθο είχαν καλύτερη σταθερότητα των εμφυτευμάτων. Συμπεράσματα: Η σταθερότητα των εμφυτευμάτων αυξήθηκε στατιστικά σημαντικά στους πρώτους τέσσερις μήνες της τοποθέτησής τους. Δεν βρέθηκε σχέση μεταξύ του σακχαρώδους διαβήτη και της σταθεροποίησης και της οστεοενσωμάτωσης των οδοντικών εμφυτευμάτων. Εντούτοις, απαιτούνται μελέτες με μεγαλύτερο δείγμα και μεγαλύτερο χρονικό διάστημα παρακολούθησης των ασθενών, έτσι ώστε να αποσαφηνιστούν καλύτερα οι κίνδυνοι και τα οφέλη της τοποθέτησης οδοντικών εμφυτευμάτων στους διαβητικούς ασθενείς.","Introduction: Adequate dental restoration including the use of implants is critical in healthy eating habits of diabetic patients and appropriate metabolic control. Aim: To investigate the relationship between diabetes mellitus and dental implants stabilization and osseointegration. Methodology: A retrospective study was conducted in a private dental clinic in Athens. Data collection referred to the period between January 2016 and August 2021. During this time period, all cases related to implant placement in diabetic patients at the clinic were recorded. In particular, 93 implants were recorded in 36 diabetic patients. During the same time period, 93 implant cases involving non-diabetics at the clinic were randomly taken from the clinic records to provide the comparison group. The implant stability quotient was measured immediately after implant placement and after four months. Results: The mean value of the implant stability quotient immediately after implant placement was 75.97 in non-diabetics and 76.85 in diabetics (p=0.42). The mean value of the implant stability quotient after four months was 78.92 in non-diabetics and 78.44 in diabetics (p=0.58). The mean value of the implant stability quotient in non-diabetics increased statistically significantly in the first four months from 75.97 to 78.92 (p<0.001). The mean value of the implant stability quotient in diabetics increased statistically significantly in the first four months from 76.85 to 78.44 (p=0.011). No implant loss was recorded in both diabetics and non-diabetics (p=1). According to multivariate analysis, patients who did not have bio-materials placed during implantation, patients who had not undergone previous surgical procedures and patients who had implants placed in the mandible had better implant stability. Conclusions: The stability of the implants increased statistically significant in the first four months of implant placement. No relationship was found between diabetes mellitus and dental implants stabilization and osseointegration. However, studies with a larger sample size and longer follow-up of patients are needed to better clarify the risks and benefits of dental implants in diabetic patients."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η σχέση του σακχαρώδους διαβήτη με τη σταθεροποίηση και την οστεοενσωμάτωση των οδοντικών εμφυτευμάτων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κατσιρούμπα Αγλαΐα","Katsiroumpa Aglaia"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η επαρκής οδοντιατρική αποκατάσταση με τη χρήση και εμφυτευμάτων παίζει καθοριστικό ρόλο στην προαγωγή των διατροφικών συνηθειών των διαβητικών ασθενών και στον καλύτερο μεταβολικό έλεγχο. Σκοπός: Η διερεύνηση της σχέσης του σακχαρώδους διαβήτη με τη σταθεροποίηση και την οστεοενσωμάτωση των οδοντικών εμφυτευμάτων. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε μια αναδρομική μελέτη με τη συλλογή δεδομένων από μια ιδιωτική οδοντιατρική κλινική στην Αθήνα. Η συλλογή των δεδομένων αφορούσε στο χρονικό διάστημα μεταξύ Ιανουαρίου του 2016 και Αυγούστου του 2021. Στο χρονικό αυτό διάστημα καταγράφηκαν όλα τα περιστατικά που αφορούσαν στην τοποθέτηση εμφυτευμάτων σε διαβητικούς ασθενείς στην κλινική. Πιο συγκεκριμένα, καταγράφηκαν 93 εμφυτεύματα σε 36 διαβητικούς ασθενείς. Στο ίδιο χρονικό διάστημα, λήφθηκαν τυχαία από τα αρχεία της κλινικής 93 εμφυτεύματα που αφορούσαν σε μη διαβητικούς στην κλινική, έτσι ώστε να αποτελέσουν τη συγκριτική ομάδα. Το πηλίκο σταθερότητας των εμφυτευμάτων μετρήθηκε αμέσως μετά από την τοποθέτηση των εμφυτευμάτων και έπειτα από τέσσερις μήνες. Αποτελέσματα: Η μέση τιμή του πηλίκου σταθερότητας των εμφυτευμάτων αμέσως μετά από την τοποθέτησή τους ήταν 75,97 στους μη διαβητικούς και 76,85 στους διαβητικούς (p=0,42). Η μέση τιμή του πηλίκου σταθερότητας των εμφυτευμάτων έπειτα από τέσσερις μήνες ήταν 78,92 στους μη διαβητικούς και 78,44 στους διαβητικούς (p=0,58). Η μέση τιμή του πηλίκου σταθερότητας των εμφυτευμάτων στους μη διαβητικούς αυξήθηκε στατιστικά σημαντικά στους πρώτους τέσσερις μήνες από 75,97 σε 78,92 (p<0,001). Η μέση τιμή του πηλίκου σταθερότητας των εμφυτευμάτων στους διαβητικούς αυξήθηκε στατιστικά σημαντικά στους πρώτους τέσσερις μήνες από 76,85 σε 78,44 (p=0,011). Δεν καταγράφηκε κάποια απώλεια εμφυτεύματος τόσο στους διαβητικούς όσο και στους μη διαβητικούς (p=1). Σύμφωνα με την πολυμεταβλητή ανάλυση, οι ασθενείς στους οποίους δεν τοποθετήθηκαν βιο-υλικά κατά τη διάρκεια της εμφύτευσης, οι ασθενείς που δεν είχαν υποβληθεί σε προηγούμενες χειρουργικές επεμβάσεις και οι ασθενείς στους οποίους τοποθετήθηκαν εμφυτεύματα στην κάτω γνάθο είχαν καλύτερη σταθερότητα των εμφυτευμάτων. Συμπεράσματα: Η σταθερότητα των εμφυτευμάτων αυξήθηκε στατιστικά σημαντικά στους πρώτους τέσσερις μήνες της τοποθέτησής τους. Δεν βρέθηκε σχέση μεταξύ του σακχαρώδους διαβήτη και της σταθεροποίησης και της οστεοενσωμάτωσης των οδοντικών εμφυτευμάτων. Εντούτοις, απαιτούνται μελέτες με μεγαλύτερο δείγμα και μεγαλύτερο χρονικό διάστημα παρακολούθησης των ασθενών, έτσι ώστε να αποσαφηνιστούν καλύτερα οι κίνδυνοι και τα οφέλη της τοποθέτησης οδοντικών εμφυτευμάτων στους διαβητικούς ασθενείς.","Introduction: Adequate dental restoration including the use of implants is critical in healthy eating habits of diabetic patients and appropriate metabolic control. Aim: To investigate the relationship between diabetes mellitus and dental implants stabilization and osseointegration. Methodology: A retrospective study was conducted in a private dental clinic in Athens. Data collection referred to the period between January 2016 and August 2021. During this time period, all cases related to implant placement in diabetic patients at the clinic were recorded. In particular, 93 implants were recorded in 36 diabetic patients. During the same time period, 93 implant cases involving non-diabetics at the clinic were randomly taken from the clinic records to provide the comparison group. The implant stability quotient was measured immediately after implant placement and after four months. Results: The mean value of the implant stability quotient immediately after implant placement was 75.97 in non-diabetics and 76.85 in diabetics (p=0.42). The mean value of the implant stability quotient after four months was 78.92 in non-diabetics and 78.44 in diabetics (p=0.58). The mean value of the implant stability quotient in non-diabetics increased statistically significantly in the first four months from 75.97 to 78.92 (p<0.001). The mean value of the implant stability quotient in diabetics increased statistically significantly in the first four months from 76.85 to 78.44 (p=0.011). No implant loss was recorded in both diabetics and non-diabetics (p=1). According to multivariate analysis, patients who did not have bio-materials placed during implantation, patients who had not undergone previous surgical procedures and patients who had implants placed in the mandible had better implant stability. Conclusions: The stability of the implants increased statistically significant in the first four months of implant placement. No relationship was found between diabetes mellitus and dental implants stabilization and osseointegration. However, studies with a larger sample size and longer follow-up of patients are needed to better clarify the risks and benefits of dental implants in diabetic patients."],"dc:identifier":["uoadl:3218536","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218536"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η σχέση του σακχαρώδους διαβήτη με τη σταθεροποίηση και την οστεοενσωμάτωση των οδοντικών εμφυτευμάτων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:02Z"}