{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3218569"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3218569","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εμφάνιση παγκρεατικού συριγγίου μετά από παγκρεατο-δωδεκαδακτυλεκτομή και επίδραση στην επιβίωση. Μελέτη βιβλιογραφίας και αναδρομική μελέτη σειράς χειρουργικών ασθενών από το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αττικόν.","abstract":"Περίληψη Εισαγωγή Η παγκρεατοδωδεκαδαλεκτομή θεωρείται μια από τις απαιτητικότερες και δύσκολες χειρουργικές επεμβάσεις και εκτελείται με σκοπό συνήθως την αφαίρεση καλόηθων ή κακόηθων όγκων του παγκρέατος ή του χολικού δέντρου καθώς και σε περιπτώσεις τραύματος. Αυτό το περίπλοκο χειρουργείο έχει συχνά πολλαπλές επιπλοκές, δυνητικά καταστροφικές για την επιβίωση των ασθενών. Μια από τις συχνές επιπλοκές είναι η εμφάνιση παγκρεατικού συριγγίου (postoperative pancreatic fistula, POPF), γεγονός που σύμφωνα με τους περισσότερους συγγραφείς - ερευνητές επιπλέκει πολύ την μετεγχειρητική πορεία των ασθενών και πολλές φορές σημαίνει αυξημένη θνητότητα. Μεγάλες κλινικές μελέτες έχουν σχεδιαστεί για να αποδείξουν την αυξημένη νοσηρότητα και θνητότητα στην ομάδα ασθενών με POPF καθώς και πολλαπλές προσπάθειες έχουν γίνει ώστε να βρεθεί η καλύτερη χειρουργική τεχνική για να αποφευχθεί η εμφάνιση POPF και οι ασθενείς να έχουν καλύτερη πρόγνωση. Υλικό και μεθοδολογία Πρόκειται για αναδρομική μελέτη της εμφάνισης της επιπλοκής του παγκρεατικού συριγγίου σε μία σειρά ασθενών που υποβλήθηκαν σε επέμβαση παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομής στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αττικόν από 01/01/2013 έως 31/12/2018. Η παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή έγκειται στη χρησιμοποίηση μίας έλικα λεπτού εντέρου (short) Roux-en-Y με αναστομώσεις του στομάχου και του παγκρέατος με την αναστόμωση του χοληφόρου δέντρου να γίνεται στον μακρύ βραχίονα του λεπτού εντέρου. Η βασική ιδέα πίσω από την προσέγγιση είναι να επιτευχθεί αρκετή απόσταση της παγκρεατονηστιδικής αναστόμωσης από τα ενεργοποιημένα γαστρικά υγρά και το χολικό χυμό, καθώς ένα από τα σενάρια που εξηγεί την διάσπαση της παγκρεατονηστιδικής αναστόμωσης είναι η ενεργότητα των παγκρεατικών ενζύμων. Αποτελέσματα Μελετήθηκαν 126 ασθενείς (n=126) με διάμεση ηλικία τα 66.1 έτη (58.7, 74). Από το δείγμα της μελέτης αυτής, παγκρεατικό συρίγγιο παρουσίασε το 13.5% (17 ασθενείς) εκ των οποίων το 8.7% χαρακτηρίζεται ως biochemical leak και το υπόλοιπο 4.8% ως παγκρεατικό συρίγγιο B και C. Οι ασθενείς μελετήθηκαν σε δύο ομάδες ως προς την εμφάνιση παγκρεατικού συριγγίου (ομάδα Α, ασθενείς που δεν παρουσίασαν παγκρεατικό συρίγγιο και ομάδα Β, ασθενείς που παρουσίασαν παγκρεατικό συρίγγιο). Παράγοντες κινδύνου για εμφάνιση παγκρεατικού συριγγίου ανεδείχθησαν ο αυξημένος δείκτης μάζας σώματος (BMI) (p=0.01), η μετεγχειρητική αιμορραγία (p=0.03), ενώ το παγκρεατικό συρίγγιο συσχετίσθηκε με παράταση ημερών νοσηλείας (p<0.001), χολική διαφυγή (p<0.001), ανεπάρκεια οργάνου (p<0.001) και μειωμένη επιβίωση σε μήνες (p=0.02). Ο προεγχειρητικός ίκτερος (p=0.001) και η μετεγχειρητική νοσηλεία σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) (p=0.013) φαίνεται να επηρεάζουν αρνητικά τη θνητότητα. Συμπεράσματα Το χειρουργικό κέντρο ΠΓΝ ΑΤΤΙΚΟΝ έχει ασχοληθεί εκτεταμένα με την πρόληψη του παγκρεατικού συριγγίου καθώς έχει αναγνωριστεί η σημασία της επιπλοκής σε σχέση με την νοσηρότητα και την θνητότητα. Η διαφορά στην επέμβαση κατά Whipple έγκειται στο σύστημα αναστομώσεων και σύμφωνα με τα ποσοστά εμφάνισης παγκρεατικού συριγγίου, πιθανότατα δημιουργεί μια στεγανότερη αναστόμωση χωρίς ενεργά παγκρεατικά ένζυμα. Η υπεροχή της τροποποιημένης επέμβασης της παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομής χρήζει επιβεβαίωσης με μια νέα μελέτη που θα συγκρίνει τις δύο τεχνικές και τα αποτελέσματά τους.","abstract_html":"Περίληψη Εισαγωγή Η παγκρεατοδωδεκαδαλεκτομή θεωρείται μια από τις απαιτητικότερες και δύσκολες χειρουργικές επεμβάσεις και εκτελείται με σκοπό συνήθως την αφαίρεση καλόηθων ή κακόηθων όγκων του παγκρέατος ή του χολικού δέντρου καθώς και σε περιπτώσεις τραύματος. Αυτό το περίπλοκο χειρουργείο έχει συχνά πολλαπλές επιπλοκές, δυνητικά καταστροφικές για την επιβίωση των ασθενών. Μια από τις συχνές επιπλοκές είναι η εμφάνιση παγκρεατικού συριγγίου (postoperative pancreatic fistula, POPF), γεγονός που σύμφωνα με τους περισσότερους συγγραφείς - ερευνητές επιπλέκει πολύ την μετεγχειρητική πορεία των ασθενών και πολλές φορές σημαίνει αυξημένη θνητότητα. Μεγάλες κλινικές μελέτες έχουν σχεδιαστεί για να αποδείξουν την αυξημένη νοσηρότητα και θνητότητα στην ομάδα ασθενών με POPF καθώς και πολλαπλές προσπάθειες έχουν γίνει ώστε να βρεθεί η καλύτερη χειρουργική τεχνική για να αποφευχθεί η εμφάνιση POPF και οι ασθενείς να έχουν καλύτερη πρόγνωση. Υλικό και μεθοδολογία Πρόκειται για αναδρομική μελέτη της εμφάνισης της επιπλοκής του παγκρεατικού συριγγίου σε μία σειρά ασθενών που υποβλήθηκαν σε επέμβαση παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομής στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αττικόν από 01/01/2013 έως 31/12/2018. Η παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή έγκειται στη χρησιμοποίηση μίας έλικα λεπτού εντέρου (short) Roux-en-Y με αναστομώσεις του στομάχου και του παγκρέατος με την αναστόμωση του χοληφόρου δέντρου να γίνεται στον μακρύ βραχίονα του λεπτού εντέρου. Η βασική ιδέα πίσω από την προσέγγιση είναι να επιτευχθεί αρκετή απόσταση της παγκρεατονηστιδικής αναστόμωσης από τα ενεργοποιημένα γαστρικά υγρά και το χολικό χυμό, καθώς ένα από τα σενάρια που εξηγεί την διάσπαση της παγκρεατονηστιδικής αναστόμωσης είναι η ενεργότητα των παγκρεατικών ενζύμων. Αποτελέσματα Μελετήθηκαν 126 ασθενείς (n=126) με διάμεση ηλικία τα 66.1 έτη (58.7, 74). Από το δείγμα της μελέτης αυτής, παγκρεατικό συρίγγιο παρουσίασε το 13.5% (17 ασθενείς) εκ των οποίων το 8.7% χαρακτηρίζεται ως biochemical leak και το υπόλοιπο 4.8% ως παγκρεατικό συρίγγιο B και C. Οι ασθενείς μελετήθηκαν σε δύο ομάδες ως προς την εμφάνιση παγκρεατικού συριγγίου (ομάδα Α, ασθενείς που δεν παρουσίασαν παγκρεατικό συρίγγιο και ομάδα Β, ασθενείς που παρουσίασαν παγκρεατικό συρίγγιο). Παράγοντες κινδύνου για εμφάνιση παγκρεατικού συριγγίου ανεδείχθησαν ο αυξημένος δείκτης μάζας σώματος (BMI) (p=0.01), η μετεγχειρητική αιμορραγία (p=0.03), ενώ το παγκρεατικό συρίγγιο συσχετίσθηκε με παράταση ημερών νοσηλείας (p&lt;0.001), χολική διαφυγή (p&lt;0.001), ανεπάρκεια οργάνου (p&lt;0.001) και μειωμένη επιβίωση σε μήνες (p=0.02). Ο προεγχειρητικός ίκτερος (p=0.001) και η μετεγχειρητική νοσηλεία σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) (p=0.013) φαίνεται να επηρεάζουν αρνητικά τη θνητότητα. Συμπεράσματα Το χειρουργικό κέντρο ΠΓΝ ΑΤΤΙΚΟΝ έχει ασχοληθεί εκτεταμένα με την πρόληψη του παγκρεατικού συριγγίου καθώς έχει αναγνωριστεί η σημασία της επιπλοκής σε σχέση με την νοσηρότητα και την θνητότητα. Η διαφορά στην επέμβαση κατά Whipple έγκειται στο σύστημα αναστομώσεων και σύμφωνα με τα ποσοστά εμφάνισης παγκρεατικού συριγγίου, πιθανότατα δημιουργεί μια στεγανότερη αναστόμωση χωρίς ενεργά παγκρεατικά ένζυμα. Η υπεροχή της τροποποιημένης επέμβασης της παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομής χρήζει επιβεβαίωσης με μια νέα μελέτη που θα συγκρίνει τις δύο τεχνικές και τα αποτελέσματά τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαδολιοπούλου Μαρία","Papadoliopoulou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:02Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3218569"],"render_values":[{"text":"uoadl:3218569","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218569","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218569","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3218569","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαδολιοπούλου Μαρία","Papadoliopoulou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3218569","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218569"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Περίληψη Εισαγωγή Η παγκρεατοδωδεκαδαλεκτομή θεωρείται μια από τις απαιτητικότερες και δύσκολες χειρουργικές επεμβάσεις και εκτελείται με σκοπό συνήθως την αφαίρεση καλόηθων ή κακόηθων όγκων του παγκρέατος ή του χολικού δέντρου καθώς και σε περιπτώσεις τραύματος. Αυτό το περίπλοκο χειρουργείο έχει συχνά πολλαπλές επιπλοκές, δυνητικά καταστροφικές για την επιβίωση των ασθενών. Μια από τις συχνές επιπλοκές είναι η εμφάνιση παγκρεατικού συριγγίου (postoperative pancreatic fistula, POPF), γεγονός που σύμφωνα με τους περισσότερους συγγραφείς - ερευνητές επιπλέκει πολύ την μετεγχειρητική πορεία των ασθενών και πολλές φορές σημαίνει αυξημένη θνητότητα. Μεγάλες κλινικές μελέτες έχουν σχεδιαστεί για να αποδείξουν την αυξημένη νοσηρότητα και θνητότητα στην ομάδα ασθενών με POPF καθώς και πολλαπλές προσπάθειες έχουν γίνει ώστε να βρεθεί η καλύτερη χειρουργική τεχνική για να αποφευχθεί η εμφάνιση POPF και οι ασθενείς να έχουν καλύτερη πρόγνωση. Υλικό και μεθοδολογία Πρόκειται για αναδρομική μελέτη της εμφάνισης της επιπλοκής του παγκρεατικού συριγγίου σε μία σειρά ασθενών που υποβλήθηκαν σε επέμβαση παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομής στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αττικόν από 01/01/2013 έως 31/12/2018. Η παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή έγκειται στη χρησιμοποίηση μίας έλικα λεπτού εντέρου (short) Roux-en-Y με αναστομώσεις του στομάχου και του παγκρέατος με την αναστόμωση του χοληφόρου δέντρου να γίνεται στον μακρύ βραχίονα του λεπτού εντέρου. Η βασική ιδέα πίσω από την προσέγγιση είναι να επιτευχθεί αρκετή απόσταση της παγκρεατονηστιδικής αναστόμωσης από τα ενεργοποιημένα γαστρικά υγρά και το χολικό χυμό, καθώς ένα από τα σενάρια που εξηγεί την διάσπαση της παγκρεατονηστιδικής αναστόμωσης είναι η ενεργότητα των παγκρεατικών ενζύμων. Αποτελέσματα Μελετήθηκαν 126 ασθενείς (n=126) με διάμεση ηλικία τα 66.1 έτη (58.7, 74). Από το δείγμα της μελέτης αυτής, παγκρεατικό συρίγγιο παρουσίασε το 13.5% (17 ασθενείς) εκ των οποίων το 8.7% χαρακτηρίζεται ως biochemical leak και το υπόλοιπο 4.8% ως παγκρεατικό συρίγγιο B και C. Οι ασθενείς μελετήθηκαν σε δύο ομάδες ως προς την εμφάνιση παγκρεατικού συριγγίου (ομάδα Α, ασθενείς που δεν παρουσίασαν παγκρεατικό συρίγγιο και ομάδα Β, ασθενείς που παρουσίασαν παγκρεατικό συρίγγιο). Παράγοντες κινδύνου για εμφάνιση παγκρεατικού συριγγίου ανεδείχθησαν ο αυξημένος δείκτης μάζας σώματος (BMI) (p=0.01), η μετεγχειρητική αιμορραγία (p=0.03), ενώ το παγκρεατικό συρίγγιο συσχετίσθηκε με παράταση ημερών νοσηλείας (p<0.001), χολική διαφυγή (p<0.001), ανεπάρκεια οργάνου (p<0.001) και μειωμένη επιβίωση σε μήνες (p=0.02). Ο προεγχειρητικός ίκτερος (p=0.001) και η μετεγχειρητική νοσηλεία σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) (p=0.013) φαίνεται να επηρεάζουν αρνητικά τη θνητότητα. Συμπεράσματα Το χειρουργικό κέντρο ΠΓΝ ΑΤΤΙΚΟΝ έχει ασχοληθεί εκτεταμένα με την πρόληψη του παγκρεατικού συριγγίου καθώς έχει αναγνωριστεί η σημασία της επιπλοκής σε σχέση με την νοσηρότητα και την θνητότητα. Η διαφορά στην επέμβαση κατά Whipple έγκειται στο σύστημα αναστομώσεων και σύμφωνα με τα ποσοστά εμφάνισης παγκρεατικού συριγγίου, πιθανότατα δημιουργεί μια στεγανότερη αναστόμωση χωρίς ενεργά παγκρεατικά ένζυμα. Η υπεροχή της τροποποιημένης επέμβασης της παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομής χρήζει επιβεβαίωσης με μια νέα μελέτη που θα συγκρίνει τις δύο τεχνικές και τα αποτελέσματά τους.","Abstract Introduction Pancreaticoduodenectomy is one of the most complex and challenging surgical procedures, still holding a significant number of postoperative complications. The occurrence of pancreatic fistulae, a complication connected to higher mortality and prolonged hospital stay, remains quite common. Plenty of techniques have been proposed in an effort to improve these rates. Materials and Methods This retrospective study presents a series of pancreaticoduodenectomy cases from a surgical team in Greece (from 01/01/2013 to 31/12/2018) in comparison with rates from high volume centers abroad. The difference in Whipple surgery lies in the anastomoses and concerns a modification in the intestinal loop in which the pancreas and stomach are anastomosed in sequence (loop Y) with the Roux loop draining the bile salts. The premise behind modifying anastomoses is to activate pancreatic enzymes away from anastomoses. Results A total of 126 patients with median age 66.1 years were included in the study. Pancreatic fistula was found in 13.5 % of patients and specifically, the incidence of biochemical leak was 8.7% and grade B and C POPF was 4.8%. Patients were studied in two groups for the occurrence of pancreatic fistula (group A, patients without pancreatic fistula and group B, patients with pancreatic fistula). Risk factors for pancreatic fistula were increased BMI (p = 0.01), postoperative bleeding (p = 0.03), while pancreatic fistula was associated with prolongation of hospitalization days (p <0.001) biliary leakage (p<0.001), organ failure (p <0.001) and reduced survival in months (p = 0.02). Significant correlation with mortality was observed when patients had preoperative jaundice (p = 0.001) or were in need of postoperative hospitalization in the Intensive Care Unit (p = 0.013). Conclusion The surgical center ATTIKON has dealt extensively with the prevention of pancreatic fistula as the importance of the complication in relation to morbidity and mortality has been recognized. The difference in Whipple surgery lies in the anastomosis system and according to the rates of pancreatic fistula occurrence, it probably creates a secure anastomosis without active pancreatic enzymes. The superiority of modified pancreatoduodenectomy needs to be confirmed with a new study comparing the two techniques and their results."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εμφάνιση παγκρεατικού συριγγίου μετά από παγκρεατο-δωδεκαδακτυλεκτομή και επίδραση στην επιβίωση. Μελέτη βιβλιογραφίας και αναδρομική μελέτη σειράς χειρουργικών ασθενών από το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αττικόν."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαδολιοπούλου Μαρία","Papadoliopoulou Maria"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Περίληψη Εισαγωγή Η παγκρεατοδωδεκαδαλεκτομή θεωρείται μια από τις απαιτητικότερες και δύσκολες χειρουργικές επεμβάσεις και εκτελείται με σκοπό συνήθως την αφαίρεση καλόηθων ή κακόηθων όγκων του παγκρέατος ή του χολικού δέντρου καθώς και σε περιπτώσεις τραύματος. Αυτό το περίπλοκο χειρουργείο έχει συχνά πολλαπλές επιπλοκές, δυνητικά καταστροφικές για την επιβίωση των ασθενών. Μια από τις συχνές επιπλοκές είναι η εμφάνιση παγκρεατικού συριγγίου (postoperative pancreatic fistula, POPF), γεγονός που σύμφωνα με τους περισσότερους συγγραφείς - ερευνητές επιπλέκει πολύ την μετεγχειρητική πορεία των ασθενών και πολλές φορές σημαίνει αυξημένη θνητότητα. Μεγάλες κλινικές μελέτες έχουν σχεδιαστεί για να αποδείξουν την αυξημένη νοσηρότητα και θνητότητα στην ομάδα ασθενών με POPF καθώς και πολλαπλές προσπάθειες έχουν γίνει ώστε να βρεθεί η καλύτερη χειρουργική τεχνική για να αποφευχθεί η εμφάνιση POPF και οι ασθενείς να έχουν καλύτερη πρόγνωση. Υλικό και μεθοδολογία Πρόκειται για αναδρομική μελέτη της εμφάνισης της επιπλοκής του παγκρεατικού συριγγίου σε μία σειρά ασθενών που υποβλήθηκαν σε επέμβαση παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομής στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αττικόν από 01/01/2013 έως 31/12/2018. Η παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή έγκειται στη χρησιμοποίηση μίας έλικα λεπτού εντέρου (short) Roux-en-Y με αναστομώσεις του στομάχου και του παγκρέατος με την αναστόμωση του χοληφόρου δέντρου να γίνεται στον μακρύ βραχίονα του λεπτού εντέρου. Η βασική ιδέα πίσω από την προσέγγιση είναι να επιτευχθεί αρκετή απόσταση της παγκρεατονηστιδικής αναστόμωσης από τα ενεργοποιημένα γαστρικά υγρά και το χολικό χυμό, καθώς ένα από τα σενάρια που εξηγεί την διάσπαση της παγκρεατονηστιδικής αναστόμωσης είναι η ενεργότητα των παγκρεατικών ενζύμων. Αποτελέσματα Μελετήθηκαν 126 ασθενείς (n=126) με διάμεση ηλικία τα 66.1 έτη (58.7, 74). Από το δείγμα της μελέτης αυτής, παγκρεατικό συρίγγιο παρουσίασε το 13.5% (17 ασθενείς) εκ των οποίων το 8.7% χαρακτηρίζεται ως biochemical leak και το υπόλοιπο 4.8% ως παγκρεατικό συρίγγιο B και C. Οι ασθενείς μελετήθηκαν σε δύο ομάδες ως προς την εμφάνιση παγκρεατικού συριγγίου (ομάδα Α, ασθενείς που δεν παρουσίασαν παγκρεατικό συρίγγιο και ομάδα Β, ασθενείς που παρουσίασαν παγκρεατικό συρίγγιο). Παράγοντες κινδύνου για εμφάνιση παγκρεατικού συριγγίου ανεδείχθησαν ο αυξημένος δείκτης μάζας σώματος (BMI) (p=0.01), η μετεγχειρητική αιμορραγία (p=0.03), ενώ το παγκρεατικό συρίγγιο συσχετίσθηκε με παράταση ημερών νοσηλείας (p<0.001), χολική διαφυγή (p<0.001), ανεπάρκεια οργάνου (p<0.001) και μειωμένη επιβίωση σε μήνες (p=0.02). Ο προεγχειρητικός ίκτερος (p=0.001) και η μετεγχειρητική νοσηλεία σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) (p=0.013) φαίνεται να επηρεάζουν αρνητικά τη θνητότητα. Συμπεράσματα Το χειρουργικό κέντρο ΠΓΝ ΑΤΤΙΚΟΝ έχει ασχοληθεί εκτεταμένα με την πρόληψη του παγκρεατικού συριγγίου καθώς έχει αναγνωριστεί η σημασία της επιπλοκής σε σχέση με την νοσηρότητα και την θνητότητα. Η διαφορά στην επέμβαση κατά Whipple έγκειται στο σύστημα αναστομώσεων και σύμφωνα με τα ποσοστά εμφάνισης παγκρεατικού συριγγίου, πιθανότατα δημιουργεί μια στεγανότερη αναστόμωση χωρίς ενεργά παγκρεατικά ένζυμα. Η υπεροχή της τροποποιημένης επέμβασης της παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομής χρήζει επιβεβαίωσης με μια νέα μελέτη που θα συγκρίνει τις δύο τεχνικές και τα αποτελέσματά τους.","Abstract Introduction Pancreaticoduodenectomy is one of the most complex and challenging surgical procedures, still holding a significant number of postoperative complications. The occurrence of pancreatic fistulae, a complication connected to higher mortality and prolonged hospital stay, remains quite common. Plenty of techniques have been proposed in an effort to improve these rates. Materials and Methods This retrospective study presents a series of pancreaticoduodenectomy cases from a surgical team in Greece (from 01/01/2013 to 31/12/2018) in comparison with rates from high volume centers abroad. The difference in Whipple surgery lies in the anastomoses and concerns a modification in the intestinal loop in which the pancreas and stomach are anastomosed in sequence (loop Y) with the Roux loop draining the bile salts. The premise behind modifying anastomoses is to activate pancreatic enzymes away from anastomoses. Results A total of 126 patients with median age 66.1 years were included in the study. Pancreatic fistula was found in 13.5 % of patients and specifically, the incidence of biochemical leak was 8.7% and grade B and C POPF was 4.8%. Patients were studied in two groups for the occurrence of pancreatic fistula (group A, patients without pancreatic fistula and group B, patients with pancreatic fistula). Risk factors for pancreatic fistula were increased BMI (p = 0.01), postoperative bleeding (p = 0.03), while pancreatic fistula was associated with prolongation of hospitalization days (p <0.001) biliary leakage (p<0.001), organ failure (p <0.001) and reduced survival in months (p = 0.02). Significant correlation with mortality was observed when patients had preoperative jaundice (p = 0.001) or were in need of postoperative hospitalization in the Intensive Care Unit (p = 0.013). Conclusion The surgical center ATTIKON has dealt extensively with the prevention of pancreatic fistula as the importance of the complication in relation to morbidity and mortality has been recognized. The difference in Whipple surgery lies in the anastomosis system and according to the rates of pancreatic fistula occurrence, it probably creates a secure anastomosis without active pancreatic enzymes. The superiority of modified pancreatoduodenectomy needs to be confirmed with a new study comparing the two techniques and their results."],"dc:identifier":["uoadl:3218569","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218569"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Εμφάνιση παγκρεατικού συριγγίου μετά από παγκρεατο-δωδεκαδακτυλεκτομή και επίδραση στην επιβίωση. Μελέτη βιβλιογραφίας και αναδρομική μελέτη σειράς χειρουργικών ασθενών από το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αττικόν."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:02Z"}