{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3218690"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3218690","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Πρωτόκολλα αντιμετώπισης της αιμορραγίας μετά τον τοκετό","abstract":"Η αιμορραγία μετά τον τοκετό είναι μια κοινή επιπλοκή της κύησης και αποτελεί την κύρια αιτία μητρικού θανάτου σε όλο τον κόσμο. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας, είναι να διεξάγει μια ανασκόπηση και σύγκριση των κατευθυντήριων οδηγιών και πρωτοκόλλων αντιμετώπισης της αιμορραγίας μετά τον τοκετό σε διεθνές επίπεδο. Έπειτα από την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας γύρω από τον ορισμό, την αιτιολογία, τους παράγοντες κινδύνου και την πρόληψη της αιμορραγίας, γίνεται καταγραφή και σύγκριση των συστάσεων αντιμετώπισης της που έχουν διατυπωθεί από τους οργανισμούς WHO, RCOG, CNGOF, ACOG, SOGC και RANZCOG. Μετά από τη διαδικασία σύγκρισης προέκυψαν τόσο σημεία σύγκλισης, όσο και απόκλισης. Τα σημεία σύγκλισης αφορούν: 1) τη χρήση αντικειμενικών εργαλείων μέτρησης της απώλειας αίματος και την αξιολόγηση της κλινικής εικόνας της ασθενούς, 2) την χορήγηση μητροτονικών παραγόντων και μασάζ της μήτρας στην αρχική φάση της διαχείρισης, 3) την παρακολούθηση και έλεγχο των γυναικών σε αυτό το στάδιο (διερεύνηση αιτιολογίας, φυσική εξέταση μήτρας, αξιολόγηση γεννητικής οδού, παρακολούθηση και καταγραφή ζωτικών σημείων, διατήρηση θερμοκρασίας, κλπ.), 4) την αποδοχή του τρανεξαμικού οξέος ως επιλογής θεραπείας στην αιμορραγία μετά τον τοκετό και 5) την κλιμάκωση των παρεμβάσεων, όταν η αιμορραγία είναι σοβαρή ή επίμονη, μεταβαίνοντας σταδιακά στις περισσότερο επεμβατικές. Από την άλλη, εντοπίστηκαν σημεία απόκλισης μεταξύ των κατευθυντήριων οδηγιών τα οποία αφορούν: 1) τη χρονική ακολουθία ή τις προτεραιότητες της χορήγησης των διαφορετικών μητροτονικών φαρμάκων, αν και η ωκυτοκίνη παραμένει η πρώτη επιλογή θεραπείας, 2) τη χορήγηση σουλπροστόνης και καρμπετοσίνης, 3) το χρονικό πλαίσιο και τις περιστάσεις που υποδηλώνουν την χορήγηση του τρανεξαμικού οξέος, 4) τις διαδικασίες μετάγγισης και 5) την επιλογή των καλύτερων για κάθε γυναίκα, μεθόδων ιατρικής και χειρουργικής διαχείρισης, αν και η αιτιολογία της αιμορραγίας μετά τον τοκετό μπορεί να καθορίσει την κλινική πορεία. Οι παραπάνω διαφορές, όπως και σε κάποιες περιπτώσεις η έλλειψη καταγραφής οδηγιών για συγκεκριμένες διαστάσεις της αντιμετώπισης (π.χ. απουσία συστάσεων για τρανεξαμικό οξύ, για τις διαδικασίες μετάγγισης, για τις παρεμβάσεις σε επίπεδο συστήματος, κ.α.), μπορούν να αποδοθούν στο χαμηλό επίπεδο των αποδεικτικών στοιχείων σχετικά με την επίδραση των διαφορετικών παρεμβάσεων στην αντιμετώπιση της αιμορραγίας μετά τον τοκετό και στην κλινική εμπειρία των ομάδων ανάπτυξης των οδηγιών στις οποίες πολλές φορές βασίζονται οι συστάσεις και τα πρωτόκολλα διαχείρισης.","abstract_html":"Η αιμορραγία μετά τον τοκετό είναι μια κοινή επιπλοκή της κύησης και αποτελεί την κύρια αιτία μητρικού θανάτου σε όλο τον κόσμο. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας, είναι να διεξάγει μια ανασκόπηση και σύγκριση των κατευθυντήριων οδηγιών και πρωτοκόλλων αντιμετώπισης της αιμορραγίας μετά τον τοκετό σε διεθνές επίπεδο. Έπειτα από την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας γύρω από τον ορισμό, την αιτιολογία, τους παράγοντες κινδύνου και την πρόληψη της αιμορραγίας, γίνεται καταγραφή και σύγκριση των συστάσεων αντιμετώπισης της που έχουν διατυπωθεί από τους οργανισμούς WHO, RCOG, CNGOF, ACOG, SOGC και RANZCOG. Μετά από τη διαδικασία σύγκρισης προέκυψαν τόσο σημεία σύγκλισης, όσο και απόκλισης. Τα σημεία σύγκλισης αφορούν: 1) τη χρήση αντικειμενικών εργαλείων μέτρησης της απώλειας αίματος και την αξιολόγηση της κλινικής εικόνας της ασθενούς, 2) την χορήγηση μητροτονικών παραγόντων και μασάζ της μήτρας στην αρχική φάση της διαχείρισης, 3) την παρακολούθηση και έλεγχο των γυναικών σε αυτό το στάδιο (διερεύνηση αιτιολογίας, φυσική εξέταση μήτρας, αξιολόγηση γεννητικής οδού, παρακολούθηση και καταγραφή ζωτικών σημείων, διατήρηση θερμοκρασίας, κλπ.), 4) την αποδοχή του τρανεξαμικού οξέος ως επιλογής θεραπείας στην αιμορραγία μετά τον τοκετό και 5) την κλιμάκωση των παρεμβάσεων, όταν η αιμορραγία είναι σοβαρή ή επίμονη, μεταβαίνοντας σταδιακά στις περισσότερο επεμβατικές. Από την άλλη, εντοπίστηκαν σημεία απόκλισης μεταξύ των κατευθυντήριων οδηγιών τα οποία αφορούν: 1) τη χρονική ακολουθία ή τις προτεραιότητες της χορήγησης των διαφορετικών μητροτονικών φαρμάκων, αν και η ωκυτοκίνη παραμένει η πρώτη επιλογή θεραπείας, 2) τη χορήγηση σουλπροστόνης και καρμπετοσίνης, 3) το χρονικό πλαίσιο και τις περιστάσεις που υποδηλώνουν την χορήγηση του τρανεξαμικού οξέος, 4) τις διαδικασίες μετάγγισης και 5) την επιλογή των καλύτερων για κάθε γυναίκα, μεθόδων ιατρικής και χειρουργικής διαχείρισης, αν και η αιτιολογία της αιμορραγίας μετά τον τοκετό μπορεί να καθορίσει την κλινική πορεία. Οι παραπάνω διαφορές, όπως και σε κάποιες περιπτώσεις η έλλειψη καταγραφής οδηγιών για συγκεκριμένες διαστάσεις της αντιμετώπισης (π.χ. απουσία συστάσεων για τρανεξαμικό οξύ, για τις διαδικασίες μετάγγισης, για τις παρεμβάσεις σε επίπεδο συστήματος, κ.α.), μπορούν να αποδοθούν στο χαμηλό επίπεδο των αποδεικτικών στοιχείων σχετικά με την επίδραση των διαφορετικών παρεμβάσεων στην αντιμετώπιση της αιμορραγίας μετά τον τοκετό και στην κλινική εμπειρία των ομάδων ανάπτυξης των οδηγιών στις οποίες πολλές φορές βασίζονται οι συστάσεις και τα πρωτόκολλα διαχείρισης.","abstract_has_math":false,"creators":["Θεοδοσίου Βασιλική","Theodosiou Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:02Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3218690"],"render_values":[{"text":"uoadl:3218690","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218690","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218690","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3218690","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Θεοδοσίου Βασιλική","Theodosiou Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3218690","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218690"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η αιμορραγία μετά τον τοκετό είναι μια κοινή επιπλοκή της κύησης και αποτελεί την κύρια αιτία μητρικού θανάτου σε όλο τον κόσμο. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας, είναι να διεξάγει μια ανασκόπηση και σύγκριση των κατευθυντήριων οδηγιών και πρωτοκόλλων αντιμετώπισης της αιμορραγίας μετά τον τοκετό σε διεθνές επίπεδο. Έπειτα από την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας γύρω από τον ορισμό, την αιτιολογία, τους παράγοντες κινδύνου και την πρόληψη της αιμορραγίας, γίνεται καταγραφή και σύγκριση των συστάσεων αντιμετώπισης της που έχουν διατυπωθεί από τους οργανισμούς WHO, RCOG, CNGOF, ACOG, SOGC και RANZCOG. Μετά από τη διαδικασία σύγκρισης προέκυψαν τόσο σημεία σύγκλισης, όσο και απόκλισης. Τα σημεία σύγκλισης αφορούν: 1) τη χρήση αντικειμενικών εργαλείων μέτρησης της απώλειας αίματος και την αξιολόγηση της κλινικής εικόνας της ασθενούς, 2) την χορήγηση μητροτονικών παραγόντων και μασάζ της μήτρας στην αρχική φάση της διαχείρισης, 3) την παρακολούθηση και έλεγχο των γυναικών σε αυτό το στάδιο (διερεύνηση αιτιολογίας, φυσική εξέταση μήτρας, αξιολόγηση γεννητικής οδού, παρακολούθηση και καταγραφή ζωτικών σημείων, διατήρηση θερμοκρασίας, κλπ.), 4) την αποδοχή του τρανεξαμικού οξέος ως επιλογής θεραπείας στην αιμορραγία μετά τον τοκετό και 5) την κλιμάκωση των παρεμβάσεων, όταν η αιμορραγία είναι σοβαρή ή επίμονη, μεταβαίνοντας σταδιακά στις περισσότερο επεμβατικές. Από την άλλη, εντοπίστηκαν σημεία απόκλισης μεταξύ των κατευθυντήριων οδηγιών τα οποία αφορούν: 1) τη χρονική ακολουθία ή τις προτεραιότητες της χορήγησης των διαφορετικών μητροτονικών φαρμάκων, αν και η ωκυτοκίνη παραμένει η πρώτη επιλογή θεραπείας, 2) τη χορήγηση σουλπροστόνης και καρμπετοσίνης, 3) το χρονικό πλαίσιο και τις περιστάσεις που υποδηλώνουν την χορήγηση του τρανεξαμικού οξέος, 4) τις διαδικασίες μετάγγισης και 5) την επιλογή των καλύτερων για κάθε γυναίκα, μεθόδων ιατρικής και χειρουργικής διαχείρισης, αν και η αιτιολογία της αιμορραγίας μετά τον τοκετό μπορεί να καθορίσει την κλινική πορεία. Οι παραπάνω διαφορές, όπως και σε κάποιες περιπτώσεις η έλλειψη καταγραφής οδηγιών για συγκεκριμένες διαστάσεις της αντιμετώπισης (π.χ. απουσία συστάσεων για τρανεξαμικό οξύ, για τις διαδικασίες μετάγγισης, για τις παρεμβάσεις σε επίπεδο συστήματος, κ.α.), μπορούν να αποδοθούν στο χαμηλό επίπεδο των αποδεικτικών στοιχείων σχετικά με την επίδραση των διαφορετικών παρεμβάσεων στην αντιμετώπιση της αιμορραγίας μετά τον τοκετό και στην κλινική εμπειρία των ομάδων ανάπτυξης των οδηγιών στις οποίες πολλές φορές βασίζονται οι συστάσεις και τα πρωτόκολλα διαχείρισης.","Postpartum hemorrhage is a common complication of pregnancy and the leading cause of maternal mortality worldwide. The purpose of this dissertation is to conduct a review and comparison of guidelines and protocols for the treatment of postpartum hemorrhage internationally. After reviewing the literature on the definition, etiology, risk factors and prevention of postpartum hemorrhage, the treatment recommendations made by WHO, RCOG, CNGOF, ACOG, SOGC and RANZCOG are recorded and compared. Both convergence and divergence points emerged after the comparison process. Consensus is reached regarding: 1) the use of objective tools for measuring blood loss and the evaluation of patient’s clinical picture, 2) the administration of uterotonics agents and uterine massage in the initial phase of management, 3) the monitoring and control of women in thiσ stage (investigation of etiology, physical examination of the uterus, genital system evaluation, monitoring and recording of vital signs, maintenance of temperature, etc.), 4) the acceptance of tranexamic acid as a treatment option for postpartum hemorrhage and 5) the escalation of interventions, when bleeding is severe or persistent, gradually moving to the more invasive interventions. On the other hand, points of discrepancy were identified between the guidelines, such as: 1) the time sequence or priorities of the administration of the different uterotonics drugs, although oxytocin remains the first line treatment option, 2) the administration of sulprostone and carbetosine, 3) time and circumstances suggesting the administration of tranexamic acid, 4) transfusion procedures and 5) selection of the best medical and surgical management methods for each woman, although the etiology of postpartum haemorrhage may determine the clinical course. The above differences, as well as in some cases the lack of recording instructions for specific dimensions of treatment (eg absence of recommendations for tranexamic acid, transfusion procedures, system-level interventions, etc.), can be attributed to the low level of evidence on the effect of different interventions in the treatment of postpartum hemorrhage and the clinical experience of the development teams of the guidelines on which the recommendations and management protocols are often based."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Πρωτόκολλα αντιμετώπισης της αιμορραγίας μετά τον τοκετό"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Θεοδοσίου Βασιλική","Theodosiou Vasiliki"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η αιμορραγία μετά τον τοκετό είναι μια κοινή επιπλοκή της κύησης και αποτελεί την κύρια αιτία μητρικού θανάτου σε όλο τον κόσμο. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας, είναι να διεξάγει μια ανασκόπηση και σύγκριση των κατευθυντήριων οδηγιών και πρωτοκόλλων αντιμετώπισης της αιμορραγίας μετά τον τοκετό σε διεθνές επίπεδο. Έπειτα από την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας γύρω από τον ορισμό, την αιτιολογία, τους παράγοντες κινδύνου και την πρόληψη της αιμορραγίας, γίνεται καταγραφή και σύγκριση των συστάσεων αντιμετώπισης της που έχουν διατυπωθεί από τους οργανισμούς WHO, RCOG, CNGOF, ACOG, SOGC και RANZCOG. Μετά από τη διαδικασία σύγκρισης προέκυψαν τόσο σημεία σύγκλισης, όσο και απόκλισης. Τα σημεία σύγκλισης αφορούν: 1) τη χρήση αντικειμενικών εργαλείων μέτρησης της απώλειας αίματος και την αξιολόγηση της κλινικής εικόνας της ασθενούς, 2) την χορήγηση μητροτονικών παραγόντων και μασάζ της μήτρας στην αρχική φάση της διαχείρισης, 3) την παρακολούθηση και έλεγχο των γυναικών σε αυτό το στάδιο (διερεύνηση αιτιολογίας, φυσική εξέταση μήτρας, αξιολόγηση γεννητικής οδού, παρακολούθηση και καταγραφή ζωτικών σημείων, διατήρηση θερμοκρασίας, κλπ.), 4) την αποδοχή του τρανεξαμικού οξέος ως επιλογής θεραπείας στην αιμορραγία μετά τον τοκετό και 5) την κλιμάκωση των παρεμβάσεων, όταν η αιμορραγία είναι σοβαρή ή επίμονη, μεταβαίνοντας σταδιακά στις περισσότερο επεμβατικές. Από την άλλη, εντοπίστηκαν σημεία απόκλισης μεταξύ των κατευθυντήριων οδηγιών τα οποία αφορούν: 1) τη χρονική ακολουθία ή τις προτεραιότητες της χορήγησης των διαφορετικών μητροτονικών φαρμάκων, αν και η ωκυτοκίνη παραμένει η πρώτη επιλογή θεραπείας, 2) τη χορήγηση σουλπροστόνης και καρμπετοσίνης, 3) το χρονικό πλαίσιο και τις περιστάσεις που υποδηλώνουν την χορήγηση του τρανεξαμικού οξέος, 4) τις διαδικασίες μετάγγισης και 5) την επιλογή των καλύτερων για κάθε γυναίκα, μεθόδων ιατρικής και χειρουργικής διαχείρισης, αν και η αιτιολογία της αιμορραγίας μετά τον τοκετό μπορεί να καθορίσει την κλινική πορεία. Οι παραπάνω διαφορές, όπως και σε κάποιες περιπτώσεις η έλλειψη καταγραφής οδηγιών για συγκεκριμένες διαστάσεις της αντιμετώπισης (π.χ. απουσία συστάσεων για τρανεξαμικό οξύ, για τις διαδικασίες μετάγγισης, για τις παρεμβάσεις σε επίπεδο συστήματος, κ.α.), μπορούν να αποδοθούν στο χαμηλό επίπεδο των αποδεικτικών στοιχείων σχετικά με την επίδραση των διαφορετικών παρεμβάσεων στην αντιμετώπιση της αιμορραγίας μετά τον τοκετό και στην κλινική εμπειρία των ομάδων ανάπτυξης των οδηγιών στις οποίες πολλές φορές βασίζονται οι συστάσεις και τα πρωτόκολλα διαχείρισης.","Postpartum hemorrhage is a common complication of pregnancy and the leading cause of maternal mortality worldwide. The purpose of this dissertation is to conduct a review and comparison of guidelines and protocols for the treatment of postpartum hemorrhage internationally. After reviewing the literature on the definition, etiology, risk factors and prevention of postpartum hemorrhage, the treatment recommendations made by WHO, RCOG, CNGOF, ACOG, SOGC and RANZCOG are recorded and compared. Both convergence and divergence points emerged after the comparison process. Consensus is reached regarding: 1) the use of objective tools for measuring blood loss and the evaluation of patient’s clinical picture, 2) the administration of uterotonics agents and uterine massage in the initial phase of management, 3) the monitoring and control of women in thiσ stage (investigation of etiology, physical examination of the uterus, genital system evaluation, monitoring and recording of vital signs, maintenance of temperature, etc.), 4) the acceptance of tranexamic acid as a treatment option for postpartum hemorrhage and 5) the escalation of interventions, when bleeding is severe or persistent, gradually moving to the more invasive interventions. On the other hand, points of discrepancy were identified between the guidelines, such as: 1) the time sequence or priorities of the administration of the different uterotonics drugs, although oxytocin remains the first line treatment option, 2) the administration of sulprostone and carbetosine, 3) time and circumstances suggesting the administration of tranexamic acid, 4) transfusion procedures and 5) selection of the best medical and surgical management methods for each woman, although the etiology of postpartum haemorrhage may determine the clinical course. The above differences, as well as in some cases the lack of recording instructions for specific dimensions of treatment (eg absence of recommendations for tranexamic acid, transfusion procedures, system-level interventions, etc.), can be attributed to the low level of evidence on the effect of different interventions in the treatment of postpartum hemorrhage and the clinical experience of the development teams of the guidelines on which the recommendations and management protocols are often based."],"dc:identifier":["uoadl:3218690","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218690"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Πρωτόκολλα αντιμετώπισης της αιμορραγίας μετά τον τοκετό"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:02Z"}