{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3221224"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3221224","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"A systematic review and meta-analysis of late rupture of abdominal aortic aneurysm after previous endovascular repair","abstract":"Σκοπός: Διεξήγαμε μία συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση με σκοπό να υποδείξουμε τη βέλτιστη θεραπευτική επιλογή για την καθυστερημένη ρήξη του ανευρύσματος κοιλιακής αορτής (ΑΚΑ) μετά από προηγηθείσα ενδαγγειακή αποκατάσταση. Μέθοδοι: Διενεργήσαμε μία συστηματική ανασκόπηση σύμφωνα με τις «PRISMA» κατευθυντήριες οδηγίες. Η ερευνητική μεθοδολογία και η στρατηγική ένταξης μελετών στη μετα-ανάλυση είχαν προκαθοριστεί σε ένα ερευνητικό πρωτόκολλο. Επιλέξαμε μελέτες που ανέφεραν αποτελέσματα σε ασθενείς με καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ μετά από προηγηθείσα ενδαγγειακή αποκατάσταση, οι οποίοι υποβλήθηκαν είτε σε νέα ενδαγγειακή επέμβαση είτε σε ανοιχτό χειρουργείο. Επίσης, εφαρμόσαμε το «random effects» και το «fixed effects» μοντέλο μετα-ανάλυσης για τα αποτελέσματα της θνητότητας εντός 30 ημερών και της συνολικής θνητότητας. Αποτελέσματα: Τελικά, συγκεντρώθηκαν 15 μελέτες που συμπεριέλαβαν συνολικά 512 ασθενείς. Η θνητότητα εντός 30 ημερών και η συνολική θνητότητα μετά από καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ υπολογίστηκαν σε 33,9% (95% Διάστημα Εμπιστοσύνης, ΔΕ:27,51-40,94) και σε 38,8% (95% ΔΕ:28,07-50,74) αντίστοιχα, ενώ η μακροπρόθεσμη θνητότητα υπολογίστηκε σε 60,94% (95% ΔΕ:42,77-76,52). Επιπρόσθετα, ο λόγος κινδύνου (risk ratio, RR) για την ενδονοσοκομειακή θνητότητα μεταξύ ανοιχτού χειρουργείου και ενδαγγειακής επέμβασης, αναφορικά με την καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ μετά από προηγούμενη ενδαγγειακή αποκατάσταση, ήταν 1,76 (95% ΔΕ:1,03-3,02, p<0,05). Ομοίως, ο RR, όσον αφορά τη συνολική θνητότητα, μεταξύ ανοιχτού χειρουργείου και ενδαγγειακής επέμβασης ήταν 1,74 (95% ΔΕ:1,12-2,71, p<0,05) υπέρ της ενδαγγειακής θεραπείας. Ακόμα, το μέσο follow-up των συμπεριλαμβανόμενων μελετών ήταν 61,2 μήνες, ο μέσος χρόνος μέχρι τη ρήξη ήταν 36,9 μήνες και η αθροιστική επίπτωση για την καθυστερημένη ρήξη ήταν 1,49%. Συμπεράσματα: Η καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ είναι μία σπάνια αλλά ολέθρια επιπλοκή για τους αγγειοχειρουργικούς ασθενείς. Τα δεδομένα που προκύπτουν από αυτή τη μετα-ανάλυση υποστηρίζουν την ευρεία χρήση της ενδαγγειακής επέμβασης σε ασθενείς με καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ έπειτα από προηγούμενη ενδαγγειακή επιδιόρθωση.","abstract_html":"Σκοπός: Διεξήγαμε μία συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση με σκοπό να υποδείξουμε τη βέλτιστη θεραπευτική επιλογή για την καθυστερημένη ρήξη του ανευρύσματος κοιλιακής αορτής (ΑΚΑ) μετά από προηγηθείσα ενδαγγειακή αποκατάσταση. Μέθοδοι: Διενεργήσαμε μία συστηματική ανασκόπηση σύμφωνα με τις «PRISMA» κατευθυντήριες οδηγίες. Η ερευνητική μεθοδολογία και η στρατηγική ένταξης μελετών στη μετα-ανάλυση είχαν προκαθοριστεί σε ένα ερευνητικό πρωτόκολλο. Επιλέξαμε μελέτες που ανέφεραν αποτελέσματα σε ασθενείς με καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ μετά από προηγηθείσα ενδαγγειακή αποκατάσταση, οι οποίοι υποβλήθηκαν είτε σε νέα ενδαγγειακή επέμβαση είτε σε ανοιχτό χειρουργείο. Επίσης, εφαρμόσαμε το «random effects» και το «fixed effects» μοντέλο μετα-ανάλυσης για τα αποτελέσματα της θνητότητας εντός 30 ημερών και της συνολικής θνητότητας. Αποτελέσματα: Τελικά, συγκεντρώθηκαν 15 μελέτες που συμπεριέλαβαν συνολικά 512 ασθενείς. Η θνητότητα εντός 30 ημερών και η συνολική θνητότητα μετά από καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ υπολογίστηκαν σε 33,9% (95% Διάστημα Εμπιστοσύνης, ΔΕ:27,51-40,94) και σε 38,8% (95% ΔΕ:28,07-50,74) αντίστοιχα, ενώ η μακροπρόθεσμη θνητότητα υπολογίστηκε σε 60,94% (95% ΔΕ:42,77-76,52). Επιπρόσθετα, ο λόγος κινδύνου (risk ratio, RR) για την ενδονοσοκομειακή θνητότητα μεταξύ ανοιχτού χειρουργείου και ενδαγγειακής επέμβασης, αναφορικά με την καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ μετά από προηγούμενη ενδαγγειακή αποκατάσταση, ήταν 1,76 (95% ΔΕ:1,03-3,02, p&lt;0,05). Ομοίως, ο RR, όσον αφορά τη συνολική θνητότητα, μεταξύ ανοιχτού χειρουργείου και ενδαγγειακής επέμβασης ήταν 1,74 (95% ΔΕ:1,12-2,71, p&lt;0,05) υπέρ της ενδαγγειακής θεραπείας. Ακόμα, το μέσο follow-up των συμπεριλαμβανόμενων μελετών ήταν 61,2 μήνες, ο μέσος χρόνος μέχρι τη ρήξη ήταν 36,9 μήνες και η αθροιστική επίπτωση για την καθυστερημένη ρήξη ήταν 1,49%. Συμπεράσματα: Η καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ είναι μία σπάνια αλλά ολέθρια επιπλοκή για τους αγγειοχειρουργικούς ασθενείς. Τα δεδομένα που προκύπτουν από αυτή τη μετα-ανάλυση υποστηρίζουν την ευρεία χρήση της ενδαγγειακής επέμβασης σε ασθενείς με καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ έπειτα από προηγούμενη ενδαγγειακή επιδιόρθωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουδούνας Γεώργιος","Koudounas Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:06Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3221224"],"render_values":[{"text":"uoadl:3221224","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3221224","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3221224","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3221224","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουδούνας Γεώργιος","Koudounas Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3221224","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3221224"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Διεξήγαμε μία συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση με σκοπό να υποδείξουμε τη βέλτιστη θεραπευτική επιλογή για την καθυστερημένη ρήξη του ανευρύσματος κοιλιακής αορτής (ΑΚΑ) μετά από προηγηθείσα ενδαγγειακή αποκατάσταση. Μέθοδοι: Διενεργήσαμε μία συστηματική ανασκόπηση σύμφωνα με τις «PRISMA» κατευθυντήριες οδηγίες. Η ερευνητική μεθοδολογία και η στρατηγική ένταξης μελετών στη μετα-ανάλυση είχαν προκαθοριστεί σε ένα ερευνητικό πρωτόκολλο. Επιλέξαμε μελέτες που ανέφεραν αποτελέσματα σε ασθενείς με καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ μετά από προηγηθείσα ενδαγγειακή αποκατάσταση, οι οποίοι υποβλήθηκαν είτε σε νέα ενδαγγειακή επέμβαση είτε σε ανοιχτό χειρουργείο. Επίσης, εφαρμόσαμε το «random effects» και το «fixed effects» μοντέλο μετα-ανάλυσης για τα αποτελέσματα της θνητότητας εντός 30 ημερών και της συνολικής θνητότητας. Αποτελέσματα: Τελικά, συγκεντρώθηκαν 15 μελέτες που συμπεριέλαβαν συνολικά 512 ασθενείς. Η θνητότητα εντός 30 ημερών και η συνολική θνητότητα μετά από καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ υπολογίστηκαν σε 33,9% (95% Διάστημα Εμπιστοσύνης, ΔΕ:27,51-40,94) και σε 38,8% (95% ΔΕ:28,07-50,74) αντίστοιχα, ενώ η μακροπρόθεσμη θνητότητα υπολογίστηκε σε 60,94% (95% ΔΕ:42,77-76,52). Επιπρόσθετα, ο λόγος κινδύνου (risk ratio, RR) για την ενδονοσοκομειακή θνητότητα μεταξύ ανοιχτού χειρουργείου και ενδαγγειακής επέμβασης, αναφορικά με την καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ μετά από προηγούμενη ενδαγγειακή αποκατάσταση, ήταν 1,76 (95% ΔΕ:1,03-3,02, p<0,05). Ομοίως, ο RR, όσον αφορά τη συνολική θνητότητα, μεταξύ ανοιχτού χειρουργείου και ενδαγγειακής επέμβασης ήταν 1,74 (95% ΔΕ:1,12-2,71, p<0,05) υπέρ της ενδαγγειακής θεραπείας. Ακόμα, το μέσο follow-up των συμπεριλαμβανόμενων μελετών ήταν 61,2 μήνες, ο μέσος χρόνος μέχρι τη ρήξη ήταν 36,9 μήνες και η αθροιστική επίπτωση για την καθυστερημένη ρήξη ήταν 1,49%. Συμπεράσματα: Η καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ είναι μία σπάνια αλλά ολέθρια επιπλοκή για τους αγγειοχειρουργικούς ασθενείς. Τα δεδομένα που προκύπτουν από αυτή τη μετα-ανάλυση υποστηρίζουν την ευρεία χρήση της ενδαγγειακής επέμβασης σε ασθενείς με καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ έπειτα από προηγούμενη ενδαγγειακή επιδιόρθωση.","Objective: We conducted a systematic review and meta-analysis to demonstrate the optimal treatment option for late rupture of abdominal aortic aneurysm (AAA) after previous endovascular repair (EVAR). Methods: We performed a systematic review in conformity with the Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-analyses guidelines. Search methodology and inclusion strategy were predefined in a research protocol. We selected studies reporting the outcomes in patients suffering from delayed rupture of AAA after antecedent EVAR, who were treated either with new EVAR or with open surgical repair (OSR). We additionally implemented random and fixed effects meta-analysis of binary outcomes for 30-day and overall mortality endpoints. Results: 15 studies were ultimately identified including a total of 512 patients. The pooled estimate for 30-day and overall mortality after post-EVAR rupture was 33.9% (95% CI:27.51-40.94) and 38.8% (95% CI:28.07-50.74) respectively, whereas the pooled long-term mortality rate was 60.94% (95% CI:42.77-76.52). Furthermore, the pooled risk ratio (RR) for in-hospital mortality between post-EVAR rupture treatment with OSR versus EVAR was 1.76 (95% CI:1.03-3.02, p<0.05). Similarly, the pooled RR, regarding overall mortality, between OSR and EVAR was 1.74 (95% CI:1.12-2.71, p<0.05), in favour of EVAR treatment. Moreover, the mean follow-up of the included studies was 61.2 months, the mean time to rupture was 36.9 months and the cumulative incidence for late rupture was 1.49%. Conclusions: Late rupture is a rare but devastating event in vascular surgical patients. Data derived from this meta-analysis justify a broad application of EVAR across a wide spectrum of patients with delayed rupture after previous EVAR."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["A systematic review and meta-analysis of late rupture of abdominal aortic aneurysm after previous endovascular repair"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουδούνας Γεώργιος","Koudounas Georgios"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Σκοπός: Διεξήγαμε μία συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση με σκοπό να υποδείξουμε τη βέλτιστη θεραπευτική επιλογή για την καθυστερημένη ρήξη του ανευρύσματος κοιλιακής αορτής (ΑΚΑ) μετά από προηγηθείσα ενδαγγειακή αποκατάσταση. Μέθοδοι: Διενεργήσαμε μία συστηματική ανασκόπηση σύμφωνα με τις «PRISMA» κατευθυντήριες οδηγίες. Η ερευνητική μεθοδολογία και η στρατηγική ένταξης μελετών στη μετα-ανάλυση είχαν προκαθοριστεί σε ένα ερευνητικό πρωτόκολλο. Επιλέξαμε μελέτες που ανέφεραν αποτελέσματα σε ασθενείς με καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ μετά από προηγηθείσα ενδαγγειακή αποκατάσταση, οι οποίοι υποβλήθηκαν είτε σε νέα ενδαγγειακή επέμβαση είτε σε ανοιχτό χειρουργείο. Επίσης, εφαρμόσαμε το «random effects» και το «fixed effects» μοντέλο μετα-ανάλυσης για τα αποτελέσματα της θνητότητας εντός 30 ημερών και της συνολικής θνητότητας. Αποτελέσματα: Τελικά, συγκεντρώθηκαν 15 μελέτες που συμπεριέλαβαν συνολικά 512 ασθενείς. Η θνητότητα εντός 30 ημερών και η συνολική θνητότητα μετά από καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ υπολογίστηκαν σε 33,9% (95% Διάστημα Εμπιστοσύνης, ΔΕ:27,51-40,94) και σε 38,8% (95% ΔΕ:28,07-50,74) αντίστοιχα, ενώ η μακροπρόθεσμη θνητότητα υπολογίστηκε σε 60,94% (95% ΔΕ:42,77-76,52). Επιπρόσθετα, ο λόγος κινδύνου (risk ratio, RR) για την ενδονοσοκομειακή θνητότητα μεταξύ ανοιχτού χειρουργείου και ενδαγγειακής επέμβασης, αναφορικά με την καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ μετά από προηγούμενη ενδαγγειακή αποκατάσταση, ήταν 1,76 (95% ΔΕ:1,03-3,02, p<0,05). Ομοίως, ο RR, όσον αφορά τη συνολική θνητότητα, μεταξύ ανοιχτού χειρουργείου και ενδαγγειακής επέμβασης ήταν 1,74 (95% ΔΕ:1,12-2,71, p<0,05) υπέρ της ενδαγγειακής θεραπείας. Ακόμα, το μέσο follow-up των συμπεριλαμβανόμενων μελετών ήταν 61,2 μήνες, ο μέσος χρόνος μέχρι τη ρήξη ήταν 36,9 μήνες και η αθροιστική επίπτωση για την καθυστερημένη ρήξη ήταν 1,49%. Συμπεράσματα: Η καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ είναι μία σπάνια αλλά ολέθρια επιπλοκή για τους αγγειοχειρουργικούς ασθενείς. Τα δεδομένα που προκύπτουν από αυτή τη μετα-ανάλυση υποστηρίζουν την ευρεία χρήση της ενδαγγειακής επέμβασης σε ασθενείς με καθυστερημένη ρήξη ΑΚΑ έπειτα από προηγούμενη ενδαγγειακή επιδιόρθωση.","Objective: We conducted a systematic review and meta-analysis to demonstrate the optimal treatment option for late rupture of abdominal aortic aneurysm (AAA) after previous endovascular repair (EVAR). Methods: We performed a systematic review in conformity with the Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-analyses guidelines. Search methodology and inclusion strategy were predefined in a research protocol. We selected studies reporting the outcomes in patients suffering from delayed rupture of AAA after antecedent EVAR, who were treated either with new EVAR or with open surgical repair (OSR). We additionally implemented random and fixed effects meta-analysis of binary outcomes for 30-day and overall mortality endpoints. Results: 15 studies were ultimately identified including a total of 512 patients. The pooled estimate for 30-day and overall mortality after post-EVAR rupture was 33.9% (95% CI:27.51-40.94) and 38.8% (95% CI:28.07-50.74) respectively, whereas the pooled long-term mortality rate was 60.94% (95% CI:42.77-76.52). Furthermore, the pooled risk ratio (RR) for in-hospital mortality between post-EVAR rupture treatment with OSR versus EVAR was 1.76 (95% CI:1.03-3.02, p<0.05). Similarly, the pooled RR, regarding overall mortality, between OSR and EVAR was 1.74 (95% CI:1.12-2.71, p<0.05), in favour of EVAR treatment. Moreover, the mean follow-up of the included studies was 61.2 months, the mean time to rupture was 36.9 months and the cumulative incidence for late rupture was 1.49%. Conclusions: Late rupture is a rare but devastating event in vascular surgical patients. Data derived from this meta-analysis justify a broad application of EVAR across a wide spectrum of patients with delayed rupture after previous EVAR."],"dc:identifier":["uoadl:3221224","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3221224"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["A systematic review and meta-analysis of late rupture of abdominal aortic aneurysm after previous endovascular repair"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:06Z"}