{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3221387"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3221387","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη βιοχημικών μηχανισμών που σχετίζονται με τη νόσο του Parkinson","abstract":"Η νόσος του Parkinson αποτελεί τη δεύτερη πιο διαδεδομένη νευροεκφυλιστική διαταραχή παγκοσμίως μετά τη νόσο Alzheimer. Κύριο χαρακτηριστικό της νόσου είναι η εκτεταμένη συσσώρευση τοξικών μορφών α-συνουκλεΐνης στους ντοπαμινεργικούς νευρώνες της μέλαινας ουσίας του εγκεφάλου. Ο θάνατος των ντοπαμινεργικών νευρώνων έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια ντοπαμίνης στον εγκέφαλο. Ο νευροδιαβιβαστής ντοπαμίνη σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με την παθογένεση της νόσου καθώς τα μειωμένα επίπεδα του είναι αυτά που οδηγούν στην εμφάνιση των κινητικών συμπτωμάτων. Η κυριότερη θεραπευτική προσέγγιση που χρησιμοποιείται σήμερα είναι η εξωγενής χορήγηση L-DOPA με την ταυτόχρονη χρήση ενός περιφερικού αναστολέα του ενζύμου της DDC , όπως η Carbidopa, η οποία αποτρέπει την αποκαρβοξυλίωση της L-DOPA εκτός του εγκεφάλου. Η L-DOPA έχει την ικανότητα να διαπερνά τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, σε αντίθεση με την ντοπαμίνη. Επομένως, κύριος στόχος της θεραπείας είναι η εισαγωγή της L-DOPA στο ΚΝΣ, όπου μέσω της ενζυμικής δράσης της DDC θα μετατραπεί σε ντοπαμίνη, αποφεύγοντας την πρόωρη αποκαρβοξυλίωσή της. Γνωρίζοντας τη συγκεκριμένη θεραπευτική προσέγγιση αλλά και ότι η παρουσία συσσωματωμάτων α-συνουκλεΐνης σχετίζεται με την αιτιοπαθολογία της PD, το εργαστήριό μας ανέπτυξε ως αντικείμενο μελέτης την επίδραση που πιθανότατα έχει η DDC, στη δημιουργία συσσωματωμάτων της α-συνουκλεΐνης, που έχει ενοχοποιηθεί για το νευροεκφυλισμό που παρατηρείται στη συγκεκριμένη νόσο.","abstract_html":"Η νόσος του Parkinson αποτελεί τη δεύτερη πιο διαδεδομένη νευροεκφυλιστική διαταραχή παγκοσμίως μετά τη νόσο Alzheimer. Κύριο χαρακτηριστικό της νόσου είναι η εκτεταμένη συσσώρευση τοξικών μορφών α-συνουκλεΐνης στους ντοπαμινεργικούς νευρώνες της μέλαινας ουσίας του εγκεφάλου. Ο θάνατος των ντοπαμινεργικών νευρώνων έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια ντοπαμίνης στον εγκέφαλο. Ο νευροδιαβιβαστής ντοπαμίνη σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με την παθογένεση της νόσου καθώς τα μειωμένα επίπεδα του είναι αυτά που οδηγούν στην εμφάνιση των κινητικών συμπτωμάτων. Η κυριότερη θεραπευτική προσέγγιση που χρησιμοποιείται σήμερα είναι η εξωγενής χορήγηση L-DOPA με την ταυτόχρονη χρήση ενός περιφερικού αναστολέα του ενζύμου της DDC , όπως η Carbidopa, η οποία αποτρέπει την αποκαρβοξυλίωση της L-DOPA εκτός του εγκεφάλου. Η L-DOPA έχει την ικανότητα να διαπερνά τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, σε αντίθεση με την ντοπαμίνη. Επομένως, κύριος στόχος της θεραπείας είναι η εισαγωγή της L-DOPA στο ΚΝΣ, όπου μέσω της ενζυμικής δράσης της DDC θα μετατραπεί σε ντοπαμίνη, αποφεύγοντας την πρόωρη αποκαρβοξυλίωσή της. Γνωρίζοντας τη συγκεκριμένη θεραπευτική προσέγγιση αλλά και ότι η παρουσία συσσωματωμάτων α-συνουκλεΐνης σχετίζεται με την αιτιοπαθολογία της PD, το εργαστήριό μας ανέπτυξε ως αντικείμενο μελέτης την επίδραση που πιθανότατα έχει η DDC, στη δημιουργία συσσωματωμάτων της α-συνουκλεΐνης, που έχει ενοχοποιηθεί για το νευροεκφυλισμό που παρατηρείται στη συγκεκριμένη νόσο.","abstract_has_math":false,"creators":["ΓΙΑΤΑΓΑΝΑ ΧΡΥΣΟΥΛΑ","GIATAGANA CHRYSOULA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:06Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3221387"],"render_values":[{"text":"uoadl:3221387","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3221387","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3221387","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3221387","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΓΙΑΤΑΓΑΝΑ ΧΡΥΣΟΥΛΑ","GIATAGANA CHRYSOULA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3221387","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3221387"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η νόσος του Parkinson αποτελεί τη δεύτερη πιο διαδεδομένη νευροεκφυλιστική διαταραχή παγκοσμίως μετά τη νόσο Alzheimer. Κύριο χαρακτηριστικό της νόσου είναι η εκτεταμένη συσσώρευση τοξικών μορφών α-συνουκλεΐνης στους ντοπαμινεργικούς νευρώνες της μέλαινας ουσίας του εγκεφάλου. Ο θάνατος των ντοπαμινεργικών νευρώνων έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια ντοπαμίνης στον εγκέφαλο. Ο νευροδιαβιβαστής ντοπαμίνη σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με την παθογένεση της νόσου καθώς τα μειωμένα επίπεδα του είναι αυτά που οδηγούν στην εμφάνιση των κινητικών συμπτωμάτων. Η κυριότερη θεραπευτική προσέγγιση που χρησιμοποιείται σήμερα είναι η εξωγενής χορήγηση L-DOPA με την ταυτόχρονη χρήση ενός περιφερικού αναστολέα του ενζύμου της DDC , όπως η Carbidopa, η οποία αποτρέπει την αποκαρβοξυλίωση της L-DOPA εκτός του εγκεφάλου. Η L-DOPA έχει την ικανότητα να διαπερνά τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, σε αντίθεση με την ντοπαμίνη. Επομένως, κύριος στόχος της θεραπείας είναι η εισαγωγή της L-DOPA στο ΚΝΣ, όπου μέσω της ενζυμικής δράσης της DDC θα μετατραπεί σε ντοπαμίνη, αποφεύγοντας την πρόωρη αποκαρβοξυλίωσή της. Γνωρίζοντας τη συγκεκριμένη θεραπευτική προσέγγιση αλλά και ότι η παρουσία συσσωματωμάτων α-συνουκλεΐνης σχετίζεται με την αιτιοπαθολογία της PD, το εργαστήριό μας ανέπτυξε ως αντικείμενο μελέτης την επίδραση που πιθανότατα έχει η DDC, στη δημιουργία συσσωματωμάτων της α-συνουκλεΐνης, που έχει ενοχοποιηθεί για το νευροεκφυλισμό που παρατηρείται στη συγκεκριμένη νόσο.","Parkinson's disease is the second most widespread neurodegenerative disorder worldwide after Alzheimer's disease. Main feature of the disease is the extensive accumulation of toxic forms of α-synuclein in the dopaminergic neurons in substantia nigra. The death of dopaminergic neurons results in the loss of dopamine in the brain. The neurotransmitter dopamine is largely associated with pathogenesis of the disease as its reduced levels are what lead to the onset of motor symptoms. The main therapeutic approach currently used, is the exogenous administration of L-DOPA with simultaneous use of a peripheral DDC enzyme inhibitor, such as Carbidopa, which prevents the decarboxylation of L-DOPA outside the brain. L-DOPA has the ability to cross the blood-brain barrier, unlike dopamine. Therefore, the main goal of treatment is to introduce L-DOPA into CNS, where through the enzymatic action of DDC it will be converted into dopamine, avoiding its premature decarboxylation. Knowing the specific therapeutic approach and that the presence of a-synuclein aggregates is associated with the etiopathology of PD, our laboratory developed as a subject of research the possible impact of DDC on the formation of α-synuclein aggregates, which have been implicated in the neurodegeneration seen in this particular disease."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη βιοχημικών μηχανισμών που σχετίζονται με τη νόσο του Parkinson"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΓΙΑΤΑΓΑΝΑ ΧΡΥΣΟΥΛΑ","GIATAGANA CHRYSOULA"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η νόσος του Parkinson αποτελεί τη δεύτερη πιο διαδεδομένη νευροεκφυλιστική διαταραχή παγκοσμίως μετά τη νόσο Alzheimer. Κύριο χαρακτηριστικό της νόσου είναι η εκτεταμένη συσσώρευση τοξικών μορφών α-συνουκλεΐνης στους ντοπαμινεργικούς νευρώνες της μέλαινας ουσίας του εγκεφάλου. Ο θάνατος των ντοπαμινεργικών νευρώνων έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια ντοπαμίνης στον εγκέφαλο. Ο νευροδιαβιβαστής ντοπαμίνη σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με την παθογένεση της νόσου καθώς τα μειωμένα επίπεδα του είναι αυτά που οδηγούν στην εμφάνιση των κινητικών συμπτωμάτων. Η κυριότερη θεραπευτική προσέγγιση που χρησιμοποιείται σήμερα είναι η εξωγενής χορήγηση L-DOPA με την ταυτόχρονη χρήση ενός περιφερικού αναστολέα του ενζύμου της DDC , όπως η Carbidopa, η οποία αποτρέπει την αποκαρβοξυλίωση της L-DOPA εκτός του εγκεφάλου. Η L-DOPA έχει την ικανότητα να διαπερνά τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, σε αντίθεση με την ντοπαμίνη. Επομένως, κύριος στόχος της θεραπείας είναι η εισαγωγή της L-DOPA στο ΚΝΣ, όπου μέσω της ενζυμικής δράσης της DDC θα μετατραπεί σε ντοπαμίνη, αποφεύγοντας την πρόωρη αποκαρβοξυλίωσή της. Γνωρίζοντας τη συγκεκριμένη θεραπευτική προσέγγιση αλλά και ότι η παρουσία συσσωματωμάτων α-συνουκλεΐνης σχετίζεται με την αιτιοπαθολογία της PD, το εργαστήριό μας ανέπτυξε ως αντικείμενο μελέτης την επίδραση που πιθανότατα έχει η DDC, στη δημιουργία συσσωματωμάτων της α-συνουκλεΐνης, που έχει ενοχοποιηθεί για το νευροεκφυλισμό που παρατηρείται στη συγκεκριμένη νόσο.","Parkinson's disease is the second most widespread neurodegenerative disorder worldwide after Alzheimer's disease. Main feature of the disease is the extensive accumulation of toxic forms of α-synuclein in the dopaminergic neurons in substantia nigra. The death of dopaminergic neurons results in the loss of dopamine in the brain. The neurotransmitter dopamine is largely associated with pathogenesis of the disease as its reduced levels are what lead to the onset of motor symptoms. The main therapeutic approach currently used, is the exogenous administration of L-DOPA with simultaneous use of a peripheral DDC enzyme inhibitor, such as Carbidopa, which prevents the decarboxylation of L-DOPA outside the brain. L-DOPA has the ability to cross the blood-brain barrier, unlike dopamine. Therefore, the main goal of treatment is to introduce L-DOPA into CNS, where through the enzymatic action of DDC it will be converted into dopamine, avoiding its premature decarboxylation. Knowing the specific therapeutic approach and that the presence of a-synuclein aggregates is associated with the etiopathology of PD, our laboratory developed as a subject of research the possible impact of DDC on the formation of α-synuclein aggregates, which have been implicated in the neurodegeneration seen in this particular disease."],"dc:identifier":["uoadl:3221387","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3221387"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μελέτη βιοχημικών μηχανισμών που σχετίζονται με τη νόσο του Parkinson"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:06Z"}