{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3221879"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3221879","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος της μεθόδου αξιολόγησης του σπογγώδους οστού (Trabecular Bone Score, TBS) στην εκτίμηση του καταγματικού κινδύνου","abstract":"Η αύξηση του μέσου όρου ζωής, έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνει τον πληθυσμό παγκοσμίως και κυρίως αυτών των ηλικιωμένων. Αυτό έχει αντίκτυπο στις χρόνιες νόσους, όπως είναι η οστεοπόρωση, η οποία αποτελεί ένα σοβαρό δημόσιο πρόβλημα υγείας, δημιουργώντας μεγάλα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Η οστεοπόρωση ορίζεται ως μια χρόνια σκελετική νόσος που χαρακτηρίζεται από ελάττωση της οστικής μάζας και επιδείνωση της μικροαρχιτεκτονικής του οστού με συνέπεια την αύξηση του καταγματικού κινδύνου. Επιδημιολογικά, τα κατάγματα εντοπίζονται σε όλο τον σκελετό. Ενδιαφέρον όμως παρουσιάζουν τα σπονδυλικά κατάγματα, τα οποία χωρίζονται σε ασυμπτωματικά και κλινικά. Τις περισσότερες φορές είναι ασυμπτωματικά καθώς γίνονται αντιληπτά αρκετό καιρό αφού έχουν γίνει, συνήθως από τυχαίο απεικονιστικό έλεγχο και έτσι ονομάζονται μορφομετρικά και αποτελούν την κύρια επίπτωση της οστεοπόρωσης. Γίνεται αντιληπτό πως σε αυτές τις περιπτώσεις η χαμηλή οστική μάζα θα προϋπήρχε αρκετό καιρό πριν τη εκδήλωση του κατάγματος. Έτσι για τη σωστότερη διαχείριση της οστεοπόρωσης είναι αναγκαίος ο κατάλληλος προσδιορισμός της εκτίμησης της αντοχής των οστών και του καταγματικού κινδύνου. Για την διάγνωση της οστεοπόρωσης χρησιμοποιείται στη καθημερινή κλινική πράξη η μέθοδος DXA, το αποτέλεσμα της οποίας μας παρέχει εκτίμηση της οστικής πυκνότητα. Η οστική πυκνότητα αποτελεί όμως μια μόνο από τις παραμέτρους της οστικής αντοχής και επομένως δεν αποτελεί ακριβή προγνωστικό παράγοντα καταγματικού κινδύνου. Έτσι προέκυψε μια νέα μέθοδος εκτίμησης της οστικής αντοχής και κυρίως της μικροαρχιτεκτονικής των οστών, η TBS (Trabecular Bone Score), το λογισμικό της οποίας μπορεί να εγκατασταθεί στα μηχανήματα της DXA, και χρησιμοποιώντας τις ήδη υπάρχουσες ΟΜΣΣ εικόνες της DXA, λαμβάνει μια καινούρια ανάλυση της σάρωσης DXA και έτσι εύκολα να έχουμε τα αποτελέσματα της TBS αφού και οι δύο τεχνικές αξιολογούν την ίδια περιοχή οστού. Έχει αποδειχθεί, πως η TBS μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αξιολόγηση του κινδύνου οστεοπορωτικού κατάγματος σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες και άνδρες άνω των 50 ετών, με τα δεδομένα για τους άνδρες να είναι λιγότερο εκτεταμένα, καθώς και για τη διαχείριση ασθενών με ένα ευρύ φάσμα δευτερογενών αιτιών οστεοπόρωσης, συμπεριλαμβανομένου του σακχαρώδη διαβήτη, της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, της χρήσης γλυκοκορτικοειδών για μεγάλο χρονικό διάστημα κ.λ.π.","abstract_html":"Η αύξηση του μέσου όρου ζωής, έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνει τον πληθυσμό παγκοσμίως και κυρίως αυτών των ηλικιωμένων. Αυτό έχει αντίκτυπο στις χρόνιες νόσους, όπως είναι η οστεοπόρωση, η οποία αποτελεί ένα σοβαρό δημόσιο πρόβλημα υγείας, δημιουργώντας μεγάλα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Η οστεοπόρωση ορίζεται ως μια χρόνια σκελετική νόσος που χαρακτηρίζεται από ελάττωση της οστικής μάζας και επιδείνωση της μικροαρχιτεκτονικής του οστού με συνέπεια την αύξηση του καταγματικού κινδύνου. Επιδημιολογικά, τα κατάγματα εντοπίζονται σε όλο τον σκελετό. Ενδιαφέρον όμως παρουσιάζουν τα σπονδυλικά κατάγματα, τα οποία χωρίζονται σε ασυμπτωματικά και κλινικά. Τις περισσότερες φορές είναι ασυμπτωματικά καθώς γίνονται αντιληπτά αρκετό καιρό αφού έχουν γίνει, συνήθως από τυχαίο απεικονιστικό έλεγχο και έτσι ονομάζονται μορφομετρικά και αποτελούν την κύρια επίπτωση της οστεοπόρωσης. Γίνεται αντιληπτό πως σε αυτές τις περιπτώσεις η χαμηλή οστική μάζα θα προϋπήρχε αρκετό καιρό πριν τη εκδήλωση του κατάγματος. Έτσι για τη σωστότερη διαχείριση της οστεοπόρωσης είναι αναγκαίος ο κατάλληλος προσδιορισμός της εκτίμησης της αντοχής των οστών και του καταγματικού κινδύνου. Για την διάγνωση της οστεοπόρωσης χρησιμοποιείται στη καθημερινή κλινική πράξη η μέθοδος DXA, το αποτέλεσμα της οποίας μας παρέχει εκτίμηση της οστικής πυκνότητα. Η οστική πυκνότητα αποτελεί όμως μια μόνο από τις παραμέτρους της οστικής αντοχής και επομένως δεν αποτελεί ακριβή προγνωστικό παράγοντα καταγματικού κινδύνου. Έτσι προέκυψε μια νέα μέθοδος εκτίμησης της οστικής αντοχής και κυρίως της μικροαρχιτεκτονικής των οστών, η TBS (Trabecular Bone Score), το λογισμικό της οποίας μπορεί να εγκατασταθεί στα μηχανήματα της DXA, και χρησιμοποιώντας τις ήδη υπάρχουσες ΟΜΣΣ εικόνες της DXA, λαμβάνει μια καινούρια ανάλυση της σάρωσης DXA και έτσι εύκολα να έχουμε τα αποτελέσματα της TBS αφού και οι δύο τεχνικές αξιολογούν την ίδια περιοχή οστού. Έχει αποδειχθεί, πως η TBS μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αξιολόγηση του κινδύνου οστεοπορωτικού κατάγματος σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες και άνδρες άνω των 50 ετών, με τα δεδομένα για τους άνδρες να είναι λιγότερο εκτεταμένα, καθώς και για τη διαχείριση ασθενών με ένα ευρύ φάσμα δευτερογενών αιτιών οστεοπόρωσης, συμπεριλαμβανομένου του σακχαρώδη διαβήτη, της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, της χρήσης γλυκοκορτικοειδών για μεγάλο χρονικό διάστημα κ.λ.π.","abstract_has_math":false,"creators":["Καλούδης Ελευθέριος-Θεόδωρος","Kaloudis Eleftherios-Theodoros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:09Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3221879"],"render_values":[{"text":"uoadl:3221879","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3221879","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3221879","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3221879","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καλούδης Ελευθέριος-Θεόδωρος","Kaloudis Eleftherios-Theodoros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3221879","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3221879"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η αύξηση του μέσου όρου ζωής, έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνει τον πληθυσμό παγκοσμίως και κυρίως αυτών των ηλικιωμένων. Αυτό έχει αντίκτυπο στις χρόνιες νόσους, όπως είναι η οστεοπόρωση, η οποία αποτελεί ένα σοβαρό δημόσιο πρόβλημα υγείας, δημιουργώντας μεγάλα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Η οστεοπόρωση ορίζεται ως μια χρόνια σκελετική νόσος που χαρακτηρίζεται από ελάττωση της οστικής μάζας και επιδείνωση της μικροαρχιτεκτονικής του οστού με συνέπεια την αύξηση του καταγματικού κινδύνου. Επιδημιολογικά, τα κατάγματα εντοπίζονται σε όλο τον σκελετό. Ενδιαφέρον όμως παρουσιάζουν τα σπονδυλικά κατάγματα, τα οποία χωρίζονται σε ασυμπτωματικά και κλινικά. Τις περισσότερες φορές είναι ασυμπτωματικά καθώς γίνονται αντιληπτά αρκετό καιρό αφού έχουν γίνει, συνήθως από τυχαίο απεικονιστικό έλεγχο και έτσι ονομάζονται μορφομετρικά και αποτελούν την κύρια επίπτωση της οστεοπόρωσης. Γίνεται αντιληπτό πως σε αυτές τις περιπτώσεις η χαμηλή οστική μάζα θα προϋπήρχε αρκετό καιρό πριν τη εκδήλωση του κατάγματος. Έτσι για τη σωστότερη διαχείριση της οστεοπόρωσης είναι αναγκαίος ο κατάλληλος προσδιορισμός της εκτίμησης της αντοχής των οστών και του καταγματικού κινδύνου. Για την διάγνωση της οστεοπόρωσης χρησιμοποιείται στη καθημερινή κλινική πράξη η μέθοδος DXA, το αποτέλεσμα της οποίας μας παρέχει εκτίμηση της οστικής πυκνότητα. Η οστική πυκνότητα αποτελεί όμως μια μόνο από τις παραμέτρους της οστικής αντοχής και επομένως δεν αποτελεί ακριβή προγνωστικό παράγοντα καταγματικού κινδύνου. Έτσι προέκυψε μια νέα μέθοδος εκτίμησης της οστικής αντοχής και κυρίως της μικροαρχιτεκτονικής των οστών, η TBS (Trabecular Bone Score), το λογισμικό της οποίας μπορεί να εγκατασταθεί στα μηχανήματα της DXA, και χρησιμοποιώντας τις ήδη υπάρχουσες ΟΜΣΣ εικόνες της DXA, λαμβάνει μια καινούρια ανάλυση της σάρωσης DXA και έτσι εύκολα να έχουμε τα αποτελέσματα της TBS αφού και οι δύο τεχνικές αξιολογούν την ίδια περιοχή οστού. Έχει αποδειχθεί, πως η TBS μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αξιολόγηση του κινδύνου οστεοπορωτικού κατάγματος σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες και άνδρες άνω των 50 ετών, με τα δεδομένα για τους άνδρες να είναι λιγότερο εκτεταμένα, καθώς και για τη διαχείριση ασθενών με ένα ευρύ φάσμα δευτερογενών αιτιών οστεοπόρωσης, συμπεριλαμβανομένου του σακχαρώδη διαβήτη, της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, της χρήσης γλυκοκορτικοειδών για μεγάλο χρονικό διάστημα κ.λ.π.","The increase in the average life expectancy has the effect of increasing the population worldwide and especially of elderly people. This has an impact on chronic diseases, such as osteoporosis, which is a serious public health problem, creating major social and economic problems. Osteoporosis is a chronic disease characterized by low bone mass and deterioration of bone micro-architecture, thus predisposing to an increased incidence of fracture. Epidemiologically, fractures are located throughout all the skeleton. However, there is a special interest concerning vertebral fractures, which are divided into asymptomatic (morphometric) and clinical. Most vertebral fractures are thought to be asymptomatic as they are diagnosed long after they have been done, usually by chance on radiographs performed for other reasons and so they are called morphometric and are the main effect of osteoporosis. It is understood that in these cases low bone mass would exist long before the onset of the fracture. Thus, for the proper management of osteoporosis, it is necessary to properly determine the assessment of bone strength and fracture risk. The DXA method is used in the daily clinical practice for the diagnosis of osteoporosis, the result of which provides us with an assessment of bone density. Βone density is not synonymous to bone strength, however, and as such cannot be regarded as the sole prognostic factor of fracture risk. Thus, a new method of assessing bone strength and especially bone microarchitecture of the trabecular bone, the TBS (Trabecular Bone Score), whose software can be installed on DXA machines, and using the existing DXA OMSS images, receives a new analysis of DXA scanning and thus easily get the results of TBS since both techniques evaluate the same area. As shown, TBS can be used to evaluate the risk of osteoporotic fracture in postmenopausal women and men over 50 years of age, with data for men being less extensive, as well as for the management of patients with a wide range of secondary causes of osteoporosis, including diabetes mellitus, rheumatoid arthritis, use of glucocorticoids for a long period etc."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος της μεθόδου αξιολόγησης του σπογγώδους οστού (Trabecular Bone Score, TBS) στην εκτίμηση του καταγματικού κινδύνου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καλούδης Ελευθέριος-Θεόδωρος","Kaloudis Eleftherios-Theodoros"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η αύξηση του μέσου όρου ζωής, έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνει τον πληθυσμό παγκοσμίως και κυρίως αυτών των ηλικιωμένων. Αυτό έχει αντίκτυπο στις χρόνιες νόσους, όπως είναι η οστεοπόρωση, η οποία αποτελεί ένα σοβαρό δημόσιο πρόβλημα υγείας, δημιουργώντας μεγάλα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Η οστεοπόρωση ορίζεται ως μια χρόνια σκελετική νόσος που χαρακτηρίζεται από ελάττωση της οστικής μάζας και επιδείνωση της μικροαρχιτεκτονικής του οστού με συνέπεια την αύξηση του καταγματικού κινδύνου. Επιδημιολογικά, τα κατάγματα εντοπίζονται σε όλο τον σκελετό. Ενδιαφέρον όμως παρουσιάζουν τα σπονδυλικά κατάγματα, τα οποία χωρίζονται σε ασυμπτωματικά και κλινικά. Τις περισσότερες φορές είναι ασυμπτωματικά καθώς γίνονται αντιληπτά αρκετό καιρό αφού έχουν γίνει, συνήθως από τυχαίο απεικονιστικό έλεγχο και έτσι ονομάζονται μορφομετρικά και αποτελούν την κύρια επίπτωση της οστεοπόρωσης. Γίνεται αντιληπτό πως σε αυτές τις περιπτώσεις η χαμηλή οστική μάζα θα προϋπήρχε αρκετό καιρό πριν τη εκδήλωση του κατάγματος. Έτσι για τη σωστότερη διαχείριση της οστεοπόρωσης είναι αναγκαίος ο κατάλληλος προσδιορισμός της εκτίμησης της αντοχής των οστών και του καταγματικού κινδύνου. Για την διάγνωση της οστεοπόρωσης χρησιμοποιείται στη καθημερινή κλινική πράξη η μέθοδος DXA, το αποτέλεσμα της οποίας μας παρέχει εκτίμηση της οστικής πυκνότητα. Η οστική πυκνότητα αποτελεί όμως μια μόνο από τις παραμέτρους της οστικής αντοχής και επομένως δεν αποτελεί ακριβή προγνωστικό παράγοντα καταγματικού κινδύνου. Έτσι προέκυψε μια νέα μέθοδος εκτίμησης της οστικής αντοχής και κυρίως της μικροαρχιτεκτονικής των οστών, η TBS (Trabecular Bone Score), το λογισμικό της οποίας μπορεί να εγκατασταθεί στα μηχανήματα της DXA, και χρησιμοποιώντας τις ήδη υπάρχουσες ΟΜΣΣ εικόνες της DXA, λαμβάνει μια καινούρια ανάλυση της σάρωσης DXA και έτσι εύκολα να έχουμε τα αποτελέσματα της TBS αφού και οι δύο τεχνικές αξιολογούν την ίδια περιοχή οστού. Έχει αποδειχθεί, πως η TBS μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αξιολόγηση του κινδύνου οστεοπορωτικού κατάγματος σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες και άνδρες άνω των 50 ετών, με τα δεδομένα για τους άνδρες να είναι λιγότερο εκτεταμένα, καθώς και για τη διαχείριση ασθενών με ένα ευρύ φάσμα δευτερογενών αιτιών οστεοπόρωσης, συμπεριλαμβανομένου του σακχαρώδη διαβήτη, της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, της χρήσης γλυκοκορτικοειδών για μεγάλο χρονικό διάστημα κ.λ.π.","The increase in the average life expectancy has the effect of increasing the population worldwide and especially of elderly people. This has an impact on chronic diseases, such as osteoporosis, which is a serious public health problem, creating major social and economic problems. Osteoporosis is a chronic disease characterized by low bone mass and deterioration of bone micro-architecture, thus predisposing to an increased incidence of fracture. Epidemiologically, fractures are located throughout all the skeleton. However, there is a special interest concerning vertebral fractures, which are divided into asymptomatic (morphometric) and clinical. Most vertebral fractures are thought to be asymptomatic as they are diagnosed long after they have been done, usually by chance on radiographs performed for other reasons and so they are called morphometric and are the main effect of osteoporosis. It is understood that in these cases low bone mass would exist long before the onset of the fracture. Thus, for the proper management of osteoporosis, it is necessary to properly determine the assessment of bone strength and fracture risk. The DXA method is used in the daily clinical practice for the diagnosis of osteoporosis, the result of which provides us with an assessment of bone density. Βone density is not synonymous to bone strength, however, and as such cannot be regarded as the sole prognostic factor of fracture risk. Thus, a new method of assessing bone strength and especially bone microarchitecture of the trabecular bone, the TBS (Trabecular Bone Score), whose software can be installed on DXA machines, and using the existing DXA OMSS images, receives a new analysis of DXA scanning and thus easily get the results of TBS since both techniques evaluate the same area. As shown, TBS can be used to evaluate the risk of osteoporotic fracture in postmenopausal women and men over 50 years of age, with data for men being less extensive, as well as for the management of patients with a wide range of secondary causes of osteoporosis, including diabetes mellitus, rheumatoid arthritis, use of glucocorticoids for a long period etc."],"dc:identifier":["uoadl:3221879","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3221879"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ρόλος της μεθόδου αξιολόγησης του σπογγώδους οστού (Trabecular Bone Score, TBS) στην εκτίμηση του καταγματικού κινδύνου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:09Z"}