{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3223117"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3223117","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Eπίδραση της ινσουλίνης ορού στη λειτουργία της δεξιάς κοιλίας","abstract":"Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι ένα χρόνιο πολυσυστηματικό μεταβολικό νόσημα με χαρακτηριστικές μεταβολές που συμπεριλαμβάνουν τη μικρο- και μακροαγγειακή νόσο και την αυτόνομη νευροπάθεια. Η παγκόσμια επίπτωση του ΣΔ το 2015 ήταν ~8,8% (415 εκ ασθενείς) με αναμενόμενη αύξηση στα 642 εκ ανθρώπους το 2040. Το 2015 οι θάνατοι που σχετίζονταν με το ΣΔ υπολογίστηκαν στους 5 εκ θανάτους και το συνολικό παγκόσμιο κόστος υπολογίστηκε στα 673 δις δολάρια ( Yin Kang et al.,2019) Η διαβητική μυοκαρδιοπάθεια αυξάνεται επίσης παγκόσμια και μπορεί να είναι παρούσα έως και σε 60% των ασυμπτωματικών , νορμοτασικών ασθενών με καλά ρυθμισμένο ΣΔΙΙ. Οι διαβητικοί ασθενείς έχουν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης καρδιακής ανεπάρκειας με πτωχότερη πρόγνωση. Έχει διαπιστωθεί μια σχεδόν γραμμική συσχέτιση μεταξύ των επιπέδων γλυκόζης αίματος και του μακροχρόνιου κινδύνου εκδήλωσης καρδιακής ανεπάρκειας σε διάφορες προοπτικές μελέτες που σχετίζονται με το διαβήτη. Κάθε 1% αύξηση της HbA1C σχετίζεται με 30% αύξηση του κινδύνου ΚΑ σε ασθενείς με ΣΔΙ και 8% σε ασθενείς με ΣΔΙΙ και αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου από την αρτηριακή υπέρταση ,στεφανιαία νόσο, παχυσαρκία ,ηλικία ( Yin Kang et al.,2019) Η ινσουλίνη αποτελεί μια πεπτιδική ορμόνη που εκκρίνεται από τα β κύτταρα των νησίδων Langerhans του παγκρέατος. Είναι ένα πρωτεϊνικό μόριο με ενδοκρινή λειτουργία και αποτελεί κεντρικό μόριο στη ρύθμιση των υδατανθράκων και των λιπιδίων στον οργανισμό του ανθρώπου. Έχει αναβολική δράση και συγκεκριμένα αυξάνει την πρόσληψη της γλυκόζης και τον περαιτέρω μεταβολισμό της μέσα στα κύτταρα (μυικά ,λιπώδη) αυξάνει τη λιποσύνθεση στο λιπώδη ιστό, τη σύνθεση μυικού γλυκογόνου, την πρωτεινοσύνθεση , ενώ αναστέλλει τη λιπόλυση, τη γλυκονεογένεση, τη γλυκογονόλυση στο ήπαρ, την κετογένεση και μετακινεί το κάλιο και το μαγνήσιο μέσα στα κύτταρα. Ο κύριος ρόλος της ινσουλίνης στην καρδιά κάτω από φυσιολογικές συνθήκες είναι η πρόσληψη γλυκόζης και η χρήση της μέσω της γλυκόλυσης. Η ινσουλίνη ως προς την επίδραση της στο μυοκάρδιο προωθεί τη γλυκόζη ως το βασικό καρδιακό ενεργειακό υπόστρωμα, μειώνει την κατανάλωση οξυγόνου από τα μυοκαρδιακά κύτταρα και αυξάνει την αποτελεσματικότητα της καρδιακής λειτουργίας. Αυξάνει τη μυοκαρδιακή συστολή και επιδρά θετικά στη μυοκαρδιακή χάλαση .Αυξάνει επίσης την πρωτεινική σύνθεση και ενεργοποιεί τον αγγειακό ενδοθηλιακό αυξητικό παράγοντα (VEGF) και κατ’ επέκταση την αγγειογένεση . Καταστέλλει την απόπτωση, προωθεί την κυτταρική επιβίωση και τελικά βελτιώνει τη μυοκαρδιακή μικροκυκλοφορία και την αντίσταση των στεφανιαίων αγγείων οδηγώντας σε αυξημένη παροχή αίματος στο μυοκάρδιο. (Fotios Iliadis et al.,2011) Δρα απευθείας στον καρδιακό μυ και αυτή η δράση γίνεται μέσω του μονοπατιού σηματοδότησης PKB/Akt. Σε παθολογικές καταστάσεις όπως ο ΣΔΙΙ, η μυοκαρδιακή ισχαιμία και η καρδιακή υπερτροφία το μονοπάτι μεταγωγής σήματος ινσουλίνης και κατ’ επέκταση η επίδραση της στο μυοκάρδιο αλλάζει. (Fotios Iliadis et al.,2011) O σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση του ρόλου της ινσουλίνης ορού στη λειτουργία της δεξιάς κοιλίας με την αναζήτηση της υπάρχουσας βιβλιογραφίας. Ενώ η δυσλειτουργία της ΑΡ κοιλίας στη διαβητική μυοκαρδιοπάθεια έχει μελετηθεί καλά, η έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία των μεταβολών στη ΔΕ κοιλία δεν έχει μελετηθεί σε βάθος και δεν έχουν αναπτυχθεί ή δοκιμαστεί επαρκώς θεραπείες επίδρασης στη δεξιά κοιλία στη διαβητική μυοκαρδιοπάθεια. (Yin Kang et al.,2019) Η παθοφυσιολογία της δυσλειτουργίας της ΔΕ κοιλίας στη διαβητική μυοκαρδιοπάθεια μοιράζεται κοινούς μηχανισμούς με της ΑΡ όπως η αντίσταση στην ινσουλίνη, το οξειδωτικό στρες (Yin Kang et al.,2019) Oι επιστήμονες έχουν μελετήσει το ρόλο της ινσουλίνης στην καρδιακή λειτουργιά τόσο σε ζωικά μοντέλα όσο και στον άνθρωπο. Η ινσουλίνη ορού έχει συνδεθεί από τους επιστήμονες αντιστρόφως με τη λειτουργία της δεξιάς κοιλίας και τους όγκους των πνευμόνων σε άτομα από το γενικό πληθυσμό χωρίς παρουσία καρδιαγγειακής νόσου, υποδηλώνοντας ότι τα αυξημένα επίπεδα ινσουλίνης μπορεί να συνδράμουν στην υποκλινική διαταραχή της καρδιοπνευμονικής κυκλοφορίας (Krüchten et al., 2021).","abstract_html":"Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι ένα χρόνιο πολυσυστηματικό μεταβολικό νόσημα με χαρακτηριστικές μεταβολές που συμπεριλαμβάνουν τη μικρο- και μακροαγγειακή νόσο και την αυτόνομη νευροπάθεια. Η παγκόσμια επίπτωση του ΣΔ το 2015 ήταν ~8,8% (415 εκ ασθενείς) με αναμενόμενη αύξηση στα 642 εκ ανθρώπους το 2040. Το 2015 οι θάνατοι που σχετίζονταν με το ΣΔ υπολογίστηκαν στους 5 εκ θανάτους και το συνολικό παγκόσμιο κόστος υπολογίστηκε στα 673 δις δολάρια ( Yin Kang et al.,2019) Η διαβητική μυοκαρδιοπάθεια αυξάνεται επίσης παγκόσμια και μπορεί να είναι παρούσα έως και σε 60% των ασυμπτωματικών , νορμοτασικών ασθενών με καλά ρυθμισμένο ΣΔΙΙ. Οι διαβητικοί ασθενείς έχουν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης καρδιακής ανεπάρκειας με πτωχότερη πρόγνωση. Έχει διαπιστωθεί μια σχεδόν γραμμική συσχέτιση μεταξύ των επιπέδων γλυκόζης αίματος και του μακροχρόνιου κινδύνου εκδήλωσης καρδιακής ανεπάρκειας σε διάφορες προοπτικές μελέτες που σχετίζονται με το διαβήτη. Κάθε 1% αύξηση της HbA1C σχετίζεται με 30% αύξηση του κινδύνου ΚΑ σε ασθενείς με ΣΔΙ και 8% σε ασθενείς με ΣΔΙΙ και αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου από την αρτηριακή υπέρταση ,στεφανιαία νόσο, παχυσαρκία ,ηλικία ( Yin Kang et al.,2019) Η ινσουλίνη αποτελεί μια πεπτιδική ορμόνη που εκκρίνεται από τα β κύτταρα των νησίδων Langerhans του παγκρέατος. Είναι ένα πρωτεϊνικό μόριο με ενδοκρινή λειτουργία και αποτελεί κεντρικό μόριο στη ρύθμιση των υδατανθράκων και των λιπιδίων στον οργανισμό του ανθρώπου. Έχει αναβολική δράση και συγκεκριμένα αυξάνει την πρόσληψη της γλυκόζης και τον περαιτέρω μεταβολισμό της μέσα στα κύτταρα (μυικά ,λιπώδη) αυξάνει τη λιποσύνθεση στο λιπώδη ιστό, τη σύνθεση μυικού γλυκογόνου, την πρωτεινοσύνθεση , ενώ αναστέλλει τη λιπόλυση, τη γλυκονεογένεση, τη γλυκογονόλυση στο ήπαρ, την κετογένεση και μετακινεί το κάλιο και το μαγνήσιο μέσα στα κύτταρα. Ο κύριος ρόλος της ινσουλίνης στην καρδιά κάτω από φυσιολογικές συνθήκες είναι η πρόσληψη γλυκόζης και η χρήση της μέσω της γλυκόλυσης. Η ινσουλίνη ως προς την επίδραση της στο μυοκάρδιο προωθεί τη γλυκόζη ως το βασικό καρδιακό ενεργειακό υπόστρωμα, μειώνει την κατανάλωση οξυγόνου από τα μυοκαρδιακά κύτταρα και αυξάνει την αποτελεσματικότητα της καρδιακής λειτουργίας. Αυξάνει τη μυοκαρδιακή συστολή και επιδρά θετικά στη μυοκαρδιακή χάλαση .Αυξάνει επίσης την πρωτεινική σύνθεση και ενεργοποιεί τον αγγειακό ενδοθηλιακό αυξητικό παράγοντα (VEGF) και κατ’ επέκταση την αγγειογένεση . Καταστέλλει την απόπτωση, προωθεί την κυτταρική επιβίωση και τελικά βελτιώνει τη μυοκαρδιακή μικροκυκλοφορία και την αντίσταση των στεφανιαίων αγγείων οδηγώντας σε αυξημένη παροχή αίματος στο μυοκάρδιο. (Fotios Iliadis et al.,2011) Δρα απευθείας στον καρδιακό μυ και αυτή η δράση γίνεται μέσω του μονοπατιού σηματοδότησης PKB/Akt. Σε παθολογικές καταστάσεις όπως ο ΣΔΙΙ, η μυοκαρδιακή ισχαιμία και η καρδιακή υπερτροφία το μονοπάτι μεταγωγής σήματος ινσουλίνης και κατ’ επέκταση η επίδραση της στο μυοκάρδιο αλλάζει. (Fotios Iliadis et al.,2011) O σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση του ρόλου της ινσουλίνης ορού στη λειτουργία της δεξιάς κοιλίας με την αναζήτηση της υπάρχουσας βιβλιογραφίας. Ενώ η δυσλειτουργία της ΑΡ κοιλίας στη διαβητική μυοκαρδιοπάθεια έχει μελετηθεί καλά, η έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία των μεταβολών στη ΔΕ κοιλία δεν έχει μελετηθεί σε βάθος και δεν έχουν αναπτυχθεί ή δοκιμαστεί επαρκώς θεραπείες επίδρασης στη δεξιά κοιλία στη διαβητική μυοκαρδιοπάθεια. (Yin Kang et al.,2019) Η παθοφυσιολογία της δυσλειτουργίας της ΔΕ κοιλίας στη διαβητική μυοκαρδιοπάθεια μοιράζεται κοινούς μηχανισμούς με της ΑΡ όπως η αντίσταση στην ινσουλίνη, το οξειδωτικό στρες (Yin Kang et al.,2019) Oι επιστήμονες έχουν μελετήσει το ρόλο της ινσουλίνης στην καρδιακή λειτουργιά τόσο σε ζωικά μοντέλα όσο και στον άνθρωπο. Η ινσουλίνη ορού έχει συνδεθεί από τους επιστήμονες αντιστρόφως με τη λειτουργία της δεξιάς κοιλίας και τους όγκους των πνευμόνων σε άτομα από το γενικό πληθυσμό χωρίς παρουσία καρδιαγγειακής νόσου, υποδηλώνοντας ότι τα αυξημένα επίπεδα ινσουλίνης μπορεί να συνδράμουν στην υποκλινική διαταραχή της καρδιοπνευμονικής κυκλοφορίας (Krüchten et al., 2021).","abstract_has_math":false,"creators":["Καββούρη Δήμητρα","Kavvouri Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:15Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3223117"],"render_values":[{"text":"uoadl:3223117","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223117","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223117","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3223117","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καββούρη Δήμητρα","Kavvouri Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3223117","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223117"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι ένα χρόνιο πολυσυστηματικό μεταβολικό νόσημα με χαρακτηριστικές μεταβολές που συμπεριλαμβάνουν τη μικρο- και μακροαγγειακή νόσο και την αυτόνομη νευροπάθεια. Η παγκόσμια επίπτωση του ΣΔ το 2015 ήταν ~8,8% (415 εκ ασθενείς) με αναμενόμενη αύξηση στα 642 εκ ανθρώπους το 2040. Το 2015 οι θάνατοι που σχετίζονταν με το ΣΔ υπολογίστηκαν στους 5 εκ θανάτους και το συνολικό παγκόσμιο κόστος υπολογίστηκε στα 673 δις δολάρια ( Yin Kang et al.,2019) Η διαβητική μυοκαρδιοπάθεια αυξάνεται επίσης παγκόσμια και μπορεί να είναι παρούσα έως και σε 60% των ασυμπτωματικών , νορμοτασικών ασθενών με καλά ρυθμισμένο ΣΔΙΙ. Οι διαβητικοί ασθενείς έχουν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης καρδιακής ανεπάρκειας με πτωχότερη πρόγνωση. Έχει διαπιστωθεί μια σχεδόν γραμμική συσχέτιση μεταξύ των επιπέδων γλυκόζης αίματος και του μακροχρόνιου κινδύνου εκδήλωσης καρδιακής ανεπάρκειας σε διάφορες προοπτικές μελέτες που σχετίζονται με το διαβήτη. Κάθε 1% αύξηση της HbA1C σχετίζεται με 30% αύξηση του κινδύνου ΚΑ σε ασθενείς με ΣΔΙ και 8% σε ασθενείς με ΣΔΙΙ και αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου από την αρτηριακή υπέρταση ,στεφανιαία νόσο, παχυσαρκία ,ηλικία ( Yin Kang et al.,2019) Η ινσουλίνη αποτελεί μια πεπτιδική ορμόνη που εκκρίνεται από τα β κύτταρα των νησίδων Langerhans του παγκρέατος. Είναι ένα πρωτεϊνικό μόριο με ενδοκρινή λειτουργία και αποτελεί κεντρικό μόριο στη ρύθμιση των υδατανθράκων και των λιπιδίων στον οργανισμό του ανθρώπου. Έχει αναβολική δράση και συγκεκριμένα αυξάνει την πρόσληψη της γλυκόζης και τον περαιτέρω μεταβολισμό της μέσα στα κύτταρα (μυικά ,λιπώδη) αυξάνει τη λιποσύνθεση στο λιπώδη ιστό, τη σύνθεση μυικού γλυκογόνου, την πρωτεινοσύνθεση , ενώ αναστέλλει τη λιπόλυση, τη γλυκονεογένεση, τη γλυκογονόλυση στο ήπαρ, την κετογένεση και μετακινεί το κάλιο και το μαγνήσιο μέσα στα κύτταρα. Ο κύριος ρόλος της ινσουλίνης στην καρδιά κάτω από φυσιολογικές συνθήκες είναι η πρόσληψη γλυκόζης και η χρήση της μέσω της γλυκόλυσης. Η ινσουλίνη ως προς την επίδραση της στο μυοκάρδιο προωθεί τη γλυκόζη ως το βασικό καρδιακό ενεργειακό υπόστρωμα, μειώνει την κατανάλωση οξυγόνου από τα μυοκαρδιακά κύτταρα και αυξάνει την αποτελεσματικότητα της καρδιακής λειτουργίας. Αυξάνει τη μυοκαρδιακή συστολή και επιδρά θετικά στη μυοκαρδιακή χάλαση .Αυξάνει επίσης την πρωτεινική σύνθεση και ενεργοποιεί τον αγγειακό ενδοθηλιακό αυξητικό παράγοντα (VEGF) και κατ’ επέκταση την αγγειογένεση . Καταστέλλει την απόπτωση, προωθεί την κυτταρική επιβίωση και τελικά βελτιώνει τη μυοκαρδιακή μικροκυκλοφορία και την αντίσταση των στεφανιαίων αγγείων οδηγώντας σε αυξημένη παροχή αίματος στο μυοκάρδιο. (Fotios Iliadis et al.,2011) Δρα απευθείας στον καρδιακό μυ και αυτή η δράση γίνεται μέσω του μονοπατιού σηματοδότησης PKB/Akt. Σε παθολογικές καταστάσεις όπως ο ΣΔΙΙ, η μυοκαρδιακή ισχαιμία και η καρδιακή υπερτροφία το μονοπάτι μεταγωγής σήματος ινσουλίνης και κατ’ επέκταση η επίδραση της στο μυοκάρδιο αλλάζει. (Fotios Iliadis et al.,2011) O σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση του ρόλου της ινσουλίνης ορού στη λειτουργία της δεξιάς κοιλίας με την αναζήτηση της υπάρχουσας βιβλιογραφίας. Ενώ η δυσλειτουργία της ΑΡ κοιλίας στη διαβητική μυοκαρδιοπάθεια έχει μελετηθεί καλά, η έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία των μεταβολών στη ΔΕ κοιλία δεν έχει μελετηθεί σε βάθος και δεν έχουν αναπτυχθεί ή δοκιμαστεί επαρκώς θεραπείες επίδρασης στη δεξιά κοιλία στη διαβητική μυοκαρδιοπάθεια. (Yin Kang et al.,2019) Η παθοφυσιολογία της δυσλειτουργίας της ΔΕ κοιλίας στη διαβητική μυοκαρδιοπάθεια μοιράζεται κοινούς μηχανισμούς με της ΑΡ όπως η αντίσταση στην ινσουλίνη, το οξειδωτικό στρες (Yin Kang et al.,2019) Oι επιστήμονες έχουν μελετήσει το ρόλο της ινσουλίνης στην καρδιακή λειτουργιά τόσο σε ζωικά μοντέλα όσο και στον άνθρωπο. Η ινσουλίνη ορού έχει συνδεθεί από τους επιστήμονες αντιστρόφως με τη λειτουργία της δεξιάς κοιλίας και τους όγκους των πνευμόνων σε άτομα από το γενικό πληθυσμό χωρίς παρουσία καρδιαγγειακής νόσου, υποδηλώνοντας ότι τα αυξημένα επίπεδα ινσουλίνης μπορεί να συνδράμουν στην υποκλινική διαταραχή της καρδιοπνευμονικής κυκλοφορίας (Krüchten et al., 2021).","Diabetes mellitus is a chronic multisystemic metabolic disease with characteristic changes including micro- and macrovascular disease and autonomic neuropathy. The global incidence of DM in 2015 was ~8.8% (415 million patients) with an expected increase to 642 million people in 2040. In 2015, deaths related to DM were estimated at 5 million deaths and the total global cost was estimated at 673 billion dollars (Yin Kang et al., 2019) Diabetic cardiomyopathy is also increasing worldwide and may be present in up to 60% of asymptomatic, normotensive patients with well-controlled diabetes mellitus. Diabetic patients have a higher risk of developing heart failure with a poorer prognosis. An almost linear association between blood glucose levels and the long-term risk of developing heart failure has been found in several prospective studies related to diabetes. Each 1% increase in HbA1C is associated with a 30% increase in CVD risk in patients with diabetes mellitus I and 8% in patients with diabetes mellitus II and is an independent risk factor from arterial hypertension, coronary heart disease, obesity, age (Yin Kang et al., 2019) Insulin is a peptide hormone secreted by the b cells of the islets of Langerhans of the pancreas. It is a protein molecule with an endocrine function and is a central molecule in the regulation of carbohydrates and lipids in the human body. It has an anabolic effect and in particular increases the uptake of glucose and its further metabolism inside the cells (muscle, fat), increases liposynthesis in adipose tissue, muscle glycogen synthesis, protein synthesis, while inhibiting lipolysis, gluconeogenesis,glycogenolysis in the liver, ketogenesis and moves potassium and magnesium into cells. The main role of insulin in the heart under normal conditions is to take up glucose and use it through glycolysis. Insulin in terms of its effect on the myocardium promotes glucose as the main cardiac energy substrate, reduces oxygen consumption by myocardial cells and increases the efficiency of cardiac function. Increases myocardial contraction and effects positive for myocardial damage. It also increases protein synthesis and activates vascular endothelial growth factor (VEGF) and, by extension, angiogenesis. It suppresses apoptosis, promotes cell survival and ultimately improves myocardial microcirculation and coronary vessel resistance leading to increased myocardial blood supply. (Fotios Iliadis et al., 2011) It acts directly on the heart muscle and this action is via the PKB/Akt signaling pathway. In pathological conditions such as DM, myocardial ischemia and cardiac hypertrophy, the insulin signal transduction pathway and, by extension, its effect on the myocardium changes. (Fotios Iliadis et al., 2011) The purpose of this paper is to investigate the role of serum insulin in the function of the right ventricle by searching the existing literature. While left ventricular dysfunction in diabetic cardiomyopathy has been well studied, the early diagnosis and treatment of changes in the right ventricle have not been studied in depth, and right ventricular effect therapies in diabetic cardiomyopathy have not been adequately developed or tested. (Yin Kang et al., 2019)The pathophysiology of ventricular dysfunction in diabetic cardiomyopathy shares common mechanisms with left such as insulin resistance, oxidative stress (Yin Kang et al., 2019) Scientists have studied the role of insulin in heart function in both animal models and humans. Serum insulin has been inversely associated by scientists with right ventricular function and lung volumes in the general population without the presence of cardiovascular disease, suggesting that elevated insulin levels may contribute to subclinical cardiopulmonary dysfunction (Krüchten et al., 2021)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Eπίδραση της ινσουλίνης ορού στη λειτουργία της δεξιάς κοιλίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καββούρη Δήμητρα","Kavvouri Dimitra"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι ένα χρόνιο πολυσυστηματικό μεταβολικό νόσημα με χαρακτηριστικές μεταβολές που συμπεριλαμβάνουν τη μικρο- και μακροαγγειακή νόσο και την αυτόνομη νευροπάθεια. Η παγκόσμια επίπτωση του ΣΔ το 2015 ήταν ~8,8% (415 εκ ασθενείς) με αναμενόμενη αύξηση στα 642 εκ ανθρώπους το 2040. Το 2015 οι θάνατοι που σχετίζονταν με το ΣΔ υπολογίστηκαν στους 5 εκ θανάτους και το συνολικό παγκόσμιο κόστος υπολογίστηκε στα 673 δις δολάρια ( Yin Kang et al.,2019) Η διαβητική μυοκαρδιοπάθεια αυξάνεται επίσης παγκόσμια και μπορεί να είναι παρούσα έως και σε 60% των ασυμπτωματικών , νορμοτασικών ασθενών με καλά ρυθμισμένο ΣΔΙΙ. Οι διαβητικοί ασθενείς έχουν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης καρδιακής ανεπάρκειας με πτωχότερη πρόγνωση. Έχει διαπιστωθεί μια σχεδόν γραμμική συσχέτιση μεταξύ των επιπέδων γλυκόζης αίματος και του μακροχρόνιου κινδύνου εκδήλωσης καρδιακής ανεπάρκειας σε διάφορες προοπτικές μελέτες που σχετίζονται με το διαβήτη. Κάθε 1% αύξηση της HbA1C σχετίζεται με 30% αύξηση του κινδύνου ΚΑ σε ασθενείς με ΣΔΙ και 8% σε ασθενείς με ΣΔΙΙ και αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου από την αρτηριακή υπέρταση ,στεφανιαία νόσο, παχυσαρκία ,ηλικία ( Yin Kang et al.,2019) Η ινσουλίνη αποτελεί μια πεπτιδική ορμόνη που εκκρίνεται από τα β κύτταρα των νησίδων Langerhans του παγκρέατος. Είναι ένα πρωτεϊνικό μόριο με ενδοκρινή λειτουργία και αποτελεί κεντρικό μόριο στη ρύθμιση των υδατανθράκων και των λιπιδίων στον οργανισμό του ανθρώπου. Έχει αναβολική δράση και συγκεκριμένα αυξάνει την πρόσληψη της γλυκόζης και τον περαιτέρω μεταβολισμό της μέσα στα κύτταρα (μυικά ,λιπώδη) αυξάνει τη λιποσύνθεση στο λιπώδη ιστό, τη σύνθεση μυικού γλυκογόνου, την πρωτεινοσύνθεση , ενώ αναστέλλει τη λιπόλυση, τη γλυκονεογένεση, τη γλυκογονόλυση στο ήπαρ, την κετογένεση και μετακινεί το κάλιο και το μαγνήσιο μέσα στα κύτταρα. Ο κύριος ρόλος της ινσουλίνης στην καρδιά κάτω από φυσιολογικές συνθήκες είναι η πρόσληψη γλυκόζης και η χρήση της μέσω της γλυκόλυσης. Η ινσουλίνη ως προς την επίδραση της στο μυοκάρδιο προωθεί τη γλυκόζη ως το βασικό καρδιακό ενεργειακό υπόστρωμα, μειώνει την κατανάλωση οξυγόνου από τα μυοκαρδιακά κύτταρα και αυξάνει την αποτελεσματικότητα της καρδιακής λειτουργίας. Αυξάνει τη μυοκαρδιακή συστολή και επιδρά θετικά στη μυοκαρδιακή χάλαση .Αυξάνει επίσης την πρωτεινική σύνθεση και ενεργοποιεί τον αγγειακό ενδοθηλιακό αυξητικό παράγοντα (VEGF) και κατ’ επέκταση την αγγειογένεση . Καταστέλλει την απόπτωση, προωθεί την κυτταρική επιβίωση και τελικά βελτιώνει τη μυοκαρδιακή μικροκυκλοφορία και την αντίσταση των στεφανιαίων αγγείων οδηγώντας σε αυξημένη παροχή αίματος στο μυοκάρδιο. (Fotios Iliadis et al.,2011) Δρα απευθείας στον καρδιακό μυ και αυτή η δράση γίνεται μέσω του μονοπατιού σηματοδότησης PKB/Akt. Σε παθολογικές καταστάσεις όπως ο ΣΔΙΙ, η μυοκαρδιακή ισχαιμία και η καρδιακή υπερτροφία το μονοπάτι μεταγωγής σήματος ινσουλίνης και κατ’ επέκταση η επίδραση της στο μυοκάρδιο αλλάζει. (Fotios Iliadis et al.,2011) O σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση του ρόλου της ινσουλίνης ορού στη λειτουργία της δεξιάς κοιλίας με την αναζήτηση της υπάρχουσας βιβλιογραφίας. Ενώ η δυσλειτουργία της ΑΡ κοιλίας στη διαβητική μυοκαρδιοπάθεια έχει μελετηθεί καλά, η έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία των μεταβολών στη ΔΕ κοιλία δεν έχει μελετηθεί σε βάθος και δεν έχουν αναπτυχθεί ή δοκιμαστεί επαρκώς θεραπείες επίδρασης στη δεξιά κοιλία στη διαβητική μυοκαρδιοπάθεια. (Yin Kang et al.,2019) Η παθοφυσιολογία της δυσλειτουργίας της ΔΕ κοιλίας στη διαβητική μυοκαρδιοπάθεια μοιράζεται κοινούς μηχανισμούς με της ΑΡ όπως η αντίσταση στην ινσουλίνη, το οξειδωτικό στρες (Yin Kang et al.,2019) Oι επιστήμονες έχουν μελετήσει το ρόλο της ινσουλίνης στην καρδιακή λειτουργιά τόσο σε ζωικά μοντέλα όσο και στον άνθρωπο. Η ινσουλίνη ορού έχει συνδεθεί από τους επιστήμονες αντιστρόφως με τη λειτουργία της δεξιάς κοιλίας και τους όγκους των πνευμόνων σε άτομα από το γενικό πληθυσμό χωρίς παρουσία καρδιαγγειακής νόσου, υποδηλώνοντας ότι τα αυξημένα επίπεδα ινσουλίνης μπορεί να συνδράμουν στην υποκλινική διαταραχή της καρδιοπνευμονικής κυκλοφορίας (Krüchten et al., 2021).","Diabetes mellitus is a chronic multisystemic metabolic disease with characteristic changes including micro- and macrovascular disease and autonomic neuropathy. The global incidence of DM in 2015 was ~8.8% (415 million patients) with an expected increase to 642 million people in 2040. In 2015, deaths related to DM were estimated at 5 million deaths and the total global cost was estimated at 673 billion dollars (Yin Kang et al., 2019) Diabetic cardiomyopathy is also increasing worldwide and may be present in up to 60% of asymptomatic, normotensive patients with well-controlled diabetes mellitus. Diabetic patients have a higher risk of developing heart failure with a poorer prognosis. An almost linear association between blood glucose levels and the long-term risk of developing heart failure has been found in several prospective studies related to diabetes. Each 1% increase in HbA1C is associated with a 30% increase in CVD risk in patients with diabetes mellitus I and 8% in patients with diabetes mellitus II and is an independent risk factor from arterial hypertension, coronary heart disease, obesity, age (Yin Kang et al., 2019) Insulin is a peptide hormone secreted by the b cells of the islets of Langerhans of the pancreas. It is a protein molecule with an endocrine function and is a central molecule in the regulation of carbohydrates and lipids in the human body. It has an anabolic effect and in particular increases the uptake of glucose and its further metabolism inside the cells (muscle, fat), increases liposynthesis in adipose tissue, muscle glycogen synthesis, protein synthesis, while inhibiting lipolysis, gluconeogenesis,glycogenolysis in the liver, ketogenesis and moves potassium and magnesium into cells. The main role of insulin in the heart under normal conditions is to take up glucose and use it through glycolysis. Insulin in terms of its effect on the myocardium promotes glucose as the main cardiac energy substrate, reduces oxygen consumption by myocardial cells and increases the efficiency of cardiac function. Increases myocardial contraction and effects positive for myocardial damage. It also increases protein synthesis and activates vascular endothelial growth factor (VEGF) and, by extension, angiogenesis. It suppresses apoptosis, promotes cell survival and ultimately improves myocardial microcirculation and coronary vessel resistance leading to increased myocardial blood supply. (Fotios Iliadis et al., 2011) It acts directly on the heart muscle and this action is via the PKB/Akt signaling pathway. In pathological conditions such as DM, myocardial ischemia and cardiac hypertrophy, the insulin signal transduction pathway and, by extension, its effect on the myocardium changes. (Fotios Iliadis et al., 2011) The purpose of this paper is to investigate the role of serum insulin in the function of the right ventricle by searching the existing literature. While left ventricular dysfunction in diabetic cardiomyopathy has been well studied, the early diagnosis and treatment of changes in the right ventricle have not been studied in depth, and right ventricular effect therapies in diabetic cardiomyopathy have not been adequately developed or tested. (Yin Kang et al., 2019)The pathophysiology of ventricular dysfunction in diabetic cardiomyopathy shares common mechanisms with left such as insulin resistance, oxidative stress (Yin Kang et al., 2019) Scientists have studied the role of insulin in heart function in both animal models and humans. Serum insulin has been inversely associated by scientists with right ventricular function and lung volumes in the general population without the presence of cardiovascular disease, suggesting that elevated insulin levels may contribute to subclinical cardiopulmonary dysfunction (Krüchten et al., 2021)."],"dc:identifier":["uoadl:3223117","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223117"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Eπίδραση της ινσουλίνης ορού στη λειτουργία της δεξιάς κοιλίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:15Z"}