{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3223167"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3223167","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αναδρομική Μελέτη της Ενδοφλέβιας Ιτρακοναζόλης στην Αντιμετώπιση Συστηματικών Μυκητιάσεων: Ανάγκη για Θεραπευτική Παρακολούθηση και Εξατομίκευση της Δοσολογίας","abstract":"Οι συστηματικές μυκητιασικές λοιμώξεις παραμένουν ένα άλυτο πρόβλημα εξαιτίας των δυσκολιών που προκύπτουν κατά τη διάγνωση και τη θεραπεία τους. Οι βαρέως πάσχοντες ασθενείς στη μονάδα εντατικής θεραπείας βρίσκονται σε υψηλό κίνδυνο εμφάνισης μυκητιασικών λοιμώξεων που οφείλονται κυρίως στα είδη Candida spp., Aspergillus spp., και Cryptococcus spp. Αυτό οδήγησε στην εμπειρική συνταγογράφηση αντιμυκητιασικών παραγόντων όταν η αρχική θεραπεία με αντιβιοτικά αποτυγχάνει. Σε ασθενείς στη μονάδα εντατικής θεραπείας, οι πιο συνηθισμένοι τύποι λοιμώξεων από Candida αφορούν σηψαιμίες, λοιμώξεις σχετιζόμενες με καθετήρα, ενδοκοιλιακές λοιμώξεις και ουρολοιμώξεις. Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη αποικιών του μύκητα Candida spp. αποτελούν οι μεταβολές της φυσιολογικής χλωρίδας εξαιτίας της παρατεταμένης χρήσης αντιβιοτικών ευρέος φάσματος, η απώλεια της ακεραιότητας του δέρματος και των βλεννογόνων, οι χειρουργικές επεμβάσεις, η ολική παρεντερική σίτιση, η οξεία νεφρική ανεπάρκεια, η αιμοκάθαρση και η θεραπεία με ανοσοκατασταλτικούς παράγοντες. Οι λοιμώξεις από τα είδη Candida spp. και Aspergillus spp. σχετίζονται με υψηλή νοσηρότητα και θνησιμότητα. Μέχρι πρόσφατα, η Candida albicans ήταν μακράν το κυρίαρχο είδος. Ωστόσο πρόσφατα έχουν παρατηρηθεί και άλλα είδη, όπως η C. glabrata και C. krusei, τα οποία εμφανίζουν μειωμένη ευαισθησία στους κοινούς αντιμυκητιασικούς παράγοντες. Επομένως η έγκαιρη έναρξη της κατάλληλης αντιμυκητιασικής θεραπείας είναι απαραίτητη για τη μείωση της νοσηρότητας και της θνητότητας από διηθητικές μυκητιασικές λοιμώξεις στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Η Ιτρακοναζόλη είναι ένας αντιμυκητισιακός τριαζολικός παράγοντας πρώτης γενιάς με κλινική χρήση για πάνω από δύο δεκαετίες. Αν και μυκητοστατικό έναντι των παθογόνων ζυμών, η Ιτρακοναζόλη παραμένει δραστική έναντι στελεχών ανθεκτικών στη Φλουκοναζόλη και επιδεικνύει μυκητοκτόνο δράση έναντι μεγάλου αριθμού νηματοειδών μυκήτων που είναι υπεύθυνοι για την πρόκληση σοβαρών διηθητικών μυκητιάσεων. Συγκρινόμενη με άλλα μέλη της κατηγορίας της, η Ιτρακοναζόλη επιδεικνύει μια σειρά ευνοϊκών φαρμακοκινητικών χαρακτηριστικών, τα οποία περιλαμβάνουν: παρατεταμένο χρόνο ημιζωής, εκτεταμένη κατανομή στους ιστούς και έναν ενεργό μεταβολίτη του οποίου η δραστικότητα προσεγγίζει εκείνη του μητρικού μορίου. Η ανάπτυξη του πόσιμου διαλύματος Ιτρακοναζόλης με τη βοήθεια της υδροξυπροπυλ-β-κυκλοδεξτρίνης έχει εν μέρη διορθώσει το πρόβλημα της βιοδιαθεσιμότητας της κάψουλας. Όμως, η συστηματική διαθεσιμότητα με τη χορήγηση από του στόματος περιορίζεται σε λιγότερο από το 60% της χορηγούμενης δόσης. Η χρήση ενός σκευάσματος παρεντερικής χορήγησης δίνει τη δυνατότητα της παράκαμψης της προσυστημικής κάθαρσης και την επίτευξη υψηλότερων συγκεντρώσεων σε λιγότερο χρόνο. Επιπλέον προσφέρει τη δυνατότητα χορήγησης του φαρμάκου στους πληθυσμούς όπου η από του στόματος χορήγηση είναι αδύνατη και διευκολύνει την εξατομικευμένη θεραπεία αναλόγως του βάρους στους παιδιατρικούς πληθυσμούς. Η πληθυσμιακή φαρμακοκινητική (Population Pharmacokinetics, PK) μελετά τις βασικές αιτίες που προκαλούν διακυμάνσεις και διαφοροποιήσεις στις μετρούμενες συγκεντρώσεις ενός φαρμάκου στο πλάσμα, όταν τυπικά δοσολογικά σχήματα αυτού χορηγούνται σε διαφορετικά άτομα μιας υπό εξέτασης ομάδας ασθενών. Γενικά, είναι σημαντικό να προσδιορίζονται και να ποσοτικοποιούνται οι παράγοντες που συντελούν σε αυτή τη μεταβλητότητα , καθώς έτσι μπορεί να εκτιμηθεί η επίδραση αυτών των παραγόντων στο τελικό φαρμακοδυναμικό αποτέλεσμα και κατ’επέκταση να γίνουν οι κατάλληλες εξατομικευμένες τροποποιήσεις στη χορηγούμενη δόση, ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε ασθενούς. Μια από τις σημαντικότερες εφαρμογές της πληθυσμιακής φαρμακοκινητικής στην κλινική πράξη είναι η παρακολούθηση των θεραπευτικών επιπέδων του φαρμάκου (Therapeutic Drug Monitoring, TDM). Τα στοιχεία για τα πιθανά κλινικά οφέλη του TDM για τους ασθενείς που λαμβάνουν Ιτρακοναζόλη είναι ισχυρά, αλλά σε μεγάλο βαθμό έμμεσα. Το TDM θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην πλειοψηφία των ασθενών που λαμβάνουν Ιτρακοναζόλη τόσο για διηθητική όσο και για αλλεργική νόσο.","abstract_html":"Οι συστηματικές μυκητιασικές λοιμώξεις παραμένουν ένα άλυτο πρόβλημα εξαιτίας των δυσκολιών που προκύπτουν κατά τη διάγνωση και τη θεραπεία τους. Οι βαρέως πάσχοντες ασθενείς στη μονάδα εντατικής θεραπείας βρίσκονται σε υψηλό κίνδυνο εμφάνισης μυκητιασικών λοιμώξεων που οφείλονται κυρίως στα είδη Candida spp., Aspergillus spp., και Cryptococcus spp. Αυτό οδήγησε στην εμπειρική συνταγογράφηση αντιμυκητιασικών παραγόντων όταν η αρχική θεραπεία με αντιβιοτικά αποτυγχάνει. Σε ασθενείς στη μονάδα εντατικής θεραπείας, οι πιο συνηθισμένοι τύποι λοιμώξεων από Candida αφορούν σηψαιμίες, λοιμώξεις σχετιζόμενες με καθετήρα, ενδοκοιλιακές λοιμώξεις και ουρολοιμώξεις. Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη αποικιών του μύκητα Candida spp. αποτελούν οι μεταβολές της φυσιολογικής χλωρίδας εξαιτίας της παρατεταμένης χρήσης αντιβιοτικών ευρέος φάσματος, η απώλεια της ακεραιότητας του δέρματος και των βλεννογόνων, οι χειρουργικές επεμβάσεις, η ολική παρεντερική σίτιση, η οξεία νεφρική ανεπάρκεια, η αιμοκάθαρση και η θεραπεία με ανοσοκατασταλτικούς παράγοντες. Οι λοιμώξεις από τα είδη Candida spp. και Aspergillus spp. σχετίζονται με υψηλή νοσηρότητα και θνησιμότητα. Μέχρι πρόσφατα, η Candida albicans ήταν μακράν το κυρίαρχο είδος. Ωστόσο πρόσφατα έχουν παρατηρηθεί και άλλα είδη, όπως η C. glabrata και C. krusei, τα οποία εμφανίζουν μειωμένη ευαισθησία στους κοινούς αντιμυκητιασικούς παράγοντες. Επομένως η έγκαιρη έναρξη της κατάλληλης αντιμυκητιασικής θεραπείας είναι απαραίτητη για τη μείωση της νοσηρότητας και της θνητότητας από διηθητικές μυκητιασικές λοιμώξεις στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Η Ιτρακοναζόλη είναι ένας αντιμυκητισιακός τριαζολικός παράγοντας πρώτης γενιάς με κλινική χρήση για πάνω από δύο δεκαετίες. Αν και μυκητοστατικό έναντι των παθογόνων ζυμών, η Ιτρακοναζόλη παραμένει δραστική έναντι στελεχών ανθεκτικών στη Φλουκοναζόλη και επιδεικνύει μυκητοκτόνο δράση έναντι μεγάλου αριθμού νηματοειδών μυκήτων που είναι υπεύθυνοι για την πρόκληση σοβαρών διηθητικών μυκητιάσεων. Συγκρινόμενη με άλλα μέλη της κατηγορίας της, η Ιτρακοναζόλη επιδεικνύει μια σειρά ευνοϊκών φαρμακοκινητικών χαρακτηριστικών, τα οποία περιλαμβάνουν: παρατεταμένο χρόνο ημιζωής, εκτεταμένη κατανομή στους ιστούς και έναν ενεργό μεταβολίτη του οποίου η δραστικότητα προσεγγίζει εκείνη του μητρικού μορίου. Η ανάπτυξη του πόσιμου διαλύματος Ιτρακοναζόλης με τη βοήθεια της υδροξυπροπυλ-β-κυκλοδεξτρίνης έχει εν μέρη διορθώσει το πρόβλημα της βιοδιαθεσιμότητας της κάψουλας. Όμως, η συστηματική διαθεσιμότητα με τη χορήγηση από του στόματος περιορίζεται σε λιγότερο από το 60% της χορηγούμενης δόσης. Η χρήση ενός σκευάσματος παρεντερικής χορήγησης δίνει τη δυνατότητα της παράκαμψης της προσυστημικής κάθαρσης και την επίτευξη υψηλότερων συγκεντρώσεων σε λιγότερο χρόνο. Επιπλέον προσφέρει τη δυνατότητα χορήγησης του φαρμάκου στους πληθυσμούς όπου η από του στόματος χορήγηση είναι αδύνατη και διευκολύνει την εξατομικευμένη θεραπεία αναλόγως του βάρους στους παιδιατρικούς πληθυσμούς. Η πληθυσμιακή φαρμακοκινητική (Population Pharmacokinetics, PK) μελετά τις βασικές αιτίες που προκαλούν διακυμάνσεις και διαφοροποιήσεις στις μετρούμενες συγκεντρώσεις ενός φαρμάκου στο πλάσμα, όταν τυπικά δοσολογικά σχήματα αυτού χορηγούνται σε διαφορετικά άτομα μιας υπό εξέτασης ομάδας ασθενών. Γενικά, είναι σημαντικό να προσδιορίζονται και να ποσοτικοποιούνται οι παράγοντες που συντελούν σε αυτή τη μεταβλητότητα , καθώς έτσι μπορεί να εκτιμηθεί η επίδραση αυτών των παραγόντων στο τελικό φαρμακοδυναμικό αποτέλεσμα και κατ’επέκταση να γίνουν οι κατάλληλες εξατομικευμένες τροποποιήσεις στη χορηγούμενη δόση, ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε ασθενούς. Μια από τις σημαντικότερες εφαρμογές της πληθυσμιακής φαρμακοκινητικής στην κλινική πράξη είναι η παρακολούθηση των θεραπευτικών επιπέδων του φαρμάκου (Therapeutic Drug Monitoring, TDM). Τα στοιχεία για τα πιθανά κλινικά οφέλη του TDM για τους ασθενείς που λαμβάνουν Ιτρακοναζόλη είναι ισχυρά, αλλά σε μεγάλο βαθμό έμμεσα. Το TDM θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην πλειοψηφία των ασθενών που λαμβάνουν Ιτρακοναζόλη τόσο για διηθητική όσο και για αλλεργική νόσο.","abstract_has_math":false,"creators":["Περάκη Αικατερίνη","Peraki Aikaterini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:15Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3223167"],"render_values":[{"text":"uoadl:3223167","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223167","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223167","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3223167","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Περάκη Αικατερίνη","Peraki Aikaterini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3223167","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223167"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι συστηματικές μυκητιασικές λοιμώξεις παραμένουν ένα άλυτο πρόβλημα εξαιτίας των δυσκολιών που προκύπτουν κατά τη διάγνωση και τη θεραπεία τους. Οι βαρέως πάσχοντες ασθενείς στη μονάδα εντατικής θεραπείας βρίσκονται σε υψηλό κίνδυνο εμφάνισης μυκητιασικών λοιμώξεων που οφείλονται κυρίως στα είδη Candida spp., Aspergillus spp., και Cryptococcus spp. Αυτό οδήγησε στην εμπειρική συνταγογράφηση αντιμυκητιασικών παραγόντων όταν η αρχική θεραπεία με αντιβιοτικά αποτυγχάνει. Σε ασθενείς στη μονάδα εντατικής θεραπείας, οι πιο συνηθισμένοι τύποι λοιμώξεων από Candida αφορούν σηψαιμίες, λοιμώξεις σχετιζόμενες με καθετήρα, ενδοκοιλιακές λοιμώξεις και ουρολοιμώξεις. Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη αποικιών του μύκητα Candida spp. αποτελούν οι μεταβολές της φυσιολογικής χλωρίδας εξαιτίας της παρατεταμένης χρήσης αντιβιοτικών ευρέος φάσματος, η απώλεια της ακεραιότητας του δέρματος και των βλεννογόνων, οι χειρουργικές επεμβάσεις, η ολική παρεντερική σίτιση, η οξεία νεφρική ανεπάρκεια, η αιμοκάθαρση και η θεραπεία με ανοσοκατασταλτικούς παράγοντες. Οι λοιμώξεις από τα είδη Candida spp. και Aspergillus spp. σχετίζονται με υψηλή νοσηρότητα και θνησιμότητα. Μέχρι πρόσφατα, η Candida albicans ήταν μακράν το κυρίαρχο είδος. Ωστόσο πρόσφατα έχουν παρατηρηθεί και άλλα είδη, όπως η C. glabrata και C. krusei, τα οποία εμφανίζουν μειωμένη ευαισθησία στους κοινούς αντιμυκητιασικούς παράγοντες. Επομένως η έγκαιρη έναρξη της κατάλληλης αντιμυκητιασικής θεραπείας είναι απαραίτητη για τη μείωση της νοσηρότητας και της θνητότητας από διηθητικές μυκητιασικές λοιμώξεις στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Η Ιτρακοναζόλη είναι ένας αντιμυκητισιακός τριαζολικός παράγοντας πρώτης γενιάς με κλινική χρήση για πάνω από δύο δεκαετίες. Αν και μυκητοστατικό έναντι των παθογόνων ζυμών, η Ιτρακοναζόλη παραμένει δραστική έναντι στελεχών ανθεκτικών στη Φλουκοναζόλη και επιδεικνύει μυκητοκτόνο δράση έναντι μεγάλου αριθμού νηματοειδών μυκήτων που είναι υπεύθυνοι για την πρόκληση σοβαρών διηθητικών μυκητιάσεων. Συγκρινόμενη με άλλα μέλη της κατηγορίας της, η Ιτρακοναζόλη επιδεικνύει μια σειρά ευνοϊκών φαρμακοκινητικών χαρακτηριστικών, τα οποία περιλαμβάνουν: παρατεταμένο χρόνο ημιζωής, εκτεταμένη κατανομή στους ιστούς και έναν ενεργό μεταβολίτη του οποίου η δραστικότητα προσεγγίζει εκείνη του μητρικού μορίου. Η ανάπτυξη του πόσιμου διαλύματος Ιτρακοναζόλης με τη βοήθεια της υδροξυπροπυλ-β-κυκλοδεξτρίνης έχει εν μέρη διορθώσει το πρόβλημα της βιοδιαθεσιμότητας της κάψουλας. Όμως, η συστηματική διαθεσιμότητα με τη χορήγηση από του στόματος περιορίζεται σε λιγότερο από το 60% της χορηγούμενης δόσης. Η χρήση ενός σκευάσματος παρεντερικής χορήγησης δίνει τη δυνατότητα της παράκαμψης της προσυστημικής κάθαρσης και την επίτευξη υψηλότερων συγκεντρώσεων σε λιγότερο χρόνο. Επιπλέον προσφέρει τη δυνατότητα χορήγησης του φαρμάκου στους πληθυσμούς όπου η από του στόματος χορήγηση είναι αδύνατη και διευκολύνει την εξατομικευμένη θεραπεία αναλόγως του βάρους στους παιδιατρικούς πληθυσμούς. Η πληθυσμιακή φαρμακοκινητική (Population Pharmacokinetics, PK) μελετά τις βασικές αιτίες που προκαλούν διακυμάνσεις και διαφοροποιήσεις στις μετρούμενες συγκεντρώσεις ενός φαρμάκου στο πλάσμα, όταν τυπικά δοσολογικά σχήματα αυτού χορηγούνται σε διαφορετικά άτομα μιας υπό εξέτασης ομάδας ασθενών. Γενικά, είναι σημαντικό να προσδιορίζονται και να ποσοτικοποιούνται οι παράγοντες που συντελούν σε αυτή τη μεταβλητότητα , καθώς έτσι μπορεί να εκτιμηθεί η επίδραση αυτών των παραγόντων στο τελικό φαρμακοδυναμικό αποτέλεσμα και κατ’επέκταση να γίνουν οι κατάλληλες εξατομικευμένες τροποποιήσεις στη χορηγούμενη δόση, ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε ασθενούς. Μια από τις σημαντικότερες εφαρμογές της πληθυσμιακής φαρμακοκινητικής στην κλινική πράξη είναι η παρακολούθηση των θεραπευτικών επιπέδων του φαρμάκου (Therapeutic Drug Monitoring, TDM). Τα στοιχεία για τα πιθανά κλινικά οφέλη του TDM για τους ασθενείς που λαμβάνουν Ιτρακοναζόλη είναι ισχυρά, αλλά σε μεγάλο βαθμό έμμεσα. Το TDM θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην πλειοψηφία των ασθενών που λαμβάνουν Ιτρακοναζόλη τόσο για διηθητική όσο και για αλλεργική νόσο.","Invasive fungal infections remain an unsolved problem because of the difficulties involved in their diagnosis and treatment. Severely ill patients in intensive care units (ICU) are frequently at risk of developing fungal infections. This has led to the empirical prescription of antifungal agents when the initial antibiotic treatment fails. In ICU patients, the most common types of Candida infections are bloodstream infections, catheter-related infections, intra-abdominal infections and urinary tract infections. Together with Candida colonizations that are induced by profound alterations of the endogenous flora resulting from prolonged broad-spectrum antibiotic therapy and a loss of integrity of skin and mucosal barriers, surgery, total parenteral nutrition, acute renal failure, hemodialysis and treatment with immunosuppressive agents are major risk factors for invasive Candida spp. Infections. Candida spp. and Aspergillus spp. are associated with high morbidity and mortality. Until recently, Candida albicans was by far the predominant species. However, a shift toward non-albicans Candida spp., such as C. glabrata and C. krusei, which have a reduced susceptibility to commonly used antifungal agents, was recently observed. Therefore, the early initiation of appropriate antifungal therapy is essential for reducing morbidity and mortality from invasive fungal infections in critical care medicine. Itraconazole is a first-generation synthetic triazole antifungal that has been in clinical use for nearly two decades. Although fungistatic against pathogenic yeast, itraconazole retains activity against a portion of fluconazole-resistant isolates and demonstrates fungicidal activity against a number of filamentous organisms that cause severe invasive disease. Compared to other members of its class, itraconazole demonstrates a number of favorable pharmacokinetic characteristics, including a protracted half-life, extensive tissue distribution, and an active metabolite whose activity lies within a single twofold dilution of the parent. The development of an oral solution which makes use of hydroxypropyl-β-cyclodextrin (HP-β-CD) as a solubilizing agent has, in part, remedied the less-than-ideal bioavailability profile of the innovator capsule. However, the systemic availability with oral administration remains restricted to less than 60% of the administered dose. More recently, an intravenous formulation of itraconazole has been licensed for use. The availability of a parenteral product affords the opportunity to bypass significant presystemic clearance and achieve higher concentrations earlier in the course of treatment. It offers a means to administer drug to populations where oral formulations are impractical and also simplifies weight-based administration for pediatric patients. Population pharmacokinetics can be defined as the study of the variability in plasma drug concentrations between individuals when standard dosage regimens are administered to different people belonging to a group of patients under examination. In general, it is important for the factors contributing to this variability to be defined and quantified, so as to estimate their effect for the final pharmacodynamic result and consequently for the necessary individual modifications to the administered dose, depending on the patient’s needs. One of the most important applications of the population pharmacokinetics to the clinical practice is the therapeutic drug monitoring. The evidence for the potential clinical benefits of TDM for patients receiving itraconazole is strong, but largely circumstantial. TDM should be considered in the majority of patients receiving itraconazole for both invasive and allergic disease."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αναδρομική Μελέτη της Ενδοφλέβιας Ιτρακοναζόλης στην Αντιμετώπιση Συστηματικών Μυκητιάσεων: Ανάγκη για Θεραπευτική Παρακολούθηση και Εξατομίκευση της Δοσολογίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Περάκη Αικατερίνη","Peraki Aikaterini"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Οι συστηματικές μυκητιασικές λοιμώξεις παραμένουν ένα άλυτο πρόβλημα εξαιτίας των δυσκολιών που προκύπτουν κατά τη διάγνωση και τη θεραπεία τους. Οι βαρέως πάσχοντες ασθενείς στη μονάδα εντατικής θεραπείας βρίσκονται σε υψηλό κίνδυνο εμφάνισης μυκητιασικών λοιμώξεων που οφείλονται κυρίως στα είδη Candida spp., Aspergillus spp., και Cryptococcus spp. Αυτό οδήγησε στην εμπειρική συνταγογράφηση αντιμυκητιασικών παραγόντων όταν η αρχική θεραπεία με αντιβιοτικά αποτυγχάνει. Σε ασθενείς στη μονάδα εντατικής θεραπείας, οι πιο συνηθισμένοι τύποι λοιμώξεων από Candida αφορούν σηψαιμίες, λοιμώξεις σχετιζόμενες με καθετήρα, ενδοκοιλιακές λοιμώξεις και ουρολοιμώξεις. Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη αποικιών του μύκητα Candida spp. αποτελούν οι μεταβολές της φυσιολογικής χλωρίδας εξαιτίας της παρατεταμένης χρήσης αντιβιοτικών ευρέος φάσματος, η απώλεια της ακεραιότητας του δέρματος και των βλεννογόνων, οι χειρουργικές επεμβάσεις, η ολική παρεντερική σίτιση, η οξεία νεφρική ανεπάρκεια, η αιμοκάθαρση και η θεραπεία με ανοσοκατασταλτικούς παράγοντες. Οι λοιμώξεις από τα είδη Candida spp. και Aspergillus spp. σχετίζονται με υψηλή νοσηρότητα και θνησιμότητα. Μέχρι πρόσφατα, η Candida albicans ήταν μακράν το κυρίαρχο είδος. Ωστόσο πρόσφατα έχουν παρατηρηθεί και άλλα είδη, όπως η C. glabrata και C. krusei, τα οποία εμφανίζουν μειωμένη ευαισθησία στους κοινούς αντιμυκητιασικούς παράγοντες. Επομένως η έγκαιρη έναρξη της κατάλληλης αντιμυκητιασικής θεραπείας είναι απαραίτητη για τη μείωση της νοσηρότητας και της θνητότητας από διηθητικές μυκητιασικές λοιμώξεις στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Η Ιτρακοναζόλη είναι ένας αντιμυκητισιακός τριαζολικός παράγοντας πρώτης γενιάς με κλινική χρήση για πάνω από δύο δεκαετίες. Αν και μυκητοστατικό έναντι των παθογόνων ζυμών, η Ιτρακοναζόλη παραμένει δραστική έναντι στελεχών ανθεκτικών στη Φλουκοναζόλη και επιδεικνύει μυκητοκτόνο δράση έναντι μεγάλου αριθμού νηματοειδών μυκήτων που είναι υπεύθυνοι για την πρόκληση σοβαρών διηθητικών μυκητιάσεων. Συγκρινόμενη με άλλα μέλη της κατηγορίας της, η Ιτρακοναζόλη επιδεικνύει μια σειρά ευνοϊκών φαρμακοκινητικών χαρακτηριστικών, τα οποία περιλαμβάνουν: παρατεταμένο χρόνο ημιζωής, εκτεταμένη κατανομή στους ιστούς και έναν ενεργό μεταβολίτη του οποίου η δραστικότητα προσεγγίζει εκείνη του μητρικού μορίου. Η ανάπτυξη του πόσιμου διαλύματος Ιτρακοναζόλης με τη βοήθεια της υδροξυπροπυλ-β-κυκλοδεξτρίνης έχει εν μέρη διορθώσει το πρόβλημα της βιοδιαθεσιμότητας της κάψουλας. Όμως, η συστηματική διαθεσιμότητα με τη χορήγηση από του στόματος περιορίζεται σε λιγότερο από το 60% της χορηγούμενης δόσης. Η χρήση ενός σκευάσματος παρεντερικής χορήγησης δίνει τη δυνατότητα της παράκαμψης της προσυστημικής κάθαρσης και την επίτευξη υψηλότερων συγκεντρώσεων σε λιγότερο χρόνο. Επιπλέον προσφέρει τη δυνατότητα χορήγησης του φαρμάκου στους πληθυσμούς όπου η από του στόματος χορήγηση είναι αδύνατη και διευκολύνει την εξατομικευμένη θεραπεία αναλόγως του βάρους στους παιδιατρικούς πληθυσμούς. Η πληθυσμιακή φαρμακοκινητική (Population Pharmacokinetics, PK) μελετά τις βασικές αιτίες που προκαλούν διακυμάνσεις και διαφοροποιήσεις στις μετρούμενες συγκεντρώσεις ενός φαρμάκου στο πλάσμα, όταν τυπικά δοσολογικά σχήματα αυτού χορηγούνται σε διαφορετικά άτομα μιας υπό εξέτασης ομάδας ασθενών. Γενικά, είναι σημαντικό να προσδιορίζονται και να ποσοτικοποιούνται οι παράγοντες που συντελούν σε αυτή τη μεταβλητότητα , καθώς έτσι μπορεί να εκτιμηθεί η επίδραση αυτών των παραγόντων στο τελικό φαρμακοδυναμικό αποτέλεσμα και κατ’επέκταση να γίνουν οι κατάλληλες εξατομικευμένες τροποποιήσεις στη χορηγούμενη δόση, ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε ασθενούς. Μια από τις σημαντικότερες εφαρμογές της πληθυσμιακής φαρμακοκινητικής στην κλινική πράξη είναι η παρακολούθηση των θεραπευτικών επιπέδων του φαρμάκου (Therapeutic Drug Monitoring, TDM). Τα στοιχεία για τα πιθανά κλινικά οφέλη του TDM για τους ασθενείς που λαμβάνουν Ιτρακοναζόλη είναι ισχυρά, αλλά σε μεγάλο βαθμό έμμεσα. Το TDM θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην πλειοψηφία των ασθενών που λαμβάνουν Ιτρακοναζόλη τόσο για διηθητική όσο και για αλλεργική νόσο.","Invasive fungal infections remain an unsolved problem because of the difficulties involved in their diagnosis and treatment. Severely ill patients in intensive care units (ICU) are frequently at risk of developing fungal infections. This has led to the empirical prescription of antifungal agents when the initial antibiotic treatment fails. In ICU patients, the most common types of Candida infections are bloodstream infections, catheter-related infections, intra-abdominal infections and urinary tract infections. Together with Candida colonizations that are induced by profound alterations of the endogenous flora resulting from prolonged broad-spectrum antibiotic therapy and a loss of integrity of skin and mucosal barriers, surgery, total parenteral nutrition, acute renal failure, hemodialysis and treatment with immunosuppressive agents are major risk factors for invasive Candida spp. Infections. Candida spp. and Aspergillus spp. are associated with high morbidity and mortality. Until recently, Candida albicans was by far the predominant species. However, a shift toward non-albicans Candida spp., such as C. glabrata and C. krusei, which have a reduced susceptibility to commonly used antifungal agents, was recently observed. Therefore, the early initiation of appropriate antifungal therapy is essential for reducing morbidity and mortality from invasive fungal infections in critical care medicine. Itraconazole is a first-generation synthetic triazole antifungal that has been in clinical use for nearly two decades. Although fungistatic against pathogenic yeast, itraconazole retains activity against a portion of fluconazole-resistant isolates and demonstrates fungicidal activity against a number of filamentous organisms that cause severe invasive disease. Compared to other members of its class, itraconazole demonstrates a number of favorable pharmacokinetic characteristics, including a protracted half-life, extensive tissue distribution, and an active metabolite whose activity lies within a single twofold dilution of the parent. The development of an oral solution which makes use of hydroxypropyl-β-cyclodextrin (HP-β-CD) as a solubilizing agent has, in part, remedied the less-than-ideal bioavailability profile of the innovator capsule. However, the systemic availability with oral administration remains restricted to less than 60% of the administered dose. More recently, an intravenous formulation of itraconazole has been licensed for use. The availability of a parenteral product affords the opportunity to bypass significant presystemic clearance and achieve higher concentrations earlier in the course of treatment. It offers a means to administer drug to populations where oral formulations are impractical and also simplifies weight-based administration for pediatric patients. Population pharmacokinetics can be defined as the study of the variability in plasma drug concentrations between individuals when standard dosage regimens are administered to different people belonging to a group of patients under examination. In general, it is important for the factors contributing to this variability to be defined and quantified, so as to estimate their effect for the final pharmacodynamic result and consequently for the necessary individual modifications to the administered dose, depending on the patient’s needs. One of the most important applications of the population pharmacokinetics to the clinical practice is the therapeutic drug monitoring. The evidence for the potential clinical benefits of TDM for patients receiving itraconazole is strong, but largely circumstantial. TDM should be considered in the majority of patients receiving itraconazole for both invasive and allergic disease."],"dc:identifier":["uoadl:3223167","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223167"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Αναδρομική Μελέτη της Ενδοφλέβιας Ιτρακοναζόλης στην Αντιμετώπιση Συστηματικών Μυκητιάσεων: Ανάγκη για Θεραπευτική Παρακολούθηση και Εξατομίκευση της Δοσολογίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:15Z"}