{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3223379"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3223379","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αξιολόγηση της καρδιοπροστατευτικής δράσης δοτών υδρόθειου σε υγιείς και παχύσαρκους μύες","abstract":"Τα τελευταία χρόνια το H2S πέρασε από την εποχή που αποτελούσε τοξικό αέριο, σε μια νέα, που το εντάσσει στην ομάδα των ενδογενών αέριων διαμεσολαβητών, οι οποίοι είναι ικανοί να ρυθμίζουν την ομοιόσταση αρκετών βιολογικών συστημάτων. Ειδικότερα το H2S φαίνεται να δρα καρδιοπροστατευτικά έναντι της βλάβης από ισχαιμία/επαναιμάτωση, αν και επί του παρόντος δεν έχει προσδιορισθεί ο ακριβής μηχανισμός δράσης. Χρήσιμα φαρμακολογικά εργαλεία σε αυτή τη διαδικασία διαλεύκανσης αποτελούν οι διάφοροι δότες H2S που έχουν αναπτυχθεί μέχρι σήμερα. Στόχος μας στην παρούσα μελέτη ήταν η αξιολόγηση τριών διαφορετικών δοτών υδρόθειου, του Na2S , του GYY4137 και του AP39. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, οι τρείς αυτοί δότες εκδηλώνουν καρδιοπροστατευτική δράση με διαφορετικό μηχανισμό (εξαρτώμενη από το ΝΟ ή μη). Επιδιώξαμε να αποδείξουμε ότι, ανάλογα με τη φύση του δότη και το διακριτό μηχανισμό επίτευξης του καρδιοπροστατευτικού αποτελέσματος, συγχορήγηση δοτών πιθανά παρουσιάζει επιπρόσθετη της παρατηρούμενης καρδιοπροστατευτικής δράσης. Συνεπώς χορηγήσαμε τους δότες τόσο μόνους τους, όσο και συνδυαστικά, Na2S-GYY4137 και Na2S-AP39, σε in vivo μοντέλο μυών ισχαιμίας/επαναιμάτωσης. Επιπλέον χρησιμοποιήσαμε τον αναστολέα της μιτοχονδριακής 3-MST, Compound 3, η χορήγηση του οποίου έχει φανεί ότι προκαλεί μείωση της έκτασης της εμφραγματικής περιοχής. Ο συγκεκριμένος αναστολέας συγχορηγήθηκε με Na2S για να διαπιστωθεί αν θα εκδηλωθεί αύξηση της καρδιοπροστατευτικής δράσης. Τέλος αξιολογήσαμε την αποτελεσματικότητα των Na2S και AP39 σε μοντέλο επαγόμενης από τη διατροφή παχυσαρκίας. Τα αποτελέσματα της συγχορήγησης των δοτών Na2S-GYY4137 και Na2S-AP39 επιβεβαίωσαν την υπόθεσή μας, καθώς παρατηρήθηκε επιπλέον μείωση της εμφραγματικής περιοχής κατά 55% σε σχέση με τις ομάδες που είχε χορηγηθεί ο κάθε δότης ξεχωριστά. Από την άλλη μεριά η συγχορήγηση Compound 3-Na2S δεν έδειξε αντίστοιχα αποτελέσματα καθώς δεν επετεύχθη στατιστικά σημαντική μείωση της εμφραγματικής περιοχής. Επιπλέον οι δότες Na2S και AP39 παρέμειναν εξίσου αποτελεσματικοί και στους παχύσαρκους μύες. Συμπεραίνουμε ότι οι δότες H2S που χρησιμοποιήθηκαν ελαττώνουν την εμφραγματική περιοχή σε υγιείς και παχύσαρκους μύες και έχουν αθροιστική δράση. Ο διαφορετικός μηχανισμός δράσης, η διαφορετική κατανομή και τα επίπεδά τους στα υποκυτταρικά διαμερίσματα πιθανόν να είναι η αιτία της παρατηρούμενης αύξησης του καρδιοπροστατευτικού αποτελέσματος κατά τη συγχορήγησή των δοτών, αν και αυτό μένει να διερευνηθεί.","abstract_html":"Τα τελευταία χρόνια το H2S πέρασε από την εποχή που αποτελούσε τοξικό αέριο, σε μια νέα, που το εντάσσει στην ομάδα των ενδογενών αέριων διαμεσολαβητών, οι οποίοι είναι ικανοί να ρυθμίζουν την ομοιόσταση αρκετών βιολογικών συστημάτων. Ειδικότερα το H2S φαίνεται να δρα καρδιοπροστατευτικά έναντι της βλάβης από ισχαιμία/επαναιμάτωση, αν και επί του παρόντος δεν έχει προσδιορισθεί ο ακριβής μηχανισμός δράσης. Χρήσιμα φαρμακολογικά εργαλεία σε αυτή τη διαδικασία διαλεύκανσης αποτελούν οι διάφοροι δότες H2S που έχουν αναπτυχθεί μέχρι σήμερα. Στόχος μας στην παρούσα μελέτη ήταν η αξιολόγηση τριών διαφορετικών δοτών υδρόθειου, του Na2S , του GYY4137 και του AP39. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, οι τρείς αυτοί δότες εκδηλώνουν καρδιοπροστατευτική δράση με διαφορετικό μηχανισμό (εξαρτώμενη από το ΝΟ ή μη). Επιδιώξαμε να αποδείξουμε ότι, ανάλογα με τη φύση του δότη και το διακριτό μηχανισμό επίτευξης του καρδιοπροστατευτικού αποτελέσματος, συγχορήγηση δοτών πιθανά παρουσιάζει επιπρόσθετη της παρατηρούμενης καρδιοπροστατευτικής δράσης. Συνεπώς χορηγήσαμε τους δότες τόσο μόνους τους, όσο και συνδυαστικά, Na2S-GYY4137 και Na2S-AP39, σε in vivo μοντέλο μυών ισχαιμίας/επαναιμάτωσης. Επιπλέον χρησιμοποιήσαμε τον αναστολέα της μιτοχονδριακής 3-MST, Compound 3, η χορήγηση του οποίου έχει φανεί ότι προκαλεί μείωση της έκτασης της εμφραγματικής περιοχής. Ο συγκεκριμένος αναστολέας συγχορηγήθηκε με Na2S για να διαπιστωθεί αν θα εκδηλωθεί αύξηση της καρδιοπροστατευτικής δράσης. Τέλος αξιολογήσαμε την αποτελεσματικότητα των Na2S και AP39 σε μοντέλο επαγόμενης από τη διατροφή παχυσαρκίας. Τα αποτελέσματα της συγχορήγησης των δοτών Na2S-GYY4137 και Na2S-AP39 επιβεβαίωσαν την υπόθεσή μας, καθώς παρατηρήθηκε επιπλέον μείωση της εμφραγματικής περιοχής κατά 55% σε σχέση με τις ομάδες που είχε χορηγηθεί ο κάθε δότης ξεχωριστά. Από την άλλη μεριά η συγχορήγηση Compound 3-Na2S δεν έδειξε αντίστοιχα αποτελέσματα καθώς δεν επετεύχθη στατιστικά σημαντική μείωση της εμφραγματικής περιοχής. Επιπλέον οι δότες Na2S και AP39 παρέμειναν εξίσου αποτελεσματικοί και στους παχύσαρκους μύες. Συμπεραίνουμε ότι οι δότες H2S που χρησιμοποιήθηκαν ελαττώνουν την εμφραγματική περιοχή σε υγιείς και παχύσαρκους μύες και έχουν αθροιστική δράση. Ο διαφορετικός μηχανισμός δράσης, η διαφορετική κατανομή και τα επίπεδά τους στα υποκυτταρικά διαμερίσματα πιθανόν να είναι η αιτία της παρατηρούμενης αύξησης του καρδιοπροστατευτικού αποτελέσματος κατά τη συγχορήγησή των δοτών, αν και αυτό μένει να διερευνηθεί.","abstract_has_math":false,"creators":["Ραβάνη Στέλλα","Ravani Stella"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:15Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3223379"],"render_values":[{"text":"uoadl:3223379","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223379","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223379","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3223379","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ραβάνη Στέλλα","Ravani Stella"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3223379","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223379"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα τελευταία χρόνια το H2S πέρασε από την εποχή που αποτελούσε τοξικό αέριο, σε μια νέα, που το εντάσσει στην ομάδα των ενδογενών αέριων διαμεσολαβητών, οι οποίοι είναι ικανοί να ρυθμίζουν την ομοιόσταση αρκετών βιολογικών συστημάτων. Ειδικότερα το H2S φαίνεται να δρα καρδιοπροστατευτικά έναντι της βλάβης από ισχαιμία/επαναιμάτωση, αν και επί του παρόντος δεν έχει προσδιορισθεί ο ακριβής μηχανισμός δράσης. Χρήσιμα φαρμακολογικά εργαλεία σε αυτή τη διαδικασία διαλεύκανσης αποτελούν οι διάφοροι δότες H2S που έχουν αναπτυχθεί μέχρι σήμερα. Στόχος μας στην παρούσα μελέτη ήταν η αξιολόγηση τριών διαφορετικών δοτών υδρόθειου, του Na2S , του GYY4137 και του AP39. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, οι τρείς αυτοί δότες εκδηλώνουν καρδιοπροστατευτική δράση με διαφορετικό μηχανισμό (εξαρτώμενη από το ΝΟ ή μη). Επιδιώξαμε να αποδείξουμε ότι, ανάλογα με τη φύση του δότη και το διακριτό μηχανισμό επίτευξης του καρδιοπροστατευτικού αποτελέσματος, συγχορήγηση δοτών πιθανά παρουσιάζει επιπρόσθετη της παρατηρούμενης καρδιοπροστατευτικής δράσης. Συνεπώς χορηγήσαμε τους δότες τόσο μόνους τους, όσο και συνδυαστικά, Na2S-GYY4137 και Na2S-AP39, σε in vivo μοντέλο μυών ισχαιμίας/επαναιμάτωσης. Επιπλέον χρησιμοποιήσαμε τον αναστολέα της μιτοχονδριακής 3-MST, Compound 3, η χορήγηση του οποίου έχει φανεί ότι προκαλεί μείωση της έκτασης της εμφραγματικής περιοχής. Ο συγκεκριμένος αναστολέας συγχορηγήθηκε με Na2S για να διαπιστωθεί αν θα εκδηλωθεί αύξηση της καρδιοπροστατευτικής δράσης. Τέλος αξιολογήσαμε την αποτελεσματικότητα των Na2S και AP39 σε μοντέλο επαγόμενης από τη διατροφή παχυσαρκίας. Τα αποτελέσματα της συγχορήγησης των δοτών Na2S-GYY4137 και Na2S-AP39 επιβεβαίωσαν την υπόθεσή μας, καθώς παρατηρήθηκε επιπλέον μείωση της εμφραγματικής περιοχής κατά 55% σε σχέση με τις ομάδες που είχε χορηγηθεί ο κάθε δότης ξεχωριστά. Από την άλλη μεριά η συγχορήγηση Compound 3-Na2S δεν έδειξε αντίστοιχα αποτελέσματα καθώς δεν επετεύχθη στατιστικά σημαντική μείωση της εμφραγματικής περιοχής. Επιπλέον οι δότες Na2S και AP39 παρέμειναν εξίσου αποτελεσματικοί και στους παχύσαρκους μύες. Συμπεραίνουμε ότι οι δότες H2S που χρησιμοποιήθηκαν ελαττώνουν την εμφραγματική περιοχή σε υγιείς και παχύσαρκους μύες και έχουν αθροιστική δράση. Ο διαφορετικός μηχανισμός δράσης, η διαφορετική κατανομή και τα επίπεδά τους στα υποκυτταρικά διαμερίσματα πιθανόν να είναι η αιτία της παρατηρούμενης αύξησης του καρδιοπροστατευτικού αποτελέσματος κατά τη συγχορήγησή των δοτών, αν και αυτό μένει να διερευνηθεί.","In recent years, H2S has “travelled” from being a toxic gas to joining the group of endogenous gas mediators-gasotransmitters, which are able to regulate homeostasis. H2S acts as a cardioprotective agent against ischemia / reperfusion injury, although the exact mechanism of action has not yet been fully elucidated. The various H2S donors that have been developed to date are useful pharmacological tools in this clarification process. Our aim in the present study was to evaluate three different hydrogen sulfide donors, Na2S, GYY4137 and AP39. According to literature, these three donors exhibit NO-dependent (Na2S) and NO-independent (GYY-4137 and AP39) cardioprotective action. Thus, we sought to prove that, depending on the nature of the donor and the distinct mechanism of achieving the cardioprotective effect observed, co-administration of donors might exhibit an additive cardioprotective effect. Therefore, we administered the donors both alone and combined, Na2S-GYY4137 and Na2S-AP39, in an in vivo ischemia / reperfusion mouse model. In a different series of experiments, we used the mitochondrial 3-MST inhibitor, Compound 3, the administration of which has been shown to reduce the extent of the infarct area. This inhibitor was co-administered with Na2S to determine whether an increase in cardioprotection would occur. Finally, we evaluated the effectiveness of Na2S and AP39 in a model of diet-induced obesity. Co-administration of Na2S-GYY4137 and Na2S-AP39 confirmed our hypothesis, as there was an additional reduction of the infarct area by 55% compared to the groups that each donor was administered separately. On the other hand, co-administration of Compound 3 with Na2S did not yield similar results, as no additional reduction in the infarct area was achieved. In addition, Na2S and AP39 donors remained equally effective in obese mice. We conclude that, H2S donors diminish the infarct size in healthy and obese mice. Differences in the signaling mechanisms, the distribution and the levels achieved in the various cell compartments by the distinct donors might explain the observed increase in the cardioprotection during co-administration."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αξιολόγηση της καρδιοπροστατευτικής δράσης δοτών υδρόθειου σε υγιείς και παχύσαρκους μύες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ραβάνη Στέλλα","Ravani Stella"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Τα τελευταία χρόνια το H2S πέρασε από την εποχή που αποτελούσε τοξικό αέριο, σε μια νέα, που το εντάσσει στην ομάδα των ενδογενών αέριων διαμεσολαβητών, οι οποίοι είναι ικανοί να ρυθμίζουν την ομοιόσταση αρκετών βιολογικών συστημάτων. Ειδικότερα το H2S φαίνεται να δρα καρδιοπροστατευτικά έναντι της βλάβης από ισχαιμία/επαναιμάτωση, αν και επί του παρόντος δεν έχει προσδιορισθεί ο ακριβής μηχανισμός δράσης. Χρήσιμα φαρμακολογικά εργαλεία σε αυτή τη διαδικασία διαλεύκανσης αποτελούν οι διάφοροι δότες H2S που έχουν αναπτυχθεί μέχρι σήμερα. Στόχος μας στην παρούσα μελέτη ήταν η αξιολόγηση τριών διαφορετικών δοτών υδρόθειου, του Na2S , του GYY4137 και του AP39. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, οι τρείς αυτοί δότες εκδηλώνουν καρδιοπροστατευτική δράση με διαφορετικό μηχανισμό (εξαρτώμενη από το ΝΟ ή μη). Επιδιώξαμε να αποδείξουμε ότι, ανάλογα με τη φύση του δότη και το διακριτό μηχανισμό επίτευξης του καρδιοπροστατευτικού αποτελέσματος, συγχορήγηση δοτών πιθανά παρουσιάζει επιπρόσθετη της παρατηρούμενης καρδιοπροστατευτικής δράσης. Συνεπώς χορηγήσαμε τους δότες τόσο μόνους τους, όσο και συνδυαστικά, Na2S-GYY4137 και Na2S-AP39, σε in vivo μοντέλο μυών ισχαιμίας/επαναιμάτωσης. Επιπλέον χρησιμοποιήσαμε τον αναστολέα της μιτοχονδριακής 3-MST, Compound 3, η χορήγηση του οποίου έχει φανεί ότι προκαλεί μείωση της έκτασης της εμφραγματικής περιοχής. Ο συγκεκριμένος αναστολέας συγχορηγήθηκε με Na2S για να διαπιστωθεί αν θα εκδηλωθεί αύξηση της καρδιοπροστατευτικής δράσης. Τέλος αξιολογήσαμε την αποτελεσματικότητα των Na2S και AP39 σε μοντέλο επαγόμενης από τη διατροφή παχυσαρκίας. Τα αποτελέσματα της συγχορήγησης των δοτών Na2S-GYY4137 και Na2S-AP39 επιβεβαίωσαν την υπόθεσή μας, καθώς παρατηρήθηκε επιπλέον μείωση της εμφραγματικής περιοχής κατά 55% σε σχέση με τις ομάδες που είχε χορηγηθεί ο κάθε δότης ξεχωριστά. Από την άλλη μεριά η συγχορήγηση Compound 3-Na2S δεν έδειξε αντίστοιχα αποτελέσματα καθώς δεν επετεύχθη στατιστικά σημαντική μείωση της εμφραγματικής περιοχής. Επιπλέον οι δότες Na2S και AP39 παρέμειναν εξίσου αποτελεσματικοί και στους παχύσαρκους μύες. Συμπεραίνουμε ότι οι δότες H2S που χρησιμοποιήθηκαν ελαττώνουν την εμφραγματική περιοχή σε υγιείς και παχύσαρκους μύες και έχουν αθροιστική δράση. Ο διαφορετικός μηχανισμός δράσης, η διαφορετική κατανομή και τα επίπεδά τους στα υποκυτταρικά διαμερίσματα πιθανόν να είναι η αιτία της παρατηρούμενης αύξησης του καρδιοπροστατευτικού αποτελέσματος κατά τη συγχορήγησή των δοτών, αν και αυτό μένει να διερευνηθεί.","In recent years, H2S has “travelled” from being a toxic gas to joining the group of endogenous gas mediators-gasotransmitters, which are able to regulate homeostasis. H2S acts as a cardioprotective agent against ischemia / reperfusion injury, although the exact mechanism of action has not yet been fully elucidated. The various H2S donors that have been developed to date are useful pharmacological tools in this clarification process. Our aim in the present study was to evaluate three different hydrogen sulfide donors, Na2S, GYY4137 and AP39. According to literature, these three donors exhibit NO-dependent (Na2S) and NO-independent (GYY-4137 and AP39) cardioprotective action. Thus, we sought to prove that, depending on the nature of the donor and the distinct mechanism of achieving the cardioprotective effect observed, co-administration of donors might exhibit an additive cardioprotective effect. Therefore, we administered the donors both alone and combined, Na2S-GYY4137 and Na2S-AP39, in an in vivo ischemia / reperfusion mouse model. In a different series of experiments, we used the mitochondrial 3-MST inhibitor, Compound 3, the administration of which has been shown to reduce the extent of the infarct area. This inhibitor was co-administered with Na2S to determine whether an increase in cardioprotection would occur. Finally, we evaluated the effectiveness of Na2S and AP39 in a model of diet-induced obesity. Co-administration of Na2S-GYY4137 and Na2S-AP39 confirmed our hypothesis, as there was an additional reduction of the infarct area by 55% compared to the groups that each donor was administered separately. On the other hand, co-administration of Compound 3 with Na2S did not yield similar results, as no additional reduction in the infarct area was achieved. In addition, Na2S and AP39 donors remained equally effective in obese mice. We conclude that, H2S donors diminish the infarct size in healthy and obese mice. Differences in the signaling mechanisms, the distribution and the levels achieved in the various cell compartments by the distinct donors might explain the observed increase in the cardioprotection during co-administration."],"dc:identifier":["uoadl:3223379","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223379"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Αξιολόγηση της καρδιοπροστατευτικής δράσης δοτών υδρόθειου σε υγιείς και παχύσαρκους μύες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:15Z"}