{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3223432"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3223432","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η σχέση περιβάλλοντος και βυζαντινού κόσμου- Άνθρωπος και ζώα στον Μεσαίωνα","abstract":"Περίληψη Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το θέμα της σχέσης του ανθρώπου με τα ζώα στο μεσαίωνα και ειδικότερα στο πλαίσιο της βυζαντινής κοινωνίας. Πιο συγκεκριμένα, αρχικά επιχειρείται ένα είδος ιστορικής ανάδρομης εστιάζοντας στο φιλοσοφικό υπόβαθρο της σκέψης των βυζαντινών έτσι όπως διαμορφώθηκε με βάση την αρχαία ελληνική παράδοση. Ξεκινώντας από τους φυσικούς φιλοσόφους που αγνόησαν οποιονδήποτε διαχωρισμό ανάμεσα σε νου και φύση ,συνεχίζοντας με την αναφορά στον έπαινο της φυσικότητας από τους κυνικούς φιλοσόφους καταλήγουμε στον μαθητή του Πλάτωνος, τον Αριστοτέλη ο οποίος διατύπωσε ότι εφόσον όλα τα έργα της φύσης έχουν σκοπό, έχουν και αξία. Εν συνεχεία ,σε μία προσπάθεια ανανέωσης της κλασικής ελληνικής φιλοσοφίας ο Πλωτίνος εισάγει την οντολογική ιεραρχία σε βαθμίδες, το Εν, τον νου, την ψυχή και τη φύση και τέλος ο Πλούταρχος, πλατωνικός και αυτός αναπτύσσει τους προβληματισμούς του σχέση ανθρώπου-ζώου θίγοντας ζητήματα όπως η κρεοφαγία και η ελευθερία τους. Όσον αφορά στη βυζαντινή εποχή ,με το δεδομένο ότι η χριστιανική παράδοση προσδιορίζει τη διάσταση του φυσικού κόσμου στην κοινωνία ,μέσα από βυζαντινούς φιλοσόφους διαπιστώνεται ότι στους ανθρώπους της εποχής προκύπτει η ανάγκη ειρηνικής συσχέτισης με το φυσικό περιβάλλον. Ένα περιβάλλον ,βέβαια, στο οποίο παρεμβαίνουν με δραστηριότητες καθημερινού βίου ,όπως το κυνήγι που είναι το πρώτο που εξετάζεται στην παρούσα εργασία Θίγεται ακολούθως η μετατροπή των έμβιων όντων της φύσης σε καθοδηγούμενα πολεμικά μέσα (μέλισσες).Ενδιαφέρον παρουσιάζει, ακόμα, και ο ρόλος που έχουν τα ζώα στη διατροφή της βυζαντινής κοινωνίας η και στην ιατρική διότι αναμφίβολα αντανακλούν τις αντιλήψεις που κυριαρχούσαν σε σχέση με αυτά. Ειδικότερα, εξετάζεται η θέση των βοδιών στη βυζαντινή κουζίνα, αλλά και ο ρόλος τους στις αγροτικές εργασίες. Η σχέση του χοίρου, επίσης με τη ζωή του βυζαντινού ανθρώπου γίνεται αντικείμενο μελέτης ,καθώς και τα προϊόντα της θαλάσσης, των ποταμών και των λιμνών. Ακολουθούν οι συμβολισμοί που προσδίδονται στα ζώα μέσα από τα εκκλησιαστικά κείμενα και τα χρονογραφήματα και έπεται η μελέτη της νομικής προστασίας τους στο Βυζάντιο ,όπως επίσης και της παράδοξης παρουσίας τους στις μεσαιωνικές δίκες. Άλλη μια προσφιλής πρακτική των βυζαντινών που παρουσιάζεται στην παρούσα εργασία είναι η χρήση των ζώων στον προσβλητικό λόγο τους ,δεδομένου ότι συνδέουν αρνητικά χαρακτηριστικά η πάθη ανθρώπων με αυτά. Έκτος τούτων εξετάζεται η σχέση των ζώων τόσο με τη μαντεία όσο και με τη μαγεία στο Βυζάντιο ,η διαστροφή της κτηνοβασίας, καθώς και ο ρόλος των ζώων στη θεατρική σκηνή και γενικά στη διασκέδαση του ανθρώπου. Καταλήγοντας παρουσιάζεται η σύνδεση των ζώων με την εικονογραφία, αλλά και τις τέχνες και τη δημώδη λογοτεχνία του ύστερου Βυζαντίου. Το φιλοσοφικό υπόβαθρο για την αντιμετώπιση των ζώων από τον άνθρωπο έχει τις βάσεις του τόσο στην αρχαία παράδοση όσο και στις χριστιανικές πεποιθήσεις. Επί παραδείγματι, μπορεί να αναφερθεί ο \"φυσιολόγος\", έργο που περιγράφει τα όντα της φύσης δίνοντας σε αυτά παράλληλα χριστιανικούς συμβολισμούς. Αλλά και η Παλαιά διαθήκη κάνει πλούσιες αναφορές στη δημιουργία κατά την οποία συνυπάρχουν τα όντα μέσα στη φύση.","abstract_html":"Περίληψη Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το θέμα της σχέσης του ανθρώπου με τα ζώα στο μεσαίωνα και ειδικότερα στο πλαίσιο της βυζαντινής κοινωνίας. Πιο συγκεκριμένα, αρχικά επιχειρείται ένα είδος ιστορικής ανάδρομης εστιάζοντας στο φιλοσοφικό υπόβαθρο της σκέψης των βυζαντινών έτσι όπως διαμορφώθηκε με βάση την αρχαία ελληνική παράδοση. Ξεκινώντας από τους φυσικούς φιλοσόφους που αγνόησαν οποιονδήποτε διαχωρισμό ανάμεσα σε νου και φύση ,συνεχίζοντας με την αναφορά στον έπαινο της φυσικότητας από τους κυνικούς φιλοσόφους καταλήγουμε στον μαθητή του Πλάτωνος, τον Αριστοτέλη ο οποίος διατύπωσε ότι εφόσον όλα τα έργα της φύσης έχουν σκοπό, έχουν και αξία. Εν συνεχεία ,σε μία προσπάθεια ανανέωσης της κλασικής ελληνικής φιλοσοφίας ο Πλωτίνος εισάγει την οντολογική ιεραρχία σε βαθμίδες, το Εν, τον νου, την ψυχή και τη φύση και τέλος ο Πλούταρχος, πλατωνικός και αυτός αναπτύσσει τους προβληματισμούς του σχέση ανθρώπου-ζώου θίγοντας ζητήματα όπως η κρεοφαγία και η ελευθερία τους. Όσον αφορά στη βυζαντινή εποχή ,με το δεδομένο ότι η χριστιανική παράδοση προσδιορίζει τη διάσταση του φυσικού κόσμου στην κοινωνία ,μέσα από βυζαντινούς φιλοσόφους διαπιστώνεται ότι στους ανθρώπους της εποχής προκύπτει η ανάγκη ειρηνικής συσχέτισης με το φυσικό περιβάλλον. Ένα περιβάλλον ,βέβαια, στο οποίο παρεμβαίνουν με δραστηριότητες καθημερινού βίου ,όπως το κυνήγι που είναι το πρώτο που εξετάζεται στην παρούσα εργασία Θίγεται ακολούθως η μετατροπή των έμβιων όντων της φύσης σε καθοδηγούμενα πολεμικά μέσα (μέλισσες).Ενδιαφέρον παρουσιάζει, ακόμα, και ο ρόλος που έχουν τα ζώα στη διατροφή της βυζαντινής κοινωνίας η και στην ιατρική διότι αναμφίβολα αντανακλούν τις αντιλήψεις που κυριαρχούσαν σε σχέση με αυτά. Ειδικότερα, εξετάζεται η θέση των βοδιών στη βυζαντινή κουζίνα, αλλά και ο ρόλος τους στις αγροτικές εργασίες. Η σχέση του χοίρου, επίσης με τη ζωή του βυζαντινού ανθρώπου γίνεται αντικείμενο μελέτης ,καθώς και τα προϊόντα της θαλάσσης, των ποταμών και των λιμνών. Ακολουθούν οι συμβολισμοί που προσδίδονται στα ζώα μέσα από τα εκκλησιαστικά κείμενα και τα χρονογραφήματα και έπεται η μελέτη της νομικής προστασίας τους στο Βυζάντιο ,όπως επίσης και της παράδοξης παρουσίας τους στις μεσαιωνικές δίκες. Άλλη μια προσφιλής πρακτική των βυζαντινών που παρουσιάζεται στην παρούσα εργασία είναι η χρήση των ζώων στον προσβλητικό λόγο τους ,δεδομένου ότι συνδέουν αρνητικά χαρακτηριστικά η πάθη ανθρώπων με αυτά. Έκτος τούτων εξετάζεται η σχέση των ζώων τόσο με τη μαντεία όσο και με τη μαγεία στο Βυζάντιο ,η διαστροφή της κτηνοβασίας, καθώς και ο ρόλος των ζώων στη θεατρική σκηνή και γενικά στη διασκέδαση του ανθρώπου. Καταλήγοντας παρουσιάζεται η σύνδεση των ζώων με την εικονογραφία, αλλά και τις τέχνες και τη δημώδη λογοτεχνία του ύστερου Βυζαντίου. Το φιλοσοφικό υπόβαθρο για την αντιμετώπιση των ζώων από τον άνθρωπο έχει τις βάσεις του τόσο στην αρχαία παράδοση όσο και στις χριστιανικές πεποιθήσεις. Επί παραδείγματι, μπορεί να αναφερθεί ο &quot;φυσιολόγος&quot;, έργο που περιγράφει τα όντα της φύσης δίνοντας σε αυτά παράλληλα χριστιανικούς συμβολισμούς. Αλλά και η Παλαιά διαθήκη κάνει πλούσιες αναφορές στη δημιουργία κατά την οποία συνυπάρχουν τα όντα μέσα στη φύση.","abstract_has_math":false,"creators":["ΤΣΟΛΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ-ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ","Tsoli Evangelia-Μagdalini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:17Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3223432"],"render_values":[{"text":"uoadl:3223432","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223432","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223432","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3223432","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΤΣΟΛΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ-ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ","Tsoli Evangelia-Μagdalini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3223432","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223432"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Περίληψη Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το θέμα της σχέσης του ανθρώπου με τα ζώα στο μεσαίωνα και ειδικότερα στο πλαίσιο της βυζαντινής κοινωνίας. Πιο συγκεκριμένα, αρχικά επιχειρείται ένα είδος ιστορικής ανάδρομης εστιάζοντας στο φιλοσοφικό υπόβαθρο της σκέψης των βυζαντινών έτσι όπως διαμορφώθηκε με βάση την αρχαία ελληνική παράδοση. Ξεκινώντας από τους φυσικούς φιλοσόφους που αγνόησαν οποιονδήποτε διαχωρισμό ανάμεσα σε νου και φύση ,συνεχίζοντας με την αναφορά στον έπαινο της φυσικότητας από τους κυνικούς φιλοσόφους καταλήγουμε στον μαθητή του Πλάτωνος, τον Αριστοτέλη ο οποίος διατύπωσε ότι εφόσον όλα τα έργα της φύσης έχουν σκοπό, έχουν και αξία. Εν συνεχεία ,σε μία προσπάθεια ανανέωσης της κλασικής ελληνικής φιλοσοφίας ο Πλωτίνος εισάγει την οντολογική ιεραρχία σε βαθμίδες, το Εν, τον νου, την ψυχή και τη φύση και τέλος ο Πλούταρχος, πλατωνικός και αυτός αναπτύσσει τους προβληματισμούς του σχέση ανθρώπου-ζώου θίγοντας ζητήματα όπως η κρεοφαγία και η ελευθερία τους. Όσον αφορά στη βυζαντινή εποχή ,με το δεδομένο ότι η χριστιανική παράδοση προσδιορίζει τη διάσταση του φυσικού κόσμου στην κοινωνία ,μέσα από βυζαντινούς φιλοσόφους διαπιστώνεται ότι στους ανθρώπους της εποχής προκύπτει η ανάγκη ειρηνικής συσχέτισης με το φυσικό περιβάλλον. Ένα περιβάλλον ,βέβαια, στο οποίο παρεμβαίνουν με δραστηριότητες καθημερινού βίου ,όπως το κυνήγι που είναι το πρώτο που εξετάζεται στην παρούσα εργασία Θίγεται ακολούθως η μετατροπή των έμβιων όντων της φύσης σε καθοδηγούμενα πολεμικά μέσα (μέλισσες).Ενδιαφέρον παρουσιάζει, ακόμα, και ο ρόλος που έχουν τα ζώα στη διατροφή της βυζαντινής κοινωνίας η και στην ιατρική διότι αναμφίβολα αντανακλούν τις αντιλήψεις που κυριαρχούσαν σε σχέση με αυτά. Ειδικότερα, εξετάζεται η θέση των βοδιών στη βυζαντινή κουζίνα, αλλά και ο ρόλος τους στις αγροτικές εργασίες. Η σχέση του χοίρου, επίσης με τη ζωή του βυζαντινού ανθρώπου γίνεται αντικείμενο μελέτης ,καθώς και τα προϊόντα της θαλάσσης, των ποταμών και των λιμνών. Ακολουθούν οι συμβολισμοί που προσδίδονται στα ζώα μέσα από τα εκκλησιαστικά κείμενα και τα χρονογραφήματα και έπεται η μελέτη της νομικής προστασίας τους στο Βυζάντιο ,όπως επίσης και της παράδοξης παρουσίας τους στις μεσαιωνικές δίκες. Άλλη μια προσφιλής πρακτική των βυζαντινών που παρουσιάζεται στην παρούσα εργασία είναι η χρήση των ζώων στον προσβλητικό λόγο τους ,δεδομένου ότι συνδέουν αρνητικά χαρακτηριστικά η πάθη ανθρώπων με αυτά. Έκτος τούτων εξετάζεται η σχέση των ζώων τόσο με τη μαντεία όσο και με τη μαγεία στο Βυζάντιο ,η διαστροφή της κτηνοβασίας, καθώς και ο ρόλος των ζώων στη θεατρική σκηνή και γενικά στη διασκέδαση του ανθρώπου. Καταλήγοντας παρουσιάζεται η σύνδεση των ζώων με την εικονογραφία, αλλά και τις τέχνες και τη δημώδη λογοτεχνία του ύστερου Βυζαντίου. Το φιλοσοφικό υπόβαθρο για την αντιμετώπιση των ζώων από τον άνθρωπο έχει τις βάσεις του τόσο στην αρχαία παράδοση όσο και στις χριστιανικές πεποιθήσεις. Επί παραδείγματι, μπορεί να αναφερθεί ο \"φυσιολόγος\", έργο που περιγράφει τα όντα της φύσης δίνοντας σε αυτά παράλληλα χριστιανικούς συμβολισμούς. Αλλά και η Παλαιά διαθήκη κάνει πλούσιες αναφορές στη δημιουργία κατά την οποία συνυπάρχουν τα όντα μέσα στη φύση.","Summary This paper deals with the relationship between human and animals in the Middle Ages and especially in the context of Byzantine society. More specifically, initially a kind of historical retrospect is attempted focusing on the philosophical background of Byzantine thought as it was formed based on the ancient Greek tradition. Starting with the natural philosophers who ignored any separation between mind and nature, continuing with the reference to the praise of naturalness by the cynical philosophers we end up with Plato's student, Aristotle who stated that since all works of nature have a purpose, they also have value. Then, in an attempt to renew classical Greek philosophy, Plotinus introduces the ontological hierarchy in levels, the in the mind, the soul and nature, and finally Plutarch, a Platonist, also develops the concerns of the human-animal relationship by raising issues such as their cannibalism and freedom. As far as the Byzantine era is concerned, given that the Christian tradition determines the dimension of the natural world in society, through Byzantine philosophers, it is found that the people of that period have a need for a peaceful connection with the natural environment. An environment, of course, in which they intervene with activities of daily living, such as hunting, which is the first to be considered in the present work. The role of animals in the diet of Byzantine society or in medicine because they undoubtedly reflect the prevailing perceptions in relation to them. In particular, the position of oxen in Byzantine cuisine is examined, as well as their role in agricultural work. The relationship of the pig, also with the life of the Byzantine man, is studied, as well as the products of the sea, rivers, and lakes. Ιt follows the symbolisms given to the animals through the ecclesiastical texts and the vignettes, followed by the study of their legal protection in Byzantium, as well as their paradoxical presence in the medieval trials. Another popular practice of the Byzantines presented in the present work is the use of animals in their offensive speech, as they associate negative characteristics or human passions with them. In addition, the relationship of animals with both divination and magic in Byzantium, the perversion of bestiality, as well as the role of animals in the theatrical scene and in human entertainment in general are examined. Concluding is the connection of animals with iconography, but also the arts and popular literature of late Byzantium."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η σχέση περιβάλλοντος και βυζαντινού κόσμου- Άνθρωπος και ζώα στον Μεσαίωνα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΤΣΟΛΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ-ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ","Tsoli Evangelia-Μagdalini"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Περίληψη Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το θέμα της σχέσης του ανθρώπου με τα ζώα στο μεσαίωνα και ειδικότερα στο πλαίσιο της βυζαντινής κοινωνίας. Πιο συγκεκριμένα, αρχικά επιχειρείται ένα είδος ιστορικής ανάδρομης εστιάζοντας στο φιλοσοφικό υπόβαθρο της σκέψης των βυζαντινών έτσι όπως διαμορφώθηκε με βάση την αρχαία ελληνική παράδοση. Ξεκινώντας από τους φυσικούς φιλοσόφους που αγνόησαν οποιονδήποτε διαχωρισμό ανάμεσα σε νου και φύση ,συνεχίζοντας με την αναφορά στον έπαινο της φυσικότητας από τους κυνικούς φιλοσόφους καταλήγουμε στον μαθητή του Πλάτωνος, τον Αριστοτέλη ο οποίος διατύπωσε ότι εφόσον όλα τα έργα της φύσης έχουν σκοπό, έχουν και αξία. Εν συνεχεία ,σε μία προσπάθεια ανανέωσης της κλασικής ελληνικής φιλοσοφίας ο Πλωτίνος εισάγει την οντολογική ιεραρχία σε βαθμίδες, το Εν, τον νου, την ψυχή και τη φύση και τέλος ο Πλούταρχος, πλατωνικός και αυτός αναπτύσσει τους προβληματισμούς του σχέση ανθρώπου-ζώου θίγοντας ζητήματα όπως η κρεοφαγία και η ελευθερία τους. Όσον αφορά στη βυζαντινή εποχή ,με το δεδομένο ότι η χριστιανική παράδοση προσδιορίζει τη διάσταση του φυσικού κόσμου στην κοινωνία ,μέσα από βυζαντινούς φιλοσόφους διαπιστώνεται ότι στους ανθρώπους της εποχής προκύπτει η ανάγκη ειρηνικής συσχέτισης με το φυσικό περιβάλλον. Ένα περιβάλλον ,βέβαια, στο οποίο παρεμβαίνουν με δραστηριότητες καθημερινού βίου ,όπως το κυνήγι που είναι το πρώτο που εξετάζεται στην παρούσα εργασία Θίγεται ακολούθως η μετατροπή των έμβιων όντων της φύσης σε καθοδηγούμενα πολεμικά μέσα (μέλισσες).Ενδιαφέρον παρουσιάζει, ακόμα, και ο ρόλος που έχουν τα ζώα στη διατροφή της βυζαντινής κοινωνίας η και στην ιατρική διότι αναμφίβολα αντανακλούν τις αντιλήψεις που κυριαρχούσαν σε σχέση με αυτά. Ειδικότερα, εξετάζεται η θέση των βοδιών στη βυζαντινή κουζίνα, αλλά και ο ρόλος τους στις αγροτικές εργασίες. Η σχέση του χοίρου, επίσης με τη ζωή του βυζαντινού ανθρώπου γίνεται αντικείμενο μελέτης ,καθώς και τα προϊόντα της θαλάσσης, των ποταμών και των λιμνών. Ακολουθούν οι συμβολισμοί που προσδίδονται στα ζώα μέσα από τα εκκλησιαστικά κείμενα και τα χρονογραφήματα και έπεται η μελέτη της νομικής προστασίας τους στο Βυζάντιο ,όπως επίσης και της παράδοξης παρουσίας τους στις μεσαιωνικές δίκες. Άλλη μια προσφιλής πρακτική των βυζαντινών που παρουσιάζεται στην παρούσα εργασία είναι η χρήση των ζώων στον προσβλητικό λόγο τους ,δεδομένου ότι συνδέουν αρνητικά χαρακτηριστικά η πάθη ανθρώπων με αυτά. Έκτος τούτων εξετάζεται η σχέση των ζώων τόσο με τη μαντεία όσο και με τη μαγεία στο Βυζάντιο ,η διαστροφή της κτηνοβασίας, καθώς και ο ρόλος των ζώων στη θεατρική σκηνή και γενικά στη διασκέδαση του ανθρώπου. Καταλήγοντας παρουσιάζεται η σύνδεση των ζώων με την εικονογραφία, αλλά και τις τέχνες και τη δημώδη λογοτεχνία του ύστερου Βυζαντίου. Το φιλοσοφικό υπόβαθρο για την αντιμετώπιση των ζώων από τον άνθρωπο έχει τις βάσεις του τόσο στην αρχαία παράδοση όσο και στις χριστιανικές πεποιθήσεις. Επί παραδείγματι, μπορεί να αναφερθεί ο \"φυσιολόγος\", έργο που περιγράφει τα όντα της φύσης δίνοντας σε αυτά παράλληλα χριστιανικούς συμβολισμούς. Αλλά και η Παλαιά διαθήκη κάνει πλούσιες αναφορές στη δημιουργία κατά την οποία συνυπάρχουν τα όντα μέσα στη φύση.","Summary This paper deals with the relationship between human and animals in the Middle Ages and especially in the context of Byzantine society. More specifically, initially a kind of historical retrospect is attempted focusing on the philosophical background of Byzantine thought as it was formed based on the ancient Greek tradition. Starting with the natural philosophers who ignored any separation between mind and nature, continuing with the reference to the praise of naturalness by the cynical philosophers we end up with Plato's student, Aristotle who stated that since all works of nature have a purpose, they also have value. Then, in an attempt to renew classical Greek philosophy, Plotinus introduces the ontological hierarchy in levels, the in the mind, the soul and nature, and finally Plutarch, a Platonist, also develops the concerns of the human-animal relationship by raising issues such as their cannibalism and freedom. As far as the Byzantine era is concerned, given that the Christian tradition determines the dimension of the natural world in society, through Byzantine philosophers, it is found that the people of that period have a need for a peaceful connection with the natural environment. An environment, of course, in which they intervene with activities of daily living, such as hunting, which is the first to be considered in the present work. The role of animals in the diet of Byzantine society or in medicine because they undoubtedly reflect the prevailing perceptions in relation to them. In particular, the position of oxen in Byzantine cuisine is examined, as well as their role in agricultural work. The relationship of the pig, also with the life of the Byzantine man, is studied, as well as the products of the sea, rivers, and lakes. Ιt follows the symbolisms given to the animals through the ecclesiastical texts and the vignettes, followed by the study of their legal protection in Byzantium, as well as their paradoxical presence in the medieval trials. Another popular practice of the Byzantines presented in the present work is the use of animals in their offensive speech, as they associate negative characteristics or human passions with them. In addition, the relationship of animals with both divination and magic in Byzantium, the perversion of bestiality, as well as the role of animals in the theatrical scene and in human entertainment in general are examined. Concluding is the connection of animals with iconography, but also the arts and popular literature of late Byzantium."],"dc:identifier":["uoadl:3223432","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223432"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Η σχέση περιβάλλοντος και βυζαντινού κόσμου- Άνθρωπος και ζώα στον Μεσαίωνα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:17Z"}