{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3223732"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3223732","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύνθεση και Μελέτη Πολυστοχευόντων Αντιφλεγμονωδών Μορίων με Αντιοξειδωτική Δράση, Σχεδιασμένα ως Πιθανοί Δότες H2S","abstract":"Το μεταβολικό σύνδρομο και τα σχετιζόμενα με αυτό καρδιαγγειακά νοσήματα τροφοδοτούνται και περιγράφονται από ποικιλία νοσηρών παραγόντων πλήττοντας μεγάλο τμήμα του παγκόσμιου πληθυσμού. Αλληλοσυνδεόμενες συνθήκες όπως η χρόνια φλεγμονή, το οξειδωτικό στρες και η υπερλιπιδαιμία/δυσλιπιδαιμία συνθέτουν ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη αθηροσκλήρωσης, η οποία συμβάλλει στην εκδήλωση καρδιαγγειακών νοσημάτων. Σταδιακά, καθιερώνεται η αντίληψη ότι τέτοιου είδους πολυπαραγοντικές παθήσεις χρήζουν αντιμετώπισης με πολυστοχεύοντα φάρμακα, τα οποία δρουν παράλληλα σε άνω του ενός παράγοντες κινδύνου/μηχανισμούς. Η παρούσα εργασία εστιάζει στον σχεδιασμό και στην ανάπτυξη πολυλειτουργικών μορίων, τα οποία προορίζονται να κατέχουν αντιφλεγμονώδη, αντιοξειδωτική και/ή αντιυπερλιπιδαιμική δράση ταυτόχρονα. Παράλληλα, ο σχεδιασμός των νέων παραγώγων αποσκοπεί σε πιθανή ικανότητα να δρουν και ως δότες H2S, ενός αέριου μεταβιβαστή με ενδιαφέρουσες θεραπευτικές ιδιότητες έναντι της αθηροσκλήρωσης. Για το σκοπό αυτό συντέθηκαν 2 σειρές αναλόγων γνωστών αντιοξειδωτικών και/ή αντιφλεγμονωδών μορίων και μελετήθηκαν για την in vitro αντιοξειδωτική και αντιφλεγμονώδη δράση τους καθώς και για την ικανότητα απελευθέρωσης H2S όπως επίσης και για την in vivo αντιφλεγμονώδη και αντιυπελιπιδαιμική τους δράση. Ειδικότερα, η πρώτη σειρά περιλαμβάνει αρυλοθειοαμίδια, τα οποία προέρχονται από τα γνωστά μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα τολφεναμικό και μεφεναμικό οξύ ή το γνωστό αντιοξειδωτικό μόριο του οξέος του ΒΗΤ. Η δεύτερη σειρά αποτελείται από θειοεστέρες, οι οποίοι προέρχονται από σύμπτυξη της θειόλης του ΒΗΤ (που έχει πρόδρομο μόριο την αντιοξειδωτική αλκοόλη του ΒΗΤ) και κάποιο γνωστό αντιφλεγμονώδες ή/και αντιυπερλιπιδαιμικό μόριο, συγκεκριμένα τα κινναμωμικό, τολφεναμικό, μεφεναμικό, νικοτινικό οξύ και ιμπουπροφαίνη. Όλα τα παράγωγα συντέθηκαν με ως επί τω πλείστον ικανοποιητική απόδοση και ταυτοποιήθηκαν με φάσματα Η1 NMR, C13 NMR και σημείο τήξης. Στη συνέχεια, μελετήθηκαν in vitro ως προς την αντιοξειδωτική τους ικανότητα (σάρωση ελευθέρων ριζών), αλληλεπιδρώντας με την ελεύθερη ρίζα του DPPH. Τα καλύτερα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν από την ένωση 7 (αρυλοθειαμίδιο του ΒΗΤ οξέος) με EC50 = 34 μΜ, τιμή καλύτερη από την αντίστοιχη της ένωσης αναφοράς (ΒΗΤ-οξύ). Αντίστοιχα ενισχυμένη αντιοξειδωτική δράση παρουσίασαν όλοι οι θειοεστέρες σε σύγκριση με τα πρόδρομα μόριά τους. Η in vitro αντιφλεγμονώδης δράση εκφράστηκε από την ικανότητα αναστολής του ενζύμου της λιποξυγονάσης, όπου όλα τα νέα παράγωγα επέδειξαν σημαντικά βελτιωμένα αποτελέσματα συγκριτικά με τα πρόδρομα μόριά τους, ενώ τη βέλτιστη δράση παρουσίασε η ένωση 11 (θειοεστέρας του μεφεναμικού οξέος και της θειόλης του ΒΗΤ) με IC50 = 67 μΜ. Τα αρυλοθειοαμίδια 5 και 6 χαρακτηρίστηκαν ως δότες H2S μέσω της in vitro μεθόδου Μπλε του Μεθυλενίου (Methylene Blue), ενώ για τις υπόλοιπες ενώσεις απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση, καθώς δεν εμφάνισαν τέτοια ικανότητα υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες που χρησιμοποιήθηκαν για αυτήν τη δοκιμασία. Η in vivo αντιφλεγμονώδης δράση των ενώσεων εκφράστηκε ως η ικανότητα αναστολής οιδήματος επαγόμενου από καραγεννίνη και τα αποτελέσματα για όλες τις ενώσεις κυμαίνονται από 33% έως 57% μείωση οιδήματος σε σχέση με τους μάρτυρες. Ως προς την αντιυπερλιπιδαιμική ικανότητα, τη μέγιστη μείωση ολικής χοληστερόλης, 34%, προκάλεσε η ένωση 10 (θειοεστέρας του τολφεναμικού οξέος και της θειόλης του ΒΗΤ) ενώ τη μέγιστη πτώση τριγλυκεριδίων, 54%, η ένωση 11. Τελικά, αποδείχτηκε ότι όλα τα νέα παράγωγα κατείχαν τουλάχιστον δύο εκ των προβλεπόμενων κατά τον σχεδιασμό δράσεων καθώς και ως επί τω πλείστον βελτιωμένη επιμέρους δράση σε σχέση με τα πρόδρομα μόριά τους.","abstract_html":"Το μεταβολικό σύνδρομο και τα σχετιζόμενα με αυτό καρδιαγγειακά νοσήματα τροφοδοτούνται και περιγράφονται από ποικιλία νοσηρών παραγόντων πλήττοντας μεγάλο τμήμα του παγκόσμιου πληθυσμού. Αλληλοσυνδεόμενες συνθήκες όπως η χρόνια φλεγμονή, το οξειδωτικό στρες και η υπερλιπιδαιμία/δυσλιπιδαιμία συνθέτουν ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη αθηροσκλήρωσης, η οποία συμβάλλει στην εκδήλωση καρδιαγγειακών νοσημάτων. Σταδιακά, καθιερώνεται η αντίληψη ότι τέτοιου είδους πολυπαραγοντικές παθήσεις χρήζουν αντιμετώπισης με πολυστοχεύοντα φάρμακα, τα οποία δρουν παράλληλα σε άνω του ενός παράγοντες κινδύνου/μηχανισμούς. Η παρούσα εργασία εστιάζει στον σχεδιασμό και στην ανάπτυξη πολυλειτουργικών μορίων, τα οποία προορίζονται να κατέχουν αντιφλεγμονώδη, αντιοξειδωτική και/ή αντιυπερλιπιδαιμική δράση ταυτόχρονα. Παράλληλα, ο σχεδιασμός των νέων παραγώγων αποσκοπεί σε πιθανή ικανότητα να δρουν και ως δότες H2S, ενός αέριου μεταβιβαστή με ενδιαφέρουσες θεραπευτικές ιδιότητες έναντι της αθηροσκλήρωσης. Για το σκοπό αυτό συντέθηκαν 2 σειρές αναλόγων γνωστών αντιοξειδωτικών και/ή αντιφλεγμονωδών μορίων και μελετήθηκαν για την in vitro αντιοξειδωτική και αντιφλεγμονώδη δράση τους καθώς και για την ικανότητα απελευθέρωσης H2S όπως επίσης και για την in vivo αντιφλεγμονώδη και αντιυπελιπιδαιμική τους δράση. Ειδικότερα, η πρώτη σειρά περιλαμβάνει αρυλοθειοαμίδια, τα οποία προέρχονται από τα γνωστά μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα τολφεναμικό και μεφεναμικό οξύ ή το γνωστό αντιοξειδωτικό μόριο του οξέος του ΒΗΤ. Η δεύτερη σειρά αποτελείται από θειοεστέρες, οι οποίοι προέρχονται από σύμπτυξη της θειόλης του ΒΗΤ (που έχει πρόδρομο μόριο την αντιοξειδωτική αλκοόλη του ΒΗΤ) και κάποιο γνωστό αντιφλεγμονώδες ή/και αντιυπερλιπιδαιμικό μόριο, συγκεκριμένα τα κινναμωμικό, τολφεναμικό, μεφεναμικό, νικοτινικό οξύ και ιμπουπροφαίνη. Όλα τα παράγωγα συντέθηκαν με ως επί τω πλείστον ικανοποιητική απόδοση και ταυτοποιήθηκαν με φάσματα Η1 NMR, C13 NMR και σημείο τήξης. Στη συνέχεια, μελετήθηκαν in vitro ως προς την αντιοξειδωτική τους ικανότητα (σάρωση ελευθέρων ριζών), αλληλεπιδρώντας με την ελεύθερη ρίζα του DPPH. Τα καλύτερα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν από την ένωση 7 (αρυλοθειαμίδιο του ΒΗΤ οξέος) με EC50 = 34 μΜ, τιμή καλύτερη από την αντίστοιχη της ένωσης αναφοράς (ΒΗΤ-οξύ). Αντίστοιχα ενισχυμένη αντιοξειδωτική δράση παρουσίασαν όλοι οι θειοεστέρες σε σύγκριση με τα πρόδρομα μόριά τους. Η in vitro αντιφλεγμονώδης δράση εκφράστηκε από την ικανότητα αναστολής του ενζύμου της λιποξυγονάσης, όπου όλα τα νέα παράγωγα επέδειξαν σημαντικά βελτιωμένα αποτελέσματα συγκριτικά με τα πρόδρομα μόριά τους, ενώ τη βέλτιστη δράση παρουσίασε η ένωση 11 (θειοεστέρας του μεφεναμικού οξέος και της θειόλης του ΒΗΤ) με IC50 = 67 μΜ. Τα αρυλοθειοαμίδια 5 και 6 χαρακτηρίστηκαν ως δότες H2S μέσω της in vitro μεθόδου Μπλε του Μεθυλενίου (Methylene Blue), ενώ για τις υπόλοιπες ενώσεις απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση, καθώς δεν εμφάνισαν τέτοια ικανότητα υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες που χρησιμοποιήθηκαν για αυτήν τη δοκιμασία. Η in vivo αντιφλεγμονώδης δράση των ενώσεων εκφράστηκε ως η ικανότητα αναστολής οιδήματος επαγόμενου από καραγεννίνη και τα αποτελέσματα για όλες τις ενώσεις κυμαίνονται από 33% έως 57% μείωση οιδήματος σε σχέση με τους μάρτυρες. Ως προς την αντιυπερλιπιδαιμική ικανότητα, τη μέγιστη μείωση ολικής χοληστερόλης, 34%, προκάλεσε η ένωση 10 (θειοεστέρας του τολφεναμικού οξέος και της θειόλης του ΒΗΤ) ενώ τη μέγιστη πτώση τριγλυκεριδίων, 54%, η ένωση 11. Τελικά, αποδείχτηκε ότι όλα τα νέα παράγωγα κατείχαν τουλάχιστον δύο εκ των προβλεπόμενων κατά τον σχεδιασμό δράσεων καθώς και ως επί τω πλείστον βελτιωμένη επιμέρους δράση σε σχέση με τα πρόδρομα μόριά τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Γιαλού Ελένη","Gialou Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:18Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3223732"],"render_values":[{"text":"uoadl:3223732","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223732","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223732","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3223732","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γιαλού Ελένη","Gialou Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3223732","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223732"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το μεταβολικό σύνδρομο και τα σχετιζόμενα με αυτό καρδιαγγειακά νοσήματα τροφοδοτούνται και περιγράφονται από ποικιλία νοσηρών παραγόντων πλήττοντας μεγάλο τμήμα του παγκόσμιου πληθυσμού. Αλληλοσυνδεόμενες συνθήκες όπως η χρόνια φλεγμονή, το οξειδωτικό στρες και η υπερλιπιδαιμία/δυσλιπιδαιμία συνθέτουν ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη αθηροσκλήρωσης, η οποία συμβάλλει στην εκδήλωση καρδιαγγειακών νοσημάτων. Σταδιακά, καθιερώνεται η αντίληψη ότι τέτοιου είδους πολυπαραγοντικές παθήσεις χρήζουν αντιμετώπισης με πολυστοχεύοντα φάρμακα, τα οποία δρουν παράλληλα σε άνω του ενός παράγοντες κινδύνου/μηχανισμούς. Η παρούσα εργασία εστιάζει στον σχεδιασμό και στην ανάπτυξη πολυλειτουργικών μορίων, τα οποία προορίζονται να κατέχουν αντιφλεγμονώδη, αντιοξειδωτική και/ή αντιυπερλιπιδαιμική δράση ταυτόχρονα. Παράλληλα, ο σχεδιασμός των νέων παραγώγων αποσκοπεί σε πιθανή ικανότητα να δρουν και ως δότες H2S, ενός αέριου μεταβιβαστή με ενδιαφέρουσες θεραπευτικές ιδιότητες έναντι της αθηροσκλήρωσης. Για το σκοπό αυτό συντέθηκαν 2 σειρές αναλόγων γνωστών αντιοξειδωτικών και/ή αντιφλεγμονωδών μορίων και μελετήθηκαν για την in vitro αντιοξειδωτική και αντιφλεγμονώδη δράση τους καθώς και για την ικανότητα απελευθέρωσης H2S όπως επίσης και για την in vivo αντιφλεγμονώδη και αντιυπελιπιδαιμική τους δράση. Ειδικότερα, η πρώτη σειρά περιλαμβάνει αρυλοθειοαμίδια, τα οποία προέρχονται από τα γνωστά μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα τολφεναμικό και μεφεναμικό οξύ ή το γνωστό αντιοξειδωτικό μόριο του οξέος του ΒΗΤ. Η δεύτερη σειρά αποτελείται από θειοεστέρες, οι οποίοι προέρχονται από σύμπτυξη της θειόλης του ΒΗΤ (που έχει πρόδρομο μόριο την αντιοξειδωτική αλκοόλη του ΒΗΤ) και κάποιο γνωστό αντιφλεγμονώδες ή/και αντιυπερλιπιδαιμικό μόριο, συγκεκριμένα τα κινναμωμικό, τολφεναμικό, μεφεναμικό, νικοτινικό οξύ και ιμπουπροφαίνη. Όλα τα παράγωγα συντέθηκαν με ως επί τω πλείστον ικανοποιητική απόδοση και ταυτοποιήθηκαν με φάσματα Η1 NMR, C13 NMR και σημείο τήξης. Στη συνέχεια, μελετήθηκαν in vitro ως προς την αντιοξειδωτική τους ικανότητα (σάρωση ελευθέρων ριζών), αλληλεπιδρώντας με την ελεύθερη ρίζα του DPPH. Τα καλύτερα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν από την ένωση 7 (αρυλοθειαμίδιο του ΒΗΤ οξέος) με EC50 = 34 μΜ, τιμή καλύτερη από την αντίστοιχη της ένωσης αναφοράς (ΒΗΤ-οξύ). Αντίστοιχα ενισχυμένη αντιοξειδωτική δράση παρουσίασαν όλοι οι θειοεστέρες σε σύγκριση με τα πρόδρομα μόριά τους. Η in vitro αντιφλεγμονώδης δράση εκφράστηκε από την ικανότητα αναστολής του ενζύμου της λιποξυγονάσης, όπου όλα τα νέα παράγωγα επέδειξαν σημαντικά βελτιωμένα αποτελέσματα συγκριτικά με τα πρόδρομα μόριά τους, ενώ τη βέλτιστη δράση παρουσίασε η ένωση 11 (θειοεστέρας του μεφεναμικού οξέος και της θειόλης του ΒΗΤ) με IC50 = 67 μΜ. Τα αρυλοθειοαμίδια 5 και 6 χαρακτηρίστηκαν ως δότες H2S μέσω της in vitro μεθόδου Μπλε του Μεθυλενίου (Methylene Blue), ενώ για τις υπόλοιπες ενώσεις απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση, καθώς δεν εμφάνισαν τέτοια ικανότητα υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες που χρησιμοποιήθηκαν για αυτήν τη δοκιμασία. Η in vivo αντιφλεγμονώδης δράση των ενώσεων εκφράστηκε ως η ικανότητα αναστολής οιδήματος επαγόμενου από καραγεννίνη και τα αποτελέσματα για όλες τις ενώσεις κυμαίνονται από 33% έως 57% μείωση οιδήματος σε σχέση με τους μάρτυρες. Ως προς την αντιυπερλιπιδαιμική ικανότητα, τη μέγιστη μείωση ολικής χοληστερόλης, 34%, προκάλεσε η ένωση 10 (θειοεστέρας του τολφεναμικού οξέος και της θειόλης του ΒΗΤ) ενώ τη μέγιστη πτώση τριγλυκεριδίων, 54%, η ένωση 11. Τελικά, αποδείχτηκε ότι όλα τα νέα παράγωγα κατείχαν τουλάχιστον δύο εκ των προβλεπόμενων κατά τον σχεδιασμό δράσεων καθώς και ως επί τω πλείστον βελτιωμένη επιμέρους δράση σε σχέση με τα πρόδρομα μόριά τους.","Metabolic syndrome and related cardiovascular disease are described by a variety of risk factors, affecting a large portion of the world's population. Interconnected conditions such as chronic inflammation, oxidative stress and hyperlipidemia/dyslipidemia compose a favorable environment for the development of atherosclerosis, which significantly contributes to the development of cardiovascular disease. Gradually, it’s being established that such multifactorial diseases need to be treated with multifunctional drugs, which act at the same time at more than one risk factor. The present work focuses on the design and development of multifunctional molecules, which are intended to possess anti-inflammatory, antioxidant and/or anti-hyperlipidemic activity simultaneously. Further, the design of the new derivatives aimed at their potential ability to act as H2S donors, a gaseous transmitter with interesting therapeutic properties, among other’s against atherosclerosis. For this purpose, 2 series of analogs of known antioxidant and/or anti-inflammatory molecules were synthesized and studied for their in vitro antioxidant and anti-inflammatory action as well as for their ability to release H2S, while their in vivo anti-inflammatory and anti-hyperlipidemic action was also evaluated. In particular, the first series includes arylthioamides, which are derived from the well-known non-steroidal anti-inflammatory drugs tolfenamic and mefenamic acid or the known antioxidant molecule BHT-acid. The second series consists of thioesters, which are derived from a combination of BHT-thiol (the thiol derivative of BHT-alcohol) and a known antiinflammatory and/or anti-hyperlipidemic molecule, namely cinnamic, tolfenamic, mefenamic acid, ibuprofen and nicotinic acid. All derivatives were synthesized mostly in satisfactory yield and were identified by H1 NMR, C13 NMR and their melting point. Subsequently, they were studied in vitro for their antioxidant capacity (free radical scavenging), interacting with the free radical of DPPH. The best results were obtained from compound 7 (arylthioamide derivative of BHT-acid) with EC50 = 34 μM. In vitro anti-inflammatory activity was evaluated by the ability to inhibit the enzyme lipoxygenase, and all new derivatives showed significantly improved activity compared to their precursor molecules, while the best effect was shown by compound 11 (thioester of mefenamic acid and BHT-thiol) with IC50 = 67 μM. Arylthioamides 5 and 6 were identified as H2S donors through the in vitro assay of Methylene Blue, while further investigation is required for the other compounds, as they did not appear to donate H2S under the specific conditions used. The in vivo anti-inflammatory activity of the compounds was expressed as the ability to inhibit carrageenan-induced edema. The activity of all compounds ranged from 33% to 57% of reduction paw edema as compared to control. In terms of anti-hyperlipidemic capacity, the maximum reduction in plasma total cholesterol (34%) was caused by compound 10 (thioester of tolfenamic acid and BHT-thiol) while the maximum triglyceride decrease (54%) was obtained by compound 11. Finally, it seemed that all the synthesized molecules possessed at least two of the pharmacological actions envisaged by their design, as well as improved respective activities in comparison to their precursor molecules."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύνθεση και Μελέτη Πολυστοχευόντων Αντιφλεγμονωδών Μορίων με Αντιοξειδωτική Δράση, Σχεδιασμένα ως Πιθανοί Δότες H2S"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γιαλού Ελένη","Gialou Eleni"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Το μεταβολικό σύνδρομο και τα σχετιζόμενα με αυτό καρδιαγγειακά νοσήματα τροφοδοτούνται και περιγράφονται από ποικιλία νοσηρών παραγόντων πλήττοντας μεγάλο τμήμα του παγκόσμιου πληθυσμού. Αλληλοσυνδεόμενες συνθήκες όπως η χρόνια φλεγμονή, το οξειδωτικό στρες και η υπερλιπιδαιμία/δυσλιπιδαιμία συνθέτουν ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη αθηροσκλήρωσης, η οποία συμβάλλει στην εκδήλωση καρδιαγγειακών νοσημάτων. Σταδιακά, καθιερώνεται η αντίληψη ότι τέτοιου είδους πολυπαραγοντικές παθήσεις χρήζουν αντιμετώπισης με πολυστοχεύοντα φάρμακα, τα οποία δρουν παράλληλα σε άνω του ενός παράγοντες κινδύνου/μηχανισμούς. Η παρούσα εργασία εστιάζει στον σχεδιασμό και στην ανάπτυξη πολυλειτουργικών μορίων, τα οποία προορίζονται να κατέχουν αντιφλεγμονώδη, αντιοξειδωτική και/ή αντιυπερλιπιδαιμική δράση ταυτόχρονα. Παράλληλα, ο σχεδιασμός των νέων παραγώγων αποσκοπεί σε πιθανή ικανότητα να δρουν και ως δότες H2S, ενός αέριου μεταβιβαστή με ενδιαφέρουσες θεραπευτικές ιδιότητες έναντι της αθηροσκλήρωσης. Για το σκοπό αυτό συντέθηκαν 2 σειρές αναλόγων γνωστών αντιοξειδωτικών και/ή αντιφλεγμονωδών μορίων και μελετήθηκαν για την in vitro αντιοξειδωτική και αντιφλεγμονώδη δράση τους καθώς και για την ικανότητα απελευθέρωσης H2S όπως επίσης και για την in vivo αντιφλεγμονώδη και αντιυπελιπιδαιμική τους δράση. Ειδικότερα, η πρώτη σειρά περιλαμβάνει αρυλοθειοαμίδια, τα οποία προέρχονται από τα γνωστά μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα τολφεναμικό και μεφεναμικό οξύ ή το γνωστό αντιοξειδωτικό μόριο του οξέος του ΒΗΤ. Η δεύτερη σειρά αποτελείται από θειοεστέρες, οι οποίοι προέρχονται από σύμπτυξη της θειόλης του ΒΗΤ (που έχει πρόδρομο μόριο την αντιοξειδωτική αλκοόλη του ΒΗΤ) και κάποιο γνωστό αντιφλεγμονώδες ή/και αντιυπερλιπιδαιμικό μόριο, συγκεκριμένα τα κινναμωμικό, τολφεναμικό, μεφεναμικό, νικοτινικό οξύ και ιμπουπροφαίνη. Όλα τα παράγωγα συντέθηκαν με ως επί τω πλείστον ικανοποιητική απόδοση και ταυτοποιήθηκαν με φάσματα Η1 NMR, C13 NMR και σημείο τήξης. Στη συνέχεια, μελετήθηκαν in vitro ως προς την αντιοξειδωτική τους ικανότητα (σάρωση ελευθέρων ριζών), αλληλεπιδρώντας με την ελεύθερη ρίζα του DPPH. Τα καλύτερα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν από την ένωση 7 (αρυλοθειαμίδιο του ΒΗΤ οξέος) με EC50 = 34 μΜ, τιμή καλύτερη από την αντίστοιχη της ένωσης αναφοράς (ΒΗΤ-οξύ). Αντίστοιχα ενισχυμένη αντιοξειδωτική δράση παρουσίασαν όλοι οι θειοεστέρες σε σύγκριση με τα πρόδρομα μόριά τους. Η in vitro αντιφλεγμονώδης δράση εκφράστηκε από την ικανότητα αναστολής του ενζύμου της λιποξυγονάσης, όπου όλα τα νέα παράγωγα επέδειξαν σημαντικά βελτιωμένα αποτελέσματα συγκριτικά με τα πρόδρομα μόριά τους, ενώ τη βέλτιστη δράση παρουσίασε η ένωση 11 (θειοεστέρας του μεφεναμικού οξέος και της θειόλης του ΒΗΤ) με IC50 = 67 μΜ. Τα αρυλοθειοαμίδια 5 και 6 χαρακτηρίστηκαν ως δότες H2S μέσω της in vitro μεθόδου Μπλε του Μεθυλενίου (Methylene Blue), ενώ για τις υπόλοιπες ενώσεις απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση, καθώς δεν εμφάνισαν τέτοια ικανότητα υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες που χρησιμοποιήθηκαν για αυτήν τη δοκιμασία. Η in vivo αντιφλεγμονώδης δράση των ενώσεων εκφράστηκε ως η ικανότητα αναστολής οιδήματος επαγόμενου από καραγεννίνη και τα αποτελέσματα για όλες τις ενώσεις κυμαίνονται από 33% έως 57% μείωση οιδήματος σε σχέση με τους μάρτυρες. Ως προς την αντιυπερλιπιδαιμική ικανότητα, τη μέγιστη μείωση ολικής χοληστερόλης, 34%, προκάλεσε η ένωση 10 (θειοεστέρας του τολφεναμικού οξέος και της θειόλης του ΒΗΤ) ενώ τη μέγιστη πτώση τριγλυκεριδίων, 54%, η ένωση 11. Τελικά, αποδείχτηκε ότι όλα τα νέα παράγωγα κατείχαν τουλάχιστον δύο εκ των προβλεπόμενων κατά τον σχεδιασμό δράσεων καθώς και ως επί τω πλείστον βελτιωμένη επιμέρους δράση σε σχέση με τα πρόδρομα μόριά τους.","Metabolic syndrome and related cardiovascular disease are described by a variety of risk factors, affecting a large portion of the world's population. Interconnected conditions such as chronic inflammation, oxidative stress and hyperlipidemia/dyslipidemia compose a favorable environment for the development of atherosclerosis, which significantly contributes to the development of cardiovascular disease. Gradually, it’s being established that such multifactorial diseases need to be treated with multifunctional drugs, which act at the same time at more than one risk factor. The present work focuses on the design and development of multifunctional molecules, which are intended to possess anti-inflammatory, antioxidant and/or anti-hyperlipidemic activity simultaneously. Further, the design of the new derivatives aimed at their potential ability to act as H2S donors, a gaseous transmitter with interesting therapeutic properties, among other’s against atherosclerosis. For this purpose, 2 series of analogs of known antioxidant and/or anti-inflammatory molecules were synthesized and studied for their in vitro antioxidant and anti-inflammatory action as well as for their ability to release H2S, while their in vivo anti-inflammatory and anti-hyperlipidemic action was also evaluated. In particular, the first series includes arylthioamides, which are derived from the well-known non-steroidal anti-inflammatory drugs tolfenamic and mefenamic acid or the known antioxidant molecule BHT-acid. The second series consists of thioesters, which are derived from a combination of BHT-thiol (the thiol derivative of BHT-alcohol) and a known antiinflammatory and/or anti-hyperlipidemic molecule, namely cinnamic, tolfenamic, mefenamic acid, ibuprofen and nicotinic acid. All derivatives were synthesized mostly in satisfactory yield and were identified by H1 NMR, C13 NMR and their melting point. Subsequently, they were studied in vitro for their antioxidant capacity (free radical scavenging), interacting with the free radical of DPPH. The best results were obtained from compound 7 (arylthioamide derivative of BHT-acid) with EC50 = 34 μM. In vitro anti-inflammatory activity was evaluated by the ability to inhibit the enzyme lipoxygenase, and all new derivatives showed significantly improved activity compared to their precursor molecules, while the best effect was shown by compound 11 (thioester of mefenamic acid and BHT-thiol) with IC50 = 67 μM. Arylthioamides 5 and 6 were identified as H2S donors through the in vitro assay of Methylene Blue, while further investigation is required for the other compounds, as they did not appear to donate H2S under the specific conditions used. The in vivo anti-inflammatory activity of the compounds was expressed as the ability to inhibit carrageenan-induced edema. The activity of all compounds ranged from 33% to 57% of reduction paw edema as compared to control. In terms of anti-hyperlipidemic capacity, the maximum reduction in plasma total cholesterol (34%) was caused by compound 10 (thioester of tolfenamic acid and BHT-thiol) while the maximum triglyceride decrease (54%) was obtained by compound 11. Finally, it seemed that all the synthesized molecules possessed at least two of the pharmacological actions envisaged by their design, as well as improved respective activities in comparison to their precursor molecules."],"dc:identifier":["uoadl:3223732","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223732"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Σύνθεση και Μελέτη Πολυστοχευόντων Αντιφλεγμονωδών Μορίων με Αντιοξειδωτική Δράση, Σχεδιασμένα ως Πιθανοί Δότες H2S"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:18Z"}