{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3223860"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3223860","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Φλεγμονή και θρομβωτικά επεισόδια σε ασθενείς με κλασικά μυελοϋπερπλαστικά νοσήματα: Νεότερα δεδομένα και θεραπευτικές δυνατότητες","abstract":"Τα μυελοϋπερπλαστικά νεοπλάσματα ή μυελοϋπερπλαστικά νοσήματα (ΜΥΝ) αποτελούν ομάδα κλωνικών αιματολογικών νοσημάτων που χαρακτηρίζονται από υπερπλασία μίας ή περισσότερων κυτταρικών σειρών του μυελού των οστών. Τα κλασικά μυελοϋπερπλαστικά νοσήματα χαρακτηρίζονται από την απουσία της διαμετάθεσης t(9;22) και, ως εκ τούτου, του χρωμοσώματος Philadelphia, και περιλαμβάνουν την αληθή πολυκυτταραιμία (polycythemia vera, PV), την ιδιοπαθή θρομβοκυττάρωση (essential thrombocythemia, ET) και την πρωτοπαθή μυελοίνωση (primary myelofibrosis, PMF). Η κλασική μετάλλαξη JAK2V617F χαρακτηρίζει τη πλειοψηφία των ασθενών με PV, και μικρότερα ποσοστά των ασθενών με ΕΤ και PMF, με δευτερεύουσες τις μεταλλάξεις καλρετικουλίνης (CALR) και του υποδοχέα της θρομβοποιητίνης (MPL). Το βασικό χαρακτηριστικό της παθοφυσιολογίας των κλασικών ΜΥΝ είναι η υπέρμετρη ενεργοποίηση του JAK/ STAT μονοπατιού που οδηγεί σε ιδιαίτερα υψηλή παραγωγή κυτταροκινών, σε συνδυασμό με ενεργοποίηση και άλλων μονοπατιών μέσω επικοινωνίας αυτών (cross- talk). Η κλινική εικόνα των νοσημάτων χαρακτηρίζεται από συμπτωματολογία που σχετίζεται με τις διαταραχές της αιμοποίησης, τη σπληνομεγαλία, και, χαρακτηριστικά, από την εκδήλωση θρομβωτικών επεισοδίων στους ασθενείς τόσο πριν και κατά τη διάγνωση, όσο και κατά την περίοδο παρακολούθησης. Η παθοφυσιολογία και η βιολογική συμπεριφορά των νοσημάτων αποτελούν αντικείμενο εντατικής μελέτης στην έρευνα, με σημαντικά ευρήματα τα τελευταία 15 έτη σχετικά με τη διαταραχή της λειτουργίας των σηματοδοτικών μονοπατιών που σχετίζονται με τη συστηματική φλεγμονή, την κυτταρική επιβίωση, και την κυτταρική ανάπτυξη σε επίπεδο μυελού των οστών. Η φλεγμονή αναγνωρίζεται πλέον ως κεντρικός άξονας της παθοφυσιολογίας των ΜΥΝ και σχετίζεται με την εκδήλωση θρομβώσεων σε ένα πολυπαραγοντικό παθογενετικό μοντέλο ανοσοθρόμβωσης σε επίπεδο αγγείου, αιμοσφαιρίων και μηχανισμού της πήξης. Έτσι, παρότι η χρήση των JAK αναστολέων στη θεραπεία των ΜΥΝ έχει συντελέσει στη σημαντική βελτίωση της ποιότητας ζωής και της επιβίωσης των ασθενών, η επίπτωση των θρομβωτικών επεισοδίων αποτελεί ακόμη υπαρκτό παράγοντα θνητότητας και επιδείνωσης του επιπέδου ζωής, ακόμη και σε ασθενείς υπό θεραπεία. H προσθήκη νέων JAK και JAK/ FLT3 αναστολέων στις θεραπευτικές επιλογές και η αναζήτηση φαρμάκων με διαφορετικούς μηχανισμούς δράσης στοχεύει στη βέλτιστη αντιμετώπιση των ασθενών και την ελάττωση του αριθμού των θρομβωτικών επεισοδίων. Η βιβλιογραφική αυτή ανασκόπηση αποσκοπεί στην καταγραφή των σύγχρονων δεδομένων σχετικά με τους παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς της θρόμβωσης σε συσχέτιση με τη φλεγμονή στα κλασικά μυελοϋπερπλαστικά νοσήματα, τους παράγοντες κινδύνου για θρόμβωση, καθώς και τους νέους πιθανούς θεραπευτικούς στόχους που αναδεικνύονται.","abstract_html":"Τα μυελοϋπερπλαστικά νεοπλάσματα ή μυελοϋπερπλαστικά νοσήματα (ΜΥΝ) αποτελούν ομάδα κλωνικών αιματολογικών νοσημάτων που χαρακτηρίζονται από υπερπλασία μίας ή περισσότερων κυτταρικών σειρών του μυελού των οστών. Τα κλασικά μυελοϋπερπλαστικά νοσήματα χαρακτηρίζονται από την απουσία της διαμετάθεσης t(9;22) και, ως εκ τούτου, του χρωμοσώματος Philadelphia, και περιλαμβάνουν την αληθή πολυκυτταραιμία (polycythemia vera, PV), την ιδιοπαθή θρομβοκυττάρωση (essential thrombocythemia, ET) και την πρωτοπαθή μυελοίνωση (primary myelofibrosis, PMF). Η κλασική μετάλλαξη JAK2V617F χαρακτηρίζει τη πλειοψηφία των ασθενών με PV, και μικρότερα ποσοστά των ασθενών με ΕΤ και PMF, με δευτερεύουσες τις μεταλλάξεις καλρετικουλίνης (CALR) και του υποδοχέα της θρομβοποιητίνης (MPL). Το βασικό χαρακτηριστικό της παθοφυσιολογίας των κλασικών ΜΥΝ είναι η υπέρμετρη ενεργοποίηση του JAK/ STAT μονοπατιού που οδηγεί σε ιδιαίτερα υψηλή παραγωγή κυτταροκινών, σε συνδυασμό με ενεργοποίηση και άλλων μονοπατιών μέσω επικοινωνίας αυτών (cross- talk). Η κλινική εικόνα των νοσημάτων χαρακτηρίζεται από συμπτωματολογία που σχετίζεται με τις διαταραχές της αιμοποίησης, τη σπληνομεγαλία, και, χαρακτηριστικά, από την εκδήλωση θρομβωτικών επεισοδίων στους ασθενείς τόσο πριν και κατά τη διάγνωση, όσο και κατά την περίοδο παρακολούθησης. Η παθοφυσιολογία και η βιολογική συμπεριφορά των νοσημάτων αποτελούν αντικείμενο εντατικής μελέτης στην έρευνα, με σημαντικά ευρήματα τα τελευταία 15 έτη σχετικά με τη διαταραχή της λειτουργίας των σηματοδοτικών μονοπατιών που σχετίζονται με τη συστηματική φλεγμονή, την κυτταρική επιβίωση, και την κυτταρική ανάπτυξη σε επίπεδο μυελού των οστών. Η φλεγμονή αναγνωρίζεται πλέον ως κεντρικός άξονας της παθοφυσιολογίας των ΜΥΝ και σχετίζεται με την εκδήλωση θρομβώσεων σε ένα πολυπαραγοντικό παθογενετικό μοντέλο ανοσοθρόμβωσης σε επίπεδο αγγείου, αιμοσφαιρίων και μηχανισμού της πήξης. Έτσι, παρότι η χρήση των JAK αναστολέων στη θεραπεία των ΜΥΝ έχει συντελέσει στη σημαντική βελτίωση της ποιότητας ζωής και της επιβίωσης των ασθενών, η επίπτωση των θρομβωτικών επεισοδίων αποτελεί ακόμη υπαρκτό παράγοντα θνητότητας και επιδείνωσης του επιπέδου ζωής, ακόμη και σε ασθενείς υπό θεραπεία. H προσθήκη νέων JAK και JAK/ FLT3 αναστολέων στις θεραπευτικές επιλογές και η αναζήτηση φαρμάκων με διαφορετικούς μηχανισμούς δράσης στοχεύει στη βέλτιστη αντιμετώπιση των ασθενών και την ελάττωση του αριθμού των θρομβωτικών επεισοδίων. Η βιβλιογραφική αυτή ανασκόπηση αποσκοπεί στην καταγραφή των σύγχρονων δεδομένων σχετικά με τους παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς της θρόμβωσης σε συσχέτιση με τη φλεγμονή στα κλασικά μυελοϋπερπλαστικά νοσήματα, τους παράγοντες κινδύνου για θρόμβωση, καθώς και τους νέους πιθανούς θεραπευτικούς στόχους που αναδεικνύονται.","abstract_has_math":false,"creators":["Αντωνοπούλου Ευαγγελία","Antonopoulou Evangelia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:18Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3223860"],"render_values":[{"text":"uoadl:3223860","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223860","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223860","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3223860","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αντωνοπούλου Ευαγγελία","Antonopoulou Evangelia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3223860","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223860"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα μυελοϋπερπλαστικά νεοπλάσματα ή μυελοϋπερπλαστικά νοσήματα (ΜΥΝ) αποτελούν ομάδα κλωνικών αιματολογικών νοσημάτων που χαρακτηρίζονται από υπερπλασία μίας ή περισσότερων κυτταρικών σειρών του μυελού των οστών. Τα κλασικά μυελοϋπερπλαστικά νοσήματα χαρακτηρίζονται από την απουσία της διαμετάθεσης t(9;22) και, ως εκ τούτου, του χρωμοσώματος Philadelphia, και περιλαμβάνουν την αληθή πολυκυτταραιμία (polycythemia vera, PV), την ιδιοπαθή θρομβοκυττάρωση (essential thrombocythemia, ET) και την πρωτοπαθή μυελοίνωση (primary myelofibrosis, PMF). Η κλασική μετάλλαξη JAK2V617F χαρακτηρίζει τη πλειοψηφία των ασθενών με PV, και μικρότερα ποσοστά των ασθενών με ΕΤ και PMF, με δευτερεύουσες τις μεταλλάξεις καλρετικουλίνης (CALR) και του υποδοχέα της θρομβοποιητίνης (MPL). Το βασικό χαρακτηριστικό της παθοφυσιολογίας των κλασικών ΜΥΝ είναι η υπέρμετρη ενεργοποίηση του JAK/ STAT μονοπατιού που οδηγεί σε ιδιαίτερα υψηλή παραγωγή κυτταροκινών, σε συνδυασμό με ενεργοποίηση και άλλων μονοπατιών μέσω επικοινωνίας αυτών (cross- talk). Η κλινική εικόνα των νοσημάτων χαρακτηρίζεται από συμπτωματολογία που σχετίζεται με τις διαταραχές της αιμοποίησης, τη σπληνομεγαλία, και, χαρακτηριστικά, από την εκδήλωση θρομβωτικών επεισοδίων στους ασθενείς τόσο πριν και κατά τη διάγνωση, όσο και κατά την περίοδο παρακολούθησης. Η παθοφυσιολογία και η βιολογική συμπεριφορά των νοσημάτων αποτελούν αντικείμενο εντατικής μελέτης στην έρευνα, με σημαντικά ευρήματα τα τελευταία 15 έτη σχετικά με τη διαταραχή της λειτουργίας των σηματοδοτικών μονοπατιών που σχετίζονται με τη συστηματική φλεγμονή, την κυτταρική επιβίωση, και την κυτταρική ανάπτυξη σε επίπεδο μυελού των οστών. Η φλεγμονή αναγνωρίζεται πλέον ως κεντρικός άξονας της παθοφυσιολογίας των ΜΥΝ και σχετίζεται με την εκδήλωση θρομβώσεων σε ένα πολυπαραγοντικό παθογενετικό μοντέλο ανοσοθρόμβωσης σε επίπεδο αγγείου, αιμοσφαιρίων και μηχανισμού της πήξης. Έτσι, παρότι η χρήση των JAK αναστολέων στη θεραπεία των ΜΥΝ έχει συντελέσει στη σημαντική βελτίωση της ποιότητας ζωής και της επιβίωσης των ασθενών, η επίπτωση των θρομβωτικών επεισοδίων αποτελεί ακόμη υπαρκτό παράγοντα θνητότητας και επιδείνωσης του επιπέδου ζωής, ακόμη και σε ασθενείς υπό θεραπεία. H προσθήκη νέων JAK και JAK/ FLT3 αναστολέων στις θεραπευτικές επιλογές και η αναζήτηση φαρμάκων με διαφορετικούς μηχανισμούς δράσης στοχεύει στη βέλτιστη αντιμετώπιση των ασθενών και την ελάττωση του αριθμού των θρομβωτικών επεισοδίων. Η βιβλιογραφική αυτή ανασκόπηση αποσκοπεί στην καταγραφή των σύγχρονων δεδομένων σχετικά με τους παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς της θρόμβωσης σε συσχέτιση με τη φλεγμονή στα κλασικά μυελοϋπερπλαστικά νοσήματα, τους παράγοντες κινδύνου για θρόμβωση, καθώς και τους νέους πιθανούς θεραπευτικούς στόχους που αναδεικνύονται.","Myeloproliferative neoplasms (MPN) are a group of clonal hematological diseases characterized by hyperproliferation of one or more hematologic cell lines. Classical myeloproliferative diseases share the feature of absence of translocation (9;22) and, therefore, the philadelphia chromosome, and include polycythemia vera (PV), essential thrombocythemia (ET) and primary myelofibrosis (PMF). The typical mutation JAK2V617F is present in the majority of patients with PV as well as less patients with ET and PMF, while mutations of calreticulin (CALR) gene and thrombopoietin receptor (myeloproliferative leukemia virus- MPL) gene are also common mutations. The pathophysiology of classical MPNs is characterized by constant activation of the JAK/STAT pathway, which leads to a cytokine overproduction, combined with the activation of more signalling pathways through cross- talk. Clinical presentation includes symptoms due to abnormal hematopoiesis, splenomegaly, and, typically, episodes of arterial and venous thrombosis before diagnosis as well as during the follow- up period. Their pathophysiology and biologic behaviour are being studied intensively during the past fifteen years in the subjects of disruption of function of signalling pathways of inflammation, cell survival and cell growth in the bone marrow. Inflammation is currently recognized as a central axis in MPNs’ pathophysiology and correlates with thrombotic episodes, in a multivariate model of immunothrombosis concerning the blood cells and coagulation mechanisms. Thus, even though the use of JAK inhibitors in the treatment of myeloproliferative neoplasms has contributed to the improvement of patients’ quality of life and survival, the consequences of thromboses are still detrimental for mortality and well being, even for patients under treatment. The addition of new JAK and JAK/FLT3 inhibitors to the therapeutic options and the investigation for novel therapeutic agents aim to improve treatment and decrease thrombotic episodes. This review is aiming to collect current data in the subjects of the pathophysiology of thrombosis in relation to inflammation in classical MPNs, the risk factors for thrombosis, and the novel prospective therapeutic targets that could be addressed."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Φλεγμονή και θρομβωτικά επεισόδια σε ασθενείς με κλασικά μυελοϋπερπλαστικά νοσήματα: Νεότερα δεδομένα και θεραπευτικές δυνατότητες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αντωνοπούλου Ευαγγελία","Antonopoulou Evangelia"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Τα μυελοϋπερπλαστικά νεοπλάσματα ή μυελοϋπερπλαστικά νοσήματα (ΜΥΝ) αποτελούν ομάδα κλωνικών αιματολογικών νοσημάτων που χαρακτηρίζονται από υπερπλασία μίας ή περισσότερων κυτταρικών σειρών του μυελού των οστών. Τα κλασικά μυελοϋπερπλαστικά νοσήματα χαρακτηρίζονται από την απουσία της διαμετάθεσης t(9;22) και, ως εκ τούτου, του χρωμοσώματος Philadelphia, και περιλαμβάνουν την αληθή πολυκυτταραιμία (polycythemia vera, PV), την ιδιοπαθή θρομβοκυττάρωση (essential thrombocythemia, ET) και την πρωτοπαθή μυελοίνωση (primary myelofibrosis, PMF). Η κλασική μετάλλαξη JAK2V617F χαρακτηρίζει τη πλειοψηφία των ασθενών με PV, και μικρότερα ποσοστά των ασθενών με ΕΤ και PMF, με δευτερεύουσες τις μεταλλάξεις καλρετικουλίνης (CALR) και του υποδοχέα της θρομβοποιητίνης (MPL). Το βασικό χαρακτηριστικό της παθοφυσιολογίας των κλασικών ΜΥΝ είναι η υπέρμετρη ενεργοποίηση του JAK/ STAT μονοπατιού που οδηγεί σε ιδιαίτερα υψηλή παραγωγή κυτταροκινών, σε συνδυασμό με ενεργοποίηση και άλλων μονοπατιών μέσω επικοινωνίας αυτών (cross- talk). Η κλινική εικόνα των νοσημάτων χαρακτηρίζεται από συμπτωματολογία που σχετίζεται με τις διαταραχές της αιμοποίησης, τη σπληνομεγαλία, και, χαρακτηριστικά, από την εκδήλωση θρομβωτικών επεισοδίων στους ασθενείς τόσο πριν και κατά τη διάγνωση, όσο και κατά την περίοδο παρακολούθησης. Η παθοφυσιολογία και η βιολογική συμπεριφορά των νοσημάτων αποτελούν αντικείμενο εντατικής μελέτης στην έρευνα, με σημαντικά ευρήματα τα τελευταία 15 έτη σχετικά με τη διαταραχή της λειτουργίας των σηματοδοτικών μονοπατιών που σχετίζονται με τη συστηματική φλεγμονή, την κυτταρική επιβίωση, και την κυτταρική ανάπτυξη σε επίπεδο μυελού των οστών. Η φλεγμονή αναγνωρίζεται πλέον ως κεντρικός άξονας της παθοφυσιολογίας των ΜΥΝ και σχετίζεται με την εκδήλωση θρομβώσεων σε ένα πολυπαραγοντικό παθογενετικό μοντέλο ανοσοθρόμβωσης σε επίπεδο αγγείου, αιμοσφαιρίων και μηχανισμού της πήξης. Έτσι, παρότι η χρήση των JAK αναστολέων στη θεραπεία των ΜΥΝ έχει συντελέσει στη σημαντική βελτίωση της ποιότητας ζωής και της επιβίωσης των ασθενών, η επίπτωση των θρομβωτικών επεισοδίων αποτελεί ακόμη υπαρκτό παράγοντα θνητότητας και επιδείνωσης του επιπέδου ζωής, ακόμη και σε ασθενείς υπό θεραπεία. H προσθήκη νέων JAK και JAK/ FLT3 αναστολέων στις θεραπευτικές επιλογές και η αναζήτηση φαρμάκων με διαφορετικούς μηχανισμούς δράσης στοχεύει στη βέλτιστη αντιμετώπιση των ασθενών και την ελάττωση του αριθμού των θρομβωτικών επεισοδίων. Η βιβλιογραφική αυτή ανασκόπηση αποσκοπεί στην καταγραφή των σύγχρονων δεδομένων σχετικά με τους παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς της θρόμβωσης σε συσχέτιση με τη φλεγμονή στα κλασικά μυελοϋπερπλαστικά νοσήματα, τους παράγοντες κινδύνου για θρόμβωση, καθώς και τους νέους πιθανούς θεραπευτικούς στόχους που αναδεικνύονται.","Myeloproliferative neoplasms (MPN) are a group of clonal hematological diseases characterized by hyperproliferation of one or more hematologic cell lines. Classical myeloproliferative diseases share the feature of absence of translocation (9;22) and, therefore, the philadelphia chromosome, and include polycythemia vera (PV), essential thrombocythemia (ET) and primary myelofibrosis (PMF). The typical mutation JAK2V617F is present in the majority of patients with PV as well as less patients with ET and PMF, while mutations of calreticulin (CALR) gene and thrombopoietin receptor (myeloproliferative leukemia virus- MPL) gene are also common mutations. The pathophysiology of classical MPNs is characterized by constant activation of the JAK/STAT pathway, which leads to a cytokine overproduction, combined with the activation of more signalling pathways through cross- talk. Clinical presentation includes symptoms due to abnormal hematopoiesis, splenomegaly, and, typically, episodes of arterial and venous thrombosis before diagnosis as well as during the follow- up period. Their pathophysiology and biologic behaviour are being studied intensively during the past fifteen years in the subjects of disruption of function of signalling pathways of inflammation, cell survival and cell growth in the bone marrow. Inflammation is currently recognized as a central axis in MPNs’ pathophysiology and correlates with thrombotic episodes, in a multivariate model of immunothrombosis concerning the blood cells and coagulation mechanisms. Thus, even though the use of JAK inhibitors in the treatment of myeloproliferative neoplasms has contributed to the improvement of patients’ quality of life and survival, the consequences of thromboses are still detrimental for mortality and well being, even for patients under treatment. The addition of new JAK and JAK/FLT3 inhibitors to the therapeutic options and the investigation for novel therapeutic agents aim to improve treatment and decrease thrombotic episodes. This review is aiming to collect current data in the subjects of the pathophysiology of thrombosis in relation to inflammation in classical MPNs, the risk factors for thrombosis, and the novel prospective therapeutic targets that could be addressed."],"dc:identifier":["uoadl:3223860","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223860"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Φλεγμονή και θρομβωτικά επεισόδια σε ασθενείς με κλασικά μυελοϋπερπλαστικά νοσήματα: Νεότερα δεδομένα και θεραπευτικές δυνατότητες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:18Z"}