{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3223982"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3223982","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η προθυμοσίνη α ως προβλεπτικός βιοδείκτης της ανταπόκρισης στην αντικαρκινική θεραπεία","abstract":"Το πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) είναι μια νεοπλασματική νόσος που οφείλεται στην υπερπλασία παθολογικών πλασματοκυττάρων, γεγονός που την κατατάσσει στο φάσμα των πλασματοκυτταρικών δυσκρασιών. Τα παθολογικά πλασματοκύτταρα διηθούν τον μυελό των οστών και εκκρίνουν μια παθολογική ανοσοσφαιρίνη η οποία ονομάζεται Μ-πρωτεΐνη ή παραπρωτείνη στον ορό ή/και στα ούρα του ασθενούς. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, τα πλασματοκύτταρα παράγουν ανοσοσφαιρίνες, δηλαδή αντισώματα (πρωτεΐνες), με ειδικότητα προσκόλλησης σε συγκεκριμένα αντιγόνα μικροβίων, ιών κ.ά., με αποτέλεσμα να τα απενεργοποιούν. Στο ΠΜ τα κακοήθη πλασματοκύτταρα παράγουν παθολογική ανοσοσφαιρίνη μη ικανή να επιτελέσει την προαναφερθείσα φυσιολογική λειτουργία. Η επιστημονική κοινότητα έχει συμβάλλει δραστικά στον σχεδιασμό και την ανάπτυξη καινοτόμων θεραπειών, ικανών να συμβάλλουν στην καταπολέμηση της νόσου, και ένα νέο φάρμακο που πρόσφατα προστέθηκε στο κλινικό οπλοστάσιο είναι το Belantamab Mafodotin (BMF). Το BMF είναι ένα σύζευγμα μονοκλωνικού αντισώματος τάξης IgG1κ και τοξίνης (μαλεϊμιδοκαπροϋλική-μονομεθυλαυριστατίνη-F), που στοχεύει το αντιγόνο ωρίμανσης των Β κυττάρων (BCMA) και έχει δειχθεί, σύμφωνα με αρκετές μελέτες, ότι επάγει ανοσογονικού τύπου κυτταρικό θάνατο (ICD). Απώτερος σκοπός της παρούσας εργασίας αποτέλεσε η μελέτη της επίδρασης του BMF σε ασθενείς με πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) ex vivo, καθώς και σε μυελωματικές σειρές (H929 και L363) in vitro, οι οποίες παρουσιάζουν διαφορετικά επίπεδα έκφρασης του BCMA στην επιφάνειά τους. Προσδιορίστηκαν τα επίπεδα τριών DAMP μορίων, του ανοσοδραστικού δεκαπεπτιδίου της προθυμοσίνης α (προΤα(100-109)), της πρωτεΐνης υψηλής κινητικότητας-1 (HMGB1) και της καλρετικουλίνης (CRT). Πιο συγκεκριμένα, το προΤα(100-109) αποτελεί μέρος του πολυπεπτιδίου προθυμοσίνη α (προΤα) και η αποκοπή του από αυτό προκύπτει μετά την δράση των κασπασών 3 και 7 κατά την απόπτωση, η HMGB1 είναι μια μη ιστονική πυρηνική πρωτεΐνη που συμμετέχει στη γονιδιακή έκφραση αλληλοεπιδρώντας με τη χρωματίνη, ενώ η CRT είναι μια πρωτεΐνη του ενδοπλασματικού δικτύου η οποία υπό φυσιολογικές καταστάσεις αποτρέπει διαταραχές στην ομοιόσταση των ιόντων ασβεστίου. Η μελέτη των τριών βιοδεικτών ICD πραγματοποιήθηκε σε δύο κυτταρικές σειρές μετά την έκθεσή τους στο BMF, καθώς και σε δείγματα ασθενών πριν και 24 ώρες μετά την χορήγηση δύο κύκλων BMF. Οι συγκεντρώσεις των προΤα(100-109) και HMGB1 προσδιορίστηκαν με ανοσοδοκιμασία ELISA. Τα επίπεδα απόπτωσης και έκφρασης της CRT προσδιορίστηκαν με κυτταρομετρία ροής. Σε ένα μικρό μέρος των ασθενών με ΠΜ με ανιχνεύσιμα κλωνικά πλασματοκύτταρα στο περιφερικό αίμα, παρατηρήθηκε αύξηση της έκφρασης της CRT 24 ώρες μετά τη χορήγηση BMF, ενώ στην πλειονότητα των ασθενών παρατηρήθηκε αύξηση των επιπέδων των προΤα(100-109) και HMGB1 στο πλάσμα και στον ορό, αντίστοιχα. Παρόμοια δράση του BMF παρατηρήθηκε και in vitro, σε καλλιέργειες μυελωματικών σειρών. Τα αυξημένα επίπεδα των DAMPs προΤα(100-109) και HMGB1, και η έκφραση της CRT στην επιφάνεια των κλωνικών πλασματοκυττάρων που παρατηρήθηκαν μετά τη χορήγηση του BMF τόσο ex vivo όσο και in vitro, επιβεβαιώνουν τη δράση του στην επαγωγή ICD, που πιθανά συσχετίζεται με τη θεραπευτική του αποτελεσματικότητα. Η μέτρηση των παραπάνω βιοδεικτών μετά τη χορήγηση του πρώτου/δεύτερου κύκλου BMF, φαίνεται να συσχετίζεται με την ανταπόκριση των ασθενών με ΠΜ στη θεραπεία, με την πλειοψηφία των ασθενών με αυξημένους βιοδείκτες να εμφανίζουν μεγαλύτερη ύφεση της νόσου. Παράλληλα επισημαίνεται η ανάδειξη του προΤα(100-109) ως προβλεπτικού βιοδείκτη στην αντικαρκινική θεραπεία, όπως άλλωστε έχει αναφερθεί και σε άλλες μελέτες, καθώς παρατηρήθηκε συσχέτιση μεταξύ υψηλότερων επιπέδων του ανοσοδραστικού δεκαπεπτιδίου με μεγαλύτερη ύφεση της νόσου.","abstract_html":"Το πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) είναι μια νεοπλασματική νόσος που οφείλεται στην υπερπλασία παθολογικών πλασματοκυττάρων, γεγονός που την κατατάσσει στο φάσμα των πλασματοκυτταρικών δυσκρασιών. Τα παθολογικά πλασματοκύτταρα διηθούν τον μυελό των οστών και εκκρίνουν μια παθολογική ανοσοσφαιρίνη η οποία ονομάζεται Μ-πρωτεΐνη ή παραπρωτείνη στον ορό ή/και στα ούρα του ασθενούς. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, τα πλασματοκύτταρα παράγουν ανοσοσφαιρίνες, δηλαδή αντισώματα (πρωτεΐνες), με ειδικότητα προσκόλλησης σε συγκεκριμένα αντιγόνα μικροβίων, ιών κ.ά., με αποτέλεσμα να τα απενεργοποιούν. Στο ΠΜ τα κακοήθη πλασματοκύτταρα παράγουν παθολογική ανοσοσφαιρίνη μη ικανή να επιτελέσει την προαναφερθείσα φυσιολογική λειτουργία. Η επιστημονική κοινότητα έχει συμβάλλει δραστικά στον σχεδιασμό και την ανάπτυξη καινοτόμων θεραπειών, ικανών να συμβάλλουν στην καταπολέμηση της νόσου, και ένα νέο φάρμακο που πρόσφατα προστέθηκε στο κλινικό οπλοστάσιο είναι το Belantamab Mafodotin (BMF). Το BMF είναι ένα σύζευγμα μονοκλωνικού αντισώματος τάξης IgG1κ και τοξίνης (μαλεϊμιδοκαπροϋλική-μονομεθυλαυριστατίνη-F), που στοχεύει το αντιγόνο ωρίμανσης των Β κυττάρων (BCMA) και έχει δειχθεί, σύμφωνα με αρκετές μελέτες, ότι επάγει ανοσογονικού τύπου κυτταρικό θάνατο (ICD). Απώτερος σκοπός της παρούσας εργασίας αποτέλεσε η μελέτη της επίδρασης του BMF σε ασθενείς με πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) ex vivo, καθώς και σε μυελωματικές σειρές (H929 και L363) in vitro, οι οποίες παρουσιάζουν διαφορετικά επίπεδα έκφρασης του BCMA στην επιφάνειά τους. Προσδιορίστηκαν τα επίπεδα τριών DAMP μορίων, του ανοσοδραστικού δεκαπεπτιδίου της προθυμοσίνης α (προΤα(100-109)), της πρωτεΐνης υψηλής κινητικότητας-1 (HMGB1) και της καλρετικουλίνης (CRT). Πιο συγκεκριμένα, το προΤα(100-109) αποτελεί μέρος του πολυπεπτιδίου προθυμοσίνη α (προΤα) και η αποκοπή του από αυτό προκύπτει μετά την δράση των κασπασών 3 και 7 κατά την απόπτωση, η HMGB1 είναι μια μη ιστονική πυρηνική πρωτεΐνη που συμμετέχει στη γονιδιακή έκφραση αλληλοεπιδρώντας με τη χρωματίνη, ενώ η CRT είναι μια πρωτεΐνη του ενδοπλασματικού δικτύου η οποία υπό φυσιολογικές καταστάσεις αποτρέπει διαταραχές στην ομοιόσταση των ιόντων ασβεστίου. Η μελέτη των τριών βιοδεικτών ICD πραγματοποιήθηκε σε δύο κυτταρικές σειρές μετά την έκθεσή τους στο BMF, καθώς και σε δείγματα ασθενών πριν και 24 ώρες μετά την χορήγηση δύο κύκλων BMF. Οι συγκεντρώσεις των προΤα(100-109) και HMGB1 προσδιορίστηκαν με ανοσοδοκιμασία ELISA. Τα επίπεδα απόπτωσης και έκφρασης της CRT προσδιορίστηκαν με κυτταρομετρία ροής. Σε ένα μικρό μέρος των ασθενών με ΠΜ με ανιχνεύσιμα κλωνικά πλασματοκύτταρα στο περιφερικό αίμα, παρατηρήθηκε αύξηση της έκφρασης της CRT 24 ώρες μετά τη χορήγηση BMF, ενώ στην πλειονότητα των ασθενών παρατηρήθηκε αύξηση των επιπέδων των προΤα(100-109) και HMGB1 στο πλάσμα και στον ορό, αντίστοιχα. Παρόμοια δράση του BMF παρατηρήθηκε και in vitro, σε καλλιέργειες μυελωματικών σειρών. Τα αυξημένα επίπεδα των DAMPs προΤα(100-109) και HMGB1, και η έκφραση της CRT στην επιφάνεια των κλωνικών πλασματοκυττάρων που παρατηρήθηκαν μετά τη χορήγηση του BMF τόσο ex vivo όσο και in vitro, επιβεβαιώνουν τη δράση του στην επαγωγή ICD, που πιθανά συσχετίζεται με τη θεραπευτική του αποτελεσματικότητα. Η μέτρηση των παραπάνω βιοδεικτών μετά τη χορήγηση του πρώτου/δεύτερου κύκλου BMF, φαίνεται να συσχετίζεται με την ανταπόκριση των ασθενών με ΠΜ στη θεραπεία, με την πλειοψηφία των ασθενών με αυξημένους βιοδείκτες να εμφανίζουν μεγαλύτερη ύφεση της νόσου. Παράλληλα επισημαίνεται η ανάδειξη του προΤα(100-109) ως προβλεπτικού βιοδείκτη στην αντικαρκινική θεραπεία, όπως άλλωστε έχει αναφερθεί και σε άλλες μελέτες, καθώς παρατηρήθηκε συσχέτιση μεταξύ υψηλότερων επιπέδων του ανοσοδραστικού δεκαπεπτιδίου με μεγαλύτερη ύφεση της νόσου.","abstract_has_math":false,"creators":["Κακαλής Αντώνιος","Kakalis Antonios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:18Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3223982"],"render_values":[{"text":"uoadl:3223982","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223982","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223982","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3223982","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κακαλής Αντώνιος","Kakalis Antonios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3223982","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223982"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) είναι μια νεοπλασματική νόσος που οφείλεται στην υπερπλασία παθολογικών πλασματοκυττάρων, γεγονός που την κατατάσσει στο φάσμα των πλασματοκυτταρικών δυσκρασιών. Τα παθολογικά πλασματοκύτταρα διηθούν τον μυελό των οστών και εκκρίνουν μια παθολογική ανοσοσφαιρίνη η οποία ονομάζεται Μ-πρωτεΐνη ή παραπρωτείνη στον ορό ή/και στα ούρα του ασθενούς. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, τα πλασματοκύτταρα παράγουν ανοσοσφαιρίνες, δηλαδή αντισώματα (πρωτεΐνες), με ειδικότητα προσκόλλησης σε συγκεκριμένα αντιγόνα μικροβίων, ιών κ.ά., με αποτέλεσμα να τα απενεργοποιούν. Στο ΠΜ τα κακοήθη πλασματοκύτταρα παράγουν παθολογική ανοσοσφαιρίνη μη ικανή να επιτελέσει την προαναφερθείσα φυσιολογική λειτουργία. Η επιστημονική κοινότητα έχει συμβάλλει δραστικά στον σχεδιασμό και την ανάπτυξη καινοτόμων θεραπειών, ικανών να συμβάλλουν στην καταπολέμηση της νόσου, και ένα νέο φάρμακο που πρόσφατα προστέθηκε στο κλινικό οπλοστάσιο είναι το Belantamab Mafodotin (BMF). Το BMF είναι ένα σύζευγμα μονοκλωνικού αντισώματος τάξης IgG1κ και τοξίνης (μαλεϊμιδοκαπροϋλική-μονομεθυλαυριστατίνη-F), που στοχεύει το αντιγόνο ωρίμανσης των Β κυττάρων (BCMA) και έχει δειχθεί, σύμφωνα με αρκετές μελέτες, ότι επάγει ανοσογονικού τύπου κυτταρικό θάνατο (ICD). Απώτερος σκοπός της παρούσας εργασίας αποτέλεσε η μελέτη της επίδρασης του BMF σε ασθενείς με πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) ex vivo, καθώς και σε μυελωματικές σειρές (H929 και L363) in vitro, οι οποίες παρουσιάζουν διαφορετικά επίπεδα έκφρασης του BCMA στην επιφάνειά τους. Προσδιορίστηκαν τα επίπεδα τριών DAMP μορίων, του ανοσοδραστικού δεκαπεπτιδίου της προθυμοσίνης α (προΤα(100-109)), της πρωτεΐνης υψηλής κινητικότητας-1 (HMGB1) και της καλρετικουλίνης (CRT). Πιο συγκεκριμένα, το προΤα(100-109) αποτελεί μέρος του πολυπεπτιδίου προθυμοσίνη α (προΤα) και η αποκοπή του από αυτό προκύπτει μετά την δράση των κασπασών 3 και 7 κατά την απόπτωση, η HMGB1 είναι μια μη ιστονική πυρηνική πρωτεΐνη που συμμετέχει στη γονιδιακή έκφραση αλληλοεπιδρώντας με τη χρωματίνη, ενώ η CRT είναι μια πρωτεΐνη του ενδοπλασματικού δικτύου η οποία υπό φυσιολογικές καταστάσεις αποτρέπει διαταραχές στην ομοιόσταση των ιόντων ασβεστίου. Η μελέτη των τριών βιοδεικτών ICD πραγματοποιήθηκε σε δύο κυτταρικές σειρές μετά την έκθεσή τους στο BMF, καθώς και σε δείγματα ασθενών πριν και 24 ώρες μετά την χορήγηση δύο κύκλων BMF. Οι συγκεντρώσεις των προΤα(100-109) και HMGB1 προσδιορίστηκαν με ανοσοδοκιμασία ELISA. Τα επίπεδα απόπτωσης και έκφρασης της CRT προσδιορίστηκαν με κυτταρομετρία ροής. Σε ένα μικρό μέρος των ασθενών με ΠΜ με ανιχνεύσιμα κλωνικά πλασματοκύτταρα στο περιφερικό αίμα, παρατηρήθηκε αύξηση της έκφρασης της CRT 24 ώρες μετά τη χορήγηση BMF, ενώ στην πλειονότητα των ασθενών παρατηρήθηκε αύξηση των επιπέδων των προΤα(100-109) και HMGB1 στο πλάσμα και στον ορό, αντίστοιχα. Παρόμοια δράση του BMF παρατηρήθηκε και in vitro, σε καλλιέργειες μυελωματικών σειρών. Τα αυξημένα επίπεδα των DAMPs προΤα(100-109) και HMGB1, και η έκφραση της CRT στην επιφάνεια των κλωνικών πλασματοκυττάρων που παρατηρήθηκαν μετά τη χορήγηση του BMF τόσο ex vivo όσο και in vitro, επιβεβαιώνουν τη δράση του στην επαγωγή ICD, που πιθανά συσχετίζεται με τη θεραπευτική του αποτελεσματικότητα. Η μέτρηση των παραπάνω βιοδεικτών μετά τη χορήγηση του πρώτου/δεύτερου κύκλου BMF, φαίνεται να συσχετίζεται με την ανταπόκριση των ασθενών με ΠΜ στη θεραπεία, με την πλειοψηφία των ασθενών με αυξημένους βιοδείκτες να εμφανίζουν μεγαλύτερη ύφεση της νόσου. Παράλληλα επισημαίνεται η ανάδειξη του προΤα(100-109) ως προβλεπτικού βιοδείκτη στην αντικαρκινική θεραπεία, όπως άλλωστε έχει αναφερθεί και σε άλλες μελέτες, καθώς παρατηρήθηκε συσχέτιση μεταξύ υψηλότερων επιπέδων του ανοσοδραστικού δεκαπεπτιδίου με μεγαλύτερη ύφεση της νόσου.","Multiple myeloma (MM) is a neoplastic disease, caused by abnormal plasma cell hyperplasia, thus it is classified in the spectrum of plasma cell dyscrasias. The abnormal plasma cells infiltrate the bone marrow and secrete a pathological immunoglobulin called M-protein or paraprotein in patient's serum and/or urine. Under normal conditions, plasma cells produce immunoglobulins, i.e. antibodies (proteins), capable of binding to specific antigens on microbes, viruses, etc., thus contributing to their inactivation. In multiple myeloma, the aberrant plasma cells produce pathological immunoglobulin which is incapable to function physiologically. The scientific community has shown great progress in designing and developing innovative therapies capable to help fight the disease. A novel drug which has been recently added to the clinical armamentarium is Belantamab Mafodotin (BMF). BMF is a conjugate of an IgG1κ monoclonal antibody and a toxin (maleimidocaproyl-monomethylauristatin-F), which targets the B cell maturation antigen (BCMA) and has been shown, according to multiple studies, to induce type I immunogenic cell death. The ultimate aim of the present study was to investigate the effect of BMF in patients with multiple myeloma (MM) ex vivo, as well as in myeloma cell lines (H929 and L363), which exhibited different levels of BCMA expression. The levels of three DAMP molecules were determined, of the immunoreactive decapeptide of prothymosin α, proΤα(100-109), the high-motility group box-1 (HMGB1) and the expression levels of calreticulin (CRT). The immunoreactive decapeptide proΤα(100-109) is a fragment of the polypeptide prothymosin α (proTα) and is cleaved during apoptosis by activated caspases 3 and 7; HMGB1 is a non-isotonic nuclear protein that contributes to gene expression; while CRT is an endoplasmic reticulum protein, which, under normal conditions, prevents deviations of calcium ion homeostasis. The study of the three biomarkers was performed in two cell lines after their exposure to BMF, as well as in samples from patients before and 24h after the administration of two BMF cycles. The concentrations of proTα(100-109) and HMGB1 were determined by ELISA. Moreover, the expression levels of CRT were determined with the use of flow cytometry. In a small number of patients with MM, with detectable malignant plasma cells in their peripheral blood, an increase of the expression of CRT was observed 24 hours after the administration of BMF, and moreover, the majority of patients exhibited increased levels of proTα(100-109) and HMGB1 in their plasma and serum, respectively. A similar activity of BMF was observed in cultures of myeloma cell lines. Increased levels of proTα(100-109) and HMGB1, as well as the expression of CRT on plasma cell membrane after the administration of BMF were observed both in vitro and ex vivo, confirming the main role of BMF in ICD induction, which possibly correlates with its therapeutic efficacy. The determination of the afore mentioned biomarkers correlates with the ex vivo induction of ICD after the first/second circle of BMF administration and seems to be related with the response of patients to therapy, since most of patients with higher levels of the biomarkers showed greater remission of the disease. Furthermore, the role of proTα(100-109) as a potential bio-marker in anti-cancer therapy was revealed, due to the correlation of its high concentrations in plasma and the greater remission of the disease. The potential use of proTα(100-109) as a biomarker has been highlighted lately in other studies as well."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η προθυμοσίνη α ως προβλεπτικός βιοδείκτης της ανταπόκρισης στην αντικαρκινική θεραπεία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κακαλής Αντώνιος","Kakalis Antonios"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Το πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) είναι μια νεοπλασματική νόσος που οφείλεται στην υπερπλασία παθολογικών πλασματοκυττάρων, γεγονός που την κατατάσσει στο φάσμα των πλασματοκυτταρικών δυσκρασιών. Τα παθολογικά πλασματοκύτταρα διηθούν τον μυελό των οστών και εκκρίνουν μια παθολογική ανοσοσφαιρίνη η οποία ονομάζεται Μ-πρωτεΐνη ή παραπρωτείνη στον ορό ή/και στα ούρα του ασθενούς. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, τα πλασματοκύτταρα παράγουν ανοσοσφαιρίνες, δηλαδή αντισώματα (πρωτεΐνες), με ειδικότητα προσκόλλησης σε συγκεκριμένα αντιγόνα μικροβίων, ιών κ.ά., με αποτέλεσμα να τα απενεργοποιούν. Στο ΠΜ τα κακοήθη πλασματοκύτταρα παράγουν παθολογική ανοσοσφαιρίνη μη ικανή να επιτελέσει την προαναφερθείσα φυσιολογική λειτουργία. Η επιστημονική κοινότητα έχει συμβάλλει δραστικά στον σχεδιασμό και την ανάπτυξη καινοτόμων θεραπειών, ικανών να συμβάλλουν στην καταπολέμηση της νόσου, και ένα νέο φάρμακο που πρόσφατα προστέθηκε στο κλινικό οπλοστάσιο είναι το Belantamab Mafodotin (BMF). Το BMF είναι ένα σύζευγμα μονοκλωνικού αντισώματος τάξης IgG1κ και τοξίνης (μαλεϊμιδοκαπροϋλική-μονομεθυλαυριστατίνη-F), που στοχεύει το αντιγόνο ωρίμανσης των Β κυττάρων (BCMA) και έχει δειχθεί, σύμφωνα με αρκετές μελέτες, ότι επάγει ανοσογονικού τύπου κυτταρικό θάνατο (ICD). Απώτερος σκοπός της παρούσας εργασίας αποτέλεσε η μελέτη της επίδρασης του BMF σε ασθενείς με πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) ex vivo, καθώς και σε μυελωματικές σειρές (H929 και L363) in vitro, οι οποίες παρουσιάζουν διαφορετικά επίπεδα έκφρασης του BCMA στην επιφάνειά τους. Προσδιορίστηκαν τα επίπεδα τριών DAMP μορίων, του ανοσοδραστικού δεκαπεπτιδίου της προθυμοσίνης α (προΤα(100-109)), της πρωτεΐνης υψηλής κινητικότητας-1 (HMGB1) και της καλρετικουλίνης (CRT). Πιο συγκεκριμένα, το προΤα(100-109) αποτελεί μέρος του πολυπεπτιδίου προθυμοσίνη α (προΤα) και η αποκοπή του από αυτό προκύπτει μετά την δράση των κασπασών 3 και 7 κατά την απόπτωση, η HMGB1 είναι μια μη ιστονική πυρηνική πρωτεΐνη που συμμετέχει στη γονιδιακή έκφραση αλληλοεπιδρώντας με τη χρωματίνη, ενώ η CRT είναι μια πρωτεΐνη του ενδοπλασματικού δικτύου η οποία υπό φυσιολογικές καταστάσεις αποτρέπει διαταραχές στην ομοιόσταση των ιόντων ασβεστίου. Η μελέτη των τριών βιοδεικτών ICD πραγματοποιήθηκε σε δύο κυτταρικές σειρές μετά την έκθεσή τους στο BMF, καθώς και σε δείγματα ασθενών πριν και 24 ώρες μετά την χορήγηση δύο κύκλων BMF. Οι συγκεντρώσεις των προΤα(100-109) και HMGB1 προσδιορίστηκαν με ανοσοδοκιμασία ELISA. Τα επίπεδα απόπτωσης και έκφρασης της CRT προσδιορίστηκαν με κυτταρομετρία ροής. Σε ένα μικρό μέρος των ασθενών με ΠΜ με ανιχνεύσιμα κλωνικά πλασματοκύτταρα στο περιφερικό αίμα, παρατηρήθηκε αύξηση της έκφρασης της CRT 24 ώρες μετά τη χορήγηση BMF, ενώ στην πλειονότητα των ασθενών παρατηρήθηκε αύξηση των επιπέδων των προΤα(100-109) και HMGB1 στο πλάσμα και στον ορό, αντίστοιχα. Παρόμοια δράση του BMF παρατηρήθηκε και in vitro, σε καλλιέργειες μυελωματικών σειρών. Τα αυξημένα επίπεδα των DAMPs προΤα(100-109) και HMGB1, και η έκφραση της CRT στην επιφάνεια των κλωνικών πλασματοκυττάρων που παρατηρήθηκαν μετά τη χορήγηση του BMF τόσο ex vivo όσο και in vitro, επιβεβαιώνουν τη δράση του στην επαγωγή ICD, που πιθανά συσχετίζεται με τη θεραπευτική του αποτελεσματικότητα. Η μέτρηση των παραπάνω βιοδεικτών μετά τη χορήγηση του πρώτου/δεύτερου κύκλου BMF, φαίνεται να συσχετίζεται με την ανταπόκριση των ασθενών με ΠΜ στη θεραπεία, με την πλειοψηφία των ασθενών με αυξημένους βιοδείκτες να εμφανίζουν μεγαλύτερη ύφεση της νόσου. Παράλληλα επισημαίνεται η ανάδειξη του προΤα(100-109) ως προβλεπτικού βιοδείκτη στην αντικαρκινική θεραπεία, όπως άλλωστε έχει αναφερθεί και σε άλλες μελέτες, καθώς παρατηρήθηκε συσχέτιση μεταξύ υψηλότερων επιπέδων του ανοσοδραστικού δεκαπεπτιδίου με μεγαλύτερη ύφεση της νόσου.","Multiple myeloma (MM) is a neoplastic disease, caused by abnormal plasma cell hyperplasia, thus it is classified in the spectrum of plasma cell dyscrasias. The abnormal plasma cells infiltrate the bone marrow and secrete a pathological immunoglobulin called M-protein or paraprotein in patient's serum and/or urine. Under normal conditions, plasma cells produce immunoglobulins, i.e. antibodies (proteins), capable of binding to specific antigens on microbes, viruses, etc., thus contributing to their inactivation. In multiple myeloma, the aberrant plasma cells produce pathological immunoglobulin which is incapable to function physiologically. The scientific community has shown great progress in designing and developing innovative therapies capable to help fight the disease. A novel drug which has been recently added to the clinical armamentarium is Belantamab Mafodotin (BMF). BMF is a conjugate of an IgG1κ monoclonal antibody and a toxin (maleimidocaproyl-monomethylauristatin-F), which targets the B cell maturation antigen (BCMA) and has been shown, according to multiple studies, to induce type I immunogenic cell death. The ultimate aim of the present study was to investigate the effect of BMF in patients with multiple myeloma (MM) ex vivo, as well as in myeloma cell lines (H929 and L363), which exhibited different levels of BCMA expression. The levels of three DAMP molecules were determined, of the immunoreactive decapeptide of prothymosin α, proΤα(100-109), the high-motility group box-1 (HMGB1) and the expression levels of calreticulin (CRT). The immunoreactive decapeptide proΤα(100-109) is a fragment of the polypeptide prothymosin α (proTα) and is cleaved during apoptosis by activated caspases 3 and 7; HMGB1 is a non-isotonic nuclear protein that contributes to gene expression; while CRT is an endoplasmic reticulum protein, which, under normal conditions, prevents deviations of calcium ion homeostasis. The study of the three biomarkers was performed in two cell lines after their exposure to BMF, as well as in samples from patients before and 24h after the administration of two BMF cycles. The concentrations of proTα(100-109) and HMGB1 were determined by ELISA. Moreover, the expression levels of CRT were determined with the use of flow cytometry. In a small number of patients with MM, with detectable malignant plasma cells in their peripheral blood, an increase of the expression of CRT was observed 24 hours after the administration of BMF, and moreover, the majority of patients exhibited increased levels of proTα(100-109) and HMGB1 in their plasma and serum, respectively. A similar activity of BMF was observed in cultures of myeloma cell lines. Increased levels of proTα(100-109) and HMGB1, as well as the expression of CRT on plasma cell membrane after the administration of BMF were observed both in vitro and ex vivo, confirming the main role of BMF in ICD induction, which possibly correlates with its therapeutic efficacy. The determination of the afore mentioned biomarkers correlates with the ex vivo induction of ICD after the first/second circle of BMF administration and seems to be related with the response of patients to therapy, since most of patients with higher levels of the biomarkers showed greater remission of the disease. Furthermore, the role of proTα(100-109) as a potential bio-marker in anti-cancer therapy was revealed, due to the correlation of its high concentrations in plasma and the greater remission of the disease. The potential use of proTα(100-109) as a biomarker has been highlighted lately in other studies as well."],"dc:identifier":["uoadl:3223982","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3223982"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Η προθυμοσίνη α ως προβλεπτικός βιοδείκτης της ανταπόκρισης στην αντικαρκινική θεραπεία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:18Z"}