{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3227164"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3227164","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος του καρδιαγγειακού συστήματος στο ηπατονεφρικό σύνδρομο","abstract":"Το ηπατονεφρικό σύνδρομο αποτελεί μία από τις πιο σοβαρές επιπλοκές της κίρρωσης, συνιστά μια λειτουργική διαταραχή στη νεφρική αιμάτωση και απαντάται μέχρι και στο 40 % των κιρρωτικών ασθενών. Στη δημιουργία του εμπλέκονται διάφοροι μηχανισμοί, όπως η σπλαγχνική και συστηματική αγγειοδιαστολή, η αυξημένη αγγειοσύσπαση στο νεφρικό αγγείο, η κιρρωτική μυοκαρδιοπάθεια, η συστηματική φλεγμονή και η επινεφριδιακή ανεπάρκεια. Προεξάρχοντα ρόλο διαδραματίζει η κιρρωτική καρδιά που εμφανίζει συστολική, διαστολική δυσλειτουργία και ηλεκτροφυσιολογικές ανωμαλίες κι εμφανίζεται μέχρι και στο 50% των ασθενών με κίρρωση. Το ηπατονεφρικό σύνδρομο διαγιγνώσκεται όταν ένας ασθενής με κίρρωση και ασκίτη εμφανίζει οξεία νεφρική βλάβη που δεν ανταποκρίνεται στην απόσυρση διουρητικών ή στη δοκιμή θεραπείας με λευκωματίνη για 2 διαδοχικές μέρες, απουσία καταπληξίας, δομικής βλάβης ή πρόσφατης χρήσης νεφροτοξικών φαρμάκων. Αν και η εισβολή της νεφρικής βλάβης είναι συχνά ύπουλη, αρκετές φορές προηγούνται γεγονότα που προδιαθέτουν στη δημιουργία του, με συχνότερα την αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα, βακτηριακή λοίμωξη, γαστρεντερική αιμορραγία ή παρακέντηση μεγάλης ασκιτικής συλλογής χωρίς αναπλήρωση όγκου με ενδοφλέβια αλβουμίνη. Η αναγνώριση και διαφοροποίηση της οξείας νεφρικής βλάβης από άλλης αιτιολογίας νεφρική βλάβη στον κιρρωτικό ασθενή συμβάλλει στην καλύτερη και πιο έγκαιρη αντιμετώπιση του συνδρόμου. Τα αγγειοσυσπαστικά, τα οποία ουσιαστικά αποτελούν την θεραπεία πρώτης γραμμής, δρουν προκαλώντας αγγειοσυστολή του διατεταμένου σπλαγχνικού δικτύου με αποτέλεσμα αύξηση της μέσης αρτηριακής πίεσης και βελτίωση της νεφρικής αιμάτωσης. Το αγγειοσυσπαστικό που ενδείκνυται σήμερα είναι η τερλιπρεσσίνη, ενώ στις χώρες που αυτή δεν είναι διαθέσιμη χρησιμοποιείται η νοραδρεναλίνη. Η θεραπεία εκλογής για ασθενείς με ηπατονεφρικό σύνδρομο είναι η μεταμόσχευση ήπατος, με θεωρητικά την πλήρη αναστροφή της νεφρικής βλάβης, ενώ απουσία μεταμόσχευσης, η πρόγνωση είναι πάντα κακή. Οι ασθενείς με ηπατονεφρικό τύπου 1 εμφανίζουν θνησιμότητα 80% δύο εβδομάδες μετά τη διάγνωση και οι ασθενείς με ηπατονεφρικό τύπου 2 έχουν μέση επιβίωση 3-6 μήνες μετά την διάγνωση.","abstract_html":"Το ηπατονεφρικό σύνδρομο αποτελεί μία από τις πιο σοβαρές επιπλοκές της κίρρωσης, συνιστά μια λειτουργική διαταραχή στη νεφρική αιμάτωση και απαντάται μέχρι και στο 40 % των κιρρωτικών ασθενών. Στη δημιουργία του εμπλέκονται διάφοροι μηχανισμοί, όπως η σπλαγχνική και συστηματική αγγειοδιαστολή, η αυξημένη αγγειοσύσπαση στο νεφρικό αγγείο, η κιρρωτική μυοκαρδιοπάθεια, η συστηματική φλεγμονή και η επινεφριδιακή ανεπάρκεια. Προεξάρχοντα ρόλο διαδραματίζει η κιρρωτική καρδιά που εμφανίζει συστολική, διαστολική δυσλειτουργία και ηλεκτροφυσιολογικές ανωμαλίες κι εμφανίζεται μέχρι και στο 50% των ασθενών με κίρρωση. Το ηπατονεφρικό σύνδρομο διαγιγνώσκεται όταν ένας ασθενής με κίρρωση και ασκίτη εμφανίζει οξεία νεφρική βλάβη που δεν ανταποκρίνεται στην απόσυρση διουρητικών ή στη δοκιμή θεραπείας με λευκωματίνη για 2 διαδοχικές μέρες, απουσία καταπληξίας, δομικής βλάβης ή πρόσφατης χρήσης νεφροτοξικών φαρμάκων. Αν και η εισβολή της νεφρικής βλάβης είναι συχνά ύπουλη, αρκετές φορές προηγούνται γεγονότα που προδιαθέτουν στη δημιουργία του, με συχνότερα την αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα, βακτηριακή λοίμωξη, γαστρεντερική αιμορραγία ή παρακέντηση μεγάλης ασκιτικής συλλογής χωρίς αναπλήρωση όγκου με ενδοφλέβια αλβουμίνη. Η αναγνώριση και διαφοροποίηση της οξείας νεφρικής βλάβης από άλλης αιτιολογίας νεφρική βλάβη στον κιρρωτικό ασθενή συμβάλλει στην καλύτερη και πιο έγκαιρη αντιμετώπιση του συνδρόμου. Τα αγγειοσυσπαστικά, τα οποία ουσιαστικά αποτελούν την θεραπεία πρώτης γραμμής, δρουν προκαλώντας αγγειοσυστολή του διατεταμένου σπλαγχνικού δικτύου με αποτέλεσμα αύξηση της μέσης αρτηριακής πίεσης και βελτίωση της νεφρικής αιμάτωσης. Το αγγειοσυσπαστικό που ενδείκνυται σήμερα είναι η τερλιπρεσσίνη, ενώ στις χώρες που αυτή δεν είναι διαθέσιμη χρησιμοποιείται η νοραδρεναλίνη. Η θεραπεία εκλογής για ασθενείς με ηπατονεφρικό σύνδρομο είναι η μεταμόσχευση ήπατος, με θεωρητικά την πλήρη αναστροφή της νεφρικής βλάβης, ενώ απουσία μεταμόσχευσης, η πρόγνωση είναι πάντα κακή. Οι ασθενείς με ηπατονεφρικό τύπου 1 εμφανίζουν θνησιμότητα 80% δύο εβδομάδες μετά τη διάγνωση και οι ασθενείς με ηπατονεφρικό τύπου 2 έχουν μέση επιβίωση 3-6 μήνες μετά την διάγνωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Κώτση Ευαγγελία","Kotsi Evangelia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:20Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3227164"],"render_values":[{"text":"uoadl:3227164","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3227164","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3227164","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3227164","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κώτση Ευαγγελία","Kotsi Evangelia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3227164","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3227164"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το ηπατονεφρικό σύνδρομο αποτελεί μία από τις πιο σοβαρές επιπλοκές της κίρρωσης, συνιστά μια λειτουργική διαταραχή στη νεφρική αιμάτωση και απαντάται μέχρι και στο 40 % των κιρρωτικών ασθενών. Στη δημιουργία του εμπλέκονται διάφοροι μηχανισμοί, όπως η σπλαγχνική και συστηματική αγγειοδιαστολή, η αυξημένη αγγειοσύσπαση στο νεφρικό αγγείο, η κιρρωτική μυοκαρδιοπάθεια, η συστηματική φλεγμονή και η επινεφριδιακή ανεπάρκεια. Προεξάρχοντα ρόλο διαδραματίζει η κιρρωτική καρδιά που εμφανίζει συστολική, διαστολική δυσλειτουργία και ηλεκτροφυσιολογικές ανωμαλίες κι εμφανίζεται μέχρι και στο 50% των ασθενών με κίρρωση. Το ηπατονεφρικό σύνδρομο διαγιγνώσκεται όταν ένας ασθενής με κίρρωση και ασκίτη εμφανίζει οξεία νεφρική βλάβη που δεν ανταποκρίνεται στην απόσυρση διουρητικών ή στη δοκιμή θεραπείας με λευκωματίνη για 2 διαδοχικές μέρες, απουσία καταπληξίας, δομικής βλάβης ή πρόσφατης χρήσης νεφροτοξικών φαρμάκων. Αν και η εισβολή της νεφρικής βλάβης είναι συχνά ύπουλη, αρκετές φορές προηγούνται γεγονότα που προδιαθέτουν στη δημιουργία του, με συχνότερα την αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα, βακτηριακή λοίμωξη, γαστρεντερική αιμορραγία ή παρακέντηση μεγάλης ασκιτικής συλλογής χωρίς αναπλήρωση όγκου με ενδοφλέβια αλβουμίνη. Η αναγνώριση και διαφοροποίηση της οξείας νεφρικής βλάβης από άλλης αιτιολογίας νεφρική βλάβη στον κιρρωτικό ασθενή συμβάλλει στην καλύτερη και πιο έγκαιρη αντιμετώπιση του συνδρόμου. Τα αγγειοσυσπαστικά, τα οποία ουσιαστικά αποτελούν την θεραπεία πρώτης γραμμής, δρουν προκαλώντας αγγειοσυστολή του διατεταμένου σπλαγχνικού δικτύου με αποτέλεσμα αύξηση της μέσης αρτηριακής πίεσης και βελτίωση της νεφρικής αιμάτωσης. Το αγγειοσυσπαστικό που ενδείκνυται σήμερα είναι η τερλιπρεσσίνη, ενώ στις χώρες που αυτή δεν είναι διαθέσιμη χρησιμοποιείται η νοραδρεναλίνη. Η θεραπεία εκλογής για ασθενείς με ηπατονεφρικό σύνδρομο είναι η μεταμόσχευση ήπατος, με θεωρητικά την πλήρη αναστροφή της νεφρικής βλάβης, ενώ απουσία μεταμόσχευσης, η πρόγνωση είναι πάντα κακή. Οι ασθενείς με ηπατονεφρικό τύπου 1 εμφανίζουν θνησιμότητα 80% δύο εβδομάδες μετά τη διάγνωση και οι ασθενείς με ηπατονεφρικό τύπου 2 έχουν μέση επιβίωση 3-6 μήνες μετά την διάγνωση.","Hepatorenal syndrome is one of the most serious complications of cirrhosis, it is a functional disorder in renal perfusion and occurs in up to 40% of cirrhotic patients. Various mechanisms are involved in its creation, such as visceral and systemic vasodilatation, increased vasoconstriction in the renal vessel, cirrhotic cardiomyopathy, systemic inflammation and adrenal insufficiency. A prominent role is played by the cirrhotic heart, which exhibits systolic and diastolic dysfunction as well as electrophysiological abnormalities with a frequency of almost 50% of patients with cirrhosis. Hepatorenal syndrome is diagnosed when a patient with cirrhosis and ascites presents with acute kidney injury unresponsive to diuretic withdrawal or a trial of albumin therapy for 2 consecutive days, in the absence of shock, structural damage, or recent use of nephrotoxic drugs. Although the invasion of renal damage is often insidious, it is often preceded by predisposing events, most commonly spontaneous bacterial peritonitis, bacterial infection, gastrointestinal bleeding, or paracentesis of a large ascitic effusion without volume replacement using intravenous albumin. The recognition and differentiation of acute kidney injury in the cirrhotic patient contributes to better and more timely treatment of the syndrome. Vasoconstrictors, which essentially constitute the first-line treatment, act by causing vasoconstriction of the distended visceral network resulting in an increase in mean arterial pressure and improvement of renal perfusion. The vasoconstrictor indicated today is terlipressin, whereas in countries not available, noradrenaline is used. The treatment of choice for patients with hepatorenal syndrome is liver transplantation, with theoretically complete reversal of renal damage, while in the absence of transplantation, the prognosis is always poor. Patients with hepatorenal syndrome type 1 have an 80% mortality two weeks after diagnosis, and patients with type 2 have a median survival of 3-6 months after diagnosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος του καρδιαγγειακού συστήματος στο ηπατονεφρικό σύνδρομο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κώτση Ευαγγελία","Kotsi Evangelia"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Το ηπατονεφρικό σύνδρομο αποτελεί μία από τις πιο σοβαρές επιπλοκές της κίρρωσης, συνιστά μια λειτουργική διαταραχή στη νεφρική αιμάτωση και απαντάται μέχρι και στο 40 % των κιρρωτικών ασθενών. Στη δημιουργία του εμπλέκονται διάφοροι μηχανισμοί, όπως η σπλαγχνική και συστηματική αγγειοδιαστολή, η αυξημένη αγγειοσύσπαση στο νεφρικό αγγείο, η κιρρωτική μυοκαρδιοπάθεια, η συστηματική φλεγμονή και η επινεφριδιακή ανεπάρκεια. Προεξάρχοντα ρόλο διαδραματίζει η κιρρωτική καρδιά που εμφανίζει συστολική, διαστολική δυσλειτουργία και ηλεκτροφυσιολογικές ανωμαλίες κι εμφανίζεται μέχρι και στο 50% των ασθενών με κίρρωση. Το ηπατονεφρικό σύνδρομο διαγιγνώσκεται όταν ένας ασθενής με κίρρωση και ασκίτη εμφανίζει οξεία νεφρική βλάβη που δεν ανταποκρίνεται στην απόσυρση διουρητικών ή στη δοκιμή θεραπείας με λευκωματίνη για 2 διαδοχικές μέρες, απουσία καταπληξίας, δομικής βλάβης ή πρόσφατης χρήσης νεφροτοξικών φαρμάκων. Αν και η εισβολή της νεφρικής βλάβης είναι συχνά ύπουλη, αρκετές φορές προηγούνται γεγονότα που προδιαθέτουν στη δημιουργία του, με συχνότερα την αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα, βακτηριακή λοίμωξη, γαστρεντερική αιμορραγία ή παρακέντηση μεγάλης ασκιτικής συλλογής χωρίς αναπλήρωση όγκου με ενδοφλέβια αλβουμίνη. Η αναγνώριση και διαφοροποίηση της οξείας νεφρικής βλάβης από άλλης αιτιολογίας νεφρική βλάβη στον κιρρωτικό ασθενή συμβάλλει στην καλύτερη και πιο έγκαιρη αντιμετώπιση του συνδρόμου. Τα αγγειοσυσπαστικά, τα οποία ουσιαστικά αποτελούν την θεραπεία πρώτης γραμμής, δρουν προκαλώντας αγγειοσυστολή του διατεταμένου σπλαγχνικού δικτύου με αποτέλεσμα αύξηση της μέσης αρτηριακής πίεσης και βελτίωση της νεφρικής αιμάτωσης. Το αγγειοσυσπαστικό που ενδείκνυται σήμερα είναι η τερλιπρεσσίνη, ενώ στις χώρες που αυτή δεν είναι διαθέσιμη χρησιμοποιείται η νοραδρεναλίνη. Η θεραπεία εκλογής για ασθενείς με ηπατονεφρικό σύνδρομο είναι η μεταμόσχευση ήπατος, με θεωρητικά την πλήρη αναστροφή της νεφρικής βλάβης, ενώ απουσία μεταμόσχευσης, η πρόγνωση είναι πάντα κακή. Οι ασθενείς με ηπατονεφρικό τύπου 1 εμφανίζουν θνησιμότητα 80% δύο εβδομάδες μετά τη διάγνωση και οι ασθενείς με ηπατονεφρικό τύπου 2 έχουν μέση επιβίωση 3-6 μήνες μετά την διάγνωση.","Hepatorenal syndrome is one of the most serious complications of cirrhosis, it is a functional disorder in renal perfusion and occurs in up to 40% of cirrhotic patients. Various mechanisms are involved in its creation, such as visceral and systemic vasodilatation, increased vasoconstriction in the renal vessel, cirrhotic cardiomyopathy, systemic inflammation and adrenal insufficiency. A prominent role is played by the cirrhotic heart, which exhibits systolic and diastolic dysfunction as well as electrophysiological abnormalities with a frequency of almost 50% of patients with cirrhosis. Hepatorenal syndrome is diagnosed when a patient with cirrhosis and ascites presents with acute kidney injury unresponsive to diuretic withdrawal or a trial of albumin therapy for 2 consecutive days, in the absence of shock, structural damage, or recent use of nephrotoxic drugs. Although the invasion of renal damage is often insidious, it is often preceded by predisposing events, most commonly spontaneous bacterial peritonitis, bacterial infection, gastrointestinal bleeding, or paracentesis of a large ascitic effusion without volume replacement using intravenous albumin. The recognition and differentiation of acute kidney injury in the cirrhotic patient contributes to better and more timely treatment of the syndrome. Vasoconstrictors, which essentially constitute the first-line treatment, act by causing vasoconstriction of the distended visceral network resulting in an increase in mean arterial pressure and improvement of renal perfusion. The vasoconstrictor indicated today is terlipressin, whereas in countries not available, noradrenaline is used. The treatment of choice for patients with hepatorenal syndrome is liver transplantation, with theoretically complete reversal of renal damage, while in the absence of transplantation, the prognosis is always poor. Patients with hepatorenal syndrome type 1 have an 80% mortality two weeks after diagnosis, and patients with type 2 have a median survival of 3-6 months after diagnosis."],"dc:identifier":["uoadl:3227164","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3227164"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ρόλος του καρδιαγγειακού συστήματος στο ηπατονεφρικό σύνδρομο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:20Z"}