{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3228096"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3228096","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μέθοδοι ανίχνευσης εξωκείμενων τιμών στο Ηλεκτρομυογράφημα Μονήρους Μυϊκής Ινας","abstract":"Από την εισαγωγή του από τους Eksted και Stålberg, το ηλεκτρομυογράφημα μονήρους μυϊκής ίνας (ΗΜΜΙ) έχει αποδείξει ότι είναι η πιο ευαίσθητη διαγνωστική τεχνική σε διαταραχές της νευρομυϊκής σύναψης. Στη μυασθένεια, η ευαισθησία του ΗΜΜΙ φτάνει πρακτικά το 100% με την προϋπόθεση ότι εξετάζεται ένας αδύναμος μυς. Η εντυπωσιακή αυτή διαγνωστικά εξέταση απαιτεί κατάλληλη εκπαίδευση από τον ηλεκτρομυογραφιστή και ιδιαίτερα αξιόπιστες τιμές αναφοράς και όρια για να βασιστεί. Τα ανώτερα φυσιολογικά όρια για τις εξωκείμενες τιμές (outliers) στο ΗΜΜΙ είναι ζωτικής σημασίας για τη διάγνωση των διαταραχών νευρομυϊκής σύναψης. Ωστόσο, έως σήμερα δεν είναι απολύτως διευκρινισμένο το πώς οι διαφορετικές μέθοδοι ανίχνευσης εξωκείμενων τιμών επηρεάζουν την ακρίβεια των ανώτατων φυσιολογικών ορίων. Στην κλινική πράξη, τα περισσότερα εργαστήρια καθορίζουν τις δικιές τους τιμές αναφοράς χρησιμοποιώντας κυρίως την μέθοδο των 18ων τιμών στηριζόμενοι στην ιδέα ότι η παθολογικότητα ορίζεται από την παρουσία τουλάχιστον τριών ouliers στις είκοσι τιμές jitter. Η μέθοδος αυτή, ωστόσο, παρόλο που είναι σχετικά απλή και λιγότερο χρονοβόρα στην εφαρμογή της στην κλινική ρουτίνα, στερείται επίσημης στατιστικής αιτιολόγησης και τεκμηρίωσης. Στην παρούσα αναδρομική μελέτη συγκρίναμε την καθιερωμένη μέθοδο των 18ων τιμών (18thjv method) έναντι τριών στατιστικά δόκιμων μεθόδων ανίχνευσης εξωκείμενων τιμών που βασίζονται σε ολόκληρη την κατανομή των τιμών: τη μέθοδο του ενδοτεταρτημοριακού εύρους (Interquartile Range -IQR), τη μέθοδο της τυπικής απόκλισης εφαρμοσμένης σε μια λογαριθμοκανονική κατανομή (log-normal) και τη μέθοδο Z-score. Τα υπολογισμένα ανώτερα όρια εφαρμόστηκαν στη συνέχεια, για να ελεγχθεί η ακρίβεια τους, στις καταγραφές των υγιών μαρτύρων και των μυασθενικών ασθενών της βάσης δεδομένων του εργαστηρίου Ηλεκτρομυογραφίας και Κλινικής Νευροφυσιολογίας του Αιγινητείου Νοσοκομείου. Οι διαφορές στις ανώτερες φυσιολογικές τιμές outliers μεταξύ των διαφορετικών μεθόδων ήταν του εύρος των 2μs. Ο αριθμός των μη φυσιολογικών μυών σύμφωνα με τα υπολογισμένα κριτήρια ήταν παρόμοιος και για τις τέσσερις μεθόδους στην ομάδα των υγειών μαρτύρων. Οι δείκτες διαγνωστικής ταξινόμησης (ευαισθησία, ειδικότητα, δείκτης Youden και προγνωστικές αξίες) ήταν επίσης παρόμοιες μεταξύ των διαφορετικών μεθόδων. Στην ομάδα των μυασθενικών, ωστόσο, η μέθοδος Z-score απέτυχε να προσδιορίσει τις ανώμαλες τιμές jitter. Κατά συνέπεια, ο συντελεστής Kappa ήταν σημαντικός έως τέλειος (0,658 έως 1) μεταξύ των τριών μεθόδων (18thjv, IQR και log-normal) αλλά ήταν ισοδύναμος του τυχαίου μεταξύ των τριών μεθόδων και του Z-score στην ομάδα των μυασθενικών. Η καθιερωμένη μέθοδος των 18ων τιμών (18thjv method) αποδείχθηκε σε μεγάλο βαθμό αξιόπιστη όταν συγκρίθηκε με μεθόδους που βασίζονται σε ολόκληρη την κατανομή και η χρήση της στην κλινική πράξη είναι συνεπώς δικαιολογημένη. Αντιθέτως, η απλή εκτίμηση των ακραίων ορίων με την προσθήκη δύο τυπικών αποκλίσεων (SDs) στο μέσο όρο των δεδομένων, οδηγεί σε μη αποδεκτές αποκλίσεις από τις πραγματικές τιμές αποκοπής (cutoff values). Επιπλέον, σε ένα κλινικό σενάριο στο οποίο η τελική ηλεκτροδιάγνωση εξαρτάται μόνο από τον αριθμό των εξωκείμενων τιμών, φαίνεται, σύμφωνα με τα δεδομένα μας, δόκιμο να αποδεχτούμε μια ζώνη ανοχής περί τα 2 μs, που είναι το κατά προσέγγιση εύρος διακύμανσης μεταξύ των διαφόρων μεθόδων.","abstract_html":"Από την εισαγωγή του από τους Eksted και Stålberg, το ηλεκτρομυογράφημα μονήρους μυϊκής ίνας (ΗΜΜΙ) έχει αποδείξει ότι είναι η πιο ευαίσθητη διαγνωστική τεχνική σε διαταραχές της νευρομυϊκής σύναψης. Στη μυασθένεια, η ευαισθησία του ΗΜΜΙ φτάνει πρακτικά το 100% με την προϋπόθεση ότι εξετάζεται ένας αδύναμος μυς. Η εντυπωσιακή αυτή διαγνωστικά εξέταση απαιτεί κατάλληλη εκπαίδευση από τον ηλεκτρομυογραφιστή και ιδιαίτερα αξιόπιστες τιμές αναφοράς και όρια για να βασιστεί. Τα ανώτερα φυσιολογικά όρια για τις εξωκείμενες τιμές (outliers) στο ΗΜΜΙ είναι ζωτικής σημασίας για τη διάγνωση των διαταραχών νευρομυϊκής σύναψης. Ωστόσο, έως σήμερα δεν είναι απολύτως διευκρινισμένο το πώς οι διαφορετικές μέθοδοι ανίχνευσης εξωκείμενων τιμών επηρεάζουν την ακρίβεια των ανώτατων φυσιολογικών ορίων. Στην κλινική πράξη, τα περισσότερα εργαστήρια καθορίζουν τις δικιές τους τιμές αναφοράς χρησιμοποιώντας κυρίως την μέθοδο των 18ων τιμών στηριζόμενοι στην ιδέα ότι η παθολογικότητα ορίζεται από την παρουσία τουλάχιστον τριών ouliers στις είκοσι τιμές jitter. Η μέθοδος αυτή, ωστόσο, παρόλο που είναι σχετικά απλή και λιγότερο χρονοβόρα στην εφαρμογή της στην κλινική ρουτίνα, στερείται επίσημης στατιστικής αιτιολόγησης και τεκμηρίωσης. Στην παρούσα αναδρομική μελέτη συγκρίναμε την καθιερωμένη μέθοδο των 18ων τιμών (18thjv method) έναντι τριών στατιστικά δόκιμων μεθόδων ανίχνευσης εξωκείμενων τιμών που βασίζονται σε ολόκληρη την κατανομή των τιμών: τη μέθοδο του ενδοτεταρτημοριακού εύρους (Interquartile Range -IQR), τη μέθοδο της τυπικής απόκλισης εφαρμοσμένης σε μια λογαριθμοκανονική κατανομή (log-normal) και τη μέθοδο Z-score. Τα υπολογισμένα ανώτερα όρια εφαρμόστηκαν στη συνέχεια, για να ελεγχθεί η ακρίβεια τους, στις καταγραφές των υγιών μαρτύρων και των μυασθενικών ασθενών της βάσης δεδομένων του εργαστηρίου Ηλεκτρομυογραφίας και Κλινικής Νευροφυσιολογίας του Αιγινητείου Νοσοκομείου. Οι διαφορές στις ανώτερες φυσιολογικές τιμές outliers μεταξύ των διαφορετικών μεθόδων ήταν του εύρος των 2μs. Ο αριθμός των μη φυσιολογικών μυών σύμφωνα με τα υπολογισμένα κριτήρια ήταν παρόμοιος και για τις τέσσερις μεθόδους στην ομάδα των υγειών μαρτύρων. Οι δείκτες διαγνωστικής ταξινόμησης (ευαισθησία, ειδικότητα, δείκτης Youden και προγνωστικές αξίες) ήταν επίσης παρόμοιες μεταξύ των διαφορετικών μεθόδων. Στην ομάδα των μυασθενικών, ωστόσο, η μέθοδος Z-score απέτυχε να προσδιορίσει τις ανώμαλες τιμές jitter. Κατά συνέπεια, ο συντελεστής Kappa ήταν σημαντικός έως τέλειος (0,658 έως 1) μεταξύ των τριών μεθόδων (18thjv, IQR και log-normal) αλλά ήταν ισοδύναμος του τυχαίου μεταξύ των τριών μεθόδων και του Z-score στην ομάδα των μυασθενικών. Η καθιερωμένη μέθοδος των 18ων τιμών (18thjv method) αποδείχθηκε σε μεγάλο βαθμό αξιόπιστη όταν συγκρίθηκε με μεθόδους που βασίζονται σε ολόκληρη την κατανομή και η χρήση της στην κλινική πράξη είναι συνεπώς δικαιολογημένη. Αντιθέτως, η απλή εκτίμηση των ακραίων ορίων με την προσθήκη δύο τυπικών αποκλίσεων (SDs) στο μέσο όρο των δεδομένων, οδηγεί σε μη αποδεκτές αποκλίσεις από τις πραγματικές τιμές αποκοπής (cutoff values). Επιπλέον, σε ένα κλινικό σενάριο στο οποίο η τελική ηλεκτροδιάγνωση εξαρτάται μόνο από τον αριθμό των εξωκείμενων τιμών, φαίνεται, σύμφωνα με τα δεδομένα μας, δόκιμο να αποδεχτούμε μια ζώνη ανοχής περί τα 2 μs, που είναι το κατά προσέγγιση εύρος διακύμανσης μεταξύ των διαφόρων μεθόδων.","abstract_has_math":false,"creators":["Δημοπούλου Παναγιώτα","Dimopoulou Panagiota"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:23Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3228096"],"render_values":[{"text":"uoadl:3228096","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3228096","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3228096","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3228096","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δημοπούλου Παναγιώτα","Dimopoulou Panagiota"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3228096","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3228096"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Από την εισαγωγή του από τους Eksted και Stålberg, το ηλεκτρομυογράφημα μονήρους μυϊκής ίνας (ΗΜΜΙ) έχει αποδείξει ότι είναι η πιο ευαίσθητη διαγνωστική τεχνική σε διαταραχές της νευρομυϊκής σύναψης. Στη μυασθένεια, η ευαισθησία του ΗΜΜΙ φτάνει πρακτικά το 100% με την προϋπόθεση ότι εξετάζεται ένας αδύναμος μυς. Η εντυπωσιακή αυτή διαγνωστικά εξέταση απαιτεί κατάλληλη εκπαίδευση από τον ηλεκτρομυογραφιστή και ιδιαίτερα αξιόπιστες τιμές αναφοράς και όρια για να βασιστεί. Τα ανώτερα φυσιολογικά όρια για τις εξωκείμενες τιμές (outliers) στο ΗΜΜΙ είναι ζωτικής σημασίας για τη διάγνωση των διαταραχών νευρομυϊκής σύναψης. Ωστόσο, έως σήμερα δεν είναι απολύτως διευκρινισμένο το πώς οι διαφορετικές μέθοδοι ανίχνευσης εξωκείμενων τιμών επηρεάζουν την ακρίβεια των ανώτατων φυσιολογικών ορίων. Στην κλινική πράξη, τα περισσότερα εργαστήρια καθορίζουν τις δικιές τους τιμές αναφοράς χρησιμοποιώντας κυρίως την μέθοδο των 18ων τιμών στηριζόμενοι στην ιδέα ότι η παθολογικότητα ορίζεται από την παρουσία τουλάχιστον τριών ouliers στις είκοσι τιμές jitter. Η μέθοδος αυτή, ωστόσο, παρόλο που είναι σχετικά απλή και λιγότερο χρονοβόρα στην εφαρμογή της στην κλινική ρουτίνα, στερείται επίσημης στατιστικής αιτιολόγησης και τεκμηρίωσης. Στην παρούσα αναδρομική μελέτη συγκρίναμε την καθιερωμένη μέθοδο των 18ων τιμών (18thjv method) έναντι τριών στατιστικά δόκιμων μεθόδων ανίχνευσης εξωκείμενων τιμών που βασίζονται σε ολόκληρη την κατανομή των τιμών: τη μέθοδο του ενδοτεταρτημοριακού εύρους (Interquartile Range -IQR), τη μέθοδο της τυπικής απόκλισης εφαρμοσμένης σε μια λογαριθμοκανονική κατανομή (log-normal) και τη μέθοδο Z-score. Τα υπολογισμένα ανώτερα όρια εφαρμόστηκαν στη συνέχεια, για να ελεγχθεί η ακρίβεια τους, στις καταγραφές των υγιών μαρτύρων και των μυασθενικών ασθενών της βάσης δεδομένων του εργαστηρίου Ηλεκτρομυογραφίας και Κλινικής Νευροφυσιολογίας του Αιγινητείου Νοσοκομείου. Οι διαφορές στις ανώτερες φυσιολογικές τιμές outliers μεταξύ των διαφορετικών μεθόδων ήταν του εύρος των 2μs. Ο αριθμός των μη φυσιολογικών μυών σύμφωνα με τα υπολογισμένα κριτήρια ήταν παρόμοιος και για τις τέσσερις μεθόδους στην ομάδα των υγειών μαρτύρων. Οι δείκτες διαγνωστικής ταξινόμησης (ευαισθησία, ειδικότητα, δείκτης Youden και προγνωστικές αξίες) ήταν επίσης παρόμοιες μεταξύ των διαφορετικών μεθόδων. Στην ομάδα των μυασθενικών, ωστόσο, η μέθοδος Z-score απέτυχε να προσδιορίσει τις ανώμαλες τιμές jitter. Κατά συνέπεια, ο συντελεστής Kappa ήταν σημαντικός έως τέλειος (0,658 έως 1) μεταξύ των τριών μεθόδων (18thjv, IQR και log-normal) αλλά ήταν ισοδύναμος του τυχαίου μεταξύ των τριών μεθόδων και του Z-score στην ομάδα των μυασθενικών. Η καθιερωμένη μέθοδος των 18ων τιμών (18thjv method) αποδείχθηκε σε μεγάλο βαθμό αξιόπιστη όταν συγκρίθηκε με μεθόδους που βασίζονται σε ολόκληρη την κατανομή και η χρήση της στην κλινική πράξη είναι συνεπώς δικαιολογημένη. Αντιθέτως, η απλή εκτίμηση των ακραίων ορίων με την προσθήκη δύο τυπικών αποκλίσεων (SDs) στο μέσο όρο των δεδομένων, οδηγεί σε μη αποδεκτές αποκλίσεις από τις πραγματικές τιμές αποκοπής (cutoff values). Επιπλέον, σε ένα κλινικό σενάριο στο οποίο η τελική ηλεκτροδιάγνωση εξαρτάται μόνο από τον αριθμό των εξωκείμενων τιμών, φαίνεται, σύμφωνα με τα δεδομένα μας, δόκιμο να αποδεχτούμε μια ζώνη ανοχής περί τα 2 μs, που είναι το κατά προσέγγιση εύρος διακύμανσης μεταξύ των διαφόρων μεθόδων.","Since its introduction by Eksted and Stålberg, single fiber electromyography (SFEMG) has been shown to be the most sensitive diagnostic technique in disorders of the neuromuscular junction. In myasthenia gravis, the sensitivity of SFEMG when studying a weak muscle practically reaches 100%. This impressive diagnostic yield requires proper training of the electromyographer and, of course, robust reference values and limits to rely on. Cut-off limits for outliers in SFEMG are vital for the diagnosis of neuromuscular junction disorders. Little is known about how different outlier estimation methods affect the accuracy of upper limit values. In clinical practice, most laboratories create their own reference values using mostly the 18thjv method based on the concept that abnormality is defined by the presence of at least 3 jitter outliers out of 20 jitter values. This method, however, although easy and less time-consuming to employ in clinical routine, lacks formal statistical justification. In this retrospective study we compared the established 18th jitter value (18thjv) method to three, whole-distribution based, outlier detection methods: the interquartile range (IQR), the log-normal, and the Z-score method. Estimated cut-off limits were then tested for their classification accuracy in the recordings of the control group and myasthenia gravis database of Eginition Hospital Electromyography and Clinical Neurophysiology laboratory. Differences in outlier cutoff values between the different methods were in the range of 2 μs. The number of abnormal muscles according to the computed criteria was similar for all four methods in the control group. Classification metrics (sensitivity, specificity, Youden's statistic, and predictive values) were also similar among the different methods. In the MG group, however, the Z-score method failed to identify the abnormal jitter values. Accordingly, Kappa agreement was substantial to perfect (0.658 to 1) between the three methods (18thjv, IQR, and log-normal), but was equivalent to chance between the three methods and the Z-score in the MG group. The established 18thjv method proved largely robust when compared to wholedistribution based methods, and its use in clinical practice is justified. Simple estimation of outlier limits by adding two standard deviations (SDs) to the mean of the data, leads to unacceptable deviations from the true cutoff values. Moreover, in a clinical scenario in which the final electrodiagnosis depends only on the number of outliers, it is meaningful to accept a tolerance zone of about 2 μs, which is the approximate variation range among the different methods."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μέθοδοι ανίχνευσης εξωκείμενων τιμών στο Ηλεκτρομυογράφημα Μονήρους Μυϊκής Ινας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δημοπούλου Παναγιώτα","Dimopoulou Panagiota"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Από την εισαγωγή του από τους Eksted και Stålberg, το ηλεκτρομυογράφημα μονήρους μυϊκής ίνας (ΗΜΜΙ) έχει αποδείξει ότι είναι η πιο ευαίσθητη διαγνωστική τεχνική σε διαταραχές της νευρομυϊκής σύναψης. Στη μυασθένεια, η ευαισθησία του ΗΜΜΙ φτάνει πρακτικά το 100% με την προϋπόθεση ότι εξετάζεται ένας αδύναμος μυς. Η εντυπωσιακή αυτή διαγνωστικά εξέταση απαιτεί κατάλληλη εκπαίδευση από τον ηλεκτρομυογραφιστή και ιδιαίτερα αξιόπιστες τιμές αναφοράς και όρια για να βασιστεί. Τα ανώτερα φυσιολογικά όρια για τις εξωκείμενες τιμές (outliers) στο ΗΜΜΙ είναι ζωτικής σημασίας για τη διάγνωση των διαταραχών νευρομυϊκής σύναψης. Ωστόσο, έως σήμερα δεν είναι απολύτως διευκρινισμένο το πώς οι διαφορετικές μέθοδοι ανίχνευσης εξωκείμενων τιμών επηρεάζουν την ακρίβεια των ανώτατων φυσιολογικών ορίων. Στην κλινική πράξη, τα περισσότερα εργαστήρια καθορίζουν τις δικιές τους τιμές αναφοράς χρησιμοποιώντας κυρίως την μέθοδο των 18ων τιμών στηριζόμενοι στην ιδέα ότι η παθολογικότητα ορίζεται από την παρουσία τουλάχιστον τριών ouliers στις είκοσι τιμές jitter. Η μέθοδος αυτή, ωστόσο, παρόλο που είναι σχετικά απλή και λιγότερο χρονοβόρα στην εφαρμογή της στην κλινική ρουτίνα, στερείται επίσημης στατιστικής αιτιολόγησης και τεκμηρίωσης. Στην παρούσα αναδρομική μελέτη συγκρίναμε την καθιερωμένη μέθοδο των 18ων τιμών (18thjv method) έναντι τριών στατιστικά δόκιμων μεθόδων ανίχνευσης εξωκείμενων τιμών που βασίζονται σε ολόκληρη την κατανομή των τιμών: τη μέθοδο του ενδοτεταρτημοριακού εύρους (Interquartile Range -IQR), τη μέθοδο της τυπικής απόκλισης εφαρμοσμένης σε μια λογαριθμοκανονική κατανομή (log-normal) και τη μέθοδο Z-score. Τα υπολογισμένα ανώτερα όρια εφαρμόστηκαν στη συνέχεια, για να ελεγχθεί η ακρίβεια τους, στις καταγραφές των υγιών μαρτύρων και των μυασθενικών ασθενών της βάσης δεδομένων του εργαστηρίου Ηλεκτρομυογραφίας και Κλινικής Νευροφυσιολογίας του Αιγινητείου Νοσοκομείου. Οι διαφορές στις ανώτερες φυσιολογικές τιμές outliers μεταξύ των διαφορετικών μεθόδων ήταν του εύρος των 2μs. Ο αριθμός των μη φυσιολογικών μυών σύμφωνα με τα υπολογισμένα κριτήρια ήταν παρόμοιος και για τις τέσσερις μεθόδους στην ομάδα των υγειών μαρτύρων. Οι δείκτες διαγνωστικής ταξινόμησης (ευαισθησία, ειδικότητα, δείκτης Youden και προγνωστικές αξίες) ήταν επίσης παρόμοιες μεταξύ των διαφορετικών μεθόδων. Στην ομάδα των μυασθενικών, ωστόσο, η μέθοδος Z-score απέτυχε να προσδιορίσει τις ανώμαλες τιμές jitter. Κατά συνέπεια, ο συντελεστής Kappa ήταν σημαντικός έως τέλειος (0,658 έως 1) μεταξύ των τριών μεθόδων (18thjv, IQR και log-normal) αλλά ήταν ισοδύναμος του τυχαίου μεταξύ των τριών μεθόδων και του Z-score στην ομάδα των μυασθενικών. Η καθιερωμένη μέθοδος των 18ων τιμών (18thjv method) αποδείχθηκε σε μεγάλο βαθμό αξιόπιστη όταν συγκρίθηκε με μεθόδους που βασίζονται σε ολόκληρη την κατανομή και η χρήση της στην κλινική πράξη είναι συνεπώς δικαιολογημένη. Αντιθέτως, η απλή εκτίμηση των ακραίων ορίων με την προσθήκη δύο τυπικών αποκλίσεων (SDs) στο μέσο όρο των δεδομένων, οδηγεί σε μη αποδεκτές αποκλίσεις από τις πραγματικές τιμές αποκοπής (cutoff values). Επιπλέον, σε ένα κλινικό σενάριο στο οποίο η τελική ηλεκτροδιάγνωση εξαρτάται μόνο από τον αριθμό των εξωκείμενων τιμών, φαίνεται, σύμφωνα με τα δεδομένα μας, δόκιμο να αποδεχτούμε μια ζώνη ανοχής περί τα 2 μs, που είναι το κατά προσέγγιση εύρος διακύμανσης μεταξύ των διαφόρων μεθόδων.","Since its introduction by Eksted and Stålberg, single fiber electromyography (SFEMG) has been shown to be the most sensitive diagnostic technique in disorders of the neuromuscular junction. In myasthenia gravis, the sensitivity of SFEMG when studying a weak muscle practically reaches 100%. This impressive diagnostic yield requires proper training of the electromyographer and, of course, robust reference values and limits to rely on. Cut-off limits for outliers in SFEMG are vital for the diagnosis of neuromuscular junction disorders. Little is known about how different outlier estimation methods affect the accuracy of upper limit values. In clinical practice, most laboratories create their own reference values using mostly the 18thjv method based on the concept that abnormality is defined by the presence of at least 3 jitter outliers out of 20 jitter values. This method, however, although easy and less time-consuming to employ in clinical routine, lacks formal statistical justification. In this retrospective study we compared the established 18th jitter value (18thjv) method to three, whole-distribution based, outlier detection methods: the interquartile range (IQR), the log-normal, and the Z-score method. Estimated cut-off limits were then tested for their classification accuracy in the recordings of the control group and myasthenia gravis database of Eginition Hospital Electromyography and Clinical Neurophysiology laboratory. Differences in outlier cutoff values between the different methods were in the range of 2 μs. The number of abnormal muscles according to the computed criteria was similar for all four methods in the control group. Classification metrics (sensitivity, specificity, Youden's statistic, and predictive values) were also similar among the different methods. In the MG group, however, the Z-score method failed to identify the abnormal jitter values. Accordingly, Kappa agreement was substantial to perfect (0.658 to 1) between the three methods (18thjv, IQR, and log-normal), but was equivalent to chance between the three methods and the Z-score in the MG group. The established 18thjv method proved largely robust when compared to wholedistribution based methods, and its use in clinical practice is justified. Simple estimation of outlier limits by adding two standard deviations (SDs) to the mean of the data, leads to unacceptable deviations from the true cutoff values. Moreover, in a clinical scenario in which the final electrodiagnosis depends only on the number of outliers, it is meaningful to accept a tolerance zone of about 2 μs, which is the approximate variation range among the different methods."],"dc:identifier":["uoadl:3228096","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3228096"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μέθοδοι ανίχνευσης εξωκείμενων τιμών στο Ηλεκτρομυογράφημα Μονήρους Μυϊκής Ινας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:23Z"}