{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3228279"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3228279","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"New intergovernmentalism and the crisis management in the EU: The case study of the Eurozone crisis","abstract":"Οι ιδιαίτερες συνθήκες κατά την περίοδο μετά την συνθήκη του Μάαστριχτ και οι επαναλαμβανόμενες περίοδοι κρίσης που είχε να αντιμετωπίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, άνοιξαν τον δρόμο για νέες συζητήσεις σχετικά με τις έως τότε θεωρίες ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ειδικότερα, η Ευρωπαϊκή Οικονομική κρίση το 2009 έφερε στο προσκήνιο τις σύγχρονες θεωρίες ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, όπως για παράδειγμα ο νεολειτουργισμός και o διακυβερνητισμός, με τους ερευνητές να προσπαθούν να αιτιολογήσουν τις αποφάσεις των ευρωπαϊκών θεσμών και των κρατών μελών, καθώς και να προσδιορίσουν την κατεύθυνση της νέας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η θεωρία της νέας διακυβερνητικότητας αντλεί αρκετά παρόμοια στοιχεία με την θεωρία του φιλελεύθερου διακυβερνητισμού του Moravcsik, αλλά ξεφεύγει από τα όρια αυτού και εξετάζει περαιτέρω τα ζητήματα νομιμότητας της ΕΕ. Με την κρίση της Ευρωζώνης να αποτελεί το εφαλτήριο σημείο, οι ακαδημαϊκοί επικεντρώνονται στην κατάσταση ανισορροπίας που επικρατεί στην Ένωση και προσπαθούν να εξηγήσουν το παράδοξο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης όπως αποτυπώνεται τα χρόνια μετά την συνθήκη του Μάαστριχτ. Σε αυτήν την προσπάθεια, κατασκευάζεται η θεωρία της νέας διακυβερνητικότητας η οποία βασίζεται πάνω σε έξι αρχικές υποθέσεις ή πυλώνες. Η πρώτη υπόθεση ερευνά τις κινήσεις των κρατών μελών και προτείνει πως η ευθύνη χάραξης της ευρωπαϊκής πολιτικής πέφτει στους ώμους τους. Ταυτόχρονα, η δεύτερη υπόθεση εξηγεί ότι οι υπερεθνικοί οργανισμοί κινούνται στα πλαίσια ενός νέου μοντέλου κατά το οποίο δεν διεκδικούν και δεν αποζητούν περισσότερες ευθύνες και ενίσχυση της δύναμης τους. Τρίτον, η νέα διακυβερνητικότητα εξηγεί πως μέσα σε αυτό το νέο πλαίσιο υπάρχει η δημιουργία νέων de novo οργανισμών και θεσμών οι οποίοι, μάλιστα, φέρουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης και ηγούνται την χάραξη της ευρωπαϊκής πολιτικής. Επιπλέον, ο τέταρτος πυλώνας στοχεύει στην εξέταση των εθνικών συμφερόντων και την επιρροή που έχουν αυτά στην χάραξη πολιτικής από τα κράτη μέλη. Ακόμα, οι τελευταίες δύο υποθέσεις επισημαίνουν την διαφοροποίηση ανάμεσα στα δυο επίπεδα «υψηλής» και «χαμηλής» πολιτικής, καθώς και στο γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση λειτουργεί σε ένα διαρκές περιβάλλον κρίσης. Η παρούσα έρευνα στοχεύει στην ανάλυση των παραπάνω υποθέσεων και στον καθορισμό του κατά πόσον αυτοί οι πυλώνες ακολουθούν τα γεγονότα και την πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης κατά την περίοδο της Ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης το διάστημα 2009 έως και 2013. Πιο συγκεκριμένα, διερευνώνται τα γεγονότα και οι αποφάσεις των θεσμών, των κρατών μελών και την Ένωσης κατά την διάρκεια διαχείρισης της κρίσης της Ευρωζώνης, σημειώνονται τα μοτίβα των κινήσεων αυτών και το πόσο ακολουθούν και εξηγούνται από την θεωρία της νέας διακυβερνητικότητας.","abstract_html":"Οι ιδιαίτερες συνθήκες κατά την περίοδο μετά την συνθήκη του Μάαστριχτ και οι επαναλαμβανόμενες περίοδοι κρίσης που είχε να αντιμετωπίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, άνοιξαν τον δρόμο για νέες συζητήσεις σχετικά με τις έως τότε θεωρίες ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ειδικότερα, η Ευρωπαϊκή Οικονομική κρίση το 2009 έφερε στο προσκήνιο τις σύγχρονες θεωρίες ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, όπως για παράδειγμα ο νεολειτουργισμός και o διακυβερνητισμός, με τους ερευνητές να προσπαθούν να αιτιολογήσουν τις αποφάσεις των ευρωπαϊκών θεσμών και των κρατών μελών, καθώς και να προσδιορίσουν την κατεύθυνση της νέας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η θεωρία της νέας διακυβερνητικότητας αντλεί αρκετά παρόμοια στοιχεία με την θεωρία του φιλελεύθερου διακυβερνητισμού του Moravcsik, αλλά ξεφεύγει από τα όρια αυτού και εξετάζει περαιτέρω τα ζητήματα νομιμότητας της ΕΕ. Με την κρίση της Ευρωζώνης να αποτελεί το εφαλτήριο σημείο, οι ακαδημαϊκοί επικεντρώνονται στην κατάσταση ανισορροπίας που επικρατεί στην Ένωση και προσπαθούν να εξηγήσουν το παράδοξο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης όπως αποτυπώνεται τα χρόνια μετά την συνθήκη του Μάαστριχτ. Σε αυτήν την προσπάθεια, κατασκευάζεται η θεωρία της νέας διακυβερνητικότητας η οποία βασίζεται πάνω σε έξι αρχικές υποθέσεις ή πυλώνες. Η πρώτη υπόθεση ερευνά τις κινήσεις των κρατών μελών και προτείνει πως η ευθύνη χάραξης της ευρωπαϊκής πολιτικής πέφτει στους ώμους τους. Ταυτόχρονα, η δεύτερη υπόθεση εξηγεί ότι οι υπερεθνικοί οργανισμοί κινούνται στα πλαίσια ενός νέου μοντέλου κατά το οποίο δεν διεκδικούν και δεν αποζητούν περισσότερες ευθύνες και ενίσχυση της δύναμης τους. Τρίτον, η νέα διακυβερνητικότητα εξηγεί πως μέσα σε αυτό το νέο πλαίσιο υπάρχει η δημιουργία νέων de novo οργανισμών και θεσμών οι οποίοι, μάλιστα, φέρουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης και ηγούνται την χάραξη της ευρωπαϊκής πολιτικής. Επιπλέον, ο τέταρτος πυλώνας στοχεύει στην εξέταση των εθνικών συμφερόντων και την επιρροή που έχουν αυτά στην χάραξη πολιτικής από τα κράτη μέλη. Ακόμα, οι τελευταίες δύο υποθέσεις επισημαίνουν την διαφοροποίηση ανάμεσα στα δυο επίπεδα «υψηλής» και «χαμηλής» πολιτικής, καθώς και στο γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση λειτουργεί σε ένα διαρκές περιβάλλον κρίσης. Η παρούσα έρευνα στοχεύει στην ανάλυση των παραπάνω υποθέσεων και στον καθορισμό του κατά πόσον αυτοί οι πυλώνες ακολουθούν τα γεγονότα και την πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης κατά την περίοδο της Ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης το διάστημα 2009 έως και 2013. Πιο συγκεκριμένα, διερευνώνται τα γεγονότα και οι αποφάσεις των θεσμών, των κρατών μελών και την Ένωσης κατά την διάρκεια διαχείρισης της κρίσης της Ευρωζώνης, σημειώνονται τα μοτίβα των κινήσεων αυτών και το πόσο ακολουθούν και εξηγούνται από την θεωρία της νέας διακυβερνητικότητας.","abstract_has_math":false,"creators":["Κοκολίνα Μαρία","Kokolina Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:25Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3228279"],"render_values":[{"text":"uoadl:3228279","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3228279","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3228279","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3228279","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κοκολίνα Μαρία","Kokolina Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3228279","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3228279"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι ιδιαίτερες συνθήκες κατά την περίοδο μετά την συνθήκη του Μάαστριχτ και οι επαναλαμβανόμενες περίοδοι κρίσης που είχε να αντιμετωπίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, άνοιξαν τον δρόμο για νέες συζητήσεις σχετικά με τις έως τότε θεωρίες ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ειδικότερα, η Ευρωπαϊκή Οικονομική κρίση το 2009 έφερε στο προσκήνιο τις σύγχρονες θεωρίες ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, όπως για παράδειγμα ο νεολειτουργισμός και o διακυβερνητισμός, με τους ερευνητές να προσπαθούν να αιτιολογήσουν τις αποφάσεις των ευρωπαϊκών θεσμών και των κρατών μελών, καθώς και να προσδιορίσουν την κατεύθυνση της νέας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η θεωρία της νέας διακυβερνητικότητας αντλεί αρκετά παρόμοια στοιχεία με την θεωρία του φιλελεύθερου διακυβερνητισμού του Moravcsik, αλλά ξεφεύγει από τα όρια αυτού και εξετάζει περαιτέρω τα ζητήματα νομιμότητας της ΕΕ. Με την κρίση της Ευρωζώνης να αποτελεί το εφαλτήριο σημείο, οι ακαδημαϊκοί επικεντρώνονται στην κατάσταση ανισορροπίας που επικρατεί στην Ένωση και προσπαθούν να εξηγήσουν το παράδοξο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης όπως αποτυπώνεται τα χρόνια μετά την συνθήκη του Μάαστριχτ. Σε αυτήν την προσπάθεια, κατασκευάζεται η θεωρία της νέας διακυβερνητικότητας η οποία βασίζεται πάνω σε έξι αρχικές υποθέσεις ή πυλώνες. Η πρώτη υπόθεση ερευνά τις κινήσεις των κρατών μελών και προτείνει πως η ευθύνη χάραξης της ευρωπαϊκής πολιτικής πέφτει στους ώμους τους. Ταυτόχρονα, η δεύτερη υπόθεση εξηγεί ότι οι υπερεθνικοί οργανισμοί κινούνται στα πλαίσια ενός νέου μοντέλου κατά το οποίο δεν διεκδικούν και δεν αποζητούν περισσότερες ευθύνες και ενίσχυση της δύναμης τους. Τρίτον, η νέα διακυβερνητικότητα εξηγεί πως μέσα σε αυτό το νέο πλαίσιο υπάρχει η δημιουργία νέων de novo οργανισμών και θεσμών οι οποίοι, μάλιστα, φέρουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης και ηγούνται την χάραξη της ευρωπαϊκής πολιτικής. Επιπλέον, ο τέταρτος πυλώνας στοχεύει στην εξέταση των εθνικών συμφερόντων και την επιρροή που έχουν αυτά στην χάραξη πολιτικής από τα κράτη μέλη. Ακόμα, οι τελευταίες δύο υποθέσεις επισημαίνουν την διαφοροποίηση ανάμεσα στα δυο επίπεδα «υψηλής» και «χαμηλής» πολιτικής, καθώς και στο γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση λειτουργεί σε ένα διαρκές περιβάλλον κρίσης. Η παρούσα έρευνα στοχεύει στην ανάλυση των παραπάνω υποθέσεων και στον καθορισμό του κατά πόσον αυτοί οι πυλώνες ακολουθούν τα γεγονότα και την πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης κατά την περίοδο της Ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης το διάστημα 2009 έως και 2013. Πιο συγκεκριμένα, διερευνώνται τα γεγονότα και οι αποφάσεις των θεσμών, των κρατών μελών και την Ένωσης κατά την διάρκεια διαχείρισης της κρίσης της Ευρωζώνης, σημειώνονται τα μοτίβα των κινήσεων αυτών και το πόσο ακολουθούν και εξηγούνται από την θεωρία της νέας διακυβερνητικότητας.","The stalling of European integration in the post-Maastricht era and crisis-ridden Europe during the 2010s opened the integration theories conversations amongst scholars. With the European Economic crisis, academics began to examine again the contemporary integration theories, such as neo-functionalism and intergovernmentalism, in an attempt to dive deeper and seek an answer to the seemingly new direction that the European integration was headed. New intergovernmentalism parallels earlier versions of intergovernmentalism that view governments as the driving force behind integration instead of supranational institutions, but observes further integration and takes into account the legitimacy issues in the EU that other theories were unbothered to discuss. With the Eurozone crisis as the starting point, new intergovernmentalists bring the EU’s disequilibrium state to the forefront and aim to explain the so-called “integration paradox”. In doing so, new intergovernmentalists constructed this new integration theory based on six hypotheses or pillars that hold the weight of their theory. The first hypothesis is looking at the member states and suggests that they are the ones responsible for policymaking, while the second one takes this theory a step further and points out that supranational institutions are operating in this new model without seeking more power on a supranational level. Thirdly, the focus is also on the establishment of de novo bodies that bear major decision-making responsibilities that are no longer passed over to supranational institutions. Furthermore, the fourth hypothesis takes a closer look at the interests and motives based on which member states operate and define the EU policymaking. The last two hypotheses in the new intergovernmental theory mark the difference between high and low politics and call attention to the increasingly unclear distinction between the two, and highlight the fact that the EU evolves and exists in a constant state of crisis. This study aims to determine whether those six hypotheses and the new intergovernmental theory as a whole correspond to the European economic crisis and justify the EU’s and the member-states actions between 2009 and 2013. Specifically, it investigates if the unfolding of the events and the decisions made by the member states and the European institutions during the management of the Eurozone crisis follow the new intergovernmental pattern and to what extent. Based on the literature examined and the extensive research on the new legislation and measures taken by the EU to deal with and manage the effects of the economic crisis, it is evident that the new intergovernmental theory stands true for the vast majority of the events. To be more specific, the results of this study show that new intergovernmentalism can justify and explain this new era of European integration in the post-Maastricht period based on the case study of the economic crisis and that for the most part, the six hypotheses crafted to build this new theory are proven to be correct and correspond to reality. On this basis, the concept of new intergovernmentalism should be taken into account when discussing and analyzing the European integration after 1992 and in the present and future tense, as it is adequate in vindicating the processes and direction of European integration."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["New intergovernmentalism and the crisis management in the EU: The case study of the Eurozone crisis"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κοκολίνα Μαρία","Kokolina Maria"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Οι ιδιαίτερες συνθήκες κατά την περίοδο μετά την συνθήκη του Μάαστριχτ και οι επαναλαμβανόμενες περίοδοι κρίσης που είχε να αντιμετωπίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, άνοιξαν τον δρόμο για νέες συζητήσεις σχετικά με τις έως τότε θεωρίες ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ειδικότερα, η Ευρωπαϊκή Οικονομική κρίση το 2009 έφερε στο προσκήνιο τις σύγχρονες θεωρίες ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, όπως για παράδειγμα ο νεολειτουργισμός και o διακυβερνητισμός, με τους ερευνητές να προσπαθούν να αιτιολογήσουν τις αποφάσεις των ευρωπαϊκών θεσμών και των κρατών μελών, καθώς και να προσδιορίσουν την κατεύθυνση της νέας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η θεωρία της νέας διακυβερνητικότητας αντλεί αρκετά παρόμοια στοιχεία με την θεωρία του φιλελεύθερου διακυβερνητισμού του Moravcsik, αλλά ξεφεύγει από τα όρια αυτού και εξετάζει περαιτέρω τα ζητήματα νομιμότητας της ΕΕ. Με την κρίση της Ευρωζώνης να αποτελεί το εφαλτήριο σημείο, οι ακαδημαϊκοί επικεντρώνονται στην κατάσταση ανισορροπίας που επικρατεί στην Ένωση και προσπαθούν να εξηγήσουν το παράδοξο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης όπως αποτυπώνεται τα χρόνια μετά την συνθήκη του Μάαστριχτ. Σε αυτήν την προσπάθεια, κατασκευάζεται η θεωρία της νέας διακυβερνητικότητας η οποία βασίζεται πάνω σε έξι αρχικές υποθέσεις ή πυλώνες. Η πρώτη υπόθεση ερευνά τις κινήσεις των κρατών μελών και προτείνει πως η ευθύνη χάραξης της ευρωπαϊκής πολιτικής πέφτει στους ώμους τους. Ταυτόχρονα, η δεύτερη υπόθεση εξηγεί ότι οι υπερεθνικοί οργανισμοί κινούνται στα πλαίσια ενός νέου μοντέλου κατά το οποίο δεν διεκδικούν και δεν αποζητούν περισσότερες ευθύνες και ενίσχυση της δύναμης τους. Τρίτον, η νέα διακυβερνητικότητα εξηγεί πως μέσα σε αυτό το νέο πλαίσιο υπάρχει η δημιουργία νέων de novo οργανισμών και θεσμών οι οποίοι, μάλιστα, φέρουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης και ηγούνται την χάραξη της ευρωπαϊκής πολιτικής. Επιπλέον, ο τέταρτος πυλώνας στοχεύει στην εξέταση των εθνικών συμφερόντων και την επιρροή που έχουν αυτά στην χάραξη πολιτικής από τα κράτη μέλη. Ακόμα, οι τελευταίες δύο υποθέσεις επισημαίνουν την διαφοροποίηση ανάμεσα στα δυο επίπεδα «υψηλής» και «χαμηλής» πολιτικής, καθώς και στο γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση λειτουργεί σε ένα διαρκές περιβάλλον κρίσης. Η παρούσα έρευνα στοχεύει στην ανάλυση των παραπάνω υποθέσεων και στον καθορισμό του κατά πόσον αυτοί οι πυλώνες ακολουθούν τα γεγονότα και την πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης κατά την περίοδο της Ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης το διάστημα 2009 έως και 2013. Πιο συγκεκριμένα, διερευνώνται τα γεγονότα και οι αποφάσεις των θεσμών, των κρατών μελών και την Ένωσης κατά την διάρκεια διαχείρισης της κρίσης της Ευρωζώνης, σημειώνονται τα μοτίβα των κινήσεων αυτών και το πόσο ακολουθούν και εξηγούνται από την θεωρία της νέας διακυβερνητικότητας.","The stalling of European integration in the post-Maastricht era and crisis-ridden Europe during the 2010s opened the integration theories conversations amongst scholars. With the European Economic crisis, academics began to examine again the contemporary integration theories, such as neo-functionalism and intergovernmentalism, in an attempt to dive deeper and seek an answer to the seemingly new direction that the European integration was headed. New intergovernmentalism parallels earlier versions of intergovernmentalism that view governments as the driving force behind integration instead of supranational institutions, but observes further integration and takes into account the legitimacy issues in the EU that other theories were unbothered to discuss. With the Eurozone crisis as the starting point, new intergovernmentalists bring the EU’s disequilibrium state to the forefront and aim to explain the so-called “integration paradox”. In doing so, new intergovernmentalists constructed this new integration theory based on six hypotheses or pillars that hold the weight of their theory. The first hypothesis is looking at the member states and suggests that they are the ones responsible for policymaking, while the second one takes this theory a step further and points out that supranational institutions are operating in this new model without seeking more power on a supranational level. Thirdly, the focus is also on the establishment of de novo bodies that bear major decision-making responsibilities that are no longer passed over to supranational institutions. Furthermore, the fourth hypothesis takes a closer look at the interests and motives based on which member states operate and define the EU policymaking. The last two hypotheses in the new intergovernmental theory mark the difference between high and low politics and call attention to the increasingly unclear distinction between the two, and highlight the fact that the EU evolves and exists in a constant state of crisis. This study aims to determine whether those six hypotheses and the new intergovernmental theory as a whole correspond to the European economic crisis and justify the EU’s and the member-states actions between 2009 and 2013. Specifically, it investigates if the unfolding of the events and the decisions made by the member states and the European institutions during the management of the Eurozone crisis follow the new intergovernmental pattern and to what extent. Based on the literature examined and the extensive research on the new legislation and measures taken by the EU to deal with and manage the effects of the economic crisis, it is evident that the new intergovernmental theory stands true for the vast majority of the events. To be more specific, the results of this study show that new intergovernmentalism can justify and explain this new era of European integration in the post-Maastricht period based on the case study of the economic crisis and that for the most part, the six hypotheses crafted to build this new theory are proven to be correct and correspond to reality. On this basis, the concept of new intergovernmentalism should be taken into account when discussing and analyzing the European integration after 1992 and in the present and future tense, as it is adequate in vindicating the processes and direction of European integration."],"dc:identifier":["uoadl:3228279","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3228279"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["New intergovernmentalism and the crisis management in the EU: The case study of the Eurozone crisis"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:25Z"}