{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3228461"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3228461","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"LPA signaling in kidney pathophysiology","abstract":"Τα επιθηλιακά κύτταρα των νεφρικών σωληνάριων (TECs) είναι τα κύτταρα που επενδύουν τους νεφρώνες, τις λειτουργικές μονάδες του νεφρού. Συμμετέχουν στην επιλεκτική μεταφορά μετάλλων, οργανικών ενώσεων και νερού. Τα κύτταρα αυτά είναι ευάλωτα σε τραυματισμούς και επομένως υπόκεινται σε κυτταρικό θάνατο, μιτοχονδριακή δυσλειτουργία, οξειδωτικό στρες, γήρανση και έκκριση προφλεγμονωδών κυτταροκινών, με αποτέλεσμα την παρεμπόδιση της νεφρικής λειτουργίας. Οι μηχανισμοί επιδιόρθωσης μπορεί να προκαλέσουν αναστροφή της βλάβης ή να γίνουν δυσπροσαρμοστικοί και να οδηγήσουν σε σωληναριακή διάμεση ίνωση. Παρά τις διαφορετικές αιτιολογίες, οι νεφρικές παθήσεις αναπτύσσουν το κοινό παθολογικό χαρακτηριστικό της νεφρικής ίνωσης καθώς εξελίσσονται σε νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου. Το λυσοφωσφατιδικό οξύ (LPA) είναι ένα βιοδραστικό λιπίδιο που συμμετέχει σε διάφορες φυσιολογικές λειτουργίες, όπως ο κυτταρικός πολλαπλασιασμός. Το LPA δεσμεύεται σε συγκεκριμένους, συζευγμένους με G-πρωτεΐνη υποδοχείς (LPAR1-6). Ανάλογα με τον τύπο του στρεσογόνου παράγοντα στον οποίο εκτίθενται οι νεφροί, τη θέση παραγωγής και την αφθονία των διαφορετικών χημικών μορφών του LPA, το LPA μπορεί να συμβάλλει σε παθολογικές αλλοιώσεις της κυτταρικής δομής και λειτουργίας των νεφρών. Στην παρούσα εργασία, δεδομένου του κρίσιμου ρόλου των TECs στη νεφρική ίνωση και της συμμετοχής του LPA σε άλλες ινωτικές ασθένειες, εμβαθύνουμε στην επίδραση του LPA στα TECs και συγκεκριμένα στα ανθρώπινα νεφρικά επιθηλιακά κύτταρα HKC-8. Σε προηγούμενες μελέτες του εργαστηρίου μας, τα επίπεδα 32 κυτταροκινών και 27 φωσφοπρωτεϊνών που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό σύστημα, παρακολουθήθηκαν με Multiplex Elisa. Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα υπέδειξαν ότι το LPA επάγει τη στατιστικά σημαντική αύξηση των CCL2, CCL3, CXCL10, ICAM1, IL6 και IL8. Ως συνέχεια αυτών των ευρημάτων, εδώ διεγείρουμε τα HKC-8 με διαφορετικές συγκεντρώσεις LPA και για διάφορα χρονικά διαστήματα και αναλύουμε την επαγωγή mRNA των προαναφερθέντων κρίσιμων μεσολαβητών του ανοσοποιητικού συστήματος. Σύμφωνα με τα ευρήματά μας, τα επίπεδα mRNA των CCL2, CCL3, CXCL8, ICAM1 και IL6 παρουσιάζουν τις υψηλότερες τιμές in vitro τέσσερις ώρες μετά την επαγωγή με 10 μM LPA. Δεδομένου ότι όλες αυτές οι κυτταροκίνες, οι χημειοκίνες και το μόριο προσκόλλησης είναι προφλεγμονώδη μόρια, το LPA αναδύεται ως προφλεγμονώδες ανοσολογικό ερέθισμα για τα HKC-8. Επιπλέον, χρησιμοποιώντας ειδικούς σηματοδοτικούς αναστολείς, προσφέρουμε μια μηχανιστική εκδοχή της συμβολής του LPA στη χρόνια νεφρική φλεγμονή: τα μόρια CREB1, MEK/ERK και NFκB μεσολαβούν στην έκφραση του mRNA των CCL2, CCL3, CXCL8 και ICAM1 σε ανθρώπινα TECs κατά την επαγωγή με LPA. Ταυτόχρονα, τα αποτελέσματά μας υποδηλώνουν ότι η έκφραση CCL3 και ICAM1 που προκαλείται από το LPA στα HKC-8 διαμεσολαβείται επίσης από το c-JUN. Όσον αφορά τους LPARs που εμπλέκονται στον καταρράκτη σηματοδότησης που προκαλείται από το LPA, δείχνουμε ότι ο LPAR2 είναι ο κυρίαρχος LPAR σε αυτά τα κύτταρα. Κατά τη διέγερση με LPA, η έκφραση της IL6 μεσολαβείται από αυτόν τον υποδοχέα και τους LPAR1/3, ενώ η έκφραση του CCL3 και του CXCL8 συνδέεται με τους LPAR1/3. Τέλος, μέσω ενός αναστολέα που στοχεύει συγκεκριμένες G-πρωτεΐνες, αποκλείουμε την πιθανότητα εμπλοκής των Gi/o στην έκφραση των μορίων ενδιαφέροντος. Συνολικά, στην παρούσα εργασία, διαλευκάναμε in vitro το δίκτυο σηματοδότησης που επάγεται από το LPA στα νεφρικά επιθηλιακά κύτταρα και οδηγεί στην παραγωγή προφλεγμονωδών παραγόντων που σχετίζονται στενά με τη νεφρική ίνωση.","abstract_html":"Τα επιθηλιακά κύτταρα των νεφρικών σωληνάριων (TECs) είναι τα κύτταρα που επενδύουν τους νεφρώνες, τις λειτουργικές μονάδες του νεφρού. Συμμετέχουν στην επιλεκτική μεταφορά μετάλλων, οργανικών ενώσεων και νερού. Τα κύτταρα αυτά είναι ευάλωτα σε τραυματισμούς και επομένως υπόκεινται σε κυτταρικό θάνατο, μιτοχονδριακή δυσλειτουργία, οξειδωτικό στρες, γήρανση και έκκριση προφλεγμονωδών κυτταροκινών, με αποτέλεσμα την παρεμπόδιση της νεφρικής λειτουργίας. Οι μηχανισμοί επιδιόρθωσης μπορεί να προκαλέσουν αναστροφή της βλάβης ή να γίνουν δυσπροσαρμοστικοί και να οδηγήσουν σε σωληναριακή διάμεση ίνωση. Παρά τις διαφορετικές αιτιολογίες, οι νεφρικές παθήσεις αναπτύσσουν το κοινό παθολογικό χαρακτηριστικό της νεφρικής ίνωσης καθώς εξελίσσονται σε νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου. Το λυσοφωσφατιδικό οξύ (LPA) είναι ένα βιοδραστικό λιπίδιο που συμμετέχει σε διάφορες φυσιολογικές λειτουργίες, όπως ο κυτταρικός πολλαπλασιασμός. Το LPA δεσμεύεται σε συγκεκριμένους, συζευγμένους με G-πρωτεΐνη υποδοχείς (LPAR1-6). Ανάλογα με τον τύπο του στρεσογόνου παράγοντα στον οποίο εκτίθενται οι νεφροί, τη θέση παραγωγής και την αφθονία των διαφορετικών χημικών μορφών του LPA, το LPA μπορεί να συμβάλλει σε παθολογικές αλλοιώσεις της κυτταρικής δομής και λειτουργίας των νεφρών. Στην παρούσα εργασία, δεδομένου του κρίσιμου ρόλου των TECs στη νεφρική ίνωση και της συμμετοχής του LPA σε άλλες ινωτικές ασθένειες, εμβαθύνουμε στην επίδραση του LPA στα TECs και συγκεκριμένα στα ανθρώπινα νεφρικά επιθηλιακά κύτταρα HKC-8. Σε προηγούμενες μελέτες του εργαστηρίου μας, τα επίπεδα 32 κυτταροκινών και 27 φωσφοπρωτεϊνών που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό σύστημα, παρακολουθήθηκαν με Multiplex Elisa. Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα υπέδειξαν ότι το LPA επάγει τη στατιστικά σημαντική αύξηση των CCL2, CCL3, CXCL10, ICAM1, IL6 και IL8. Ως συνέχεια αυτών των ευρημάτων, εδώ διεγείρουμε τα HKC-8 με διαφορετικές συγκεντρώσεις LPA και για διάφορα χρονικά διαστήματα και αναλύουμε την επαγωγή mRNA των προαναφερθέντων κρίσιμων μεσολαβητών του ανοσοποιητικού συστήματος. Σύμφωνα με τα ευρήματά μας, τα επίπεδα mRNA των CCL2, CCL3, CXCL8, ICAM1 και IL6 παρουσιάζουν τις υψηλότερες τιμές in vitro τέσσερις ώρες μετά την επαγωγή με 10 μM LPA. Δεδομένου ότι όλες αυτές οι κυτταροκίνες, οι χημειοκίνες και το μόριο προσκόλλησης είναι προφλεγμονώδη μόρια, το LPA αναδύεται ως προφλεγμονώδες ανοσολογικό ερέθισμα για τα HKC-8. Επιπλέον, χρησιμοποιώντας ειδικούς σηματοδοτικούς αναστολείς, προσφέρουμε μια μηχανιστική εκδοχή της συμβολής του LPA στη χρόνια νεφρική φλεγμονή: τα μόρια CREB1, MEK/ERK και NFκB μεσολαβούν στην έκφραση του mRNA των CCL2, CCL3, CXCL8 και ICAM1 σε ανθρώπινα TECs κατά την επαγωγή με LPA. Ταυτόχρονα, τα αποτελέσματά μας υποδηλώνουν ότι η έκφραση CCL3 και ICAM1 που προκαλείται από το LPA στα HKC-8 διαμεσολαβείται επίσης από το c-JUN. Όσον αφορά τους LPARs που εμπλέκονται στον καταρράκτη σηματοδότησης που προκαλείται από το LPA, δείχνουμε ότι ο LPAR2 είναι ο κυρίαρχος LPAR σε αυτά τα κύτταρα. Κατά τη διέγερση με LPA, η έκφραση της IL6 μεσολαβείται από αυτόν τον υποδοχέα και τους LPAR1/3, ενώ η έκφραση του CCL3 και του CXCL8 συνδέεται με τους LPAR1/3. Τέλος, μέσω ενός αναστολέα που στοχεύει συγκεκριμένες G-πρωτεΐνες, αποκλείουμε την πιθανότητα εμπλοκής των Gi/o στην έκφραση των μορίων ενδιαφέροντος. Συνολικά, στην παρούσα εργασία, διαλευκάναμε in vitro το δίκτυο σηματοδότησης που επάγεται από το LPA στα νεφρικά επιθηλιακά κύτταρα και οδηγεί στην παραγωγή προφλεγμονωδών παραγόντων που σχετίζονται στενά με τη νεφρική ίνωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Αντωνοπούλου Γεωργία","Antonopoulou Georgia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:25Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3228461"],"render_values":[{"text":"uoadl:3228461","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3228461","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3228461","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3228461","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αντωνοπούλου Γεωργία","Antonopoulou Georgia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3228461","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3228461"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα επιθηλιακά κύτταρα των νεφρικών σωληνάριων (TECs) είναι τα κύτταρα που επενδύουν τους νεφρώνες, τις λειτουργικές μονάδες του νεφρού. Συμμετέχουν στην επιλεκτική μεταφορά μετάλλων, οργανικών ενώσεων και νερού. Τα κύτταρα αυτά είναι ευάλωτα σε τραυματισμούς και επομένως υπόκεινται σε κυτταρικό θάνατο, μιτοχονδριακή δυσλειτουργία, οξειδωτικό στρες, γήρανση και έκκριση προφλεγμονωδών κυτταροκινών, με αποτέλεσμα την παρεμπόδιση της νεφρικής λειτουργίας. Οι μηχανισμοί επιδιόρθωσης μπορεί να προκαλέσουν αναστροφή της βλάβης ή να γίνουν δυσπροσαρμοστικοί και να οδηγήσουν σε σωληναριακή διάμεση ίνωση. Παρά τις διαφορετικές αιτιολογίες, οι νεφρικές παθήσεις αναπτύσσουν το κοινό παθολογικό χαρακτηριστικό της νεφρικής ίνωσης καθώς εξελίσσονται σε νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου. Το λυσοφωσφατιδικό οξύ (LPA) είναι ένα βιοδραστικό λιπίδιο που συμμετέχει σε διάφορες φυσιολογικές λειτουργίες, όπως ο κυτταρικός πολλαπλασιασμός. Το LPA δεσμεύεται σε συγκεκριμένους, συζευγμένους με G-πρωτεΐνη υποδοχείς (LPAR1-6). Ανάλογα με τον τύπο του στρεσογόνου παράγοντα στον οποίο εκτίθενται οι νεφροί, τη θέση παραγωγής και την αφθονία των διαφορετικών χημικών μορφών του LPA, το LPA μπορεί να συμβάλλει σε παθολογικές αλλοιώσεις της κυτταρικής δομής και λειτουργίας των νεφρών. Στην παρούσα εργασία, δεδομένου του κρίσιμου ρόλου των TECs στη νεφρική ίνωση και της συμμετοχής του LPA σε άλλες ινωτικές ασθένειες, εμβαθύνουμε στην επίδραση του LPA στα TECs και συγκεκριμένα στα ανθρώπινα νεφρικά επιθηλιακά κύτταρα HKC-8. Σε προηγούμενες μελέτες του εργαστηρίου μας, τα επίπεδα 32 κυτταροκινών και 27 φωσφοπρωτεϊνών που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό σύστημα, παρακολουθήθηκαν με Multiplex Elisa. Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα υπέδειξαν ότι το LPA επάγει τη στατιστικά σημαντική αύξηση των CCL2, CCL3, CXCL10, ICAM1, IL6 και IL8. Ως συνέχεια αυτών των ευρημάτων, εδώ διεγείρουμε τα HKC-8 με διαφορετικές συγκεντρώσεις LPA και για διάφορα χρονικά διαστήματα και αναλύουμε την επαγωγή mRNA των προαναφερθέντων κρίσιμων μεσολαβητών του ανοσοποιητικού συστήματος. Σύμφωνα με τα ευρήματά μας, τα επίπεδα mRNA των CCL2, CCL3, CXCL8, ICAM1 και IL6 παρουσιάζουν τις υψηλότερες τιμές in vitro τέσσερις ώρες μετά την επαγωγή με 10 μM LPA. Δεδομένου ότι όλες αυτές οι κυτταροκίνες, οι χημειοκίνες και το μόριο προσκόλλησης είναι προφλεγμονώδη μόρια, το LPA αναδύεται ως προφλεγμονώδες ανοσολογικό ερέθισμα για τα HKC-8. Επιπλέον, χρησιμοποιώντας ειδικούς σηματοδοτικούς αναστολείς, προσφέρουμε μια μηχανιστική εκδοχή της συμβολής του LPA στη χρόνια νεφρική φλεγμονή: τα μόρια CREB1, MEK/ERK και NFκB μεσολαβούν στην έκφραση του mRNA των CCL2, CCL3, CXCL8 και ICAM1 σε ανθρώπινα TECs κατά την επαγωγή με LPA. Ταυτόχρονα, τα αποτελέσματά μας υποδηλώνουν ότι η έκφραση CCL3 και ICAM1 που προκαλείται από το LPA στα HKC-8 διαμεσολαβείται επίσης από το c-JUN. Όσον αφορά τους LPARs που εμπλέκονται στον καταρράκτη σηματοδότησης που προκαλείται από το LPA, δείχνουμε ότι ο LPAR2 είναι ο κυρίαρχος LPAR σε αυτά τα κύτταρα. Κατά τη διέγερση με LPA, η έκφραση της IL6 μεσολαβείται από αυτόν τον υποδοχέα και τους LPAR1/3, ενώ η έκφραση του CCL3 και του CXCL8 συνδέεται με τους LPAR1/3. Τέλος, μέσω ενός αναστολέα που στοχεύει συγκεκριμένες G-πρωτεΐνες, αποκλείουμε την πιθανότητα εμπλοκής των Gi/o στην έκφραση των μορίων ενδιαφέροντος. Συνολικά, στην παρούσα εργασία, διαλευκάναμε in vitro το δίκτυο σηματοδότησης που επάγεται από το LPA στα νεφρικά επιθηλιακά κύτταρα και οδηγεί στην παραγωγή προφλεγμονωδών παραγόντων που σχετίζονται στενά με τη νεφρική ίνωση.","Renal tubular epithelial cells (TECs) are the cells lining the nephrons, the functional units of the kidney. They selectively transport minerals, organic compounds, and water into and out of the tubular fluid. TECs are vulnerable to injuries and therefore amenable to cell death, mitochondrial dysfunction, oxidative stress, senescence, and pro-inflammatory cytokine secretion resulting in abrogation of the tubular function. Repair mechanisms may lead to the reversal of the damage or become maladaptive and lead to tubulointerstitial fibrosis. Despite diverse etiologies, renal diseases develop the shared pathological feature of renal fibrosis as they progress to end-stage renal failure. Lysophosphatidic acid (LPA) is a bioactive lipid mediator that triggers several physiological events such as cell proliferation, survival, migration, and motility mediated by binding to specific G-protein-coupled receptors (LPAR1-6). Depending on the type of stressor exposed to the kidneys, the site of production, and the abundance of the different LPA chemical forms, LPA can play a fundamental role in promoting pathological alterations of cell structure and function. In this project, given the crucial role of TECs in renal fibrosis and the implication of LPA in other fibrotic diseases, we delve into the effect of LPA on renal TECs. In previous studies of our lab, the protein levels of 32 cytokines and 27 phosphoproteins related to the immune system, produced by human renal tubular epithelial cells (HKC-8) upon LPA stimulation, were monitored with Multiplex Elisa. The preliminary results suggested that LPA induces the statistically significant upregulation of the intercellular adhesion molecule 1 (ICAM1), interleukin 6 (IL6), C-C motif chemokine ligand 2 and 3 (CCL2, CCL3), C-X-C motif chemokine ligand 8 and 10 (CXCL8/IL8, CXCL10). Here, we stimulate HKC-8 with different concentrations of LPA and for various time points, and we analyze the mRNA induction of critical immune system mediators. CCL2, CCL3, CXCL8, ICAM1, and IL6 mRNA levels are induced upon stimulation with 10 μM LPA obtaining the highest values four hours post-stimulation. Given that all these cytokines, chemokines, and adhesion molecules are pro-inflammatory, LPA emerges as a pro-inflammatory stimulus for HKC-8. Furthermore, by employing inhibitors specific to LPA-induced signaling hubs, we offer some mechanistic insight into the contribution of LPA to kidney-related chronic inflammation: CREB1, MEK/ERK, and NFκB mediate CCL2, CCL3, CXCL8, and ICAM1 mRNA expression in hTECs upon stimulation with LPA. Concurrently, our results suggest that the LPA-induced CCL3 and ICAM1 expression from HKC-8 is mediated by c-JUN, too. Concerning the LPARs implicated in the LPA-induced signaling cascade, we show that LPAR2 is the dominant LPAR in these cells. Upon the LPA-stimulation, IL6 expression is mediated by this receptor and LPAR1/3, whereas the expression of CCL3, and CXCL8 is linked to LPAR1/3. Finally, through an inhibitor targeting specific G-proteins, we exclude the possibility of Gi/o implication in the expression of the immune-related molecules of interest. Overall, in this project, we put forward the challenging initiative of rewiring in vitro the LPA-induced signaling network that leads to the production of pro-inflammatory factors closely related to renal fibrosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["LPA signaling in kidney pathophysiology"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αντωνοπούλου Γεωργία","Antonopoulou Georgia"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Τα επιθηλιακά κύτταρα των νεφρικών σωληνάριων (TECs) είναι τα κύτταρα που επενδύουν τους νεφρώνες, τις λειτουργικές μονάδες του νεφρού. Συμμετέχουν στην επιλεκτική μεταφορά μετάλλων, οργανικών ενώσεων και νερού. Τα κύτταρα αυτά είναι ευάλωτα σε τραυματισμούς και επομένως υπόκεινται σε κυτταρικό θάνατο, μιτοχονδριακή δυσλειτουργία, οξειδωτικό στρες, γήρανση και έκκριση προφλεγμονωδών κυτταροκινών, με αποτέλεσμα την παρεμπόδιση της νεφρικής λειτουργίας. Οι μηχανισμοί επιδιόρθωσης μπορεί να προκαλέσουν αναστροφή της βλάβης ή να γίνουν δυσπροσαρμοστικοί και να οδηγήσουν σε σωληναριακή διάμεση ίνωση. Παρά τις διαφορετικές αιτιολογίες, οι νεφρικές παθήσεις αναπτύσσουν το κοινό παθολογικό χαρακτηριστικό της νεφρικής ίνωσης καθώς εξελίσσονται σε νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου. Το λυσοφωσφατιδικό οξύ (LPA) είναι ένα βιοδραστικό λιπίδιο που συμμετέχει σε διάφορες φυσιολογικές λειτουργίες, όπως ο κυτταρικός πολλαπλασιασμός. Το LPA δεσμεύεται σε συγκεκριμένους, συζευγμένους με G-πρωτεΐνη υποδοχείς (LPAR1-6). Ανάλογα με τον τύπο του στρεσογόνου παράγοντα στον οποίο εκτίθενται οι νεφροί, τη θέση παραγωγής και την αφθονία των διαφορετικών χημικών μορφών του LPA, το LPA μπορεί να συμβάλλει σε παθολογικές αλλοιώσεις της κυτταρικής δομής και λειτουργίας των νεφρών. Στην παρούσα εργασία, δεδομένου του κρίσιμου ρόλου των TECs στη νεφρική ίνωση και της συμμετοχής του LPA σε άλλες ινωτικές ασθένειες, εμβαθύνουμε στην επίδραση του LPA στα TECs και συγκεκριμένα στα ανθρώπινα νεφρικά επιθηλιακά κύτταρα HKC-8. Σε προηγούμενες μελέτες του εργαστηρίου μας, τα επίπεδα 32 κυτταροκινών και 27 φωσφοπρωτεϊνών που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό σύστημα, παρακολουθήθηκαν με Multiplex Elisa. Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα υπέδειξαν ότι το LPA επάγει τη στατιστικά σημαντική αύξηση των CCL2, CCL3, CXCL10, ICAM1, IL6 και IL8. Ως συνέχεια αυτών των ευρημάτων, εδώ διεγείρουμε τα HKC-8 με διαφορετικές συγκεντρώσεις LPA και για διάφορα χρονικά διαστήματα και αναλύουμε την επαγωγή mRNA των προαναφερθέντων κρίσιμων μεσολαβητών του ανοσοποιητικού συστήματος. Σύμφωνα με τα ευρήματά μας, τα επίπεδα mRNA των CCL2, CCL3, CXCL8, ICAM1 και IL6 παρουσιάζουν τις υψηλότερες τιμές in vitro τέσσερις ώρες μετά την επαγωγή με 10 μM LPA. Δεδομένου ότι όλες αυτές οι κυτταροκίνες, οι χημειοκίνες και το μόριο προσκόλλησης είναι προφλεγμονώδη μόρια, το LPA αναδύεται ως προφλεγμονώδες ανοσολογικό ερέθισμα για τα HKC-8. Επιπλέον, χρησιμοποιώντας ειδικούς σηματοδοτικούς αναστολείς, προσφέρουμε μια μηχανιστική εκδοχή της συμβολής του LPA στη χρόνια νεφρική φλεγμονή: τα μόρια CREB1, MEK/ERK και NFκB μεσολαβούν στην έκφραση του mRNA των CCL2, CCL3, CXCL8 και ICAM1 σε ανθρώπινα TECs κατά την επαγωγή με LPA. Ταυτόχρονα, τα αποτελέσματά μας υποδηλώνουν ότι η έκφραση CCL3 και ICAM1 που προκαλείται από το LPA στα HKC-8 διαμεσολαβείται επίσης από το c-JUN. Όσον αφορά τους LPARs που εμπλέκονται στον καταρράκτη σηματοδότησης που προκαλείται από το LPA, δείχνουμε ότι ο LPAR2 είναι ο κυρίαρχος LPAR σε αυτά τα κύτταρα. Κατά τη διέγερση με LPA, η έκφραση της IL6 μεσολαβείται από αυτόν τον υποδοχέα και τους LPAR1/3, ενώ η έκφραση του CCL3 και του CXCL8 συνδέεται με τους LPAR1/3. Τέλος, μέσω ενός αναστολέα που στοχεύει συγκεκριμένες G-πρωτεΐνες, αποκλείουμε την πιθανότητα εμπλοκής των Gi/o στην έκφραση των μορίων ενδιαφέροντος. Συνολικά, στην παρούσα εργασία, διαλευκάναμε in vitro το δίκτυο σηματοδότησης που επάγεται από το LPA στα νεφρικά επιθηλιακά κύτταρα και οδηγεί στην παραγωγή προφλεγμονωδών παραγόντων που σχετίζονται στενά με τη νεφρική ίνωση.","Renal tubular epithelial cells (TECs) are the cells lining the nephrons, the functional units of the kidney. They selectively transport minerals, organic compounds, and water into and out of the tubular fluid. TECs are vulnerable to injuries and therefore amenable to cell death, mitochondrial dysfunction, oxidative stress, senescence, and pro-inflammatory cytokine secretion resulting in abrogation of the tubular function. Repair mechanisms may lead to the reversal of the damage or become maladaptive and lead to tubulointerstitial fibrosis. Despite diverse etiologies, renal diseases develop the shared pathological feature of renal fibrosis as they progress to end-stage renal failure. Lysophosphatidic acid (LPA) is a bioactive lipid mediator that triggers several physiological events such as cell proliferation, survival, migration, and motility mediated by binding to specific G-protein-coupled receptors (LPAR1-6). Depending on the type of stressor exposed to the kidneys, the site of production, and the abundance of the different LPA chemical forms, LPA can play a fundamental role in promoting pathological alterations of cell structure and function. In this project, given the crucial role of TECs in renal fibrosis and the implication of LPA in other fibrotic diseases, we delve into the effect of LPA on renal TECs. In previous studies of our lab, the protein levels of 32 cytokines and 27 phosphoproteins related to the immune system, produced by human renal tubular epithelial cells (HKC-8) upon LPA stimulation, were monitored with Multiplex Elisa. The preliminary results suggested that LPA induces the statistically significant upregulation of the intercellular adhesion molecule 1 (ICAM1), interleukin 6 (IL6), C-C motif chemokine ligand 2 and 3 (CCL2, CCL3), C-X-C motif chemokine ligand 8 and 10 (CXCL8/IL8, CXCL10). Here, we stimulate HKC-8 with different concentrations of LPA and for various time points, and we analyze the mRNA induction of critical immune system mediators. CCL2, CCL3, CXCL8, ICAM1, and IL6 mRNA levels are induced upon stimulation with 10 μM LPA obtaining the highest values four hours post-stimulation. Given that all these cytokines, chemokines, and adhesion molecules are pro-inflammatory, LPA emerges as a pro-inflammatory stimulus for HKC-8. Furthermore, by employing inhibitors specific to LPA-induced signaling hubs, we offer some mechanistic insight into the contribution of LPA to kidney-related chronic inflammation: CREB1, MEK/ERK, and NFκB mediate CCL2, CCL3, CXCL8, and ICAM1 mRNA expression in hTECs upon stimulation with LPA. Concurrently, our results suggest that the LPA-induced CCL3 and ICAM1 expression from HKC-8 is mediated by c-JUN, too. Concerning the LPARs implicated in the LPA-induced signaling cascade, we show that LPAR2 is the dominant LPAR in these cells. Upon the LPA-stimulation, IL6 expression is mediated by this receptor and LPAR1/3, whereas the expression of CCL3, and CXCL8 is linked to LPAR1/3. Finally, through an inhibitor targeting specific G-proteins, we exclude the possibility of Gi/o implication in the expression of the immune-related molecules of interest. Overall, in this project, we put forward the challenging initiative of rewiring in vitro the LPA-induced signaling network that leads to the production of pro-inflammatory factors closely related to renal fibrosis."],"dc:identifier":["uoadl:3228461","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3228461"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["LPA signaling in kidney pathophysiology"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:25Z"}