{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3228525"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3228525","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η Αριστοτελική ψυχή και η προσωπική ταυτότητα στον John Locke","abstract":"Η παρούσα εργασία εξετάζει το ζήτημα της ανθρώπινης συνείδησης (ψυχής), όπως αναπτύχθηκε μέσα από το έργο δύο κομβικών φιλοσόφων, του Αριστοτέλη και του John Locke. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται το έργο του Σταγειρίτη φιλοσόφου ¨Περί Ψυχής¨, στο οποίο μελετάται το βιολογικό υπόστρωμα της ανθρώπινης ψυχής και η συλλειτουργία των δυνάμεών της ώστε να επιτευχθεί η εντελέχειά της. Η προσέγγιση του Αριστοτέλη φαίνεται να παρουσιάζει πολλά κοινά στοιχεία με τη σύγχρονη θεωρία του λειτουργισμού, βασική θέση της οποίας είναι ότι η νοητικότητα αποτελεί μία εσωτερική αιτιακή λειτουργία η οποία επιδιώκει έναν σκοπό ιδιαίτερα ενδεικτικό του όντος που την πραγματώνει. Το δεύτερο μέρος της εργασίας εστιάζει στο έργο του Λοκ ¨Δοκίμιο για την ανθρώπινη νόηση¨ και στην απόπειρά του να καταδείξει ότι η λειτουργία της συνείδησης ναι μεν έχει αισθητηριακή αφόρμηση, από την άλλη δε η εσωτερική της λειτουργία μετατοπίζει το κέντρο της από τον κόσμο στο ανθρώπινο υποκείμενο. Η πραγματικότητα του κόσμου εξαρτάται από τις εσωτερικές λειτουργίες της νόησης. Η συγκεκριμένη εσωτερικοποίηση αποκτά εμβληματικότερο χαρακτήρα με την πεποίθηση του Λοκ ότι η προσωπική ταυτότητα του ανθρώπου ανεξαρτητοποιείται παντελώς από την σωματική του διάσταση και σχετίζεται με την ενδοσκόπηση και τη συνείδηση της ψυχικής συνέχειας της μνήμης του. Εξετάζεται λοιπόν αφενός η σημασία που αποδίδουν οι δύο φιλόσοφοι στον εμπειρικό κόσμο και αφετέρου η απόκλισή τους ως προς το θέμα της συνείδησης. Η ψυχή για τον Αριστοτέλη συνδέεται άμεσα με τον ανθρώπινο σώμα και τις λειτουργίες του, διαθέτει μονιστικό χαρακτήρα, ενώ για τον Λοκ από τη στιγμή που η συνείδηση ως νόηση εσωτερικοποιείται οδηγείται στο επόμενο βήμα να ανεξαρτητοποιηθεί ολοκληρωτικά από το σώμα ενισχύοντας τις δυιστικές θεωρίες. Επιπλέον το έργο των δύο φιλοσόφων φαίνεται να απηχεί τη σύγχρονη θεωρία του λειτουργισμού ως την καταλληλότερη να προσεγγιστεί το θέμα της συνείδησης.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία εξετάζει το ζήτημα της ανθρώπινης συνείδησης (ψυχής), όπως αναπτύχθηκε μέσα από το έργο δύο κομβικών φιλοσόφων, του Αριστοτέλη και του John Locke. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται το έργο του Σταγειρίτη φιλοσόφου ¨Περί Ψυχής¨, στο οποίο μελετάται το βιολογικό υπόστρωμα της ανθρώπινης ψυχής και η συλλειτουργία των δυνάμεών της ώστε να επιτευχθεί η εντελέχειά της. Η προσέγγιση του Αριστοτέλη φαίνεται να παρουσιάζει πολλά κοινά στοιχεία με τη σύγχρονη θεωρία του λειτουργισμού, βασική θέση της οποίας είναι ότι η νοητικότητα αποτελεί μία εσωτερική αιτιακή λειτουργία η οποία επιδιώκει έναν σκοπό ιδιαίτερα ενδεικτικό του όντος που την πραγματώνει. Το δεύτερο μέρος της εργασίας εστιάζει στο έργο του Λοκ ¨Δοκίμιο για την ανθρώπινη νόηση¨ και στην απόπειρά του να καταδείξει ότι η λειτουργία της συνείδησης ναι μεν έχει αισθητηριακή αφόρμηση, από την άλλη δε η εσωτερική της λειτουργία μετατοπίζει το κέντρο της από τον κόσμο στο ανθρώπινο υποκείμενο. Η πραγματικότητα του κόσμου εξαρτάται από τις εσωτερικές λειτουργίες της νόησης. Η συγκεκριμένη εσωτερικοποίηση αποκτά εμβληματικότερο χαρακτήρα με την πεποίθηση του Λοκ ότι η προσωπική ταυτότητα του ανθρώπου ανεξαρτητοποιείται παντελώς από την σωματική του διάσταση και σχετίζεται με την ενδοσκόπηση και τη συνείδηση της ψυχικής συνέχειας της μνήμης του. Εξετάζεται λοιπόν αφενός η σημασία που αποδίδουν οι δύο φιλόσοφοι στον εμπειρικό κόσμο και αφετέρου η απόκλισή τους ως προς το θέμα της συνείδησης. Η ψυχή για τον Αριστοτέλη συνδέεται άμεσα με τον ανθρώπινο σώμα και τις λειτουργίες του, διαθέτει μονιστικό χαρακτήρα, ενώ για τον Λοκ από τη στιγμή που η συνείδηση ως νόηση εσωτερικοποιείται οδηγείται στο επόμενο βήμα να ανεξαρτητοποιηθεί ολοκληρωτικά από το σώμα ενισχύοντας τις δυιστικές θεωρίες. Επιπλέον το έργο των δύο φιλοσόφων φαίνεται να απηχεί τη σύγχρονη θεωρία του λειτουργισμού ως την καταλληλότερη να προσεγγιστεί το θέμα της συνείδησης.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπακολουκάς Σεραφείμ","Bakoloukas Serafeim"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T05:47:25Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3228525"],"render_values":[{"text":"uoadl:3228525","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3228525","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3228525","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3228525","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπακολουκάς Σεραφείμ","Bakoloukas Serafeim"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3228525","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3228525"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία εξετάζει το ζήτημα της ανθρώπινης συνείδησης (ψυχής), όπως αναπτύχθηκε μέσα από το έργο δύο κομβικών φιλοσόφων, του Αριστοτέλη και του John Locke. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται το έργο του Σταγειρίτη φιλοσόφου ¨Περί Ψυχής¨, στο οποίο μελετάται το βιολογικό υπόστρωμα της ανθρώπινης ψυχής και η συλλειτουργία των δυνάμεών της ώστε να επιτευχθεί η εντελέχειά της. Η προσέγγιση του Αριστοτέλη φαίνεται να παρουσιάζει πολλά κοινά στοιχεία με τη σύγχρονη θεωρία του λειτουργισμού, βασική θέση της οποίας είναι ότι η νοητικότητα αποτελεί μία εσωτερική αιτιακή λειτουργία η οποία επιδιώκει έναν σκοπό ιδιαίτερα ενδεικτικό του όντος που την πραγματώνει. Το δεύτερο μέρος της εργασίας εστιάζει στο έργο του Λοκ ¨Δοκίμιο για την ανθρώπινη νόηση¨ και στην απόπειρά του να καταδείξει ότι η λειτουργία της συνείδησης ναι μεν έχει αισθητηριακή αφόρμηση, από την άλλη δε η εσωτερική της λειτουργία μετατοπίζει το κέντρο της από τον κόσμο στο ανθρώπινο υποκείμενο. Η πραγματικότητα του κόσμου εξαρτάται από τις εσωτερικές λειτουργίες της νόησης. Η συγκεκριμένη εσωτερικοποίηση αποκτά εμβληματικότερο χαρακτήρα με την πεποίθηση του Λοκ ότι η προσωπική ταυτότητα του ανθρώπου ανεξαρτητοποιείται παντελώς από την σωματική του διάσταση και σχετίζεται με την ενδοσκόπηση και τη συνείδηση της ψυχικής συνέχειας της μνήμης του. Εξετάζεται λοιπόν αφενός η σημασία που αποδίδουν οι δύο φιλόσοφοι στον εμπειρικό κόσμο και αφετέρου η απόκλισή τους ως προς το θέμα της συνείδησης. Η ψυχή για τον Αριστοτέλη συνδέεται άμεσα με τον ανθρώπινο σώμα και τις λειτουργίες του, διαθέτει μονιστικό χαρακτήρα, ενώ για τον Λοκ από τη στιγμή που η συνείδηση ως νόηση εσωτερικοποιείται οδηγείται στο επόμενο βήμα να ανεξαρτητοποιηθεί ολοκληρωτικά από το σώμα ενισχύοντας τις δυιστικές θεωρίες. Επιπλέον το έργο των δύο φιλοσόφων φαίνεται να απηχεί τη σύγχρονη θεωρία του λειτουργισμού ως την καταλληλότερη να προσεγγιστεί το θέμα της συνείδησης.","This paper examines the issue of human consciousness (soul), as developed through the work of two pivotal philosophers, Aristotle and John Locke. In the first part, the work of the Stagerite philosopher ¨Peri Psychis¨ is presented, in which the biological substrate of the human soul and the synergy of its powers are studied in order to achieve its completeness.Aristotle's approach seems to have many elements in common with the modern theory of functionalism, the basic position of which is that thinking is an internal causal function that pursues a purpose particularly indicative of the being that carries it out. The second part of the paper focuses on Locke's work ¨An Essay Concerning Human Understanding¨ and his attempt to demonstrate that the function of consciousness does have a sensory origin, on the other hand, its internal function shifts its center from the world to human subject.The reality of the world depends on the inner workings of the mind. This specific internalization acquires a more emblematic character with Locke's belief that the personal identity of man becomes completely independent of his physical dimension and is related to introspection and the consciousness of the mental continuity of his memory. So, on the one hand, the importance that the two philosophers attribute to the empirical world and, on the other hand, their divergence regarding the subject of consciousness are examined.The soul for Aristotle is directly connected to the human body and its functions, it has a monistic character, while for Locke, from the moment consciousness as intellect is internalized, it is led to the next step to become completely independent from the body, reinforcing the dualistic theories. In addition, the work of the two philosophers seems to echo the modern theory of functionalism as the most suitable to approach the subject of consciousness."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η Αριστοτελική ψυχή και η προσωπική ταυτότητα στον John Locke"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπακολουκάς Σεραφείμ","Bakoloukas Serafeim"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία εξετάζει το ζήτημα της ανθρώπινης συνείδησης (ψυχής), όπως αναπτύχθηκε μέσα από το έργο δύο κομβικών φιλοσόφων, του Αριστοτέλη και του John Locke. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται το έργο του Σταγειρίτη φιλοσόφου ¨Περί Ψυχής¨, στο οποίο μελετάται το βιολογικό υπόστρωμα της ανθρώπινης ψυχής και η συλλειτουργία των δυνάμεών της ώστε να επιτευχθεί η εντελέχειά της. Η προσέγγιση του Αριστοτέλη φαίνεται να παρουσιάζει πολλά κοινά στοιχεία με τη σύγχρονη θεωρία του λειτουργισμού, βασική θέση της οποίας είναι ότι η νοητικότητα αποτελεί μία εσωτερική αιτιακή λειτουργία η οποία επιδιώκει έναν σκοπό ιδιαίτερα ενδεικτικό του όντος που την πραγματώνει. Το δεύτερο μέρος της εργασίας εστιάζει στο έργο του Λοκ ¨Δοκίμιο για την ανθρώπινη νόηση¨ και στην απόπειρά του να καταδείξει ότι η λειτουργία της συνείδησης ναι μεν έχει αισθητηριακή αφόρμηση, από την άλλη δε η εσωτερική της λειτουργία μετατοπίζει το κέντρο της από τον κόσμο στο ανθρώπινο υποκείμενο. Η πραγματικότητα του κόσμου εξαρτάται από τις εσωτερικές λειτουργίες της νόησης. Η συγκεκριμένη εσωτερικοποίηση αποκτά εμβληματικότερο χαρακτήρα με την πεποίθηση του Λοκ ότι η προσωπική ταυτότητα του ανθρώπου ανεξαρτητοποιείται παντελώς από την σωματική του διάσταση και σχετίζεται με την ενδοσκόπηση και τη συνείδηση της ψυχικής συνέχειας της μνήμης του. Εξετάζεται λοιπόν αφενός η σημασία που αποδίδουν οι δύο φιλόσοφοι στον εμπειρικό κόσμο και αφετέρου η απόκλισή τους ως προς το θέμα της συνείδησης. Η ψυχή για τον Αριστοτέλη συνδέεται άμεσα με τον ανθρώπινο σώμα και τις λειτουργίες του, διαθέτει μονιστικό χαρακτήρα, ενώ για τον Λοκ από τη στιγμή που η συνείδηση ως νόηση εσωτερικοποιείται οδηγείται στο επόμενο βήμα να ανεξαρτητοποιηθεί ολοκληρωτικά από το σώμα ενισχύοντας τις δυιστικές θεωρίες. Επιπλέον το έργο των δύο φιλοσόφων φαίνεται να απηχεί τη σύγχρονη θεωρία του λειτουργισμού ως την καταλληλότερη να προσεγγιστεί το θέμα της συνείδησης.","This paper examines the issue of human consciousness (soul), as developed through the work of two pivotal philosophers, Aristotle and John Locke. In the first part, the work of the Stagerite philosopher ¨Peri Psychis¨ is presented, in which the biological substrate of the human soul and the synergy of its powers are studied in order to achieve its completeness.Aristotle's approach seems to have many elements in common with the modern theory of functionalism, the basic position of which is that thinking is an internal causal function that pursues a purpose particularly indicative of the being that carries it out. The second part of the paper focuses on Locke's work ¨An Essay Concerning Human Understanding¨ and his attempt to demonstrate that the function of consciousness does have a sensory origin, on the other hand, its internal function shifts its center from the world to human subject.The reality of the world depends on the inner workings of the mind. This specific internalization acquires a more emblematic character with Locke's belief that the personal identity of man becomes completely independent of his physical dimension and is related to introspection and the consciousness of the mental continuity of his memory. So, on the one hand, the importance that the two philosophers attribute to the empirical world and, on the other hand, their divergence regarding the subject of consciousness are examined.The soul for Aristotle is directly connected to the human body and its functions, it has a monistic character, while for Locke, from the moment consciousness as intellect is internalized, it is led to the next step to become completely independent from the body, reinforcing the dualistic theories. In addition, the work of the two philosophers seems to echo the modern theory of functionalism as the most suitable to approach the subject of consciousness."],"dc:identifier":["uoadl:3228525","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3228525"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Η Αριστοτελική ψυχή και η προσωπική ταυτότητα στον John Locke"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:25Z"}