{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3229154"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3229154","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αντιπηκτική και αντιαιμοπεταλιακή αγωγή στη νόσο COVID-19: συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας","abstract":"Η νόσος COVID-19, υπεύθυνη για μια πρωτοφανή υγειονομική κρίση, με σημαντικές υγειονομικές, κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις, προκαλείται από το νεοεμφανισθέντα κορωνοϊό του Οξέος Σοβαρού Αναπνευστικού Συνδρόμου 2 (SARS-CoV-2), που ανήκει στην οικογένεια των κορωνοϊών του Sars. Είναι πλέον τεκμηριωμένο, ότι προδιαθέτει σε αρτηριακές και φλεβικές θρομβωτικές επιπλοκές, πιθανώς λόγω υπερβολικής φλεγμονής, θρομβοπάθειας, ακινητοποίησης, και σε μεταγενέστερα στάδια, διάχυτης ενδαγγειακής πήξης, γεγονότα που συνηγορούν στην εδραίωση όλο και περισσότερο της θεωρίας ότι η COVID-19 είναι μια υπερπηκτική διαταραχή. Έχουν εντοπιστεί αρκετοί προγνωστικοί παράγοντες για φλεβική θρομβοεμβολή. Οι παράγοντες που έχουν αναφερθεί είναι η μεγαλύτερη ηλικία, τα υψηλότερα D-dimers, ο χαμηλότερος αριθμός λεμφοκυττάρων και ο παρατεταμένος aPTT και συσχετίστηκαν με υψηλότερο κίνδυνο για θρομβωτικά επεισόδια. Αν και πληθώρα κατευθυντήριων οδηγιών και εγγράφων δημοσιεύτηκε ταχέως, δεδομένης της επείγουσας φύσης της πανδημίας, ικανός αριθμός έγκυρων δημοσιεύσεων από αξιόλογα κέντρα καθώς και επίσημες συστάσεις Ιατρικών Εταιρειών διαφόρων χωρών, προτείνουν στρατηγικές διαχείρισης αντιθρομβωτικής αγωγής που αφορούν άτομα σε διαφορετικά περιβάλλοντα (εξωτερικοί ασθενείς, νοσηλευόμενοι, μετά το εξιτήριο). Ωστόσο, η βέλτιστη στρατηγική θρομβοπροφύλαξης δεν είναι ενιαία μεταξύ των διαφόρων προτεινόμενων πρωτοκόλλων. Oι αντιθρομβωτικές θεραπείες ήταν από τις πρώτες που αξιολογήθηκαν σε κλινικές δοκιμές για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων των ασθενών με ήπια, μέτρια ή κρίσιμη νόσο που νοσηλεύονται με COVID-19 κατ’ οίκον, σε κοινό θάλαμο ή σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Αυτές οι μελέτες έχουν αποδώσει μέχρι στιγμής μικτά συμπεράσματα, που ποικίλλουν από ευεργετικά αποτελέσματα των προφυλακτικών ή θεραπευτικών δόσεων αντιπηκτικών, έως χωρίς διαφορά μεταξύ της θεραπευτικής και προφυλακτικής δόσης τους. Λιγοστές είναι οι μελέτες που πραγματεύονται τη χρήση αντιαιμοπεταλιακών φαρμάκων, και μάλιστα σε συγχορήγηση με αντιπηκτική αγωγή, σε αντίθεση με τη χρήση αντιπηκτικών είτε για προφυλακτική είτε για θεραπευτική δράση. Κύρια αιτία αυτής της ανισότητας είναι η εδραιωμένη γνώση και η ευρεία χρήση των αντιπηκτικών, ιδίως της ηπαρίνης χαμηλού μοριακού βάρους σε θρομβοπροφύλαξη και θεραπεία. Σκοπός της παρούσας εργασίας αποτελεί η όσον το δυνατόν συστηματική βιβλιογραφική αναζήτηση της σχετικής με τις διαταραχές της πήξης στη νόσο COVID-19, και την προφυλακτική και θεραπευτική αντιπηκτική ή αντιαιμοπεταλιακή αγωγή που χορηγείται σε αυτούς τους ασθενείς.","abstract_html":"Η νόσος COVID-19, υπεύθυνη για μια πρωτοφανή υγειονομική κρίση, με σημαντικές υγειονομικές, κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις, προκαλείται από το νεοεμφανισθέντα κορωνοϊό του Οξέος Σοβαρού Αναπνευστικού Συνδρόμου 2 (SARS-CoV-2), που ανήκει στην οικογένεια των κορωνοϊών του Sars. Είναι πλέον τεκμηριωμένο, ότι προδιαθέτει σε αρτηριακές και φλεβικές θρομβωτικές επιπλοκές, πιθανώς λόγω υπερβολικής φλεγμονής, θρομβοπάθειας, ακινητοποίησης, και σε μεταγενέστερα στάδια, διάχυτης ενδαγγειακής πήξης, γεγονότα που συνηγορούν στην εδραίωση όλο και περισσότερο της θεωρίας ότι η COVID-19 είναι μια υπερπηκτική διαταραχή. Έχουν εντοπιστεί αρκετοί προγνωστικοί παράγοντες για φλεβική θρομβοεμβολή. Οι παράγοντες που έχουν αναφερθεί είναι η μεγαλύτερη ηλικία, τα υψηλότερα D-dimers, ο χαμηλότερος αριθμός λεμφοκυττάρων και ο παρατεταμένος aPTT και συσχετίστηκαν με υψηλότερο κίνδυνο για θρομβωτικά επεισόδια. Αν και πληθώρα κατευθυντήριων οδηγιών και εγγράφων δημοσιεύτηκε ταχέως, δεδομένης της επείγουσας φύσης της πανδημίας, ικανός αριθμός έγκυρων δημοσιεύσεων από αξιόλογα κέντρα καθώς και επίσημες συστάσεις Ιατρικών Εταιρειών διαφόρων χωρών, προτείνουν στρατηγικές διαχείρισης αντιθρομβωτικής αγωγής που αφορούν άτομα σε διαφορετικά περιβάλλοντα (εξωτερικοί ασθενείς, νοσηλευόμενοι, μετά το εξιτήριο). Ωστόσο, η βέλτιστη στρατηγική θρομβοπροφύλαξης δεν είναι ενιαία μεταξύ των διαφόρων προτεινόμενων πρωτοκόλλων. Oι αντιθρομβωτικές θεραπείες ήταν από τις πρώτες που αξιολογήθηκαν σε κλινικές δοκιμές για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων των ασθενών με ήπια, μέτρια ή κρίσιμη νόσο που νοσηλεύονται με COVID-19 κατ’ οίκον, σε κοινό θάλαμο ή σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Αυτές οι μελέτες έχουν αποδώσει μέχρι στιγμής μικτά συμπεράσματα, που ποικίλλουν από ευεργετικά αποτελέσματα των προφυλακτικών ή θεραπευτικών δόσεων αντιπηκτικών, έως χωρίς διαφορά μεταξύ της θεραπευτικής και προφυλακτικής δόσης τους. Λιγοστές είναι οι μελέτες που πραγματεύονται τη χρήση αντιαιμοπεταλιακών φαρμάκων, και μάλιστα σε συγχορήγηση με αντιπηκτική αγωγή, σε αντίθεση με τη χρήση αντιπηκτικών είτε για προφυλακτική είτε για θεραπευτική δράση. Κύρια αιτία αυτής της ανισότητας είναι η εδραιωμένη γνώση και η ευρεία χρήση των αντιπηκτικών, ιδίως της ηπαρίνης χαμηλού μοριακού βάρους σε θρομβοπροφύλαξη και θεραπεία. Σκοπός της παρούσας εργασίας αποτελεί η όσον το δυνατόν συστηματική βιβλιογραφική αναζήτηση της σχετικής με τις διαταραχές της πήξης στη νόσο COVID-19, και την προφυλακτική και θεραπευτική αντιπηκτική ή αντιαιμοπεταλιακή αγωγή που χορηγείται σε αυτούς τους ασθενείς.","abstract_has_math":false,"creators":["Καραπάτη Γιάννα","Karapati Gianna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:28Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3229154"],"render_values":[{"text":"uoadl:3229154","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3229154","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3229154","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3229154","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραπάτη Γιάννα","Karapati Gianna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3229154","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3229154"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η νόσος COVID-19, υπεύθυνη για μια πρωτοφανή υγειονομική κρίση, με σημαντικές υγειονομικές, κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις, προκαλείται από το νεοεμφανισθέντα κορωνοϊό του Οξέος Σοβαρού Αναπνευστικού Συνδρόμου 2 (SARS-CoV-2), που ανήκει στην οικογένεια των κορωνοϊών του Sars. Είναι πλέον τεκμηριωμένο, ότι προδιαθέτει σε αρτηριακές και φλεβικές θρομβωτικές επιπλοκές, πιθανώς λόγω υπερβολικής φλεγμονής, θρομβοπάθειας, ακινητοποίησης, και σε μεταγενέστερα στάδια, διάχυτης ενδαγγειακής πήξης, γεγονότα που συνηγορούν στην εδραίωση όλο και περισσότερο της θεωρίας ότι η COVID-19 είναι μια υπερπηκτική διαταραχή. Έχουν εντοπιστεί αρκετοί προγνωστικοί παράγοντες για φλεβική θρομβοεμβολή. Οι παράγοντες που έχουν αναφερθεί είναι η μεγαλύτερη ηλικία, τα υψηλότερα D-dimers, ο χαμηλότερος αριθμός λεμφοκυττάρων και ο παρατεταμένος aPTT και συσχετίστηκαν με υψηλότερο κίνδυνο για θρομβωτικά επεισόδια. Αν και πληθώρα κατευθυντήριων οδηγιών και εγγράφων δημοσιεύτηκε ταχέως, δεδομένης της επείγουσας φύσης της πανδημίας, ικανός αριθμός έγκυρων δημοσιεύσεων από αξιόλογα κέντρα καθώς και επίσημες συστάσεις Ιατρικών Εταιρειών διαφόρων χωρών, προτείνουν στρατηγικές διαχείρισης αντιθρομβωτικής αγωγής που αφορούν άτομα σε διαφορετικά περιβάλλοντα (εξωτερικοί ασθενείς, νοσηλευόμενοι, μετά το εξιτήριο). Ωστόσο, η βέλτιστη στρατηγική θρομβοπροφύλαξης δεν είναι ενιαία μεταξύ των διαφόρων προτεινόμενων πρωτοκόλλων. Oι αντιθρομβωτικές θεραπείες ήταν από τις πρώτες που αξιολογήθηκαν σε κλινικές δοκιμές για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων των ασθενών με ήπια, μέτρια ή κρίσιμη νόσο που νοσηλεύονται με COVID-19 κατ’ οίκον, σε κοινό θάλαμο ή σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Αυτές οι μελέτες έχουν αποδώσει μέχρι στιγμής μικτά συμπεράσματα, που ποικίλλουν από ευεργετικά αποτελέσματα των προφυλακτικών ή θεραπευτικών δόσεων αντιπηκτικών, έως χωρίς διαφορά μεταξύ της θεραπευτικής και προφυλακτικής δόσης τους. Λιγοστές είναι οι μελέτες που πραγματεύονται τη χρήση αντιαιμοπεταλιακών φαρμάκων, και μάλιστα σε συγχορήγηση με αντιπηκτική αγωγή, σε αντίθεση με τη χρήση αντιπηκτικών είτε για προφυλακτική είτε για θεραπευτική δράση. Κύρια αιτία αυτής της ανισότητας είναι η εδραιωμένη γνώση και η ευρεία χρήση των αντιπηκτικών, ιδίως της ηπαρίνης χαμηλού μοριακού βάρους σε θρομβοπροφύλαξη και θεραπεία. Σκοπός της παρούσας εργασίας αποτελεί η όσον το δυνατόν συστηματική βιβλιογραφική αναζήτηση της σχετικής με τις διαταραχές της πήξης στη νόσο COVID-19, και την προφυλακτική και θεραπευτική αντιπηκτική ή αντιαιμοπεταλιακή αγωγή που χορηγείται σε αυτούς τους ασθενείς.","COVID-19, which is responsible for an unprecedented health crisis with significant health, social and economic consequences, is caused by the emerging coronavirus of Severe Acute Respiratory Syndrome 2 (SARS-CoV-2), which belongs to the Sars family. It is now well established that it predisposes to arterial and venous thrombotic complications, possibly due to excessive inflammation, coagulopathy, immobilization, and in later stages, disseminated intravascular coagulation, facts that further support the consolidation of the theory that COVID-19 is a coagulation disorder. Several prognostic factors for venous thromboembolism have been identified. Factors reported are older age, higher D-dimers, lower lymphocyte counts and prolonged aPTT, and associated with a higher risk of thrombotic events. Although a wealth of guidelines and documents have been published quickly, given the urgency of the pandemic, a large number of reputable publications from reliable centers as well as official referrals from medical companies in various countries, suggest anticoagulant management strategies in different environments (outpatients, hospitalized, after discharge). However, the optimal thromboprophylaxis strategy is not uniform among the various proposed protocols. Anticoagulant therapies were among the first to be evaluated in clinical trials to improve outcomes for patients with mild, moderate, or critical illness treated with COVID-19 at home, in a shared ward, or in an intensive care unit. These studies have so far yielded mixed findings, ranging from the beneficial effects of prophylactic or therapeutic doses of anticoagulants to no difference between their therapeutic and prophylactic intense. Few are the studies that deal with the use of antiplatelet drugs, and even in co-administration with anticoagulant therapy, as opposed to the use of anticoagulants for either prophylactic or therapeutic action. The main cause of this inequality is the well-established knowledge and widespread use of anticoagulants, especially low molecular weight heparin in thromboprophylaxis and treatment. The aim of the present study is a systematic literature review of COVID-19 related to the disorders of the disease, and the prophylactic and therapeutic anticoagulant or antiplatelet therapy administered to these patients."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αντιπηκτική και αντιαιμοπεταλιακή αγωγή στη νόσο COVID-19: συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραπάτη Γιάννα","Karapati Gianna"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η νόσος COVID-19, υπεύθυνη για μια πρωτοφανή υγειονομική κρίση, με σημαντικές υγειονομικές, κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις, προκαλείται από το νεοεμφανισθέντα κορωνοϊό του Οξέος Σοβαρού Αναπνευστικού Συνδρόμου 2 (SARS-CoV-2), που ανήκει στην οικογένεια των κορωνοϊών του Sars. Είναι πλέον τεκμηριωμένο, ότι προδιαθέτει σε αρτηριακές και φλεβικές θρομβωτικές επιπλοκές, πιθανώς λόγω υπερβολικής φλεγμονής, θρομβοπάθειας, ακινητοποίησης, και σε μεταγενέστερα στάδια, διάχυτης ενδαγγειακής πήξης, γεγονότα που συνηγορούν στην εδραίωση όλο και περισσότερο της θεωρίας ότι η COVID-19 είναι μια υπερπηκτική διαταραχή. Έχουν εντοπιστεί αρκετοί προγνωστικοί παράγοντες για φλεβική θρομβοεμβολή. Οι παράγοντες που έχουν αναφερθεί είναι η μεγαλύτερη ηλικία, τα υψηλότερα D-dimers, ο χαμηλότερος αριθμός λεμφοκυττάρων και ο παρατεταμένος aPTT και συσχετίστηκαν με υψηλότερο κίνδυνο για θρομβωτικά επεισόδια. Αν και πληθώρα κατευθυντήριων οδηγιών και εγγράφων δημοσιεύτηκε ταχέως, δεδομένης της επείγουσας φύσης της πανδημίας, ικανός αριθμός έγκυρων δημοσιεύσεων από αξιόλογα κέντρα καθώς και επίσημες συστάσεις Ιατρικών Εταιρειών διαφόρων χωρών, προτείνουν στρατηγικές διαχείρισης αντιθρομβωτικής αγωγής που αφορούν άτομα σε διαφορετικά περιβάλλοντα (εξωτερικοί ασθενείς, νοσηλευόμενοι, μετά το εξιτήριο). Ωστόσο, η βέλτιστη στρατηγική θρομβοπροφύλαξης δεν είναι ενιαία μεταξύ των διαφόρων προτεινόμενων πρωτοκόλλων. Oι αντιθρομβωτικές θεραπείες ήταν από τις πρώτες που αξιολογήθηκαν σε κλινικές δοκιμές για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων των ασθενών με ήπια, μέτρια ή κρίσιμη νόσο που νοσηλεύονται με COVID-19 κατ’ οίκον, σε κοινό θάλαμο ή σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Αυτές οι μελέτες έχουν αποδώσει μέχρι στιγμής μικτά συμπεράσματα, που ποικίλλουν από ευεργετικά αποτελέσματα των προφυλακτικών ή θεραπευτικών δόσεων αντιπηκτικών, έως χωρίς διαφορά μεταξύ της θεραπευτικής και προφυλακτικής δόσης τους. Λιγοστές είναι οι μελέτες που πραγματεύονται τη χρήση αντιαιμοπεταλιακών φαρμάκων, και μάλιστα σε συγχορήγηση με αντιπηκτική αγωγή, σε αντίθεση με τη χρήση αντιπηκτικών είτε για προφυλακτική είτε για θεραπευτική δράση. Κύρια αιτία αυτής της ανισότητας είναι η εδραιωμένη γνώση και η ευρεία χρήση των αντιπηκτικών, ιδίως της ηπαρίνης χαμηλού μοριακού βάρους σε θρομβοπροφύλαξη και θεραπεία. Σκοπός της παρούσας εργασίας αποτελεί η όσον το δυνατόν συστηματική βιβλιογραφική αναζήτηση της σχετικής με τις διαταραχές της πήξης στη νόσο COVID-19, και την προφυλακτική και θεραπευτική αντιπηκτική ή αντιαιμοπεταλιακή αγωγή που χορηγείται σε αυτούς τους ασθενείς.","COVID-19, which is responsible for an unprecedented health crisis with significant health, social and economic consequences, is caused by the emerging coronavirus of Severe Acute Respiratory Syndrome 2 (SARS-CoV-2), which belongs to the Sars family. It is now well established that it predisposes to arterial and venous thrombotic complications, possibly due to excessive inflammation, coagulopathy, immobilization, and in later stages, disseminated intravascular coagulation, facts that further support the consolidation of the theory that COVID-19 is a coagulation disorder. Several prognostic factors for venous thromboembolism have been identified. Factors reported are older age, higher D-dimers, lower lymphocyte counts and prolonged aPTT, and associated with a higher risk of thrombotic events. Although a wealth of guidelines and documents have been published quickly, given the urgency of the pandemic, a large number of reputable publications from reliable centers as well as official referrals from medical companies in various countries, suggest anticoagulant management strategies in different environments (outpatients, hospitalized, after discharge). However, the optimal thromboprophylaxis strategy is not uniform among the various proposed protocols. Anticoagulant therapies were among the first to be evaluated in clinical trials to improve outcomes for patients with mild, moderate, or critical illness treated with COVID-19 at home, in a shared ward, or in an intensive care unit. These studies have so far yielded mixed findings, ranging from the beneficial effects of prophylactic or therapeutic doses of anticoagulants to no difference between their therapeutic and prophylactic intense. Few are the studies that deal with the use of antiplatelet drugs, and even in co-administration with anticoagulant therapy, as opposed to the use of anticoagulants for either prophylactic or therapeutic action. The main cause of this inequality is the well-established knowledge and widespread use of anticoagulants, especially low molecular weight heparin in thromboprophylaxis and treatment. The aim of the present study is a systematic literature review of COVID-19 related to the disorders of the disease, and the prophylactic and therapeutic anticoagulant or antiplatelet therapy administered to these patients."],"dc:identifier":["uoadl:3229154","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3229154"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αντιπηκτική και αντιαιμοπεταλιακή αγωγή στη νόσο COVID-19: συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:28Z"}