{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3231879"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3231879","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τα μονοκλωνικά αντισώματα στη θεραπεία του αυτοάνοσου διαβήτη","abstract":"Ο διαβήτης τύπου 1 (T1D) θεωρείται ευρέως ότι είναι μια αυτοάνοση ασθένεια που καθοδηγείται από Τ κύτταρα, με αποτέλεσμα τη μειωμένη παραγωγή ινσουλίνης λόγω δυσλειτουργίας/καταστροφής των παγκρεατικών β κυττάρων. Μεταξύ των διαφορετικών θεραπειών που έχουν δοκιμαστεί για τη θεραπεία της νόσου είναι και η ανοσοθεραπεία. Ο απώτερος στόχος μιας ανοσοθεραπείας για τον T1D είναι η καταστολή της συνεχιζόμενης αυτοανοσίας των β κυττάρων αποκαθιστώντας την περιφερική ανοχή χωρίς να επηρεαστεί η προστατευτική ανοσία και να διατηρηθεί η λειτουργία των β κυττάρων. Ωστόσο, η πολυπλοκότητα της διαδικασίας της νόσου, που χαρακτηρίζεται από πολλαπλούς ανοσολογικούς τελεστές, και η ποικίλη κινητική της εξέλιξης της νόσου μεταξύ των ατόμων, έχει καταστήσει την ανάπτυξη αποτελεσματικών ανοσοθεραπειών εξαιρετικά προκλητική μέχρι σήμερα. Γενικά, οι θεραπείες με mAb έχουν εφαρμοστεί για την αλλαγή της εξέλιξης της νόσου διαγράφοντας ανοσοενεργά κύτταρα, αλλάζοντας τον φαινότυπο/λειτουργία των τελεστών κυττάρων ή παρεμποδίζοντας τις αλληλεπιδράσεις διαλυτής/κυτταρικής επιφάνειας πρωτεΐνης. Στα πλαίσια της παρούσας εργασίας χρησιμοποιήθηκαν βάσεις δεδομένων και με τη χρήση κατάλληλων λέξεων-κλειδιών προέκυψαν 1679 μελέτες οι οποίες περιλάμβαναν τη χρήση αντισωμάτων για τη θεραπεία του αυτοάνοσου διαβήτη. Από τα αποτελέσματα της ανάλυσης φάνηκε ότι οι κλινικές θεραπείες που στοχεύουν τα Τ κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και τα Β κύτταρα του παγκρέατος μέσω αντι-CD3 και αντι-CD20, αντίστοιχα, έχουν αποδείξει την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα στη διατήρηση της μάζας των β-κυττάρων σε πρόσφατα διαγνωσμένους ασθενείς. Από τα αντι-CD3 φαίνεται πως η τεπλιζουμάμπη είναι πιο πολλά υποσχόμενη μιας και καταφέρνει να διατηρεί σταθερά ή να μειώνει τα επίπεδα 8 του πεπτιδίου C ενώ από τα αντι-CD20 και αντι-CD2 δεν έχουν τόσο καλά αποτελέσματα. Πλέον υποσχόμενα είναι τα αντισώματα που χρησιμοποιύνται ήδη ως θεραπεία για άλλες νόσους","abstract_html":"Ο διαβήτης τύπου 1 (T1D) θεωρείται ευρέως ότι είναι μια αυτοάνοση ασθένεια που καθοδηγείται από Τ κύτταρα, με αποτέλεσμα τη μειωμένη παραγωγή ινσουλίνης λόγω δυσλειτουργίας/καταστροφής των παγκρεατικών β κυττάρων. Μεταξύ των διαφορετικών θεραπειών που έχουν δοκιμαστεί για τη θεραπεία της νόσου είναι και η ανοσοθεραπεία. Ο απώτερος στόχος μιας ανοσοθεραπείας για τον T1D είναι η καταστολή της συνεχιζόμενης αυτοανοσίας των β κυττάρων αποκαθιστώντας την περιφερική ανοχή χωρίς να επηρεαστεί η προστατευτική ανοσία και να διατηρηθεί η λειτουργία των β κυττάρων. Ωστόσο, η πολυπλοκότητα της διαδικασίας της νόσου, που χαρακτηρίζεται από πολλαπλούς ανοσολογικούς τελεστές, και η ποικίλη κινητική της εξέλιξης της νόσου μεταξύ των ατόμων, έχει καταστήσει την ανάπτυξη αποτελεσματικών ανοσοθεραπειών εξαιρετικά προκλητική μέχρι σήμερα. Γενικά, οι θεραπείες με mAb έχουν εφαρμοστεί για την αλλαγή της εξέλιξης της νόσου διαγράφοντας ανοσοενεργά κύτταρα, αλλάζοντας τον φαινότυπο/λειτουργία των τελεστών κυττάρων ή παρεμποδίζοντας τις αλληλεπιδράσεις διαλυτής/κυτταρικής επιφάνειας πρωτεΐνης. Στα πλαίσια της παρούσας εργασίας χρησιμοποιήθηκαν βάσεις δεδομένων και με τη χρήση κατάλληλων λέξεων-κλειδιών προέκυψαν 1679 μελέτες οι οποίες περιλάμβαναν τη χρήση αντισωμάτων για τη θεραπεία του αυτοάνοσου διαβήτη. Από τα αποτελέσματα της ανάλυσης φάνηκε ότι οι κλινικές θεραπείες που στοχεύουν τα Τ κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και τα Β κύτταρα του παγκρέατος μέσω αντι-CD3 και αντι-CD20, αντίστοιχα, έχουν αποδείξει την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα στη διατήρηση της μάζας των β-κυττάρων σε πρόσφατα διαγνωσμένους ασθενείς. Από τα αντι-CD3 φαίνεται πως η τεπλιζουμάμπη είναι πιο πολλά υποσχόμενη μιας και καταφέρνει να διατηρεί σταθερά ή να μειώνει τα επίπεδα 8 του πεπτιδίου C ενώ από τα αντι-CD20 και αντι-CD2 δεν έχουν τόσο καλά αποτελέσματα. Πλέον υποσχόμενα είναι τα αντισώματα που χρησιμοποιύνται ήδη ως θεραπεία για άλλες νόσους","abstract_has_math":false,"creators":["Μακατουνάκη Μαρία","Makatounaki Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:19:15Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3231879"],"render_values":[{"text":"uoadl:3231879","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3231879","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3231879","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3231879","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μακατουνάκη Μαρία","Makatounaki Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3231879","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3231879"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο διαβήτης τύπου 1 (T1D) θεωρείται ευρέως ότι είναι μια αυτοάνοση ασθένεια που καθοδηγείται από Τ κύτταρα, με αποτέλεσμα τη μειωμένη παραγωγή ινσουλίνης λόγω δυσλειτουργίας/καταστροφής των παγκρεατικών β κυττάρων. Μεταξύ των διαφορετικών θεραπειών που έχουν δοκιμαστεί για τη θεραπεία της νόσου είναι και η ανοσοθεραπεία. Ο απώτερος στόχος μιας ανοσοθεραπείας για τον T1D είναι η καταστολή της συνεχιζόμενης αυτοανοσίας των β κυττάρων αποκαθιστώντας την περιφερική ανοχή χωρίς να επηρεαστεί η προστατευτική ανοσία και να διατηρηθεί η λειτουργία των β κυττάρων. Ωστόσο, η πολυπλοκότητα της διαδικασίας της νόσου, που χαρακτηρίζεται από πολλαπλούς ανοσολογικούς τελεστές, και η ποικίλη κινητική της εξέλιξης της νόσου μεταξύ των ατόμων, έχει καταστήσει την ανάπτυξη αποτελεσματικών ανοσοθεραπειών εξαιρετικά προκλητική μέχρι σήμερα. Γενικά, οι θεραπείες με mAb έχουν εφαρμοστεί για την αλλαγή της εξέλιξης της νόσου διαγράφοντας ανοσοενεργά κύτταρα, αλλάζοντας τον φαινότυπο/λειτουργία των τελεστών κυττάρων ή παρεμποδίζοντας τις αλληλεπιδράσεις διαλυτής/κυτταρικής επιφάνειας πρωτεΐνης. Στα πλαίσια της παρούσας εργασίας χρησιμοποιήθηκαν βάσεις δεδομένων και με τη χρήση κατάλληλων λέξεων-κλειδιών προέκυψαν 1679 μελέτες οι οποίες περιλάμβαναν τη χρήση αντισωμάτων για τη θεραπεία του αυτοάνοσου διαβήτη. Από τα αποτελέσματα της ανάλυσης φάνηκε ότι οι κλινικές θεραπείες που στοχεύουν τα Τ κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και τα Β κύτταρα του παγκρέατος μέσω αντι-CD3 και αντι-CD20, αντίστοιχα, έχουν αποδείξει την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα στη διατήρηση της μάζας των β-κυττάρων σε πρόσφατα διαγνωσμένους ασθενείς. Από τα αντι-CD3 φαίνεται πως η τεπλιζουμάμπη είναι πιο πολλά υποσχόμενη μιας και καταφέρνει να διατηρεί σταθερά ή να μειώνει τα επίπεδα 8 του πεπτιδίου C ενώ από τα αντι-CD20 και αντι-CD2 δεν έχουν τόσο καλά αποτελέσματα. Πλέον υποσχόμενα είναι τα αντισώματα που χρησιμοποιύνται ήδη ως θεραπεία για άλλες νόσους","Type 1 diabetes (T1D) is widely considered to be an autoimmune disease driven by T cells, resulting in reduced insulin production due to dysfunction or destruction of pancreatic β cells. Among the various treatments that have been tried to treat the disease through the years is immunotherapy. The ultimate goal of immunotherapy for T1D is the suppression of the continuous β-cell autoimmunity mainly by restoring peripheral tolerance. This must be done without affecting protective immunity and maintaining β-cell function. However, the complexity of the disease process, which is characterized by multiple immune actors, and the varied kinetics of disease progression between individuals, has made the development of effective immunotherapies extremely challenging to date. In general, mAb therapies have been applied to reverse the progression of the disease by deleting immunoactive cells, altering the phenotype / function of cell operators, or inhibiting soluble / cell surface protein interactions. Databases were used in the present work and with the use of appropriate keywords 1679 studies were obtained which included the use of antibodies for the treatment of autoimmune diabetes. The results of the analysis showed that clinical therapies targeting immune T cells and pancreatic B cells via anti-CD3 and anti-CD20, respectively, have demonstrated safety and efficacy in maintaining β-cell mass. in newly diagnosed patients. From the anti-CD3 it seems that teplizumab is more promising since it manages to maintain stable or reduce the levels of peptide C while from the anti-CD20 and anti-CD2 they do not have such good results. Most promising are the antibodies already used as a treatment for other diseases."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τα μονοκλωνικά αντισώματα στη θεραπεία του αυτοάνοσου διαβήτη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μακατουνάκη Μαρία","Makatounaki Maria"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Ο διαβήτης τύπου 1 (T1D) θεωρείται ευρέως ότι είναι μια αυτοάνοση ασθένεια που καθοδηγείται από Τ κύτταρα, με αποτέλεσμα τη μειωμένη παραγωγή ινσουλίνης λόγω δυσλειτουργίας/καταστροφής των παγκρεατικών β κυττάρων. Μεταξύ των διαφορετικών θεραπειών που έχουν δοκιμαστεί για τη θεραπεία της νόσου είναι και η ανοσοθεραπεία. Ο απώτερος στόχος μιας ανοσοθεραπείας για τον T1D είναι η καταστολή της συνεχιζόμενης αυτοανοσίας των β κυττάρων αποκαθιστώντας την περιφερική ανοχή χωρίς να επηρεαστεί η προστατευτική ανοσία και να διατηρηθεί η λειτουργία των β κυττάρων. Ωστόσο, η πολυπλοκότητα της διαδικασίας της νόσου, που χαρακτηρίζεται από πολλαπλούς ανοσολογικούς τελεστές, και η ποικίλη κινητική της εξέλιξης της νόσου μεταξύ των ατόμων, έχει καταστήσει την ανάπτυξη αποτελεσματικών ανοσοθεραπειών εξαιρετικά προκλητική μέχρι σήμερα. Γενικά, οι θεραπείες με mAb έχουν εφαρμοστεί για την αλλαγή της εξέλιξης της νόσου διαγράφοντας ανοσοενεργά κύτταρα, αλλάζοντας τον φαινότυπο/λειτουργία των τελεστών κυττάρων ή παρεμποδίζοντας τις αλληλεπιδράσεις διαλυτής/κυτταρικής επιφάνειας πρωτεΐνης. Στα πλαίσια της παρούσας εργασίας χρησιμοποιήθηκαν βάσεις δεδομένων και με τη χρήση κατάλληλων λέξεων-κλειδιών προέκυψαν 1679 μελέτες οι οποίες περιλάμβαναν τη χρήση αντισωμάτων για τη θεραπεία του αυτοάνοσου διαβήτη. Από τα αποτελέσματα της ανάλυσης φάνηκε ότι οι κλινικές θεραπείες που στοχεύουν τα Τ κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και τα Β κύτταρα του παγκρέατος μέσω αντι-CD3 και αντι-CD20, αντίστοιχα, έχουν αποδείξει την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα στη διατήρηση της μάζας των β-κυττάρων σε πρόσφατα διαγνωσμένους ασθενείς. Από τα αντι-CD3 φαίνεται πως η τεπλιζουμάμπη είναι πιο πολλά υποσχόμενη μιας και καταφέρνει να διατηρεί σταθερά ή να μειώνει τα επίπεδα 8 του πεπτιδίου C ενώ από τα αντι-CD20 και αντι-CD2 δεν έχουν τόσο καλά αποτελέσματα. Πλέον υποσχόμενα είναι τα αντισώματα που χρησιμοποιύνται ήδη ως θεραπεία για άλλες νόσους","Type 1 diabetes (T1D) is widely considered to be an autoimmune disease driven by T cells, resulting in reduced insulin production due to dysfunction or destruction of pancreatic β cells. Among the various treatments that have been tried to treat the disease through the years is immunotherapy. The ultimate goal of immunotherapy for T1D is the suppression of the continuous β-cell autoimmunity mainly by restoring peripheral tolerance. This must be done without affecting protective immunity and maintaining β-cell function. However, the complexity of the disease process, which is characterized by multiple immune actors, and the varied kinetics of disease progression between individuals, has made the development of effective immunotherapies extremely challenging to date. In general, mAb therapies have been applied to reverse the progression of the disease by deleting immunoactive cells, altering the phenotype / function of cell operators, or inhibiting soluble / cell surface protein interactions. Databases were used in the present work and with the use of appropriate keywords 1679 studies were obtained which included the use of antibodies for the treatment of autoimmune diabetes. The results of the analysis showed that clinical therapies targeting immune T cells and pancreatic B cells via anti-CD3 and anti-CD20, respectively, have demonstrated safety and efficacy in maintaining β-cell mass. in newly diagnosed patients. From the anti-CD3 it seems that teplizumab is more promising since it manages to maintain stable or reduce the levels of peptide C while from the anti-CD20 and anti-CD2 they do not have such good results. Most promising are the antibodies already used as a treatment for other diseases."],"dc:identifier":["uoadl:3231879","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3231879"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Τα μονοκλωνικά αντισώματα στη θεραπεία του αυτοάνοσου διαβήτη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:19:15Z"}