{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3232125"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3232125","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Γεώργιος Τραπεζούντιος: Ο βίος και το έργο του","abstract":"Σ Υ Ν Ο Ψ Η Ακούγεται κλισέ, αλλά συνιστά πραγματικό γεγονός ότι από το 1397, τότε δηλαδή που ο Μανουήλ Χρυσολωράς εμφανίσθηκε στην Φλωρεντία, έκτοτε πυροδοτήθηκε ένα άνευ προηγουμένου ζωηρό ενδιαφέρον-αναβίωση της Ελληνικής Γλώσσας-Φιλοσοφίας και εν γένει των Κλασσικών Σπουδών. Η Σύνοδος της Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1439) ανέκυψε ως μια αναγκαιότητα για την αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής που εκκρεμούσε σαν Δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα εδάφη της Βυζαντινής επικράτειας. Αυτός υπήρξε ο κυριότερος λόγος που οι Έλληνες μετ' επιτάσεως εκδήλωναν το ενδιαφέρον τους για την πιθανή 'Ενωση των Εκκλησιών. Από τις αρχές του 15ου αιώνα στην Ιταλία, οι Ηγεμονίες προσελάμβαναν ως γραμματείς τους Έλληνες Λογίους οι οποίοι επιτήδευαν με περισσή ένταση την Ελληνική Γραμματολογία. Η Ελληνική γλώσσα δεν ήταν χρήσιμη μόνο για τα Εκκλησιαστικά πράγματα και τις κρατικές-διοικητικές υποθέσεις αλλά καί ήταν κατά τον 15ο αιώνα τελευταία τάση της \"μόδας\", δοθέντος ότι ήταν θορυβωδώς εκπεφρασμένη η τάση εμβάθυνσης των Αρχαών Ελλήνων Συγγραφέων-Φιλοσόφων. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, είτε προ είτε μετά την Πτώση της Κων/λης (1453), πολλοί Έλληνες Λόγιοι προσέφυγαν στην Ιταλία όπως οι: Γεώργιος Τραπεζούντιος, Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων, Βησσαρίων, Ιωάννης Αργυρόπουλος, Δημήτριος Χαλκοκονδύλης, Ιανός Λάσκαρις και πολλοί άλλοι που είναι γνωστοί ως Βυζαντινοί Λόγιοι-Πρόσφυγες. Ο Γεώργιος Τραπεζούντιος (1395-1472) γεννήθηκε στην Κάντια (σημερινό Ηράκλειο) της Κρήτης, όπου και έλαβε την εγκύκλια μόρφωση ενώ μετέβη στην Ιταλία το 1428, λίγο δηλαδή προτού συμπληρώσει το τριακοστό του έτος. Ο Γεώργιος σπούδασε την Λατινική υπό την καθοδήγηση του Vittorino da Feltre και του Guarino da Verona. Αναγορεύθηκε Καθηγητής στην έδρα των Ελληνικών στην Vicenza και κατόπιν στην Βενετία, αφού διαδέχθηκε τον Filelfo στην πανεπιστημιακή έδρα των Ελληνικών. Στην συνέχεια, διορίσθηκε Παπικός Γραμματέας του Πάπα Ευγενίου Δ΄και του Νικολάου Ε΄. Ο Γεώργιος υπήρξε φανατικός Αριστοτελιστής. Αναφορικά με το έργο του, πρέπει να γίνει μνεία στο \"Comparatio Philosophorum Platonis et Aristotelis\". Αυτό το έργο πραγματεύεται με επιθετικό τόνο την προτίμηση του Πλήθωνα υπέρ του Πλάτωνα σε σχέση με τον Αριστοτέλη. Ο Γεώργιος, μέσω αυτής της πραγματείας, προσπάθησε να αναδείξει την υπεροχή του Αριστοτέλη έναντι του Πλάτωνα. Εν τοις πράγμασι, ο Τραπεζούντιος ήταν άοκνος εργάτης της Φιλοσοφίας και αυτό παρακατατίθεται διά της ευρύτατης έκτασης και ποικιλίας του έργου του.","abstract_html":"Σ Υ Ν Ο Ψ Η Ακούγεται κλισέ, αλλά συνιστά πραγματικό γεγονός ότι από το 1397, τότε δηλαδή που ο Μανουήλ Χρυσολωράς εμφανίσθηκε στην Φλωρεντία, έκτοτε πυροδοτήθηκε ένα άνευ προηγουμένου ζωηρό ενδιαφέρον-αναβίωση της Ελληνικής Γλώσσας-Φιλοσοφίας και εν γένει των Κλασσικών Σπουδών. Η Σύνοδος της Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1439) ανέκυψε ως μια αναγκαιότητα για την αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής που εκκρεμούσε σαν Δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα εδάφη της Βυζαντινής επικράτειας. Αυτός υπήρξε ο κυριότερος λόγος που οι Έλληνες μετ&#x27; επιτάσεως εκδήλωναν το ενδιαφέρον τους για την πιθανή &#x27;Ενωση των Εκκλησιών. Από τις αρχές του 15ου αιώνα στην Ιταλία, οι Ηγεμονίες προσελάμβαναν ως γραμματείς τους Έλληνες Λογίους οι οποίοι επιτήδευαν με περισσή ένταση την Ελληνική Γραμματολογία. Η Ελληνική γλώσσα δεν ήταν χρήσιμη μόνο για τα Εκκλησιαστικά πράγματα και τις κρατικές-διοικητικές υποθέσεις αλλά καί ήταν κατά τον 15ο αιώνα τελευταία τάση της &quot;μόδας&quot;, δοθέντος ότι ήταν θορυβωδώς εκπεφρασμένη η τάση εμβάθυνσης των Αρχαών Ελλήνων Συγγραφέων-Φιλοσόφων. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, είτε προ είτε μετά την Πτώση της Κων/λης (1453), πολλοί Έλληνες Λόγιοι προσέφυγαν στην Ιταλία όπως οι: Γεώργιος Τραπεζούντιος, Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων, Βησσαρίων, Ιωάννης Αργυρόπουλος, Δημήτριος Χαλκοκονδύλης, Ιανός Λάσκαρις και πολλοί άλλοι που είναι γνωστοί ως Βυζαντινοί Λόγιοι-Πρόσφυγες. Ο Γεώργιος Τραπεζούντιος (1395-1472) γεννήθηκε στην Κάντια (σημερινό Ηράκλειο) της Κρήτης, όπου και έλαβε την εγκύκλια μόρφωση ενώ μετέβη στην Ιταλία το 1428, λίγο δηλαδή προτού συμπληρώσει το τριακοστό του έτος. Ο Γεώργιος σπούδασε την Λατινική υπό την καθοδήγηση του Vittorino da Feltre και του Guarino da Verona. Αναγορεύθηκε Καθηγητής στην έδρα των Ελληνικών στην Vicenza και κατόπιν στην Βενετία, αφού διαδέχθηκε τον Filelfo στην πανεπιστημιακή έδρα των Ελληνικών. Στην συνέχεια, διορίσθηκε Παπικός Γραμματέας του Πάπα Ευγενίου Δ΄και του Νικολάου Ε΄. Ο Γεώργιος υπήρξε φανατικός Αριστοτελιστής. Αναφορικά με το έργο του, πρέπει να γίνει μνεία στο &quot;Comparatio Philosophorum Platonis et Aristotelis&quot;. Αυτό το έργο πραγματεύεται με επιθετικό τόνο την προτίμηση του Πλήθωνα υπέρ του Πλάτωνα σε σχέση με τον Αριστοτέλη. Ο Γεώργιος, μέσω αυτής της πραγματείας, προσπάθησε να αναδείξει την υπεροχή του Αριστοτέλη έναντι του Πλάτωνα. Εν τοις πράγμασι, ο Τραπεζούντιος ήταν άοκνος εργάτης της Φιλοσοφίας και αυτό παρακατατίθεται διά της ευρύτατης έκτασης και ποικιλίας του έργου του.","abstract_has_math":false,"creators":["Κατσανούλη Δήμητρα","Katsanouli Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:19:18Z","subjects":["Γενικά έργα","General works"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3232125"],"render_values":[{"text":"uoadl:3232125","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232125","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232125","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3232125","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κατσανούλη Δήμητρα","Katsanouli Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γενικά έργα","General works"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3232125","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232125"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σ Υ Ν Ο Ψ Η Ακούγεται κλισέ, αλλά συνιστά πραγματικό γεγονός ότι από το 1397, τότε δηλαδή που ο Μανουήλ Χρυσολωράς εμφανίσθηκε στην Φλωρεντία, έκτοτε πυροδοτήθηκε ένα άνευ προηγουμένου ζωηρό ενδιαφέρον-αναβίωση της Ελληνικής Γλώσσας-Φιλοσοφίας και εν γένει των Κλασσικών Σπουδών. Η Σύνοδος της Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1439) ανέκυψε ως μια αναγκαιότητα για την αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής που εκκρεμούσε σαν Δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα εδάφη της Βυζαντινής επικράτειας. Αυτός υπήρξε ο κυριότερος λόγος που οι Έλληνες μετ' επιτάσεως εκδήλωναν το ενδιαφέρον τους για την πιθανή 'Ενωση των Εκκλησιών. Από τις αρχές του 15ου αιώνα στην Ιταλία, οι Ηγεμονίες προσελάμβαναν ως γραμματείς τους Έλληνες Λογίους οι οποίοι επιτήδευαν με περισσή ένταση την Ελληνική Γραμματολογία. Η Ελληνική γλώσσα δεν ήταν χρήσιμη μόνο για τα Εκκλησιαστικά πράγματα και τις κρατικές-διοικητικές υποθέσεις αλλά καί ήταν κατά τον 15ο αιώνα τελευταία τάση της \"μόδας\", δοθέντος ότι ήταν θορυβωδώς εκπεφρασμένη η τάση εμβάθυνσης των Αρχαών Ελλήνων Συγγραφέων-Φιλοσόφων. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, είτε προ είτε μετά την Πτώση της Κων/λης (1453), πολλοί Έλληνες Λόγιοι προσέφυγαν στην Ιταλία όπως οι: Γεώργιος Τραπεζούντιος, Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων, Βησσαρίων, Ιωάννης Αργυρόπουλος, Δημήτριος Χαλκοκονδύλης, Ιανός Λάσκαρις και πολλοί άλλοι που είναι γνωστοί ως Βυζαντινοί Λόγιοι-Πρόσφυγες. Ο Γεώργιος Τραπεζούντιος (1395-1472) γεννήθηκε στην Κάντια (σημερινό Ηράκλειο) της Κρήτης, όπου και έλαβε την εγκύκλια μόρφωση ενώ μετέβη στην Ιταλία το 1428, λίγο δηλαδή προτού συμπληρώσει το τριακοστό του έτος. Ο Γεώργιος σπούδασε την Λατινική υπό την καθοδήγηση του Vittorino da Feltre και του Guarino da Verona. Αναγορεύθηκε Καθηγητής στην έδρα των Ελληνικών στην Vicenza και κατόπιν στην Βενετία, αφού διαδέχθηκε τον Filelfo στην πανεπιστημιακή έδρα των Ελληνικών. Στην συνέχεια, διορίσθηκε Παπικός Γραμματέας του Πάπα Ευγενίου Δ΄και του Νικολάου Ε΄. Ο Γεώργιος υπήρξε φανατικός Αριστοτελιστής. Αναφορικά με το έργο του, πρέπει να γίνει μνεία στο \"Comparatio Philosophorum Platonis et Aristotelis\". Αυτό το έργο πραγματεύεται με επιθετικό τόνο την προτίμηση του Πλήθωνα υπέρ του Πλάτωνα σε σχέση με τον Αριστοτέλη. Ο Γεώργιος, μέσω αυτής της πραγματείας, προσπάθησε να αναδείξει την υπεροχή του Αριστοτέλη έναντι του Πλάτωνα. Εν τοις πράγμασι, ο Τραπεζούντιος ήταν άοκνος εργάτης της Φιλοσοφίας και αυτό παρακατατίθεται διά της ευρύτατης έκτασης και ποικιλίας του έργου του.","S y n o p s i s It sounds as a cliché, but it is indeed true that just after Manuel Chrysoloras appeared in Florence in 1397, the Greek language and philosophy and the classical studies met an unprecedented revival. The Council of Ferrara-Florence (1438-1439) rose as a necessity to deal with the Turkish shadow which cast over more and more the Byzantine territory. That is why the Greeks became increasingly interested in the possible reunion of the Churches. From the early 15th century the Italian Signorie employed Greek scholars as their secretaries; and the latter pursued Greek with a sometimes furious intensity. Greek was not only becoming useful to the ecclesiastical or statal affairs, it was also fashionable, given that in the 15th cent. it is everywhere vociferously voiced the trend to endorse thoroughly the Ancient Greek writers-Philosophers. During this time, either before or after the Fall of Constantinople (1453), many Greek scholars fled to Italy such as: George of Trebizond, George Gemistos-Plethon, Bessarion, Ioannis Argyropoulos, Dimitrios Chalkokondylis, Ianos Lascaris and many others that are known as Byzantine fugitives- Émigrés. George of Trebizond (1395~1472) was born in Candia of Crete, where he received his early education, appearing in Italy in 1428, when he was in his early thirties. George studied Latin under both Vittorino da Feltre and Guarino da Verona. He became professor of Greek at Vicenza and later on, as the successor of Filelfo, at Venice. Afterwards, he was appointed as secretary of Popes Eugenius IV and Nicholas V. George was a fanatical Aristotelian. Regarding his work, a few words should be said of his Comparatio Philosophorum Platonis et Aristotelis. This work deals with his attack upon Pletho’s preference for Plato over Aristotle. George via this tract tried to prove the superiority of Aristotle compared to Plato. Actually, he was indefatigable worker of philosophy and that is why his work was pretty extensive."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Γεώργιος Τραπεζούντιος: Ο βίος και το έργο του"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κατσανούλη Δήμητρα","Katsanouli Dimitra"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Σ Υ Ν Ο Ψ Η Ακούγεται κλισέ, αλλά συνιστά πραγματικό γεγονός ότι από το 1397, τότε δηλαδή που ο Μανουήλ Χρυσολωράς εμφανίσθηκε στην Φλωρεντία, έκτοτε πυροδοτήθηκε ένα άνευ προηγουμένου ζωηρό ενδιαφέρον-αναβίωση της Ελληνικής Γλώσσας-Φιλοσοφίας και εν γένει των Κλασσικών Σπουδών. Η Σύνοδος της Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1439) ανέκυψε ως μια αναγκαιότητα για την αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής που εκκρεμούσε σαν Δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα εδάφη της Βυζαντινής επικράτειας. Αυτός υπήρξε ο κυριότερος λόγος που οι Έλληνες μετ' επιτάσεως εκδήλωναν το ενδιαφέρον τους για την πιθανή 'Ενωση των Εκκλησιών. Από τις αρχές του 15ου αιώνα στην Ιταλία, οι Ηγεμονίες προσελάμβαναν ως γραμματείς τους Έλληνες Λογίους οι οποίοι επιτήδευαν με περισσή ένταση την Ελληνική Γραμματολογία. Η Ελληνική γλώσσα δεν ήταν χρήσιμη μόνο για τα Εκκλησιαστικά πράγματα και τις κρατικές-διοικητικές υποθέσεις αλλά καί ήταν κατά τον 15ο αιώνα τελευταία τάση της \"μόδας\", δοθέντος ότι ήταν θορυβωδώς εκπεφρασμένη η τάση εμβάθυνσης των Αρχαών Ελλήνων Συγγραφέων-Φιλοσόφων. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, είτε προ είτε μετά την Πτώση της Κων/λης (1453), πολλοί Έλληνες Λόγιοι προσέφυγαν στην Ιταλία όπως οι: Γεώργιος Τραπεζούντιος, Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων, Βησσαρίων, Ιωάννης Αργυρόπουλος, Δημήτριος Χαλκοκονδύλης, Ιανός Λάσκαρις και πολλοί άλλοι που είναι γνωστοί ως Βυζαντινοί Λόγιοι-Πρόσφυγες. Ο Γεώργιος Τραπεζούντιος (1395-1472) γεννήθηκε στην Κάντια (σημερινό Ηράκλειο) της Κρήτης, όπου και έλαβε την εγκύκλια μόρφωση ενώ μετέβη στην Ιταλία το 1428, λίγο δηλαδή προτού συμπληρώσει το τριακοστό του έτος. Ο Γεώργιος σπούδασε την Λατινική υπό την καθοδήγηση του Vittorino da Feltre και του Guarino da Verona. Αναγορεύθηκε Καθηγητής στην έδρα των Ελληνικών στην Vicenza και κατόπιν στην Βενετία, αφού διαδέχθηκε τον Filelfo στην πανεπιστημιακή έδρα των Ελληνικών. Στην συνέχεια, διορίσθηκε Παπικός Γραμματέας του Πάπα Ευγενίου Δ΄και του Νικολάου Ε΄. Ο Γεώργιος υπήρξε φανατικός Αριστοτελιστής. Αναφορικά με το έργο του, πρέπει να γίνει μνεία στο \"Comparatio Philosophorum Platonis et Aristotelis\". Αυτό το έργο πραγματεύεται με επιθετικό τόνο την προτίμηση του Πλήθωνα υπέρ του Πλάτωνα σε σχέση με τον Αριστοτέλη. Ο Γεώργιος, μέσω αυτής της πραγματείας, προσπάθησε να αναδείξει την υπεροχή του Αριστοτέλη έναντι του Πλάτωνα. Εν τοις πράγμασι, ο Τραπεζούντιος ήταν άοκνος εργάτης της Φιλοσοφίας και αυτό παρακατατίθεται διά της ευρύτατης έκτασης και ποικιλίας του έργου του.","S y n o p s i s It sounds as a cliché, but it is indeed true that just after Manuel Chrysoloras appeared in Florence in 1397, the Greek language and philosophy and the classical studies met an unprecedented revival. The Council of Ferrara-Florence (1438-1439) rose as a necessity to deal with the Turkish shadow which cast over more and more the Byzantine territory. That is why the Greeks became increasingly interested in the possible reunion of the Churches. From the early 15th century the Italian Signorie employed Greek scholars as their secretaries; and the latter pursued Greek with a sometimes furious intensity. Greek was not only becoming useful to the ecclesiastical or statal affairs, it was also fashionable, given that in the 15th cent. it is everywhere vociferously voiced the trend to endorse thoroughly the Ancient Greek writers-Philosophers. During this time, either before or after the Fall of Constantinople (1453), many Greek scholars fled to Italy such as: George of Trebizond, George Gemistos-Plethon, Bessarion, Ioannis Argyropoulos, Dimitrios Chalkokondylis, Ianos Lascaris and many others that are known as Byzantine fugitives- Émigrés. George of Trebizond (1395~1472) was born in Candia of Crete, where he received his early education, appearing in Italy in 1428, when he was in his early thirties. George studied Latin under both Vittorino da Feltre and Guarino da Verona. He became professor of Greek at Vicenza and later on, as the successor of Filelfo, at Venice. Afterwards, he was appointed as secretary of Popes Eugenius IV and Nicholas V. George was a fanatical Aristotelian. Regarding his work, a few words should be said of his Comparatio Philosophorum Platonis et Aristotelis. This work deals with his attack upon Pletho’s preference for Plato over Aristotle. George via this tract tried to prove the superiority of Aristotle compared to Plato. Actually, he was indefatigable worker of philosophy and that is why his work was pretty extensive."],"dc:identifier":["uoadl:3232125","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232125"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γενικά έργα","General works"],"dc:title":["Γεώργιος Τραπεζούντιος: Ο βίος και το έργο του"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:19:18Z"}