{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3232128"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3232128","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση του συνδυασμού αερόβιας άσκησης και μυϊκής ενδυνάμωσης σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια","abstract":"Οι ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια έχουν εκπτώσεις στην ποιότητα ζωής, στην δύναμη αλλά και σε άλλες παραμέτρους φυσικής κατάστασης. Σκοπός της συγκεκριμένης έρευνας ήταν να εξετάσει ποιο είδος άσκησης έχει τις καλύτερες για αυτούς προσαρμογές. Συμμετείχαν 27 ασθενείς, οι οποίοι χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Το πρωτόκολλο ξεκινούσε με ποδηλάτηση για 3 λεπτά στο 50% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου. Αμέσως μετά, η μία έκανε ένα πρόγραμμα διαλειμματικής αεροβικής άσκησης (ΑΕΡ), το όποιο διαρκούσε 28 λεπτά. Ήταν χωρισμένο σε 4 κύκλους, όπου σε κάθε έναν ποδηλατούσαν 4 λεπτά στο 85% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου και 3 λεπτά στο 50%. Η δεύτερη (ΣΥΝ) έκανε 2 κύκλους 4:3 και μετά μία άσκηση ενδυνάμωσης για τον τετρακέφαλο και μία για τον δικέφαλο μηριαίο. Τα σετ ήταν 3 και στο κάθε ένα πραγματοποιούνταν 8-10 επαναλήψεις στο 60-75% της μίας μέγιστης επανάληψης. Οι παράμετροι που αξιολογήθηκαν πριν και μετά τα προγράμματα αποκατάστασης ήταν η ποιότητα ζωής, η δύναμη και κάποιες παράμετροι που προκύπτουν μέσα από την καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κόπωσης, όπως η μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου, το μέγιστο έργο στο οποίο αυτή επιτεύχθει, το σημείο στο οποίο γίνεται η μετάβαση στον αναερόβιο ουδό, ο κατά λεπτό αερισμός, η αναπνευστική εφεδρεία και η κλίση VE/VCO2. Η δύναμη ως παράμετρος έδειξε να βελτιώνεται σημαντικά στο συνδυαστικό πρόγραμμα. Η ποιότητα ζωής γενικά φάνηκε να επηρεάζεται θετικά στους ασθενείς συνολικά χωρίς όμως να υπάρχει διαφορά στα προγράμματα ξεχωριστά αλλά και μεταξύ τους. Παρόμοια αποτελέσματα προέκυψαν και στην πρώτη υποκατηγορία της ποιότητας ζωής και όταν αναλύθηκε ξεχωριστά (φυσική κατάσταση). Στην δεύτερη (συναισθηματική κατάσταση) φάνηκε η άσκηση να την βελτιώνει συνολικά αλλά και μέσω της συνδυαστικής. Διαφορά δεν φάνηκε στην διαλειμματική αεροβική. Σε ότι αφορά τις παραμέτρους της καρδιοαναπνευστικής δοκιμασίας κόπωσης διαφορά δεν βρέθηκε καμία διαφορά μεταξύ των προγραμμάτων στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου, την μέγιστη ισχύ, τον κατά λεπτό αερισμό, τον αναερόβο ουδό, την αναπνευστική εφεδρεία και την κλίση VE/VCO2. Ωστόσο, φάνηκε διαφορά πριν και μετά τα προγράμματα αποκατάστασης στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου, την μέγιστη ισχύ, τον κατά λεπτό αερισμό, τον αναερόβιο ουδό. Στην αναπνευστική εφεδρεία βρέθηκε διαφορά μόνο μετά την συνδυαστική άσκηση. Επομένως, βλέπουμε πως οι προσαρμογές της διαλειμματικής δεν χάνονται, όταν προσθέσουμε και την μυϊκή ενδυνάμωση. Αντιθέτως, έχουμε επιπλέον οφέλη με την αύξηση της μυϊκής δύναμης.","abstract_html":"Οι ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια έχουν εκπτώσεις στην ποιότητα ζωής, στην δύναμη αλλά και σε άλλες παραμέτρους φυσικής κατάστασης. Σκοπός της συγκεκριμένης έρευνας ήταν να εξετάσει ποιο είδος άσκησης έχει τις καλύτερες για αυτούς προσαρμογές. Συμμετείχαν 27 ασθενείς, οι οποίοι χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Το πρωτόκολλο ξεκινούσε με ποδηλάτηση για 3 λεπτά στο 50% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου. Αμέσως μετά, η μία έκανε ένα πρόγραμμα διαλειμματικής αεροβικής άσκησης (ΑΕΡ), το όποιο διαρκούσε 28 λεπτά. Ήταν χωρισμένο σε 4 κύκλους, όπου σε κάθε έναν ποδηλατούσαν 4 λεπτά στο 85% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου και 3 λεπτά στο 50%. Η δεύτερη (ΣΥΝ) έκανε 2 κύκλους 4:3 και μετά μία άσκηση ενδυνάμωσης για τον τετρακέφαλο και μία για τον δικέφαλο μηριαίο. Τα σετ ήταν 3 και στο κάθε ένα πραγματοποιούνταν 8-10 επαναλήψεις στο 60-75% της μίας μέγιστης επανάληψης. Οι παράμετροι που αξιολογήθηκαν πριν και μετά τα προγράμματα αποκατάστασης ήταν η ποιότητα ζωής, η δύναμη και κάποιες παράμετροι που προκύπτουν μέσα από την καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κόπωσης, όπως η μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου, το μέγιστο έργο στο οποίο αυτή επιτεύχθει, το σημείο στο οποίο γίνεται η μετάβαση στον αναερόβιο ουδό, ο κατά λεπτό αερισμός, η αναπνευστική εφεδρεία και η κλίση VE/VCO2. Η δύναμη ως παράμετρος έδειξε να βελτιώνεται σημαντικά στο συνδυαστικό πρόγραμμα. Η ποιότητα ζωής γενικά φάνηκε να επηρεάζεται θετικά στους ασθενείς συνολικά χωρίς όμως να υπάρχει διαφορά στα προγράμματα ξεχωριστά αλλά και μεταξύ τους. Παρόμοια αποτελέσματα προέκυψαν και στην πρώτη υποκατηγορία της ποιότητας ζωής και όταν αναλύθηκε ξεχωριστά (φυσική κατάσταση). Στην δεύτερη (συναισθηματική κατάσταση) φάνηκε η άσκηση να την βελτιώνει συνολικά αλλά και μέσω της συνδυαστικής. Διαφορά δεν φάνηκε στην διαλειμματική αεροβική. Σε ότι αφορά τις παραμέτρους της καρδιοαναπνευστικής δοκιμασίας κόπωσης διαφορά δεν βρέθηκε καμία διαφορά μεταξύ των προγραμμάτων στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου, την μέγιστη ισχύ, τον κατά λεπτό αερισμό, τον αναερόβο ουδό, την αναπνευστική εφεδρεία και την κλίση VE/VCO2. Ωστόσο, φάνηκε διαφορά πριν και μετά τα προγράμματα αποκατάστασης στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου, την μέγιστη ισχύ, τον κατά λεπτό αερισμό, τον αναερόβιο ουδό. Στην αναπνευστική εφεδρεία βρέθηκε διαφορά μόνο μετά την συνδυαστική άσκηση. Επομένως, βλέπουμε πως οι προσαρμογές της διαλειμματικής δεν χάνονται, όταν προσθέσουμε και την μυϊκή ενδυνάμωση. Αντιθέτως, έχουμε επιπλέον οφέλη με την αύξηση της μυϊκής δύναμης.","abstract_has_math":false,"creators":["Κριτσιώνης Αλέξανδρος","Kritsionis Alexandros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:19:18Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3232128"],"render_values":[{"text":"uoadl:3232128","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232128","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232128","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3232128","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κριτσιώνης Αλέξανδρος","Kritsionis Alexandros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3232128","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232128"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια έχουν εκπτώσεις στην ποιότητα ζωής, στην δύναμη αλλά και σε άλλες παραμέτρους φυσικής κατάστασης. Σκοπός της συγκεκριμένης έρευνας ήταν να εξετάσει ποιο είδος άσκησης έχει τις καλύτερες για αυτούς προσαρμογές. Συμμετείχαν 27 ασθενείς, οι οποίοι χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Το πρωτόκολλο ξεκινούσε με ποδηλάτηση για 3 λεπτά στο 50% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου. Αμέσως μετά, η μία έκανε ένα πρόγραμμα διαλειμματικής αεροβικής άσκησης (ΑΕΡ), το όποιο διαρκούσε 28 λεπτά. Ήταν χωρισμένο σε 4 κύκλους, όπου σε κάθε έναν ποδηλατούσαν 4 λεπτά στο 85% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου και 3 λεπτά στο 50%. Η δεύτερη (ΣΥΝ) έκανε 2 κύκλους 4:3 και μετά μία άσκηση ενδυνάμωσης για τον τετρακέφαλο και μία για τον δικέφαλο μηριαίο. Τα σετ ήταν 3 και στο κάθε ένα πραγματοποιούνταν 8-10 επαναλήψεις στο 60-75% της μίας μέγιστης επανάληψης. Οι παράμετροι που αξιολογήθηκαν πριν και μετά τα προγράμματα αποκατάστασης ήταν η ποιότητα ζωής, η δύναμη και κάποιες παράμετροι που προκύπτουν μέσα από την καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κόπωσης, όπως η μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου, το μέγιστο έργο στο οποίο αυτή επιτεύχθει, το σημείο στο οποίο γίνεται η μετάβαση στον αναερόβιο ουδό, ο κατά λεπτό αερισμός, η αναπνευστική εφεδρεία και η κλίση VE/VCO2. Η δύναμη ως παράμετρος έδειξε να βελτιώνεται σημαντικά στο συνδυαστικό πρόγραμμα. Η ποιότητα ζωής γενικά φάνηκε να επηρεάζεται θετικά στους ασθενείς συνολικά χωρίς όμως να υπάρχει διαφορά στα προγράμματα ξεχωριστά αλλά και μεταξύ τους. Παρόμοια αποτελέσματα προέκυψαν και στην πρώτη υποκατηγορία της ποιότητας ζωής και όταν αναλύθηκε ξεχωριστά (φυσική κατάσταση). Στην δεύτερη (συναισθηματική κατάσταση) φάνηκε η άσκηση να την βελτιώνει συνολικά αλλά και μέσω της συνδυαστικής. Διαφορά δεν φάνηκε στην διαλειμματική αεροβική. Σε ότι αφορά τις παραμέτρους της καρδιοαναπνευστικής δοκιμασίας κόπωσης διαφορά δεν βρέθηκε καμία διαφορά μεταξύ των προγραμμάτων στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου, την μέγιστη ισχύ, τον κατά λεπτό αερισμό, τον αναερόβο ουδό, την αναπνευστική εφεδρεία και την κλίση VE/VCO2. Ωστόσο, φάνηκε διαφορά πριν και μετά τα προγράμματα αποκατάστασης στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου, την μέγιστη ισχύ, τον κατά λεπτό αερισμό, τον αναερόβιο ουδό. Στην αναπνευστική εφεδρεία βρέθηκε διαφορά μόνο μετά την συνδυαστική άσκηση. Επομένως, βλέπουμε πως οι προσαρμογές της διαλειμματικής δεν χάνονται, όταν προσθέσουμε και την μυϊκή ενδυνάμωση. Αντιθέτως, έχουμε επιπλέον οφέλη με την αύξηση της μυϊκής δύναμης.","Patients with chronic heart failure face reductions in their quality of life, in strength and in other parameters of cardiopulmonary exercise testing. Aim of this study was to examine which of two rehabilitation programs is best for them. In this study 27 CHF patients participated. They were separated in two rehabilitation programs. The protocol was starting with a “warm-up” phase for 3 minutes at 50% of their VO2peak. Both programs trained for 28 minutes. The aerobic part of programs was consisted of interval training circles. Each circle was consisted of 4 minutes at 85% of VO2peak 3 minutes at 50% VO2peak. The first rehabilitation program (AER) had 4 circles. The second (COMB) had 2 circles and 2 extra exercises for strength training. One exercise for quadriceps and one exercise for biceps femoris for 3 sets of 8-10 repetitions at 60-75% of one maximum repetition. Parameters for evaluation before and after the rehabilitation programs were strength, quality of life, VO2peak, Watt, anaerobic threshold, VE, breathing reserve and VE/VCO2 slope. Strength showed a significant difference in the combined program. Quality of life was significant changed among all patients. No difference was found among the programs. Separating quality of life in two groups similar results were found. In first category, that was about physical activity, significance was found among all patients, but no change was found when groups were compared. In second category, about emotional situation, changes were found in both groups and in combined group separately. No significance was found in aerobic group. As for the parameters of cardiopulmonary exercise testing no significant changes were found between groups in VO2peak, watt, VE, AT, BR and VE/VCO2 slope. Changes were found in VO2peak, watt, VE, and AT in both groups, when compared separately. BR was found significant changed only in combined group. Summarizing, benefits from both groups were similar, but in the combined group we found a significant change in strength too, giving a small evidence about which program is better."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση του συνδυασμού αερόβιας άσκησης και μυϊκής ενδυνάμωσης σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κριτσιώνης Αλέξανδρος","Kritsionis Alexandros"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Οι ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια έχουν εκπτώσεις στην ποιότητα ζωής, στην δύναμη αλλά και σε άλλες παραμέτρους φυσικής κατάστασης. Σκοπός της συγκεκριμένης έρευνας ήταν να εξετάσει ποιο είδος άσκησης έχει τις καλύτερες για αυτούς προσαρμογές. Συμμετείχαν 27 ασθενείς, οι οποίοι χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Το πρωτόκολλο ξεκινούσε με ποδηλάτηση για 3 λεπτά στο 50% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου. Αμέσως μετά, η μία έκανε ένα πρόγραμμα διαλειμματικής αεροβικής άσκησης (ΑΕΡ), το όποιο διαρκούσε 28 λεπτά. Ήταν χωρισμένο σε 4 κύκλους, όπου σε κάθε έναν ποδηλατούσαν 4 λεπτά στο 85% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου και 3 λεπτά στο 50%. Η δεύτερη (ΣΥΝ) έκανε 2 κύκλους 4:3 και μετά μία άσκηση ενδυνάμωσης για τον τετρακέφαλο και μία για τον δικέφαλο μηριαίο. Τα σετ ήταν 3 και στο κάθε ένα πραγματοποιούνταν 8-10 επαναλήψεις στο 60-75% της μίας μέγιστης επανάληψης. Οι παράμετροι που αξιολογήθηκαν πριν και μετά τα προγράμματα αποκατάστασης ήταν η ποιότητα ζωής, η δύναμη και κάποιες παράμετροι που προκύπτουν μέσα από την καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κόπωσης, όπως η μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου, το μέγιστο έργο στο οποίο αυτή επιτεύχθει, το σημείο στο οποίο γίνεται η μετάβαση στον αναερόβιο ουδό, ο κατά λεπτό αερισμός, η αναπνευστική εφεδρεία και η κλίση VE/VCO2. Η δύναμη ως παράμετρος έδειξε να βελτιώνεται σημαντικά στο συνδυαστικό πρόγραμμα. Η ποιότητα ζωής γενικά φάνηκε να επηρεάζεται θετικά στους ασθενείς συνολικά χωρίς όμως να υπάρχει διαφορά στα προγράμματα ξεχωριστά αλλά και μεταξύ τους. Παρόμοια αποτελέσματα προέκυψαν και στην πρώτη υποκατηγορία της ποιότητας ζωής και όταν αναλύθηκε ξεχωριστά (φυσική κατάσταση). Στην δεύτερη (συναισθηματική κατάσταση) φάνηκε η άσκηση να την βελτιώνει συνολικά αλλά και μέσω της συνδυαστικής. Διαφορά δεν φάνηκε στην διαλειμματική αεροβική. Σε ότι αφορά τις παραμέτρους της καρδιοαναπνευστικής δοκιμασίας κόπωσης διαφορά δεν βρέθηκε καμία διαφορά μεταξύ των προγραμμάτων στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου, την μέγιστη ισχύ, τον κατά λεπτό αερισμό, τον αναερόβο ουδό, την αναπνευστική εφεδρεία και την κλίση VE/VCO2. Ωστόσο, φάνηκε διαφορά πριν και μετά τα προγράμματα αποκατάστασης στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου, την μέγιστη ισχύ, τον κατά λεπτό αερισμό, τον αναερόβιο ουδό. Στην αναπνευστική εφεδρεία βρέθηκε διαφορά μόνο μετά την συνδυαστική άσκηση. Επομένως, βλέπουμε πως οι προσαρμογές της διαλειμματικής δεν χάνονται, όταν προσθέσουμε και την μυϊκή ενδυνάμωση. Αντιθέτως, έχουμε επιπλέον οφέλη με την αύξηση της μυϊκής δύναμης.","Patients with chronic heart failure face reductions in their quality of life, in strength and in other parameters of cardiopulmonary exercise testing. Aim of this study was to examine which of two rehabilitation programs is best for them. In this study 27 CHF patients participated. They were separated in two rehabilitation programs. The protocol was starting with a “warm-up” phase for 3 minutes at 50% of their VO2peak. Both programs trained for 28 minutes. The aerobic part of programs was consisted of interval training circles. Each circle was consisted of 4 minutes at 85% of VO2peak 3 minutes at 50% VO2peak. The first rehabilitation program (AER) had 4 circles. The second (COMB) had 2 circles and 2 extra exercises for strength training. One exercise for quadriceps and one exercise for biceps femoris for 3 sets of 8-10 repetitions at 60-75% of one maximum repetition. Parameters for evaluation before and after the rehabilitation programs were strength, quality of life, VO2peak, Watt, anaerobic threshold, VE, breathing reserve and VE/VCO2 slope. Strength showed a significant difference in the combined program. Quality of life was significant changed among all patients. No difference was found among the programs. Separating quality of life in two groups similar results were found. In first category, that was about physical activity, significance was found among all patients, but no change was found when groups were compared. In second category, about emotional situation, changes were found in both groups and in combined group separately. No significance was found in aerobic group. As for the parameters of cardiopulmonary exercise testing no significant changes were found between groups in VO2peak, watt, VE, AT, BR and VE/VCO2 slope. Changes were found in VO2peak, watt, VE, and AT in both groups, when compared separately. BR was found significant changed only in combined group. Summarizing, benefits from both groups were similar, but in the combined group we found a significant change in strength too, giving a small evidence about which program is better."],"dc:identifier":["uoadl:3232128","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232128"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση του συνδυασμού αερόβιας άσκησης και μυϊκής ενδυνάμωσης σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:19:18Z"}