{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3232422"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3232422","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της διαλειμματικής έναντι της συνεχούς αερόβιας άσκησης σε ασθενείς με αρτηριακή υπέρταση. Μια συστηματική ανασκόπηση","abstract":"Εισαγωγή: Η αρτηριακή υπέρταση είναι ο σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου για καρδιαγγειακά νοσήματα και θνησιμότητα, που προσβάλει ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό ατόμων παγκοσμίως ετησίως. Η αερόβια άσκηση είναι ισχυρός προγνωστικός παράγοντας ως πρόληψη, διαχείριση και έλεγχο όλων των σταδίων της υπέρτασης. Σκοπός: Είναι να μελετηθεί η επίδραση της διαλειμματικής έναντι της συνεχούς αερόβιας άσκησης σε υπερτασικούς ασθενείς. Μεθοδολογία: Έγινε αναζήτηση στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubMed, ScienceDirect και PEDro, για ανεύρεση άρθρων χωρίς χρονικό περιορισμό και με ημερομηνία δημοσίευσης μέχρι το Νοέμβριο του 2021. Για την συγκεκριμένη συστηματική ανασκόπηση, η ποιοτική αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με την κλίμακα PEDro και διεξήχθη σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA 2009. Αποτελέσματα: Συνολικά κρίθηκαν κατάλληλες 11 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες. Αφορούσαν ενήλικες άνδρες και γυναίκες, όλοι ασθενείς με υπέρταση. Οι δοκιμασίες των προγραμμάτων άσκησης έγιναν σε στατικό – εργομετρικό ποδήλατο ή κυλιόμενο τάπητα και σε μια μελέτη με τη μορφή κολύμβησης. Η διάρκεια της κάθε συνεδρίας κυμαινόταν από 20’ έως 60’, η ένταση για την διαλλειμματική αερόβια άσκηση ήταν 80-90% και για την συνεχή αερόβια άσκηση 40-79%. Η διάρκεια των παρεμβάσεων διήρκησε από 1 έως 3 φορές την εβδομάδα και η αξιολόγηση της έντασης αξιολογήθηκε είτε με καρδιακούς σφυγμούς είτε με μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου. Κάποιες μελέτες, πέντε τον αριθμό, έδειξαν σημαντική στατιστική διαφορά της διαλειμματικής αερόβιας άσκησης έναντι της συνεχούς στην πτώση της υπέρτασης, τόσο στην διαστολική όσο και στην συστολική και μέση αρτηριακή πίεση σε ασθενείς. Συμπεράσματα: Όλες οι μελέτες εμφάνισαν τόσο για την διαλλειμματική όσο και τη συνεχής αερόβια άσκηση σαφείς ενδείξεις μειώσεις στην αρτηριακή πίεση σε ασθενείς με αρτηριακή υπέρταση. Συγκεκριμένα η διαλλειμματική αερόβια άσκηση συσχετίζεται με μεγαλύτερες βελτιώσεις στην μείωση της υπέρτασης από την συνεχή αερόβια.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η αρτηριακή υπέρταση είναι ο σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου για καρδιαγγειακά νοσήματα και θνησιμότητα, που προσβάλει ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό ατόμων παγκοσμίως ετησίως. Η αερόβια άσκηση είναι ισχυρός προγνωστικός παράγοντας ως πρόληψη, διαχείριση και έλεγχο όλων των σταδίων της υπέρτασης. Σκοπός: Είναι να μελετηθεί η επίδραση της διαλειμματικής έναντι της συνεχούς αερόβιας άσκησης σε υπερτασικούς ασθενείς. Μεθοδολογία: Έγινε αναζήτηση στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubMed, ScienceDirect και PEDro, για ανεύρεση άρθρων χωρίς χρονικό περιορισμό και με ημερομηνία δημοσίευσης μέχρι το Νοέμβριο του 2021. Για την συγκεκριμένη συστηματική ανασκόπηση, η ποιοτική αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με την κλίμακα PEDro και διεξήχθη σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA 2009. Αποτελέσματα: Συνολικά κρίθηκαν κατάλληλες 11 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες. Αφορούσαν ενήλικες άνδρες και γυναίκες, όλοι ασθενείς με υπέρταση. Οι δοκιμασίες των προγραμμάτων άσκησης έγιναν σε στατικό – εργομετρικό ποδήλατο ή κυλιόμενο τάπητα και σε μια μελέτη με τη μορφή κολύμβησης. Η διάρκεια της κάθε συνεδρίας κυμαινόταν από 20’ έως 60’, η ένταση για την διαλλειμματική αερόβια άσκηση ήταν 80-90% και για την συνεχή αερόβια άσκηση 40-79%. Η διάρκεια των παρεμβάσεων διήρκησε από 1 έως 3 φορές την εβδομάδα και η αξιολόγηση της έντασης αξιολογήθηκε είτε με καρδιακούς σφυγμούς είτε με μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου. Κάποιες μελέτες, πέντε τον αριθμό, έδειξαν σημαντική στατιστική διαφορά της διαλειμματικής αερόβιας άσκησης έναντι της συνεχούς στην πτώση της υπέρτασης, τόσο στην διαστολική όσο και στην συστολική και μέση αρτηριακή πίεση σε ασθενείς. Συμπεράσματα: Όλες οι μελέτες εμφάνισαν τόσο για την διαλλειμματική όσο και τη συνεχής αερόβια άσκηση σαφείς ενδείξεις μειώσεις στην αρτηριακή πίεση σε ασθενείς με αρτηριακή υπέρταση. Συγκεκριμένα η διαλλειμματική αερόβια άσκηση συσχετίζεται με μεγαλύτερες βελτιώσεις στην μείωση της υπέρτασης από την συνεχή αερόβια.","abstract_has_math":false,"creators":["Σερεμέτης Κωνσταντίνος","Seremetis Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:19:18Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3232422"],"render_values":[{"text":"uoadl:3232422","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232422","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232422","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3232422","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σερεμέτης Κωνσταντίνος","Seremetis Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3232422","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232422"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η αρτηριακή υπέρταση είναι ο σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου για καρδιαγγειακά νοσήματα και θνησιμότητα, που προσβάλει ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό ατόμων παγκοσμίως ετησίως. Η αερόβια άσκηση είναι ισχυρός προγνωστικός παράγοντας ως πρόληψη, διαχείριση και έλεγχο όλων των σταδίων της υπέρτασης. Σκοπός: Είναι να μελετηθεί η επίδραση της διαλειμματικής έναντι της συνεχούς αερόβιας άσκησης σε υπερτασικούς ασθενείς. Μεθοδολογία: Έγινε αναζήτηση στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubMed, ScienceDirect και PEDro, για ανεύρεση άρθρων χωρίς χρονικό περιορισμό και με ημερομηνία δημοσίευσης μέχρι το Νοέμβριο του 2021. Για την συγκεκριμένη συστηματική ανασκόπηση, η ποιοτική αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με την κλίμακα PEDro και διεξήχθη σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA 2009. Αποτελέσματα: Συνολικά κρίθηκαν κατάλληλες 11 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες. Αφορούσαν ενήλικες άνδρες και γυναίκες, όλοι ασθενείς με υπέρταση. Οι δοκιμασίες των προγραμμάτων άσκησης έγιναν σε στατικό – εργομετρικό ποδήλατο ή κυλιόμενο τάπητα και σε μια μελέτη με τη μορφή κολύμβησης. Η διάρκεια της κάθε συνεδρίας κυμαινόταν από 20’ έως 60’, η ένταση για την διαλλειμματική αερόβια άσκηση ήταν 80-90% και για την συνεχή αερόβια άσκηση 40-79%. Η διάρκεια των παρεμβάσεων διήρκησε από 1 έως 3 φορές την εβδομάδα και η αξιολόγηση της έντασης αξιολογήθηκε είτε με καρδιακούς σφυγμούς είτε με μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου. Κάποιες μελέτες, πέντε τον αριθμό, έδειξαν σημαντική στατιστική διαφορά της διαλειμματικής αερόβιας άσκησης έναντι της συνεχούς στην πτώση της υπέρτασης, τόσο στην διαστολική όσο και στην συστολική και μέση αρτηριακή πίεση σε ασθενείς. Συμπεράσματα: Όλες οι μελέτες εμφάνισαν τόσο για την διαλλειμματική όσο και τη συνεχής αερόβια άσκηση σαφείς ενδείξεις μειώσεις στην αρτηριακή πίεση σε ασθενείς με αρτηριακή υπέρταση. Συγκεκριμένα η διαλλειμματική αερόβια άσκηση συσχετίζεται με μεγαλύτερες βελτιώσεις στην μείωση της υπέρτασης από την συνεχή αερόβια.","Introduction: Hypertension is the leading risk factor for cardiovascular disease and mortality, affecting a fairly large percentage of people worldwide each year. Aerobic exercise is a strong diagnostic factor against hypertension with preventive, managing and controlling benefits in every stage of the disease. Objective: The aim of this paper is to study the effects of intermittent versus continuous aerobic exercise in hypertension patients. Methods: The research was conducted on the PubMed, ScienceDirect and PEDro electronic databases focusing on articles without limitation in publication time until November 2021. For this systematic review, the quality assessment was performed according to the PEDro scale and conducted in accordance with PRISMA instructions of 2009. Results: A total of 11 randomized controlled clinical trials were considered appropriate. They concerned men and women who were all patients with hypertension. The trial exercises of the training programs were performed on a static – ergometric bike or a treadmill but were also applied in swimming sessions. The duration of each session ranged from 20’ to 60’ and the intensity of the interval aerobic exercise reached 80-90% of the object’s ability while the continuous aerobic exercise ranged from 40-79% of the object’s ability. The interventions occurred 1 to 3 times on a weekly basis and the evaluation of the intensity of the program was performed either based on the heart rate or the maximum oxygen intake of the objects. Some studies (five in number) have shown a statistically important differentiation favoring interval aerobic exercise against continuous exercise in reducing hypertension- both diastolic and systolic- but also in average blood pressure in patients. Conclusions: All studies showed for both interval and continuous aerobic exercise provided improvements in blood pressure in patients with hypertension."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της διαλειμματικής έναντι της συνεχούς αερόβιας άσκησης σε ασθενείς με αρτηριακή υπέρταση. Μια συστηματική ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σερεμέτης Κωνσταντίνος","Seremetis Konstantinos"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η αρτηριακή υπέρταση είναι ο σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου για καρδιαγγειακά νοσήματα και θνησιμότητα, που προσβάλει ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό ατόμων παγκοσμίως ετησίως. Η αερόβια άσκηση είναι ισχυρός προγνωστικός παράγοντας ως πρόληψη, διαχείριση και έλεγχο όλων των σταδίων της υπέρτασης. Σκοπός: Είναι να μελετηθεί η επίδραση της διαλειμματικής έναντι της συνεχούς αερόβιας άσκησης σε υπερτασικούς ασθενείς. Μεθοδολογία: Έγινε αναζήτηση στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubMed, ScienceDirect και PEDro, για ανεύρεση άρθρων χωρίς χρονικό περιορισμό και με ημερομηνία δημοσίευσης μέχρι το Νοέμβριο του 2021. Για την συγκεκριμένη συστηματική ανασκόπηση, η ποιοτική αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με την κλίμακα PEDro και διεξήχθη σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA 2009. Αποτελέσματα: Συνολικά κρίθηκαν κατάλληλες 11 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες. Αφορούσαν ενήλικες άνδρες και γυναίκες, όλοι ασθενείς με υπέρταση. Οι δοκιμασίες των προγραμμάτων άσκησης έγιναν σε στατικό – εργομετρικό ποδήλατο ή κυλιόμενο τάπητα και σε μια μελέτη με τη μορφή κολύμβησης. Η διάρκεια της κάθε συνεδρίας κυμαινόταν από 20’ έως 60’, η ένταση για την διαλλειμματική αερόβια άσκηση ήταν 80-90% και για την συνεχή αερόβια άσκηση 40-79%. Η διάρκεια των παρεμβάσεων διήρκησε από 1 έως 3 φορές την εβδομάδα και η αξιολόγηση της έντασης αξιολογήθηκε είτε με καρδιακούς σφυγμούς είτε με μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου. Κάποιες μελέτες, πέντε τον αριθμό, έδειξαν σημαντική στατιστική διαφορά της διαλειμματικής αερόβιας άσκησης έναντι της συνεχούς στην πτώση της υπέρτασης, τόσο στην διαστολική όσο και στην συστολική και μέση αρτηριακή πίεση σε ασθενείς. Συμπεράσματα: Όλες οι μελέτες εμφάνισαν τόσο για την διαλλειμματική όσο και τη συνεχής αερόβια άσκηση σαφείς ενδείξεις μειώσεις στην αρτηριακή πίεση σε ασθενείς με αρτηριακή υπέρταση. Συγκεκριμένα η διαλλειμματική αερόβια άσκηση συσχετίζεται με μεγαλύτερες βελτιώσεις στην μείωση της υπέρτασης από την συνεχή αερόβια.","Introduction: Hypertension is the leading risk factor for cardiovascular disease and mortality, affecting a fairly large percentage of people worldwide each year. Aerobic exercise is a strong diagnostic factor against hypertension with preventive, managing and controlling benefits in every stage of the disease. Objective: The aim of this paper is to study the effects of intermittent versus continuous aerobic exercise in hypertension patients. Methods: The research was conducted on the PubMed, ScienceDirect and PEDro electronic databases focusing on articles without limitation in publication time until November 2021. For this systematic review, the quality assessment was performed according to the PEDro scale and conducted in accordance with PRISMA instructions of 2009. Results: A total of 11 randomized controlled clinical trials were considered appropriate. They concerned men and women who were all patients with hypertension. The trial exercises of the training programs were performed on a static – ergometric bike or a treadmill but were also applied in swimming sessions. The duration of each session ranged from 20’ to 60’ and the intensity of the interval aerobic exercise reached 80-90% of the object’s ability while the continuous aerobic exercise ranged from 40-79% of the object’s ability. The interventions occurred 1 to 3 times on a weekly basis and the evaluation of the intensity of the program was performed either based on the heart rate or the maximum oxygen intake of the objects. Some studies (five in number) have shown a statistically important differentiation favoring interval aerobic exercise against continuous exercise in reducing hypertension- both diastolic and systolic- but also in average blood pressure in patients. Conclusions: All studies showed for both interval and continuous aerobic exercise provided improvements in blood pressure in patients with hypertension."],"dc:identifier":["uoadl:3232422","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232422"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση της διαλειμματικής έναντι της συνεχούς αερόβιας άσκησης σε ασθενείς με αρτηριακή υπέρταση. Μια συστηματική ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:19:18Z"}