{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3232692"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3232692","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση παρακινητικής και μη παρακινητικής μουσικής σε άσκηση χαμηλής και μέγιστης έντασης","abstract":"Πληθώρα παραγόντων επηρεάζουν την ικανότητα για έργο και διαφέρουν ανάλογα με την ένταση, τη διάρκεια, το είδος της άσκησης και τις περιβαλλοντολογικές συνθήκες. Η αντιλαμβανόμενη κόπωση αποτελεί έναν σημαντικό ανασταλτικό παράγοντα που περιορίζει την άσκηση. To ψυχοβιολογικό μοντέλο του Marcora που βασίζεται στη θεωρία της έντασης της παρακίνησης του Bremh (motivational intensity theory) προτείνει πως η εξάντληση προκαλείται από μία συνειδητή λειτουργία. Η μουσική, ως περιφερειακό (ακουστικό) ερέθισμα και παράγοντας που αποσπά την προσοχή του ασκούμενου, τελικά αυξάνει την απόδοση. Η πλειοψηφία των δεδομένων αναφέρεται σε άσκηση έντασης κοντά στο δεύτερο αναπνευστικό κατώφλι, ενώ τα ευρήματα και οι μελέτες σε άσκηση υψηλής και πολύ υψηλής έντασης είναι περιορισμένα. Η συγκεκριμένη μελέτη έχει ως κύριο σκοπό την διερεύνηση της επίδρασης του είδους μουσικής (παρακινητικής και μη-παρακινητικής) σε άσκηση χαμηλής έντασης (VTI; Ventilatory threshold I) και σε άσκηση πολύ υψηλής έντασης (120% PPO; Peak power output).Συμμετείχαν 8 δοκιμαζόμενοι φυσικά δραστήριοι ηλικίας 23.5±2.5 ετών με εμπειρία σε εξαντλητικού τύπου άσκηση. Το πειραματικό πρωτόκολλο πραγματοποιήθηκε σε τέσσερις φάσεις. Στην πρώτη, έγινε η αξιολόγηση της παρακινητικότητας μουσικών κομματιών από τον δοκιμαζόμενο και ακολούθησε η διαδικασία προσδιορισμού της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου και του μέγιστου παραγόμενου έργου σε κυκλοεργόμετρο. Στις επόμενες τρείς επισκέψεις οι δοκιμαζόμενοι παρέμεναν για δέκα λεπτά σε κατάσταση ηρεμίας, έπειτα ακολουθούσε ήπια άσκηση είκοσι λεπτών στο πρώτο αναπνευστικό κατώφλι, και τέλος η υπερμέγιστη προσπάθεια στο 120% PPO (Peak power output). Οι πειραματικές συνθήκες ήταν με παρακινητική μουσική (ΠΜ), με μη παρακινητική μουσική (ΜΜ) και χωρίς μουσική (ΧΜ). Κατά την διάρκεια των μετρήσεων καταγράφονταν συνεχώς παράμετροι καρδιαγγειακές, αναπνευστικές, καθώς και εγκεφαλικής οξυγόνωσης. Επίσης, πριν και μετά την κάθε προσπάθεια συμπληρωνόταν το ερωτηματολόγιο διάθεσης του Πανεπιστημίου Brunel. H στατιστική ανάλυση έγινε με διακύμανση μονής και διπλής κατεύθυνσης (οne and two way ANOVA) με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις (Συνθήκη x Χρόνος). Για τις ψυχολογικές παραμέτρους πραγματοποιήθηκε μη παραμετρική ανάλυση Wilcoxon-Test. Στην κατάσταση ηρεμίας, η αρτηριακή πίεση ήταν σημαντικά αυξημένη σε σχέση με το χρόνο στην ΜΜ σε σχέση με την ΧΜ συνθήκη (p<0.05). Στην ήπια άσκηση, η αρτηριακή πίεση ήταν μειωμένη στην συνθήκη ΠΜ σε σχέση με την ΜΜ (p<0.05). Στην υπερμέγιστη άσκηση, αυξήθηκε σημαντικά ο χρόνος έως εξάντλησης στην ΠΜ σε σχέση με τις άλλες δύο συνθήκες (p<0.05). H αντιλαμβανόμενη κόπωση ήταν μειωμένη στην ΠΜ συνθήκη σε σχέση με τις ΧΜ και ΜΜ συνθήκες τόσο στην περιφέρεια όσο και στην αναπνοή (p<0.05). H αναπνευστική συχνότητα ήταν αυξημένη στην συνθήκη με την ΠΜ σε σχέση με την ΧΜ συνθήκη (p<0.05). H παρακινητική μουσική βελτίωσε την απόδοση στην υπερμέγιστη προσπάθεια μειώνοντας την αντιλαμβανόμενη κόπωση. Επίσης, η μη παρακινητική μουσική δεν μείωσε την απόδοση σε σχέση με την συνθήκη χωρίς μουσική στο υπερμέγιστο έργο.","abstract_html":"Πληθώρα παραγόντων επηρεάζουν την ικανότητα για έργο και διαφέρουν ανάλογα με την ένταση, τη διάρκεια, το είδος της άσκησης και τις περιβαλλοντολογικές συνθήκες. Η αντιλαμβανόμενη κόπωση αποτελεί έναν σημαντικό ανασταλτικό παράγοντα που περιορίζει την άσκηση. To ψυχοβιολογικό μοντέλο του Marcora που βασίζεται στη θεωρία της έντασης της παρακίνησης του Bremh (motivational intensity theory) προτείνει πως η εξάντληση προκαλείται από μία συνειδητή λειτουργία. Η μουσική, ως περιφερειακό (ακουστικό) ερέθισμα και παράγοντας που αποσπά την προσοχή του ασκούμενου, τελικά αυξάνει την απόδοση. Η πλειοψηφία των δεδομένων αναφέρεται σε άσκηση έντασης κοντά στο δεύτερο αναπνευστικό κατώφλι, ενώ τα ευρήματα και οι μελέτες σε άσκηση υψηλής και πολύ υψηλής έντασης είναι περιορισμένα. Η συγκεκριμένη μελέτη έχει ως κύριο σκοπό την διερεύνηση της επίδρασης του είδους μουσικής (παρακινητικής και μη-παρακινητικής) σε άσκηση χαμηλής έντασης (VTI; Ventilatory threshold I) και σε άσκηση πολύ υψηλής έντασης (120% PPO; Peak power output).Συμμετείχαν 8 δοκιμαζόμενοι φυσικά δραστήριοι ηλικίας 23.5±2.5 ετών με εμπειρία σε εξαντλητικού τύπου άσκηση. Το πειραματικό πρωτόκολλο πραγματοποιήθηκε σε τέσσερις φάσεις. Στην πρώτη, έγινε η αξιολόγηση της παρακινητικότητας μουσικών κομματιών από τον δοκιμαζόμενο και ακολούθησε η διαδικασία προσδιορισμού της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου και του μέγιστου παραγόμενου έργου σε κυκλοεργόμετρο. Στις επόμενες τρείς επισκέψεις οι δοκιμαζόμενοι παρέμεναν για δέκα λεπτά σε κατάσταση ηρεμίας, έπειτα ακολουθούσε ήπια άσκηση είκοσι λεπτών στο πρώτο αναπνευστικό κατώφλι, και τέλος η υπερμέγιστη προσπάθεια στο 120% PPO (Peak power output). Οι πειραματικές συνθήκες ήταν με παρακινητική μουσική (ΠΜ), με μη παρακινητική μουσική (ΜΜ) και χωρίς μουσική (ΧΜ). Κατά την διάρκεια των μετρήσεων καταγράφονταν συνεχώς παράμετροι καρδιαγγειακές, αναπνευστικές, καθώς και εγκεφαλικής οξυγόνωσης. Επίσης, πριν και μετά την κάθε προσπάθεια συμπληρωνόταν το ερωτηματολόγιο διάθεσης του Πανεπιστημίου Brunel. H στατιστική ανάλυση έγινε με διακύμανση μονής και διπλής κατεύθυνσης (οne and two way ANOVA) με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις (Συνθήκη x Χρόνος). Για τις ψυχολογικές παραμέτρους πραγματοποιήθηκε μη παραμετρική ανάλυση Wilcoxon-Test. Στην κατάσταση ηρεμίας, η αρτηριακή πίεση ήταν σημαντικά αυξημένη σε σχέση με το χρόνο στην ΜΜ σε σχέση με την ΧΜ συνθήκη (p&lt;0.05). Στην ήπια άσκηση, η αρτηριακή πίεση ήταν μειωμένη στην συνθήκη ΠΜ σε σχέση με την ΜΜ (p&lt;0.05). Στην υπερμέγιστη άσκηση, αυξήθηκε σημαντικά ο χρόνος έως εξάντλησης στην ΠΜ σε σχέση με τις άλλες δύο συνθήκες (p&lt;0.05). H αντιλαμβανόμενη κόπωση ήταν μειωμένη στην ΠΜ συνθήκη σε σχέση με τις ΧΜ και ΜΜ συνθήκες τόσο στην περιφέρεια όσο και στην αναπνοή (p&lt;0.05). H αναπνευστική συχνότητα ήταν αυξημένη στην συνθήκη με την ΠΜ σε σχέση με την ΧΜ συνθήκη (p&lt;0.05). H παρακινητική μουσική βελτίωσε την απόδοση στην υπερμέγιστη προσπάθεια μειώνοντας την αντιλαμβανόμενη κόπωση. Επίσης, η μη παρακινητική μουσική δεν μείωσε την απόδοση σε σχέση με την συνθήκη χωρίς μουσική στο υπερμέγιστο έργο.","abstract_has_math":false,"creators":["Λακέας Παναγιώτης","Lakeas Panagiotis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:19:20Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3232692"],"render_values":[{"text":"uoadl:3232692","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232692","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232692","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3232692","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λακέας Παναγιώτης","Lakeas Panagiotis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3232692","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232692"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Πληθώρα παραγόντων επηρεάζουν την ικανότητα για έργο και διαφέρουν ανάλογα με την ένταση, τη διάρκεια, το είδος της άσκησης και τις περιβαλλοντολογικές συνθήκες. Η αντιλαμβανόμενη κόπωση αποτελεί έναν σημαντικό ανασταλτικό παράγοντα που περιορίζει την άσκηση. To ψυχοβιολογικό μοντέλο του Marcora που βασίζεται στη θεωρία της έντασης της παρακίνησης του Bremh (motivational intensity theory) προτείνει πως η εξάντληση προκαλείται από μία συνειδητή λειτουργία. Η μουσική, ως περιφερειακό (ακουστικό) ερέθισμα και παράγοντας που αποσπά την προσοχή του ασκούμενου, τελικά αυξάνει την απόδοση. Η πλειοψηφία των δεδομένων αναφέρεται σε άσκηση έντασης κοντά στο δεύτερο αναπνευστικό κατώφλι, ενώ τα ευρήματα και οι μελέτες σε άσκηση υψηλής και πολύ υψηλής έντασης είναι περιορισμένα. Η συγκεκριμένη μελέτη έχει ως κύριο σκοπό την διερεύνηση της επίδρασης του είδους μουσικής (παρακινητικής και μη-παρακινητικής) σε άσκηση χαμηλής έντασης (VTI; Ventilatory threshold I) και σε άσκηση πολύ υψηλής έντασης (120% PPO; Peak power output).Συμμετείχαν 8 δοκιμαζόμενοι φυσικά δραστήριοι ηλικίας 23.5±2.5 ετών με εμπειρία σε εξαντλητικού τύπου άσκηση. Το πειραματικό πρωτόκολλο πραγματοποιήθηκε σε τέσσερις φάσεις. Στην πρώτη, έγινε η αξιολόγηση της παρακινητικότητας μουσικών κομματιών από τον δοκιμαζόμενο και ακολούθησε η διαδικασία προσδιορισμού της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου και του μέγιστου παραγόμενου έργου σε κυκλοεργόμετρο. Στις επόμενες τρείς επισκέψεις οι δοκιμαζόμενοι παρέμεναν για δέκα λεπτά σε κατάσταση ηρεμίας, έπειτα ακολουθούσε ήπια άσκηση είκοσι λεπτών στο πρώτο αναπνευστικό κατώφλι, και τέλος η υπερμέγιστη προσπάθεια στο 120% PPO (Peak power output). Οι πειραματικές συνθήκες ήταν με παρακινητική μουσική (ΠΜ), με μη παρακινητική μουσική (ΜΜ) και χωρίς μουσική (ΧΜ). Κατά την διάρκεια των μετρήσεων καταγράφονταν συνεχώς παράμετροι καρδιαγγειακές, αναπνευστικές, καθώς και εγκεφαλικής οξυγόνωσης. Επίσης, πριν και μετά την κάθε προσπάθεια συμπληρωνόταν το ερωτηματολόγιο διάθεσης του Πανεπιστημίου Brunel. H στατιστική ανάλυση έγινε με διακύμανση μονής και διπλής κατεύθυνσης (οne and two way ANOVA) με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις (Συνθήκη x Χρόνος). Για τις ψυχολογικές παραμέτρους πραγματοποιήθηκε μη παραμετρική ανάλυση Wilcoxon-Test. Στην κατάσταση ηρεμίας, η αρτηριακή πίεση ήταν σημαντικά αυξημένη σε σχέση με το χρόνο στην ΜΜ σε σχέση με την ΧΜ συνθήκη (p<0.05). Στην ήπια άσκηση, η αρτηριακή πίεση ήταν μειωμένη στην συνθήκη ΠΜ σε σχέση με την ΜΜ (p<0.05). Στην υπερμέγιστη άσκηση, αυξήθηκε σημαντικά ο χρόνος έως εξάντλησης στην ΠΜ σε σχέση με τις άλλες δύο συνθήκες (p<0.05). H αντιλαμβανόμενη κόπωση ήταν μειωμένη στην ΠΜ συνθήκη σε σχέση με τις ΧΜ και ΜΜ συνθήκες τόσο στην περιφέρεια όσο και στην αναπνοή (p<0.05). H αναπνευστική συχνότητα ήταν αυξημένη στην συνθήκη με την ΠΜ σε σχέση με την ΧΜ συνθήκη (p<0.05). H παρακινητική μουσική βελτίωσε την απόδοση στην υπερμέγιστη προσπάθεια μειώνοντας την αντιλαμβανόμενη κόπωση. Επίσης, η μη παρακινητική μουσική δεν μείωσε την απόδοση σε σχέση με την συνθήκη χωρίς μουσική στο υπερμέγιστο έργο.","Various factors affect the ability of a person to perform and vary depending on the intensity, duration, type of exercise and environmental conditions. Perceived exertion is an important inhibitory factor that limits exercise. Marcora's psychobiological model based on Bremh's motivational intensity theory proposes that exhaustion is caused by a conscious function. Triggering the position that \"any physiological or psychological factor that affects the perception of effort will also affect aerobic performance\", music, as a peripheral stimulus (auditory stimulus) and a distracting factor of the trainee, finally improves performance. The majority of data refer to intense exercise near the second respiratory threshold, while findings and studies in high and very high intensity exercise are limited. The main purpose of this study was to investigate the effect of music (motivational and de-motivational) on low-intensity exercise (VTI) and very high-intensity exercise (120% PPO) performance. Eight physically active participants 23.5±2.5 yrs. of age with experience in exhausting type of exercise participated in the study. The experimental design consisted of four visits at the laboratory. In the first visit, the motivational music of the tracks was evaluated by the participants and maximum oxygen uptake, as well as, maximum power output in a cycle ergometer were determined. For the next three visits, participants were resting for ten minutes, followed by a twenty-minute low intensity-exercise on the first respiratory threshold, and finally a maximum effort of 120% PPO (Peak power output). The experimental conditions were: with motivational music (M), with non-motivational music (DM) and without music (WM). Cardiovascular, respiratory and cerebral oxygenation parameters were continuously recorded during the measurements. The Brunel University mood state questionnaire was also completed before and after each attempt. The statistical analysis was performed with one-way and two-way analysis of variance (ANOVA) with repeated measurements (Condition x Time). The Wilcoxon-Test non-parametric analysis was performed for psychological parameters. At rest, blood pressure was significantly increased over time in the de-motivational music compared to the motivational music condition (p<0.05). In mild exercise, blood pressure was lower in M condition than in DM condition (p<0.05). In the supra-maximum exercise, the time to exhaustion in the M condition was significantly increased compared to the other two conditions (p<0.05). Perceived exertion was reduced in M condition relative to WM and DM conditions both in the periphery (legs) and respiration (p <0.05). Respiratory rate was increased in the condition with M in relation to the WM condition (p<0.05). Motivational music increased performance at maximum effort by reducing perceived fatigue in both the peripheral and the central component (respiration). In addition, de-motivational music did not impair performance, as it was expected, compared to the condition without music at maximal effort."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση παρακινητικής και μη παρακινητικής μουσικής σε άσκηση χαμηλής και μέγιστης έντασης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λακέας Παναγιώτης","Lakeas Panagiotis"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Πληθώρα παραγόντων επηρεάζουν την ικανότητα για έργο και διαφέρουν ανάλογα με την ένταση, τη διάρκεια, το είδος της άσκησης και τις περιβαλλοντολογικές συνθήκες. Η αντιλαμβανόμενη κόπωση αποτελεί έναν σημαντικό ανασταλτικό παράγοντα που περιορίζει την άσκηση. To ψυχοβιολογικό μοντέλο του Marcora που βασίζεται στη θεωρία της έντασης της παρακίνησης του Bremh (motivational intensity theory) προτείνει πως η εξάντληση προκαλείται από μία συνειδητή λειτουργία. Η μουσική, ως περιφερειακό (ακουστικό) ερέθισμα και παράγοντας που αποσπά την προσοχή του ασκούμενου, τελικά αυξάνει την απόδοση. Η πλειοψηφία των δεδομένων αναφέρεται σε άσκηση έντασης κοντά στο δεύτερο αναπνευστικό κατώφλι, ενώ τα ευρήματα και οι μελέτες σε άσκηση υψηλής και πολύ υψηλής έντασης είναι περιορισμένα. Η συγκεκριμένη μελέτη έχει ως κύριο σκοπό την διερεύνηση της επίδρασης του είδους μουσικής (παρακινητικής και μη-παρακινητικής) σε άσκηση χαμηλής έντασης (VTI; Ventilatory threshold I) και σε άσκηση πολύ υψηλής έντασης (120% PPO; Peak power output).Συμμετείχαν 8 δοκιμαζόμενοι φυσικά δραστήριοι ηλικίας 23.5±2.5 ετών με εμπειρία σε εξαντλητικού τύπου άσκηση. Το πειραματικό πρωτόκολλο πραγματοποιήθηκε σε τέσσερις φάσεις. Στην πρώτη, έγινε η αξιολόγηση της παρακινητικότητας μουσικών κομματιών από τον δοκιμαζόμενο και ακολούθησε η διαδικασία προσδιορισμού της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου και του μέγιστου παραγόμενου έργου σε κυκλοεργόμετρο. Στις επόμενες τρείς επισκέψεις οι δοκιμαζόμενοι παρέμεναν για δέκα λεπτά σε κατάσταση ηρεμίας, έπειτα ακολουθούσε ήπια άσκηση είκοσι λεπτών στο πρώτο αναπνευστικό κατώφλι, και τέλος η υπερμέγιστη προσπάθεια στο 120% PPO (Peak power output). Οι πειραματικές συνθήκες ήταν με παρακινητική μουσική (ΠΜ), με μη παρακινητική μουσική (ΜΜ) και χωρίς μουσική (ΧΜ). Κατά την διάρκεια των μετρήσεων καταγράφονταν συνεχώς παράμετροι καρδιαγγειακές, αναπνευστικές, καθώς και εγκεφαλικής οξυγόνωσης. Επίσης, πριν και μετά την κάθε προσπάθεια συμπληρωνόταν το ερωτηματολόγιο διάθεσης του Πανεπιστημίου Brunel. H στατιστική ανάλυση έγινε με διακύμανση μονής και διπλής κατεύθυνσης (οne and two way ANOVA) με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις (Συνθήκη x Χρόνος). Για τις ψυχολογικές παραμέτρους πραγματοποιήθηκε μη παραμετρική ανάλυση Wilcoxon-Test. Στην κατάσταση ηρεμίας, η αρτηριακή πίεση ήταν σημαντικά αυξημένη σε σχέση με το χρόνο στην ΜΜ σε σχέση με την ΧΜ συνθήκη (p<0.05). Στην ήπια άσκηση, η αρτηριακή πίεση ήταν μειωμένη στην συνθήκη ΠΜ σε σχέση με την ΜΜ (p<0.05). Στην υπερμέγιστη άσκηση, αυξήθηκε σημαντικά ο χρόνος έως εξάντλησης στην ΠΜ σε σχέση με τις άλλες δύο συνθήκες (p<0.05). H αντιλαμβανόμενη κόπωση ήταν μειωμένη στην ΠΜ συνθήκη σε σχέση με τις ΧΜ και ΜΜ συνθήκες τόσο στην περιφέρεια όσο και στην αναπνοή (p<0.05). H αναπνευστική συχνότητα ήταν αυξημένη στην συνθήκη με την ΠΜ σε σχέση με την ΧΜ συνθήκη (p<0.05). H παρακινητική μουσική βελτίωσε την απόδοση στην υπερμέγιστη προσπάθεια μειώνοντας την αντιλαμβανόμενη κόπωση. Επίσης, η μη παρακινητική μουσική δεν μείωσε την απόδοση σε σχέση με την συνθήκη χωρίς μουσική στο υπερμέγιστο έργο.","Various factors affect the ability of a person to perform and vary depending on the intensity, duration, type of exercise and environmental conditions. Perceived exertion is an important inhibitory factor that limits exercise. Marcora's psychobiological model based on Bremh's motivational intensity theory proposes that exhaustion is caused by a conscious function. Triggering the position that \"any physiological or psychological factor that affects the perception of effort will also affect aerobic performance\", music, as a peripheral stimulus (auditory stimulus) and a distracting factor of the trainee, finally improves performance. The majority of data refer to intense exercise near the second respiratory threshold, while findings and studies in high and very high intensity exercise are limited. The main purpose of this study was to investigate the effect of music (motivational and de-motivational) on low-intensity exercise (VTI) and very high-intensity exercise (120% PPO) performance. Eight physically active participants 23.5±2.5 yrs. of age with experience in exhausting type of exercise participated in the study. The experimental design consisted of four visits at the laboratory. In the first visit, the motivational music of the tracks was evaluated by the participants and maximum oxygen uptake, as well as, maximum power output in a cycle ergometer were determined. For the next three visits, participants were resting for ten minutes, followed by a twenty-minute low intensity-exercise on the first respiratory threshold, and finally a maximum effort of 120% PPO (Peak power output). The experimental conditions were: with motivational music (M), with non-motivational music (DM) and without music (WM). Cardiovascular, respiratory and cerebral oxygenation parameters were continuously recorded during the measurements. The Brunel University mood state questionnaire was also completed before and after each attempt. The statistical analysis was performed with one-way and two-way analysis of variance (ANOVA) with repeated measurements (Condition x Time). The Wilcoxon-Test non-parametric analysis was performed for psychological parameters. At rest, blood pressure was significantly increased over time in the de-motivational music compared to the motivational music condition (p<0.05). In mild exercise, blood pressure was lower in M condition than in DM condition (p<0.05). In the supra-maximum exercise, the time to exhaustion in the M condition was significantly increased compared to the other two conditions (p<0.05). Perceived exertion was reduced in M condition relative to WM and DM conditions both in the periphery (legs) and respiration (p <0.05). Respiratory rate was increased in the condition with M in relation to the WM condition (p<0.05). Motivational music increased performance at maximum effort by reducing perceived fatigue in both the peripheral and the central component (respiration). In addition, de-motivational music did not impair performance, as it was expected, compared to the condition without music at maximal effort."],"dc:identifier":["uoadl:3232692","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232692"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση παρακινητικής και μη παρακινητικής μουσικής σε άσκηση χαμηλής και μέγιστης έντασης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:19:20Z"}