{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3232983"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3232983","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Investigating the role of TNFR2 in CNS remyelination","abstract":"Η Πολλαπλή Σκλήρυνση (ΠΣ) είναι μια χρόνια φλεγμονώδης νόσος του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ), που χαρακτηρίζεται από προοδευτική απομυελίνωση των νευρικών κυττάρων και επηρεάζει περισσότερους από 2.8 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως. Στα αρχικά στάδια της ασθένειας, η επαναμυελίνωση δρα αποτελεσματικά και είναι απαραίτητη για την επαναφορά της φυσιολογικής λειτουργίας των νευρώνων. Ωστόσο, η διαδικασία αυτή γίνεται σταδιακά λιγότερο αποδοτική, γεγονός που οδηγεί στην επιδείνωση της παθολογίας. Μέχρι στιγμής, υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία σχετικά με μηχανισμούς που διέπουν αυτές τις διεργασίες, παρ' όλα αυτά, είναι γνωστό ότι η επαναμυελίνωση πραγματοποιείται από Νευρικά Βλαστικά Κύτταρα (ΝΒΚ – Neural Stem Cells) και Πρόδρομα Ολιγοδενδροκύτταρα (ΠΟ – Oligodendrocyte Progenitor Cells). Οι λόγοι πίσω από την αποτυχημένη επαναμυελίνωση δεν έχουν διελευκανθεί: Θα μπορούσε να οφείλεται σε εξάντληση των ΝΒΚ και των ΠΟ, προβληματική μετανάστευση των ΠΟ σε περιοχές που έχουν επηρεαστεί ή αναποτελεσματική ωρίμανση τους σε ώριμα ολιγοδενδροκύτταρα. Τα ΝΒΚ βρίσκονται κοντά στα αγγεία, και μελέτες έχουν δείξει ότι τα ενδοθηλιακά κύτταρα (ΕΚ – Endothelial Cells) μπορούν να επηρεάσουν το πολλαπλασιασμό, την διαφοροποίηση και την μετανάστευση τους μέσω διαφόρων σηματοδοτικών μορίων. Σε αυτή την μελέτη, εστιάσαμε σε ένα συγκεκριμένο microRNA (miRNA) του ΚΝΣ, με ισχυρή αντι-φλεγμονώδη δράση, που ρυθμίζει διάφορες σημαντικές κυτταρικές διεργασίες, όπως το πολλαπλασιασμό, τη διαφοροποίηση και την ωρίμανση των ΝΒΚ. Υποθέτουμε ότι η λειτουργία του ελέγχεται από το σηματοδοτικό μονοπάτι του Παράγοντα Νέκρωσης Όγκων α (TNFα – Tumor Necrosis Factor α), μιας κυτταροκίνης με θεμελιώδη ρόλο στην παθολογία της ΠΣ, αφού οδηγεί σε απομυελίνωση και καταστροφή του αιματοεγκεφαλικού φραγμού, καθώς και σε προβληματική επαναμυελίνωση. Χρησιμοποιήθηκε το ζωικό μοντέλο της ΠΣ, η Πειραματική Αυτοάνοση Εγκεφαλομυελίτιδα (Experimental Autoimmune Encephalomyelitis), αποδεικνύοντας ότι η ολική ή η ενδοθηλιακή διαγραφή του υποδοχέα 2 του TNF (TNFR2) οδηγεί σε επιδεινούμενη, μη αναστρέψιμη (χωρίς την περίοδο της ύφεσης) παθολογία. Σε αυτή την φάση της νόσου και κατά την απουσία του TNFR2, τα επίπεδα του συγκεκριμένου miRNA είναι μειώμενα, υποδεικνύοντας πως ο TNFR2 είναι απαραίτητος για την ρύθμιση των επιπέδων έκφρασης του, καθώς και για την πρόοδο της νόσου. Συνολικά, στόχο της μελέτης αποτέλεσε η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο η σηματοδότηση μέσω του υποδοχέα TNFR2 στα ενδοθηλιακά κύτταρα προωθεί την επαγωγή της επαναμυελίνωσης έπειτα από την αλληλεπίδραση τους με τα ΝΒΚ. Η κατανόηση των σηματοδοτικών μονοπατιών και των αλληλεπιδράσεων των διαφόρων κυτταρικών πληθυσμών είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων που θα οδηγήσουν στην επαναμυελίνωση του ΚΝΣ, όχι μόνο στην ΠΣ, αλλά σε διάφορες νευροεκφυλιστικές νόσους.","abstract_html":"Η Πολλαπλή Σκλήρυνση (ΠΣ) είναι μια χρόνια φλεγμονώδης νόσος του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ), που χαρακτηρίζεται από προοδευτική απομυελίνωση των νευρικών κυττάρων και επηρεάζει περισσότερους από 2.8 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως. Στα αρχικά στάδια της ασθένειας, η επαναμυελίνωση δρα αποτελεσματικά και είναι απαραίτητη για την επαναφορά της φυσιολογικής λειτουργίας των νευρώνων. Ωστόσο, η διαδικασία αυτή γίνεται σταδιακά λιγότερο αποδοτική, γεγονός που οδηγεί στην επιδείνωση της παθολογίας. Μέχρι στιγμής, υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία σχετικά με μηχανισμούς που διέπουν αυτές τις διεργασίες, παρ&#x27; όλα αυτά, είναι γνωστό ότι η επαναμυελίνωση πραγματοποιείται από Νευρικά Βλαστικά Κύτταρα (ΝΒΚ – Neural Stem Cells) και Πρόδρομα Ολιγοδενδροκύτταρα (ΠΟ – Oligodendrocyte Progenitor Cells). Οι λόγοι πίσω από την αποτυχημένη επαναμυελίνωση δεν έχουν διελευκανθεί: Θα μπορούσε να οφείλεται σε εξάντληση των ΝΒΚ και των ΠΟ, προβληματική μετανάστευση των ΠΟ σε περιοχές που έχουν επηρεαστεί ή αναποτελεσματική ωρίμανση τους σε ώριμα ολιγοδενδροκύτταρα. Τα ΝΒΚ βρίσκονται κοντά στα αγγεία, και μελέτες έχουν δείξει ότι τα ενδοθηλιακά κύτταρα (ΕΚ – Endothelial Cells) μπορούν να επηρεάσουν το πολλαπλασιασμό, την διαφοροποίηση και την μετανάστευση τους μέσω διαφόρων σηματοδοτικών μορίων. Σε αυτή την μελέτη, εστιάσαμε σε ένα συγκεκριμένο microRNA (miRNA) του ΚΝΣ, με ισχυρή αντι-φλεγμονώδη δράση, που ρυθμίζει διάφορες σημαντικές κυτταρικές διεργασίες, όπως το πολλαπλασιασμό, τη διαφοροποίηση και την ωρίμανση των ΝΒΚ. Υποθέτουμε ότι η λειτουργία του ελέγχεται από το σηματοδοτικό μονοπάτι του Παράγοντα Νέκρωσης Όγκων α (TNFα – Tumor Necrosis Factor α), μιας κυτταροκίνης με θεμελιώδη ρόλο στην παθολογία της ΠΣ, αφού οδηγεί σε απομυελίνωση και καταστροφή του αιματοεγκεφαλικού φραγμού, καθώς και σε προβληματική επαναμυελίνωση. Χρησιμοποιήθηκε το ζωικό μοντέλο της ΠΣ, η Πειραματική Αυτοάνοση Εγκεφαλομυελίτιδα (Experimental Autoimmune Encephalomyelitis), αποδεικνύοντας ότι η ολική ή η ενδοθηλιακή διαγραφή του υποδοχέα 2 του TNF (TNFR2) οδηγεί σε επιδεινούμενη, μη αναστρέψιμη (χωρίς την περίοδο της ύφεσης) παθολογία. Σε αυτή την φάση της νόσου και κατά την απουσία του TNFR2, τα επίπεδα του συγκεκριμένου miRNA είναι μειώμενα, υποδεικνύοντας πως ο TNFR2 είναι απαραίτητος για την ρύθμιση των επιπέδων έκφρασης του, καθώς και για την πρόοδο της νόσου. Συνολικά, στόχο της μελέτης αποτέλεσε η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο η σηματοδότηση μέσω του υποδοχέα TNFR2 στα ενδοθηλιακά κύτταρα προωθεί την επαγωγή της επαναμυελίνωσης έπειτα από την αλληλεπίδραση τους με τα ΝΒΚ. Η κατανόηση των σηματοδοτικών μονοπατιών και των αλληλεπιδράσεων των διαφόρων κυτταρικών πληθυσμών είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων που θα οδηγήσουν στην επαναμυελίνωση του ΚΝΣ, όχι μόνο στην ΠΣ, αλλά σε διάφορες νευροεκφυλιστικές νόσους.","abstract_has_math":false,"creators":["Γιαννέλος Αντώνιος","Giannelos Antonios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:19:22Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3232983"],"render_values":[{"text":"uoadl:3232983","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232983","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232983","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3232983","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γιαννέλος Αντώνιος","Giannelos Antonios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3232983","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232983"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Πολλαπλή Σκλήρυνση (ΠΣ) είναι μια χρόνια φλεγμονώδης νόσος του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ), που χαρακτηρίζεται από προοδευτική απομυελίνωση των νευρικών κυττάρων και επηρεάζει περισσότερους από 2.8 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως. Στα αρχικά στάδια της ασθένειας, η επαναμυελίνωση δρα αποτελεσματικά και είναι απαραίτητη για την επαναφορά της φυσιολογικής λειτουργίας των νευρώνων. Ωστόσο, η διαδικασία αυτή γίνεται σταδιακά λιγότερο αποδοτική, γεγονός που οδηγεί στην επιδείνωση της παθολογίας. Μέχρι στιγμής, υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία σχετικά με μηχανισμούς που διέπουν αυτές τις διεργασίες, παρ' όλα αυτά, είναι γνωστό ότι η επαναμυελίνωση πραγματοποιείται από Νευρικά Βλαστικά Κύτταρα (ΝΒΚ – Neural Stem Cells) και Πρόδρομα Ολιγοδενδροκύτταρα (ΠΟ – Oligodendrocyte Progenitor Cells). Οι λόγοι πίσω από την αποτυχημένη επαναμυελίνωση δεν έχουν διελευκανθεί: Θα μπορούσε να οφείλεται σε εξάντληση των ΝΒΚ και των ΠΟ, προβληματική μετανάστευση των ΠΟ σε περιοχές που έχουν επηρεαστεί ή αναποτελεσματική ωρίμανση τους σε ώριμα ολιγοδενδροκύτταρα. Τα ΝΒΚ βρίσκονται κοντά στα αγγεία, και μελέτες έχουν δείξει ότι τα ενδοθηλιακά κύτταρα (ΕΚ – Endothelial Cells) μπορούν να επηρεάσουν το πολλαπλασιασμό, την διαφοροποίηση και την μετανάστευση τους μέσω διαφόρων σηματοδοτικών μορίων. Σε αυτή την μελέτη, εστιάσαμε σε ένα συγκεκριμένο microRNA (miRNA) του ΚΝΣ, με ισχυρή αντι-φλεγμονώδη δράση, που ρυθμίζει διάφορες σημαντικές κυτταρικές διεργασίες, όπως το πολλαπλασιασμό, τη διαφοροποίηση και την ωρίμανση των ΝΒΚ. Υποθέτουμε ότι η λειτουργία του ελέγχεται από το σηματοδοτικό μονοπάτι του Παράγοντα Νέκρωσης Όγκων α (TNFα – Tumor Necrosis Factor α), μιας κυτταροκίνης με θεμελιώδη ρόλο στην παθολογία της ΠΣ, αφού οδηγεί σε απομυελίνωση και καταστροφή του αιματοεγκεφαλικού φραγμού, καθώς και σε προβληματική επαναμυελίνωση. Χρησιμοποιήθηκε το ζωικό μοντέλο της ΠΣ, η Πειραματική Αυτοάνοση Εγκεφαλομυελίτιδα (Experimental Autoimmune Encephalomyelitis), αποδεικνύοντας ότι η ολική ή η ενδοθηλιακή διαγραφή του υποδοχέα 2 του TNF (TNFR2) οδηγεί σε επιδεινούμενη, μη αναστρέψιμη (χωρίς την περίοδο της ύφεσης) παθολογία. Σε αυτή την φάση της νόσου και κατά την απουσία του TNFR2, τα επίπεδα του συγκεκριμένου miRNA είναι μειώμενα, υποδεικνύοντας πως ο TNFR2 είναι απαραίτητος για την ρύθμιση των επιπέδων έκφρασης του, καθώς και για την πρόοδο της νόσου. Συνολικά, στόχο της μελέτης αποτέλεσε η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο η σηματοδότηση μέσω του υποδοχέα TNFR2 στα ενδοθηλιακά κύτταρα προωθεί την επαγωγή της επαναμυελίνωσης έπειτα από την αλληλεπίδραση τους με τα ΝΒΚ. Η κατανόηση των σηματοδοτικών μονοπατιών και των αλληλεπιδράσεων των διαφόρων κυτταρικών πληθυσμών είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων που θα οδηγήσουν στην επαναμυελίνωση του ΚΝΣ, όχι μόνο στην ΠΣ, αλλά σε διάφορες νευροεκφυλιστικές νόσους.","Multiple Sclerosis (MS) is a debilitating disease of the central nervous system (CNS), characterized by progressive demyelination of neurons, affecting more than 2.8 million individuals worldwide. Remyelination can spontaneously occur and is necessary to ensure the recovery of physiological activity in neuronal cells. Nonetheless, MS patients display a progressive reduction in remyelination capacity, which results in regeneration failure and aggravation of the pathology. Currently, limited evidence is available on the mechanisms that govern these processes, yet, it is known that remyelination is mediated by Neural Stem Cells (NSCs) and Oligodendrocyte Precursor cells (OPCs) and leads to phases of recovery called remissions. The reason behind remyelination failure remains elusive: it could be due to NSC / OPC pool exhaustion, problematic OPC migration to the demyelinated areas or ineffective OPC maturation to myelinating oligodendrocytes. In the neurovascular niche, NSCs are contiguous to the vasculature, and research has shown that ECs can greatly influence their proliferation, differentiation and migration via several mediators. In this study, we focus on a brain-specific microRNA with anti-inflammatory potential, which regulates key processes, such as NSC proliferation, differentiation and maturation. We hypothesize that miRNA's function is affected by the Tumor Necrosis Factor (TNF-TNFR) signaling, a major cytokine with cardinal role in MS pathology, leading to impaired remyelination. To this end, we have used the Experimental Autoimmune Encephalomyelitis (EAE) disease model, the mouse model of MS, and we have demonstrated that total and endothelial cell- specific TNFR2 ablation (TNFR2DD and TNFR2ECKO respectively) results in aggravated non-remitting disease compared to control mice (TNFR2FF); During EAE remission, the levels of this miRNA were reduced in the absence of TNFR2, either total or endothelial cell-specific, indicating that endothelial TNFR2 is indispensable for the induction of remyelination and disease progression. Overall, we have set the foundation to understand how TNFR2 signaling via ECs facilitates the induction of remyelination through interactions with NSCs, with ultimate aim the development of therapeutic strategies that could potentially induce CNS regeneration, not only for MS, but for a number of neurodegenerative conditions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Investigating the role of TNFR2 in CNS remyelination"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γιαννέλος Αντώνιος","Giannelos Antonios"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η Πολλαπλή Σκλήρυνση (ΠΣ) είναι μια χρόνια φλεγμονώδης νόσος του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ), που χαρακτηρίζεται από προοδευτική απομυελίνωση των νευρικών κυττάρων και επηρεάζει περισσότερους από 2.8 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως. Στα αρχικά στάδια της ασθένειας, η επαναμυελίνωση δρα αποτελεσματικά και είναι απαραίτητη για την επαναφορά της φυσιολογικής λειτουργίας των νευρώνων. Ωστόσο, η διαδικασία αυτή γίνεται σταδιακά λιγότερο αποδοτική, γεγονός που οδηγεί στην επιδείνωση της παθολογίας. Μέχρι στιγμής, υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία σχετικά με μηχανισμούς που διέπουν αυτές τις διεργασίες, παρ' όλα αυτά, είναι γνωστό ότι η επαναμυελίνωση πραγματοποιείται από Νευρικά Βλαστικά Κύτταρα (ΝΒΚ – Neural Stem Cells) και Πρόδρομα Ολιγοδενδροκύτταρα (ΠΟ – Oligodendrocyte Progenitor Cells). Οι λόγοι πίσω από την αποτυχημένη επαναμυελίνωση δεν έχουν διελευκανθεί: Θα μπορούσε να οφείλεται σε εξάντληση των ΝΒΚ και των ΠΟ, προβληματική μετανάστευση των ΠΟ σε περιοχές που έχουν επηρεαστεί ή αναποτελεσματική ωρίμανση τους σε ώριμα ολιγοδενδροκύτταρα. Τα ΝΒΚ βρίσκονται κοντά στα αγγεία, και μελέτες έχουν δείξει ότι τα ενδοθηλιακά κύτταρα (ΕΚ – Endothelial Cells) μπορούν να επηρεάσουν το πολλαπλασιασμό, την διαφοροποίηση και την μετανάστευση τους μέσω διαφόρων σηματοδοτικών μορίων. Σε αυτή την μελέτη, εστιάσαμε σε ένα συγκεκριμένο microRNA (miRNA) του ΚΝΣ, με ισχυρή αντι-φλεγμονώδη δράση, που ρυθμίζει διάφορες σημαντικές κυτταρικές διεργασίες, όπως το πολλαπλασιασμό, τη διαφοροποίηση και την ωρίμανση των ΝΒΚ. Υποθέτουμε ότι η λειτουργία του ελέγχεται από το σηματοδοτικό μονοπάτι του Παράγοντα Νέκρωσης Όγκων α (TNFα – Tumor Necrosis Factor α), μιας κυτταροκίνης με θεμελιώδη ρόλο στην παθολογία της ΠΣ, αφού οδηγεί σε απομυελίνωση και καταστροφή του αιματοεγκεφαλικού φραγμού, καθώς και σε προβληματική επαναμυελίνωση. Χρησιμοποιήθηκε το ζωικό μοντέλο της ΠΣ, η Πειραματική Αυτοάνοση Εγκεφαλομυελίτιδα (Experimental Autoimmune Encephalomyelitis), αποδεικνύοντας ότι η ολική ή η ενδοθηλιακή διαγραφή του υποδοχέα 2 του TNF (TNFR2) οδηγεί σε επιδεινούμενη, μη αναστρέψιμη (χωρίς την περίοδο της ύφεσης) παθολογία. Σε αυτή την φάση της νόσου και κατά την απουσία του TNFR2, τα επίπεδα του συγκεκριμένου miRNA είναι μειώμενα, υποδεικνύοντας πως ο TNFR2 είναι απαραίτητος για την ρύθμιση των επιπέδων έκφρασης του, καθώς και για την πρόοδο της νόσου. Συνολικά, στόχο της μελέτης αποτέλεσε η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο η σηματοδότηση μέσω του υποδοχέα TNFR2 στα ενδοθηλιακά κύτταρα προωθεί την επαγωγή της επαναμυελίνωσης έπειτα από την αλληλεπίδραση τους με τα ΝΒΚ. Η κατανόηση των σηματοδοτικών μονοπατιών και των αλληλεπιδράσεων των διαφόρων κυτταρικών πληθυσμών είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων που θα οδηγήσουν στην επαναμυελίνωση του ΚΝΣ, όχι μόνο στην ΠΣ, αλλά σε διάφορες νευροεκφυλιστικές νόσους.","Multiple Sclerosis (MS) is a debilitating disease of the central nervous system (CNS), characterized by progressive demyelination of neurons, affecting more than 2.8 million individuals worldwide. Remyelination can spontaneously occur and is necessary to ensure the recovery of physiological activity in neuronal cells. Nonetheless, MS patients display a progressive reduction in remyelination capacity, which results in regeneration failure and aggravation of the pathology. Currently, limited evidence is available on the mechanisms that govern these processes, yet, it is known that remyelination is mediated by Neural Stem Cells (NSCs) and Oligodendrocyte Precursor cells (OPCs) and leads to phases of recovery called remissions. The reason behind remyelination failure remains elusive: it could be due to NSC / OPC pool exhaustion, problematic OPC migration to the demyelinated areas or ineffective OPC maturation to myelinating oligodendrocytes. In the neurovascular niche, NSCs are contiguous to the vasculature, and research has shown that ECs can greatly influence their proliferation, differentiation and migration via several mediators. In this study, we focus on a brain-specific microRNA with anti-inflammatory potential, which regulates key processes, such as NSC proliferation, differentiation and maturation. We hypothesize that miRNA's function is affected by the Tumor Necrosis Factor (TNF-TNFR) signaling, a major cytokine with cardinal role in MS pathology, leading to impaired remyelination. To this end, we have used the Experimental Autoimmune Encephalomyelitis (EAE) disease model, the mouse model of MS, and we have demonstrated that total and endothelial cell- specific TNFR2 ablation (TNFR2DD and TNFR2ECKO respectively) results in aggravated non-remitting disease compared to control mice (TNFR2FF); During EAE remission, the levels of this miRNA were reduced in the absence of TNFR2, either total or endothelial cell-specific, indicating that endothelial TNFR2 is indispensable for the induction of remyelination and disease progression. Overall, we have set the foundation to understand how TNFR2 signaling via ECs facilitates the induction of remyelination through interactions with NSCs, with ultimate aim the development of therapeutic strategies that could potentially induce CNS regeneration, not only for MS, but for a number of neurodegenerative conditions."],"dc:identifier":["uoadl:3232983","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3232983"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Investigating the role of TNFR2 in CNS remyelination"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:19:22Z"}