{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3237224"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3237224","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Association of multiple sclerosis with LILRA3","abstract":"Εισαγωγή Η σκλήρυνση κατά πλάκας (ΣΚΠ) αποτελεί αυτοάνοσο νόσημα του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ) με αδιευκρίνιστη γενετική προδιάθεση. Ο διαλυτός υποδοχέας Leukocyte immunoglobulin-like receptor A3 (LILRA3, 19q13) έχει συσχετιστεί με την ΣΚΠ καθώς φέρει διαγραφή 6,7kb που δρα ως παράγοντας κινδύνου για τη νόσο σε Γερμανούς και Ισπανούς αλλά όχι σε Πολωνούς ασθενείς με ΣΚΠ. Άλλα αυτοάνοσα νοσήματα όπως ο ερυθηματώδης νευροψυχιατρικός λύκος προσβάλουν το ΚΝΣ και σε πρώιμα στάδια η διαφοροποίηση τους από την ΣΚΠ αποτελεί πρόκληση. Σκοπός της μελέτης Στόχος είναι η διερεύνηση του ρόλου του LILRA3 γονοτύπου με την ΣΚΠ και η σύγκριση των πιθανών ευρημάτων με μια ομάδα ασθενών, με συστηματικά αυτοάνοσα νοσήματα που προσβάλουν το ΚΝΣ, οι οποίοι δεν πληρούν τα διαγνωστικά κριτήρια για ΣΚΠ. Μέθοδοι 200 ασθενείς με αδιάγνωστο πρώτο απομυελινωτικό επεισόδιο του ΚΝΣ, που εισήχθησαν στο Νευρολογικό Τμήμα του Αιγινητείου Νοσοκομείου, έλαβαν τελική διάγνωση, βάσει προκαθορισμένων κριτηρίων, για ΣΚΠ ή αυτοάνοση νόσο του ΚΝΣ (μη ΣΚΠ/CNS-Autoimmune). Ο γονότυπος του LILRA3 ελέγχθηκε με PCR, σε 157 ΣΚΠ και 40 CNS-autoimmune ασθενείς. Αποτελέσματα Ενώ παρατηρήθηκε μειωμένη συχνότητα ετεροζύγων γονοτύπων του LILRA3 (WT/DEL) μεταξύ ΣΚΠ και υγιών μαρτύρων (3.9% vs 7.3%, p=0.037), τέτοια διαφορά δεν διαπιστώθηκε μεταξύ CNS-autoimmune ασθενών και μαρτύρων (5.2% vs 7.3%, p=0.610). Οι ετερόζυγοι (WT/DEL) ασθενείς με ΣΚΠ εμφανίζουν χαμηλότερο αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων συγκριτικά με τους ομόζυγους (WT/WT) (6,796/μl vs 8,619/μl, p=0.037). Συμπεράσματα Η διαγραφή του LILRA3 παρέχει προστασία έναντι της ΣΚΠ αλλά όχι έναντι άλλης αυτοάνοσης νόσου του ΚΝΣ, επομένως το LILRA3 πιθανώς να συμβάλλει στη διαφοροποίηση μεταξύ των κλινικών οντοτήτων.","abstract_html":"Εισαγωγή Η σκλήρυνση κατά πλάκας (ΣΚΠ) αποτελεί αυτοάνοσο νόσημα του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ) με αδιευκρίνιστη γενετική προδιάθεση. Ο διαλυτός υποδοχέας Leukocyte immunoglobulin-like receptor A3 (LILRA3, 19q13) έχει συσχετιστεί με την ΣΚΠ καθώς φέρει διαγραφή 6,7kb που δρα ως παράγοντας κινδύνου για τη νόσο σε Γερμανούς και Ισπανούς αλλά όχι σε Πολωνούς ασθενείς με ΣΚΠ. Άλλα αυτοάνοσα νοσήματα όπως ο ερυθηματώδης νευροψυχιατρικός λύκος προσβάλουν το ΚΝΣ και σε πρώιμα στάδια η διαφοροποίηση τους από την ΣΚΠ αποτελεί πρόκληση. Σκοπός της μελέτης Στόχος είναι η διερεύνηση του ρόλου του LILRA3 γονοτύπου με την ΣΚΠ και η σύγκριση των πιθανών ευρημάτων με μια ομάδα ασθενών, με συστηματικά αυτοάνοσα νοσήματα που προσβάλουν το ΚΝΣ, οι οποίοι δεν πληρούν τα διαγνωστικά κριτήρια για ΣΚΠ. Μέθοδοι 200 ασθενείς με αδιάγνωστο πρώτο απομυελινωτικό επεισόδιο του ΚΝΣ, που εισήχθησαν στο Νευρολογικό Τμήμα του Αιγινητείου Νοσοκομείου, έλαβαν τελική διάγνωση, βάσει προκαθορισμένων κριτηρίων, για ΣΚΠ ή αυτοάνοση νόσο του ΚΝΣ (μη ΣΚΠ/CNS-Autoimmune). Ο γονότυπος του LILRA3 ελέγχθηκε με PCR, σε 157 ΣΚΠ και 40 CNS-autoimmune ασθενείς. Αποτελέσματα Ενώ παρατηρήθηκε μειωμένη συχνότητα ετεροζύγων γονοτύπων του LILRA3 (WT/DEL) μεταξύ ΣΚΠ και υγιών μαρτύρων (3.9% vs 7.3%, p=0.037), τέτοια διαφορά δεν διαπιστώθηκε μεταξύ CNS-autoimmune ασθενών και μαρτύρων (5.2% vs 7.3%, p=0.610). Οι ετερόζυγοι (WT/DEL) ασθενείς με ΣΚΠ εμφανίζουν χαμηλότερο αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων συγκριτικά με τους ομόζυγους (WT/WT) (6,796/μl vs 8,619/μl, p=0.037). Συμπεράσματα Η διαγραφή του LILRA3 παρέχει προστασία έναντι της ΣΚΠ αλλά όχι έναντι άλλης αυτοάνοσης νόσου του ΚΝΣ, επομένως το LILRA3 πιθανώς να συμβάλλει στη διαφοροποίηση μεταξύ των κλινικών οντοτήτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Ραφτοπούλου Σύλβια","Raftopoulou Sylvia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:19:56Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3237224"],"render_values":[{"text":"uoadl:3237224","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237224","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237224","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3237224","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ραφτοπούλου Σύλβια","Raftopoulou Sylvia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3237224","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237224"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή Η σκλήρυνση κατά πλάκας (ΣΚΠ) αποτελεί αυτοάνοσο νόσημα του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ) με αδιευκρίνιστη γενετική προδιάθεση. Ο διαλυτός υποδοχέας Leukocyte immunoglobulin-like receptor A3 (LILRA3, 19q13) έχει συσχετιστεί με την ΣΚΠ καθώς φέρει διαγραφή 6,7kb που δρα ως παράγοντας κινδύνου για τη νόσο σε Γερμανούς και Ισπανούς αλλά όχι σε Πολωνούς ασθενείς με ΣΚΠ. Άλλα αυτοάνοσα νοσήματα όπως ο ερυθηματώδης νευροψυχιατρικός λύκος προσβάλουν το ΚΝΣ και σε πρώιμα στάδια η διαφοροποίηση τους από την ΣΚΠ αποτελεί πρόκληση. Σκοπός της μελέτης Στόχος είναι η διερεύνηση του ρόλου του LILRA3 γονοτύπου με την ΣΚΠ και η σύγκριση των πιθανών ευρημάτων με μια ομάδα ασθενών, με συστηματικά αυτοάνοσα νοσήματα που προσβάλουν το ΚΝΣ, οι οποίοι δεν πληρούν τα διαγνωστικά κριτήρια για ΣΚΠ. Μέθοδοι 200 ασθενείς με αδιάγνωστο πρώτο απομυελινωτικό επεισόδιο του ΚΝΣ, που εισήχθησαν στο Νευρολογικό Τμήμα του Αιγινητείου Νοσοκομείου, έλαβαν τελική διάγνωση, βάσει προκαθορισμένων κριτηρίων, για ΣΚΠ ή αυτοάνοση νόσο του ΚΝΣ (μη ΣΚΠ/CNS-Autoimmune). Ο γονότυπος του LILRA3 ελέγχθηκε με PCR, σε 157 ΣΚΠ και 40 CNS-autoimmune ασθενείς. Αποτελέσματα Ενώ παρατηρήθηκε μειωμένη συχνότητα ετεροζύγων γονοτύπων του LILRA3 (WT/DEL) μεταξύ ΣΚΠ και υγιών μαρτύρων (3.9% vs 7.3%, p=0.037), τέτοια διαφορά δεν διαπιστώθηκε μεταξύ CNS-autoimmune ασθενών και μαρτύρων (5.2% vs 7.3%, p=0.610). Οι ετερόζυγοι (WT/DEL) ασθενείς με ΣΚΠ εμφανίζουν χαμηλότερο αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων συγκριτικά με τους ομόζυγους (WT/WT) (6,796/μl vs 8,619/μl, p=0.037). Συμπεράσματα Η διαγραφή του LILRA3 παρέχει προστασία έναντι της ΣΚΠ αλλά όχι έναντι άλλης αυτοάνοσης νόσου του ΚΝΣ, επομένως το LILRA3 πιθανώς να συμβάλλει στη διαφοροποίηση μεταξύ των κλινικών οντοτήτων.","Background Multiple Sclerosis (MS) is an autoimmune disease affecting the CNS with multifactorial aetiology while the genetic susceptibility to MS is only partially explained. The soluble leukocyte immunoglobulin-like receptor A3 (LILRA3, 19q13) has been associated with MS as it carries a 6.7kb deletion which acts as a risk factor for MS in German and Spanish but not in Polish patients. Interestingly, other autoimmune diseases such as neuropsychiatric lupus erythematosus affect the CNS while at early stages the differentiation of MS from other autoimmune diseases affecting the CNS is difficult. Aims We aim to correlate the genotype frequency of LILRA3 with MS in a Greek patient cohort. In addition, we aim to compare these findings against a patient cohort presenting with systemic autoimmune diseases with CNS involvement who do not fulfil the criteria for MS diagnosis. Furthermore, we will correlate the LILRA3 genotype frequencies with clinical, laboratory and imaging evidence for the two patient cohorts. Methods 200 consecutive patients with undiagnosed first untreated CNS demyelinating episode, admitted to the Neurology Department, Aeginition Hospital, National and Kapodistrian University of Athens, have undergone full clinical, laboratory and imaging evaluation. All patients have been revaluated at 6 and 12 months. At 12 months, a final diagnosis has been attributed to each patient according to previously established criteria for MS or CNS autoimmune disease (non-MS). Using PCR typing, deficiency of LILRA3 was examined in 400 HC, 157 MS and 40 CNS systemic autoimmune patients of Caucasian Greek origin. Results Heterozygous LILRA3 genotypes were less prevalent in MS patients (3.9%) than in blood donors (7.3%; P=0.037) and CNS autoimmune patients (5.2%, p=0.610). LILRA3 heterozygosity was associated with lower white blood cell counts (6,697 vs 8,348 per μl) in all patients cohorts combined, a finding which was also verified upon further stratification of the MS cohort into WT/WT and WT/DEL whereby lower WBCs counts were observed in the heterozygous strata (6,796 vs 8,619, p=0.037). Conclusion LILRA3 deficiency was found to confer protection for MS in the Greek population and hence the wild-type variant is likely risk factor for MS."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Association of multiple sclerosis with LILRA3"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ραφτοπούλου Σύλβια","Raftopoulou Sylvia"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Εισαγωγή Η σκλήρυνση κατά πλάκας (ΣΚΠ) αποτελεί αυτοάνοσο νόσημα του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ) με αδιευκρίνιστη γενετική προδιάθεση. Ο διαλυτός υποδοχέας Leukocyte immunoglobulin-like receptor A3 (LILRA3, 19q13) έχει συσχετιστεί με την ΣΚΠ καθώς φέρει διαγραφή 6,7kb που δρα ως παράγοντας κινδύνου για τη νόσο σε Γερμανούς και Ισπανούς αλλά όχι σε Πολωνούς ασθενείς με ΣΚΠ. Άλλα αυτοάνοσα νοσήματα όπως ο ερυθηματώδης νευροψυχιατρικός λύκος προσβάλουν το ΚΝΣ και σε πρώιμα στάδια η διαφοροποίηση τους από την ΣΚΠ αποτελεί πρόκληση. Σκοπός της μελέτης Στόχος είναι η διερεύνηση του ρόλου του LILRA3 γονοτύπου με την ΣΚΠ και η σύγκριση των πιθανών ευρημάτων με μια ομάδα ασθενών, με συστηματικά αυτοάνοσα νοσήματα που προσβάλουν το ΚΝΣ, οι οποίοι δεν πληρούν τα διαγνωστικά κριτήρια για ΣΚΠ. Μέθοδοι 200 ασθενείς με αδιάγνωστο πρώτο απομυελινωτικό επεισόδιο του ΚΝΣ, που εισήχθησαν στο Νευρολογικό Τμήμα του Αιγινητείου Νοσοκομείου, έλαβαν τελική διάγνωση, βάσει προκαθορισμένων κριτηρίων, για ΣΚΠ ή αυτοάνοση νόσο του ΚΝΣ (μη ΣΚΠ/CNS-Autoimmune). Ο γονότυπος του LILRA3 ελέγχθηκε με PCR, σε 157 ΣΚΠ και 40 CNS-autoimmune ασθενείς. Αποτελέσματα Ενώ παρατηρήθηκε μειωμένη συχνότητα ετεροζύγων γονοτύπων του LILRA3 (WT/DEL) μεταξύ ΣΚΠ και υγιών μαρτύρων (3.9% vs 7.3%, p=0.037), τέτοια διαφορά δεν διαπιστώθηκε μεταξύ CNS-autoimmune ασθενών και μαρτύρων (5.2% vs 7.3%, p=0.610). Οι ετερόζυγοι (WT/DEL) ασθενείς με ΣΚΠ εμφανίζουν χαμηλότερο αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων συγκριτικά με τους ομόζυγους (WT/WT) (6,796/μl vs 8,619/μl, p=0.037). Συμπεράσματα Η διαγραφή του LILRA3 παρέχει προστασία έναντι της ΣΚΠ αλλά όχι έναντι άλλης αυτοάνοσης νόσου του ΚΝΣ, επομένως το LILRA3 πιθανώς να συμβάλλει στη διαφοροποίηση μεταξύ των κλινικών οντοτήτων.","Background Multiple Sclerosis (MS) is an autoimmune disease affecting the CNS with multifactorial aetiology while the genetic susceptibility to MS is only partially explained. The soluble leukocyte immunoglobulin-like receptor A3 (LILRA3, 19q13) has been associated with MS as it carries a 6.7kb deletion which acts as a risk factor for MS in German and Spanish but not in Polish patients. Interestingly, other autoimmune diseases such as neuropsychiatric lupus erythematosus affect the CNS while at early stages the differentiation of MS from other autoimmune diseases affecting the CNS is difficult. Aims We aim to correlate the genotype frequency of LILRA3 with MS in a Greek patient cohort. In addition, we aim to compare these findings against a patient cohort presenting with systemic autoimmune diseases with CNS involvement who do not fulfil the criteria for MS diagnosis. Furthermore, we will correlate the LILRA3 genotype frequencies with clinical, laboratory and imaging evidence for the two patient cohorts. Methods 200 consecutive patients with undiagnosed first untreated CNS demyelinating episode, admitted to the Neurology Department, Aeginition Hospital, National and Kapodistrian University of Athens, have undergone full clinical, laboratory and imaging evaluation. All patients have been revaluated at 6 and 12 months. At 12 months, a final diagnosis has been attributed to each patient according to previously established criteria for MS or CNS autoimmune disease (non-MS). Using PCR typing, deficiency of LILRA3 was examined in 400 HC, 157 MS and 40 CNS systemic autoimmune patients of Caucasian Greek origin. Results Heterozygous LILRA3 genotypes were less prevalent in MS patients (3.9%) than in blood donors (7.3%; P=0.037) and CNS autoimmune patients (5.2%, p=0.610). LILRA3 heterozygosity was associated with lower white blood cell counts (6,697 vs 8,348 per μl) in all patients cohorts combined, a finding which was also verified upon further stratification of the MS cohort into WT/WT and WT/DEL whereby lower WBCs counts were observed in the heterozygous strata (6,796 vs 8,619, p=0.037). Conclusion LILRA3 deficiency was found to confer protection for MS in the Greek population and hence the wild-type variant is likely risk factor for MS."],"dc:identifier":["uoadl:3237224","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237224"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Association of multiple sclerosis with LILRA3"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:19:56Z"}