{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3237621"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3237621","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Γονιδιωματική μελέτη της αυτοφαγίας στα Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα","abstract":"Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (MΔΣ) είναι μια ομάδα κλωνικών διαταραχών αιμοποιητικών βλαστοκυττάρων, η οποία χαρακτηρίζεται από αναποτελεσματική αιμοποίηση που οδηγεί σε κυτταροπενία και σημαντικό κίνδυνο εξέλιξης σε οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ) που εμφανίζεται κυρίως στους ηλικιωμένους. Η αρχική βλάβη εμφανίζεται στο επίπεδο του αιμοποιητικού βλαστοκυττάρου, το οποίο αποκτά «αναπτυξιακό πλεονέκτημα» σε σχέση με τα υπόλοιπα κύτταρα, με αποτέλεσμα το σχηματισμό κλώνου παθολογικών κυττάρων. Η συμβατική προγνωστική κατάταξη των ΜΔΣ βασίζεται στην έκταση της κυτταροπενίας, στο ποσοστό διήθησης των δυσπλαστικών κυττάρων στον μυελό των οστών και στις καρυοτυπικές ανωμαλίες. Η παθοφυσιολογία των MΔΣ και η εξέλιξή τους σε ΟΜΛ περιλαμβάνει κυτταρογενετικές, γενετικές και επιγενετικές εκτροπές. Η αυτοφαγία είναι ένα διατηρημένο σύστημα αυτοαποδόμησης που είναι κρίσιμο για τη διατήρηση της κυτταρικής ομοιόστασης σε συνθήκες στρες και παίζει σημαντικό ρόλο στην προσαρμογή στην έλλειψη θρεπτικών στοιχείων, στην επιβίωση των κυττάρων, στην ανοσία, στην ανάπτυξη και στον καρκίνο. Συγκεκριμένα, στον καρκίνο, η αυτοφαγία παίζει διττό ρόλο, αναστέλλοντας την έναρξη του όγκου αλλά και υποστηρίζοντας την εξέλιξη του όγκου. Η απορρύθμιση της αυτοφαγίας παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των MΔΣ στον άνθρωπο και την εξέλιξη σε ΟΜΛ. Ένα σημαντικό πεδίο μελέτης σχετικά με την εμφάνιση και την εξέλιξη των ΜΔΣ είναι η ρύθμιση της διαδικασίας της αυτοφαγίας και της μιτοφαγίας σε προγονικά αιμοποιητικά κύτταρα. Με αυτή την εργασία, στόχος είναι να συμβάλουμε στην περαιτέρω έρευνα των γονιδίων που εμπλέκονται στη ρύθμιση της αυτοφαγίας και των οποίων η υπερέκφραση ή η υποέκφραση συμβάλλει στην εμφάνιση/εξέλιξη ΜΔΣ. Υπάρχει τεράστια γενετική ετερογένεια σε αυτά τα σύνδρομα και επομένως μεγαλύτερη ανάγκη να προσδιοριστούν τα αίτια και άρα να οδηγηθούμε σε αντίστοιχες θεραπευτικές μεθόδους. Επιλέχθηκε η μελέτη της έκφρασης τριών γονιδίων, των BCL2, DAPK1 και BECN1, τα προϊόντα των οποίων, με βάση τη βιβλιογραφία και προηγούμενες έρευνες, αλληλεπιδρούν και συμμετέχουν στον αυτοφαγικό μηχανισμό. Για την εκπλήρωση του στόχου της εργασίας, αρχικά πραγματοποιήθηκε συλλογή περιφερικού αίματος και μυελού των οστών και απομόνωση ολικού RNA από 10 υγιή άτομα και 28 ασθενείς με ΜΔΣ. Πιο συγκεκριμένα, 8 δείγματα ΜΔΣ ανήκαν στην κατηγορία πολύ χαμηλού κινδύνου, 4 δείγματα στην κατηγορία χαμηλού κινδύνου, 5 δείγματα στην κατηγορία υψηλού κινδύνου και 11 δείγματα στην κατηγορία πολύ υψηλού κινδύνου. Πραγματοποιήθηκε ανάλυση της έκφρασης των γονιδίων BCL2, DAPK1 και BECN1 με τη μέθοδο PCR πραγματικού χρόνου. Τα αποτελέσματα της εργασίας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τα γονίδια BCL2 και BECN1 υπερεκφράζονται σε άτομα με ΜΔΣ (υψηλής και χαμηλής κακοήθειας). Παρατηρήσαμε επίσης, ότι οι ασθενείς με ΜΔΣ έχουν ελαφρώς υψηλότερη έκφραση του γονιδίου DAPK1 από τα υγιή άτομα.","abstract_html":"Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (MΔΣ) είναι μια ομάδα κλωνικών διαταραχών αιμοποιητικών βλαστοκυττάρων, η οποία χαρακτηρίζεται από αναποτελεσματική αιμοποίηση που οδηγεί σε κυτταροπενία και σημαντικό κίνδυνο εξέλιξης σε οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ) που εμφανίζεται κυρίως στους ηλικιωμένους. Η αρχική βλάβη εμφανίζεται στο επίπεδο του αιμοποιητικού βλαστοκυττάρου, το οποίο αποκτά «αναπτυξιακό πλεονέκτημα» σε σχέση με τα υπόλοιπα κύτταρα, με αποτέλεσμα το σχηματισμό κλώνου παθολογικών κυττάρων. Η συμβατική προγνωστική κατάταξη των ΜΔΣ βασίζεται στην έκταση της κυτταροπενίας, στο ποσοστό διήθησης των δυσπλαστικών κυττάρων στον μυελό των οστών και στις καρυοτυπικές ανωμαλίες. Η παθοφυσιολογία των MΔΣ και η εξέλιξή τους σε ΟΜΛ περιλαμβάνει κυτταρογενετικές, γενετικές και επιγενετικές εκτροπές. Η αυτοφαγία είναι ένα διατηρημένο σύστημα αυτοαποδόμησης που είναι κρίσιμο για τη διατήρηση της κυτταρικής ομοιόστασης σε συνθήκες στρες και παίζει σημαντικό ρόλο στην προσαρμογή στην έλλειψη θρεπτικών στοιχείων, στην επιβίωση των κυττάρων, στην ανοσία, στην ανάπτυξη και στον καρκίνο. Συγκεκριμένα, στον καρκίνο, η αυτοφαγία παίζει διττό ρόλο, αναστέλλοντας την έναρξη του όγκου αλλά και υποστηρίζοντας την εξέλιξη του όγκου. Η απορρύθμιση της αυτοφαγίας παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των MΔΣ στον άνθρωπο και την εξέλιξη σε ΟΜΛ. Ένα σημαντικό πεδίο μελέτης σχετικά με την εμφάνιση και την εξέλιξη των ΜΔΣ είναι η ρύθμιση της διαδικασίας της αυτοφαγίας και της μιτοφαγίας σε προγονικά αιμοποιητικά κύτταρα. Με αυτή την εργασία, στόχος είναι να συμβάλουμε στην περαιτέρω έρευνα των γονιδίων που εμπλέκονται στη ρύθμιση της αυτοφαγίας και των οποίων η υπερέκφραση ή η υποέκφραση συμβάλλει στην εμφάνιση/εξέλιξη ΜΔΣ. Υπάρχει τεράστια γενετική ετερογένεια σε αυτά τα σύνδρομα και επομένως μεγαλύτερη ανάγκη να προσδιοριστούν τα αίτια και άρα να οδηγηθούμε σε αντίστοιχες θεραπευτικές μεθόδους. Επιλέχθηκε η μελέτη της έκφρασης τριών γονιδίων, των BCL2, DAPK1 και BECN1, τα προϊόντα των οποίων, με βάση τη βιβλιογραφία και προηγούμενες έρευνες, αλληλεπιδρούν και συμμετέχουν στον αυτοφαγικό μηχανισμό. Για την εκπλήρωση του στόχου της εργασίας, αρχικά πραγματοποιήθηκε συλλογή περιφερικού αίματος και μυελού των οστών και απομόνωση ολικού RNA από 10 υγιή άτομα και 28 ασθενείς με ΜΔΣ. Πιο συγκεκριμένα, 8 δείγματα ΜΔΣ ανήκαν στην κατηγορία πολύ χαμηλού κινδύνου, 4 δείγματα στην κατηγορία χαμηλού κινδύνου, 5 δείγματα στην κατηγορία υψηλού κινδύνου και 11 δείγματα στην κατηγορία πολύ υψηλού κινδύνου. Πραγματοποιήθηκε ανάλυση της έκφρασης των γονιδίων BCL2, DAPK1 και BECN1 με τη μέθοδο PCR πραγματικού χρόνου. Τα αποτελέσματα της εργασίας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τα γονίδια BCL2 και BECN1 υπερεκφράζονται σε άτομα με ΜΔΣ (υψηλής και χαμηλής κακοήθειας). Παρατηρήσαμε επίσης, ότι οι ασθενείς με ΜΔΣ έχουν ελαφρώς υψηλότερη έκφραση του γονιδίου DAPK1 από τα υγιή άτομα.","abstract_has_math":false,"creators":["Αναστοπούλου Ζωή","Anastopoulou Zoi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:19:58Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3237621"],"render_values":[{"text":"uoadl:3237621","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237621","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237621","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3237621","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αναστοπούλου Ζωή","Anastopoulou Zoi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3237621","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237621"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (MΔΣ) είναι μια ομάδα κλωνικών διαταραχών αιμοποιητικών βλαστοκυττάρων, η οποία χαρακτηρίζεται από αναποτελεσματική αιμοποίηση που οδηγεί σε κυτταροπενία και σημαντικό κίνδυνο εξέλιξης σε οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ) που εμφανίζεται κυρίως στους ηλικιωμένους. Η αρχική βλάβη εμφανίζεται στο επίπεδο του αιμοποιητικού βλαστοκυττάρου, το οποίο αποκτά «αναπτυξιακό πλεονέκτημα» σε σχέση με τα υπόλοιπα κύτταρα, με αποτέλεσμα το σχηματισμό κλώνου παθολογικών κυττάρων. Η συμβατική προγνωστική κατάταξη των ΜΔΣ βασίζεται στην έκταση της κυτταροπενίας, στο ποσοστό διήθησης των δυσπλαστικών κυττάρων στον μυελό των οστών και στις καρυοτυπικές ανωμαλίες. Η παθοφυσιολογία των MΔΣ και η εξέλιξή τους σε ΟΜΛ περιλαμβάνει κυτταρογενετικές, γενετικές και επιγενετικές εκτροπές. Η αυτοφαγία είναι ένα διατηρημένο σύστημα αυτοαποδόμησης που είναι κρίσιμο για τη διατήρηση της κυτταρικής ομοιόστασης σε συνθήκες στρες και παίζει σημαντικό ρόλο στην προσαρμογή στην έλλειψη θρεπτικών στοιχείων, στην επιβίωση των κυττάρων, στην ανοσία, στην ανάπτυξη και στον καρκίνο. Συγκεκριμένα, στον καρκίνο, η αυτοφαγία παίζει διττό ρόλο, αναστέλλοντας την έναρξη του όγκου αλλά και υποστηρίζοντας την εξέλιξη του όγκου. Η απορρύθμιση της αυτοφαγίας παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των MΔΣ στον άνθρωπο και την εξέλιξη σε ΟΜΛ. Ένα σημαντικό πεδίο μελέτης σχετικά με την εμφάνιση και την εξέλιξη των ΜΔΣ είναι η ρύθμιση της διαδικασίας της αυτοφαγίας και της μιτοφαγίας σε προγονικά αιμοποιητικά κύτταρα. Με αυτή την εργασία, στόχος είναι να συμβάλουμε στην περαιτέρω έρευνα των γονιδίων που εμπλέκονται στη ρύθμιση της αυτοφαγίας και των οποίων η υπερέκφραση ή η υποέκφραση συμβάλλει στην εμφάνιση/εξέλιξη ΜΔΣ. Υπάρχει τεράστια γενετική ετερογένεια σε αυτά τα σύνδρομα και επομένως μεγαλύτερη ανάγκη να προσδιοριστούν τα αίτια και άρα να οδηγηθούμε σε αντίστοιχες θεραπευτικές μεθόδους. Επιλέχθηκε η μελέτη της έκφρασης τριών γονιδίων, των BCL2, DAPK1 και BECN1, τα προϊόντα των οποίων, με βάση τη βιβλιογραφία και προηγούμενες έρευνες, αλληλεπιδρούν και συμμετέχουν στον αυτοφαγικό μηχανισμό. Για την εκπλήρωση του στόχου της εργασίας, αρχικά πραγματοποιήθηκε συλλογή περιφερικού αίματος και μυελού των οστών και απομόνωση ολικού RNA από 10 υγιή άτομα και 28 ασθενείς με ΜΔΣ. Πιο συγκεκριμένα, 8 δείγματα ΜΔΣ ανήκαν στην κατηγορία πολύ χαμηλού κινδύνου, 4 δείγματα στην κατηγορία χαμηλού κινδύνου, 5 δείγματα στην κατηγορία υψηλού κινδύνου και 11 δείγματα στην κατηγορία πολύ υψηλού κινδύνου. Πραγματοποιήθηκε ανάλυση της έκφρασης των γονιδίων BCL2, DAPK1 και BECN1 με τη μέθοδο PCR πραγματικού χρόνου. Τα αποτελέσματα της εργασίας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τα γονίδια BCL2 και BECN1 υπερεκφράζονται σε άτομα με ΜΔΣ (υψηλής και χαμηλής κακοήθειας). Παρατηρήσαμε επίσης, ότι οι ασθενείς με ΜΔΣ έχουν ελαφρώς υψηλότερη έκφραση του γονιδίου DAPK1 από τα υγιή άτομα.","Myelodysplastic syndromes (MDS) are a group of clonal hematopoietic stem cell disorders characterized by inefficient hematopoiesis leading to cytopenia and a significant risk of progression to acute myeloid leukemia (AML) that occurs mainly in the elderly. The initial damage occurs at the level of the hematopoietic stem cell, which acquires a \"developmental advantage\" over the rest of the cells, resulting in the formation of a clone of pathological cells. The conventional prognostic classification of MDS is based on the extent of cytopenia, the rate of infiltration of dysplastic cells in the bone marrow, and karyotypic abnormalities. The pathophysiology of MDS and their progression to AML involves cytogenetic, genetic and epigenetic aberrations. Autophagy is a conserved self-degradation system that is critical for maintaining cellular homeostasis under stress conditions and plays an important role in adaptation to nutrient deprivation, cell survival, immunity, development, and cancer. Specifically, in cancer, autophagy plays a dual role, inhibiting tumor initiation but also supporting tumor progression. Dysregulation of autophagy plays an important role in the development of human MDS and progression to AML. An important field of study regarding the onset and progression of MDS is the regulation of the process of autophagy and mitophagy in progenitor hematopoietic cells. The aim of this work, is to analyze the genes involved in the regulation of autophagy and whose overexpression or underexpression contributes to the occurrence of myelodysplastic syndromes. There is enormous genetic heterogeneity in these syndromes and therefore a greater need to determine the causes and therefore lead to corresponding therapeutic methods. We choose to study the expression of three genes, BCL2, DAPK1 and BECN1, whose products, based on the literature and previous research, interact and participate in the autophagic mechanism. To fulfill the aim of the work, peripheral blood and bone marrow were initially collected and total RNA isolated from 10 healthy subjects and 28 MDS patients. More specifically, 8 MDS samples belonged to the very low risk category, 4 samples to the low risk category, 5 samples to the high risk category and 11 samples to the very high risk category. Analysis of BCL2, DAPK1 and BECN1 gene expression was performed by real-time PCR method. The results of the work lead to the conclusion that the BCL2 and BECN1 genes are overexpressed in people with MDS (high and low malignancy). We also observed that MDS patients have a slightly higher expression of the DAPK1 gene than healthy subjects."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Γονιδιωματική μελέτη της αυτοφαγίας στα Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αναστοπούλου Ζωή","Anastopoulou Zoi"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (MΔΣ) είναι μια ομάδα κλωνικών διαταραχών αιμοποιητικών βλαστοκυττάρων, η οποία χαρακτηρίζεται από αναποτελεσματική αιμοποίηση που οδηγεί σε κυτταροπενία και σημαντικό κίνδυνο εξέλιξης σε οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ) που εμφανίζεται κυρίως στους ηλικιωμένους. Η αρχική βλάβη εμφανίζεται στο επίπεδο του αιμοποιητικού βλαστοκυττάρου, το οποίο αποκτά «αναπτυξιακό πλεονέκτημα» σε σχέση με τα υπόλοιπα κύτταρα, με αποτέλεσμα το σχηματισμό κλώνου παθολογικών κυττάρων. Η συμβατική προγνωστική κατάταξη των ΜΔΣ βασίζεται στην έκταση της κυτταροπενίας, στο ποσοστό διήθησης των δυσπλαστικών κυττάρων στον μυελό των οστών και στις καρυοτυπικές ανωμαλίες. Η παθοφυσιολογία των MΔΣ και η εξέλιξή τους σε ΟΜΛ περιλαμβάνει κυτταρογενετικές, γενετικές και επιγενετικές εκτροπές. Η αυτοφαγία είναι ένα διατηρημένο σύστημα αυτοαποδόμησης που είναι κρίσιμο για τη διατήρηση της κυτταρικής ομοιόστασης σε συνθήκες στρες και παίζει σημαντικό ρόλο στην προσαρμογή στην έλλειψη θρεπτικών στοιχείων, στην επιβίωση των κυττάρων, στην ανοσία, στην ανάπτυξη και στον καρκίνο. Συγκεκριμένα, στον καρκίνο, η αυτοφαγία παίζει διττό ρόλο, αναστέλλοντας την έναρξη του όγκου αλλά και υποστηρίζοντας την εξέλιξη του όγκου. Η απορρύθμιση της αυτοφαγίας παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των MΔΣ στον άνθρωπο και την εξέλιξη σε ΟΜΛ. Ένα σημαντικό πεδίο μελέτης σχετικά με την εμφάνιση και την εξέλιξη των ΜΔΣ είναι η ρύθμιση της διαδικασίας της αυτοφαγίας και της μιτοφαγίας σε προγονικά αιμοποιητικά κύτταρα. Με αυτή την εργασία, στόχος είναι να συμβάλουμε στην περαιτέρω έρευνα των γονιδίων που εμπλέκονται στη ρύθμιση της αυτοφαγίας και των οποίων η υπερέκφραση ή η υποέκφραση συμβάλλει στην εμφάνιση/εξέλιξη ΜΔΣ. Υπάρχει τεράστια γενετική ετερογένεια σε αυτά τα σύνδρομα και επομένως μεγαλύτερη ανάγκη να προσδιοριστούν τα αίτια και άρα να οδηγηθούμε σε αντίστοιχες θεραπευτικές μεθόδους. Επιλέχθηκε η μελέτη της έκφρασης τριών γονιδίων, των BCL2, DAPK1 και BECN1, τα προϊόντα των οποίων, με βάση τη βιβλιογραφία και προηγούμενες έρευνες, αλληλεπιδρούν και συμμετέχουν στον αυτοφαγικό μηχανισμό. Για την εκπλήρωση του στόχου της εργασίας, αρχικά πραγματοποιήθηκε συλλογή περιφερικού αίματος και μυελού των οστών και απομόνωση ολικού RNA από 10 υγιή άτομα και 28 ασθενείς με ΜΔΣ. Πιο συγκεκριμένα, 8 δείγματα ΜΔΣ ανήκαν στην κατηγορία πολύ χαμηλού κινδύνου, 4 δείγματα στην κατηγορία χαμηλού κινδύνου, 5 δείγματα στην κατηγορία υψηλού κινδύνου και 11 δείγματα στην κατηγορία πολύ υψηλού κινδύνου. Πραγματοποιήθηκε ανάλυση της έκφρασης των γονιδίων BCL2, DAPK1 και BECN1 με τη μέθοδο PCR πραγματικού χρόνου. Τα αποτελέσματα της εργασίας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τα γονίδια BCL2 και BECN1 υπερεκφράζονται σε άτομα με ΜΔΣ (υψηλής και χαμηλής κακοήθειας). Παρατηρήσαμε επίσης, ότι οι ασθενείς με ΜΔΣ έχουν ελαφρώς υψηλότερη έκφραση του γονιδίου DAPK1 από τα υγιή άτομα.","Myelodysplastic syndromes (MDS) are a group of clonal hematopoietic stem cell disorders characterized by inefficient hematopoiesis leading to cytopenia and a significant risk of progression to acute myeloid leukemia (AML) that occurs mainly in the elderly. The initial damage occurs at the level of the hematopoietic stem cell, which acquires a \"developmental advantage\" over the rest of the cells, resulting in the formation of a clone of pathological cells. The conventional prognostic classification of MDS is based on the extent of cytopenia, the rate of infiltration of dysplastic cells in the bone marrow, and karyotypic abnormalities. The pathophysiology of MDS and their progression to AML involves cytogenetic, genetic and epigenetic aberrations. Autophagy is a conserved self-degradation system that is critical for maintaining cellular homeostasis under stress conditions and plays an important role in adaptation to nutrient deprivation, cell survival, immunity, development, and cancer. Specifically, in cancer, autophagy plays a dual role, inhibiting tumor initiation but also supporting tumor progression. Dysregulation of autophagy plays an important role in the development of human MDS and progression to AML. An important field of study regarding the onset and progression of MDS is the regulation of the process of autophagy and mitophagy in progenitor hematopoietic cells. The aim of this work, is to analyze the genes involved in the regulation of autophagy and whose overexpression or underexpression contributes to the occurrence of myelodysplastic syndromes. There is enormous genetic heterogeneity in these syndromes and therefore a greater need to determine the causes and therefore lead to corresponding therapeutic methods. We choose to study the expression of three genes, BCL2, DAPK1 and BECN1, whose products, based on the literature and previous research, interact and participate in the autophagic mechanism. To fulfill the aim of the work, peripheral blood and bone marrow were initially collected and total RNA isolated from 10 healthy subjects and 28 MDS patients. More specifically, 8 MDS samples belonged to the very low risk category, 4 samples to the low risk category, 5 samples to the high risk category and 11 samples to the very high risk category. Analysis of BCL2, DAPK1 and BECN1 gene expression was performed by real-time PCR method. The results of the work lead to the conclusion that the BCL2 and BECN1 genes are overexpressed in people with MDS (high and low malignancy). We also observed that MDS patients have a slightly higher expression of the DAPK1 gene than healthy subjects."],"dc:identifier":["uoadl:3237621","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237621"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Γονιδιωματική μελέτη της αυτοφαγίας στα Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:19:58Z"}