{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3237646"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3237646","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Δομές Πρώιμης Παρέμβασης: Απόψεις και εμπειρίες γονέων παιδιών με αναπηρία","abstract":"Η Πρώιμη Παρέμβαση καλείται να παίξει έναν καταλυτικό ρόλο σε ό,τι αφορά την υποστήριξη και την ενδυνάμωση των παιδιών που τη λαμβάνουν και των οικογενειών τους. Πολλές φορές, όμως, τα τυποποιημένα -ή κατ’ επίφαση εξατομικευμένα- προγράμματα Πρώιμης Παρέμβασης και, γενικότερα, ο κατεστημένος τρόπος παροχής υπηρεσιών, απότοκος προφανώς και αυτός μιας «μαζικής κουλτούρας», επηρεάζουν και αποπροσανατολίζουν τους γονείς. Η συγκεκριμένη ερευνητική εργασία επιχειρεί να διερευνήσει τις απόψεις των γονέων παιδιών με αναπηρία για τις Δομές Πρώιμης Παρέμβασης, τους στόχους των προγραμμάτων, τον βαθμό επιρροής τους στο παιδί και στην οικογένεια, την ποιότητα των σχέσεων μεταξύ γονέων και ειδικών επαγγελματιών, την προώθηση της ένταξης και τους τρόπους που επιλέγουν τα πλαίσια αυτά να προσεγγίσουν την αναπηρία του παιδιού. Απώτερος σκοπός της είναι να ακουστούν οι απόψεις των άμεσα ενδιαφερομένων για το πώς επιθυμούν να παρέχονται οι υπηρεσίες, αλλά και για το πώς αντιλαμβάνονται τον δικό τους ρόλο, τη δική τους συμμετοχή στη στοχοθεσία και την επίτευξη επιθυμητών αποτελεσμάτων. Ως μεθοδολογική προσέγγιση ακολουθούνται οι αρχές της ποιοτικής έρευνας και ως ερευνητικό εργαλείο η ημιδομημένη συνέντευξη. Η ανάλυση των δεδομένων βασίζεται στη θεματική ανάλυση περιεχομένου. Το δείγμα αποτελούν δέκα (10) γονείς παιδιών με αναπηρία τα οποία δέχονται (ή έχουν δεχτεί κατά το παρελθόν) υπηρεσίες Πρώιμης Παρέμβασης. Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας δείχνουν ότι για την πλειονότητα των γονέων η Πρώιμη Παρέμβαση είναι συνυφασμένη με το παιδί και τυχόν εμπλοκή τους μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο ως «παροχή συμπληρωματικών υπηρεσιών» στο σπίτι με στόχο την ταχύτερη αποκατάσταση. Όσον αφορά τον σκοπό της Πρώιμης Παρέμβασης, οι περισσότερες απαντήσεις συγκλίνουν σε μία παιδοκεντρική στοχοθεσία, με χαρακτήρα αποκαταστασιακό, όπου η μεγιστοποίηση των δυνατοτήτων και η εξάλειψη των παθολογικών συμπεριφορών του παιδιού αποτελούν τα μοναδικά κριτήρια επιτυχίας. Ο ρόλος των θεραπευτών αποδεικνύεται καίριος, με το ιατρικό μοντέλο να διαποτίζει τον τρόπο λειτουργίας των Δομών. Οι γονείς παιδιών με βαριές αναπηρίες επιλέγουν να «αυτο-οριοθετούνται», είτε με το να έχουν χαμηλές προσδοκίες για την πρόοδο του παιδιού τους είτε με το να νιώθουν ικανοποιημένοι από την πλέον δυσδιάκριτη αλλαγή. Οι γονείς αποδίδουν τεράστια σημασία στον χαρακτήρα και στην προσωπικότητα των θεραπευτών, γεγονός που θα μπορούσε να αποδοθεί στην επίδραση της «Θεωρίας της Προσωπικής Τραγωδίας» (Oliver, 1986): στο μυαλό των περισσοτέρων η αναπηρία είναι συνυφασμένη με την εξάρτηση, άρα τα παιδιά τους θα χρειαστούν τη φροντίδα συμπονετικών θεραπευτών, που θα επιδιώξουν να αμβλύνουν τις συνέπειες της «τραγωδίας». Το μεγαλύτερο ποσοστό των γονέων μοιάζουν να έχουν υποβληθεί σε μία διαδικασία «προσπολιτισμού » σε ό,τι αφορά τις αρχές του ιατρικού μοντέλου. Αντιλαμβάνονται την αναπηρία ως κάτι «μη φυσιολογικό» και αισθάνονται ότι οφείλουν να την εξαλείψουν. Εσωτερικεύουν αρνητικά στερεότυπα ή προσδοκίες που έχουν οι άλλοι γι’ αυτούς και προσπαθούν να διαχειριστούν συναισθήματα που τρέφουν οι ίδιοι για την αναπηρία, τα οποία ενδέχεται να περιλαμβάνουν εσωτερικευμένο ικανοτισμό . Τα δε κριτήρια ένταξης στην κοινότητα, στο σχολείο και αργότερα στην κοινωνία δεν φαίνονται να έχουν αλλάξει σε σχέση με το παρελθόν. Οι ισχύουσες «ενταξιακές» πολιτικές του εκπαιδευτικού μας συστήματος (με τις οποίες οι Δομές Πρώιμης Παρέμβασης δείχνουν να εναρμονίζονται πλήρως) συνεχίζουν να διαιωνίζουν αντί να εξαλείφουν τις κυρίαρχες πολιτισμικές πεποιθήσεις περί «κανονικότητας». Η δυνατότητα ισότιμης πρόσβασης και συμμετοχής σε οποιοδήποτε πλαίσιο (κοινοτικό, εκπαιδευτικό, κλπ.), που οι περισσότερες Δομές ευαγγελίζονται, αποδεικνύεται προνόμιο που χορηγείται βάσει προϋποθέσεων, και όχι αναφαίρετο δικαίωμα. Οι ειδικοί επαγγελματίες παρέχουν υπηρεσίες «’’εγκλωβισμένοι’’ εντός του ιατρικού μοντέλου της αναπηρίας» (Brisenden, 1986, σελ. 176) και οι περισσότεροι γονείς έχουν συμφιλιωθεί πλήρως με την «αποκαταστασιακή» αυτή εκδοχή. Παρότι αναγνωρίζουν ότι η αναπηρία δεν αφορά μόνο σώματα, θεωρούν ανέφικτη την «ευπρόσιτη ουτοπία» του κοινωνικού μοντέλου (Shakespeare, 2010, σελ. 200) και επιλέγουν να βοηθήσουν τα παιδιά τους παρέχοντάς τους ό,τι χρειάζεται προκειμένου να προσεγγίσουν ευκολότερα και ταχύτερα την πολυπόθητη «κανονικότητα».","abstract_html":"Η Πρώιμη Παρέμβαση καλείται να παίξει έναν καταλυτικό ρόλο σε ό,τι αφορά την υποστήριξη και την ενδυνάμωση των παιδιών που τη λαμβάνουν και των οικογενειών τους. Πολλές φορές, όμως, τα τυποποιημένα -ή κατ’ επίφαση εξατομικευμένα- προγράμματα Πρώιμης Παρέμβασης και, γενικότερα, ο κατεστημένος τρόπος παροχής υπηρεσιών, απότοκος προφανώς και αυτός μιας «μαζικής κουλτούρας», επηρεάζουν και αποπροσανατολίζουν τους γονείς. Η συγκεκριμένη ερευνητική εργασία επιχειρεί να διερευνήσει τις απόψεις των γονέων παιδιών με αναπηρία για τις Δομές Πρώιμης Παρέμβασης, τους στόχους των προγραμμάτων, τον βαθμό επιρροής τους στο παιδί και στην οικογένεια, την ποιότητα των σχέσεων μεταξύ γονέων και ειδικών επαγγελματιών, την προώθηση της ένταξης και τους τρόπους που επιλέγουν τα πλαίσια αυτά να προσεγγίσουν την αναπηρία του παιδιού. Απώτερος σκοπός της είναι να ακουστούν οι απόψεις των άμεσα ενδιαφερομένων για το πώς επιθυμούν να παρέχονται οι υπηρεσίες, αλλά και για το πώς αντιλαμβάνονται τον δικό τους ρόλο, τη δική τους συμμετοχή στη στοχοθεσία και την επίτευξη επιθυμητών αποτελεσμάτων. Ως μεθοδολογική προσέγγιση ακολουθούνται οι αρχές της ποιοτικής έρευνας και ως ερευνητικό εργαλείο η ημιδομημένη συνέντευξη. Η ανάλυση των δεδομένων βασίζεται στη θεματική ανάλυση περιεχομένου. Το δείγμα αποτελούν δέκα (10) γονείς παιδιών με αναπηρία τα οποία δέχονται (ή έχουν δεχτεί κατά το παρελθόν) υπηρεσίες Πρώιμης Παρέμβασης. Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας δείχνουν ότι για την πλειονότητα των γονέων η Πρώιμη Παρέμβαση είναι συνυφασμένη με το παιδί και τυχόν εμπλοκή τους μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο ως «παροχή συμπληρωματικών υπηρεσιών» στο σπίτι με στόχο την ταχύτερη αποκατάσταση. Όσον αφορά τον σκοπό της Πρώιμης Παρέμβασης, οι περισσότερες απαντήσεις συγκλίνουν σε μία παιδοκεντρική στοχοθεσία, με χαρακτήρα αποκαταστασιακό, όπου η μεγιστοποίηση των δυνατοτήτων και η εξάλειψη των παθολογικών συμπεριφορών του παιδιού αποτελούν τα μοναδικά κριτήρια επιτυχίας. Ο ρόλος των θεραπευτών αποδεικνύεται καίριος, με το ιατρικό μοντέλο να διαποτίζει τον τρόπο λειτουργίας των Δομών. Οι γονείς παιδιών με βαριές αναπηρίες επιλέγουν να «αυτο-οριοθετούνται», είτε με το να έχουν χαμηλές προσδοκίες για την πρόοδο του παιδιού τους είτε με το να νιώθουν ικανοποιημένοι από την πλέον δυσδιάκριτη αλλαγή. Οι γονείς αποδίδουν τεράστια σημασία στον χαρακτήρα και στην προσωπικότητα των θεραπευτών, γεγονός που θα μπορούσε να αποδοθεί στην επίδραση της «Θεωρίας της Προσωπικής Τραγωδίας» (Oliver, 1986): στο μυαλό των περισσοτέρων η αναπηρία είναι συνυφασμένη με την εξάρτηση, άρα τα παιδιά τους θα χρειαστούν τη φροντίδα συμπονετικών θεραπευτών, που θα επιδιώξουν να αμβλύνουν τις συνέπειες της «τραγωδίας». Το μεγαλύτερο ποσοστό των γονέων μοιάζουν να έχουν υποβληθεί σε μία διαδικασία «προσπολιτισμού » σε ό,τι αφορά τις αρχές του ιατρικού μοντέλου. Αντιλαμβάνονται την αναπηρία ως κάτι «μη φυσιολογικό» και αισθάνονται ότι οφείλουν να την εξαλείψουν. Εσωτερικεύουν αρνητικά στερεότυπα ή προσδοκίες που έχουν οι άλλοι γι’ αυτούς και προσπαθούν να διαχειριστούν συναισθήματα που τρέφουν οι ίδιοι για την αναπηρία, τα οποία ενδέχεται να περιλαμβάνουν εσωτερικευμένο ικανοτισμό . Τα δε κριτήρια ένταξης στην κοινότητα, στο σχολείο και αργότερα στην κοινωνία δεν φαίνονται να έχουν αλλάξει σε σχέση με το παρελθόν. Οι ισχύουσες «ενταξιακές» πολιτικές του εκπαιδευτικού μας συστήματος (με τις οποίες οι Δομές Πρώιμης Παρέμβασης δείχνουν να εναρμονίζονται πλήρως) συνεχίζουν να διαιωνίζουν αντί να εξαλείφουν τις κυρίαρχες πολιτισμικές πεποιθήσεις περί «κανονικότητας». Η δυνατότητα ισότιμης πρόσβασης και συμμετοχής σε οποιοδήποτε πλαίσιο (κοινοτικό, εκπαιδευτικό, κλπ.), που οι περισσότερες Δομές ευαγγελίζονται, αποδεικνύεται προνόμιο που χορηγείται βάσει προϋποθέσεων, και όχι αναφαίρετο δικαίωμα. Οι ειδικοί επαγγελματίες παρέχουν υπηρεσίες «’’εγκλωβισμένοι’’ εντός του ιατρικού μοντέλου της αναπηρίας» (Brisenden, 1986, σελ. 176) και οι περισσότεροι γονείς έχουν συμφιλιωθεί πλήρως με την «αποκαταστασιακή» αυτή εκδοχή. Παρότι αναγνωρίζουν ότι η αναπηρία δεν αφορά μόνο σώματα, θεωρούν ανέφικτη την «ευπρόσιτη ουτοπία» του κοινωνικού μοντέλου (Shakespeare, 2010, σελ. 200) και επιλέγουν να βοηθήσουν τα παιδιά τους παρέχοντάς τους ό,τι χρειάζεται προκειμένου να προσεγγίσουν ευκολότερα και ταχύτερα την πολυπόθητη «κανονικότητα».","abstract_has_math":false,"creators":["Καραΐνδρου Ευαγγελία","Karaindrou Evangelia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:19:58Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3237646"],"render_values":[{"text":"uoadl:3237646","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237646","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237646","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3237646","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραΐνδρου Ευαγγελία","Karaindrou Evangelia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3237646","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237646"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Πρώιμη Παρέμβαση καλείται να παίξει έναν καταλυτικό ρόλο σε ό,τι αφορά την υποστήριξη και την ενδυνάμωση των παιδιών που τη λαμβάνουν και των οικογενειών τους. Πολλές φορές, όμως, τα τυποποιημένα -ή κατ’ επίφαση εξατομικευμένα- προγράμματα Πρώιμης Παρέμβασης και, γενικότερα, ο κατεστημένος τρόπος παροχής υπηρεσιών, απότοκος προφανώς και αυτός μιας «μαζικής κουλτούρας», επηρεάζουν και αποπροσανατολίζουν τους γονείς. Η συγκεκριμένη ερευνητική εργασία επιχειρεί να διερευνήσει τις απόψεις των γονέων παιδιών με αναπηρία για τις Δομές Πρώιμης Παρέμβασης, τους στόχους των προγραμμάτων, τον βαθμό επιρροής τους στο παιδί και στην οικογένεια, την ποιότητα των σχέσεων μεταξύ γονέων και ειδικών επαγγελματιών, την προώθηση της ένταξης και τους τρόπους που επιλέγουν τα πλαίσια αυτά να προσεγγίσουν την αναπηρία του παιδιού. Απώτερος σκοπός της είναι να ακουστούν οι απόψεις των άμεσα ενδιαφερομένων για το πώς επιθυμούν να παρέχονται οι υπηρεσίες, αλλά και για το πώς αντιλαμβάνονται τον δικό τους ρόλο, τη δική τους συμμετοχή στη στοχοθεσία και την επίτευξη επιθυμητών αποτελεσμάτων. Ως μεθοδολογική προσέγγιση ακολουθούνται οι αρχές της ποιοτικής έρευνας και ως ερευνητικό εργαλείο η ημιδομημένη συνέντευξη. Η ανάλυση των δεδομένων βασίζεται στη θεματική ανάλυση περιεχομένου. Το δείγμα αποτελούν δέκα (10) γονείς παιδιών με αναπηρία τα οποία δέχονται (ή έχουν δεχτεί κατά το παρελθόν) υπηρεσίες Πρώιμης Παρέμβασης. Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας δείχνουν ότι για την πλειονότητα των γονέων η Πρώιμη Παρέμβαση είναι συνυφασμένη με το παιδί και τυχόν εμπλοκή τους μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο ως «παροχή συμπληρωματικών υπηρεσιών» στο σπίτι με στόχο την ταχύτερη αποκατάσταση. Όσον αφορά τον σκοπό της Πρώιμης Παρέμβασης, οι περισσότερες απαντήσεις συγκλίνουν σε μία παιδοκεντρική στοχοθεσία, με χαρακτήρα αποκαταστασιακό, όπου η μεγιστοποίηση των δυνατοτήτων και η εξάλειψη των παθολογικών συμπεριφορών του παιδιού αποτελούν τα μοναδικά κριτήρια επιτυχίας. Ο ρόλος των θεραπευτών αποδεικνύεται καίριος, με το ιατρικό μοντέλο να διαποτίζει τον τρόπο λειτουργίας των Δομών. Οι γονείς παιδιών με βαριές αναπηρίες επιλέγουν να «αυτο-οριοθετούνται», είτε με το να έχουν χαμηλές προσδοκίες για την πρόοδο του παιδιού τους είτε με το να νιώθουν ικανοποιημένοι από την πλέον δυσδιάκριτη αλλαγή. Οι γονείς αποδίδουν τεράστια σημασία στον χαρακτήρα και στην προσωπικότητα των θεραπευτών, γεγονός που θα μπορούσε να αποδοθεί στην επίδραση της «Θεωρίας της Προσωπικής Τραγωδίας» (Oliver, 1986): στο μυαλό των περισσοτέρων η αναπηρία είναι συνυφασμένη με την εξάρτηση, άρα τα παιδιά τους θα χρειαστούν τη φροντίδα συμπονετικών θεραπευτών, που θα επιδιώξουν να αμβλύνουν τις συνέπειες της «τραγωδίας». Το μεγαλύτερο ποσοστό των γονέων μοιάζουν να έχουν υποβληθεί σε μία διαδικασία «προσπολιτισμού » σε ό,τι αφορά τις αρχές του ιατρικού μοντέλου. Αντιλαμβάνονται την αναπηρία ως κάτι «μη φυσιολογικό» και αισθάνονται ότι οφείλουν να την εξαλείψουν. Εσωτερικεύουν αρνητικά στερεότυπα ή προσδοκίες που έχουν οι άλλοι γι’ αυτούς και προσπαθούν να διαχειριστούν συναισθήματα που τρέφουν οι ίδιοι για την αναπηρία, τα οποία ενδέχεται να περιλαμβάνουν εσωτερικευμένο ικανοτισμό . Τα δε κριτήρια ένταξης στην κοινότητα, στο σχολείο και αργότερα στην κοινωνία δεν φαίνονται να έχουν αλλάξει σε σχέση με το παρελθόν. Οι ισχύουσες «ενταξιακές» πολιτικές του εκπαιδευτικού μας συστήματος (με τις οποίες οι Δομές Πρώιμης Παρέμβασης δείχνουν να εναρμονίζονται πλήρως) συνεχίζουν να διαιωνίζουν αντί να εξαλείφουν τις κυρίαρχες πολιτισμικές πεποιθήσεις περί «κανονικότητας». Η δυνατότητα ισότιμης πρόσβασης και συμμετοχής σε οποιοδήποτε πλαίσιο (κοινοτικό, εκπαιδευτικό, κλπ.), που οι περισσότερες Δομές ευαγγελίζονται, αποδεικνύεται προνόμιο που χορηγείται βάσει προϋποθέσεων, και όχι αναφαίρετο δικαίωμα. Οι ειδικοί επαγγελματίες παρέχουν υπηρεσίες «’’εγκλωβισμένοι’’ εντός του ιατρικού μοντέλου της αναπηρίας» (Brisenden, 1986, σελ. 176) και οι περισσότεροι γονείς έχουν συμφιλιωθεί πλήρως με την «αποκαταστασιακή» αυτή εκδοχή. Παρότι αναγνωρίζουν ότι η αναπηρία δεν αφορά μόνο σώματα, θεωρούν ανέφικτη την «ευπρόσιτη ουτοπία» του κοινωνικού μοντέλου (Shakespeare, 2010, σελ. 200) και επιλέγουν να βοηθήσουν τα παιδιά τους παρέχοντάς τους ό,τι χρειάζεται προκειμένου να προσεγγίσουν ευκολότερα και ταχύτερα την πολυπόθητη «κανονικότητα».","Early Intervention is called upon to play a catalytic role in supporting and empowering children who receive it and their families. Many times, however, the standardized or ostensibly individualized Early Intervention Programs and, generally, the established way of providing services, probably the result of a ‘’mass culture’’, influence and disorient parents. The present qualitative research aims to explore the views of parents of children with disabilities about Early Intervention Services, their goals, how they affect children and families, what is the quality of the relationship between parents and professionals, whether inclusion is promoted and how these contexts choose to interpret and treat a child’s disability. Its ultimate purpose is to hear the views of the directly interested parties on how they wish the services to be provided, but also on how they perceive their own role, and their own participation in setting and achieving goals. The principles of qualitative research are followed as a methodological approach and the semi-structured interview as a research tool. Data analysis is based on thematic content analysis. The sample consists of ten (10) parents of children with disabilities who receive (or have received in the past) Early Intervention Services. The findings of the present research show that Early Intervention is -for the majority of parents- intertwined with the child and their involvement can only be understood as ‘’providing additional services’’ at home with the aim of faster ‘’recovery’’. Regarding the purpose of Early Intervention, most answers converge on a child-centered goal setting, with a rehabilitative character, where the maximization of the child’s potential and the elimination of his/her pathological behaviors are the only criteria for success. The role of therapists proves to be crucial, with the medical model permeating the way Services operate. Parents of children with severe disabilities choose to ‘’confine themselves’’, either by having low expectations for the child’s progress or by feeling satisfied with the more subtle change. Parents place enormous importance on the character and personality of therapists, which could be attributed to the effect of the ‘’Personal Tragedy Theory’’ (Oliver, 1986): for most people, disability is intertwined with dependence, so their children will need the care of compassionate therapists, who will seek to mitigate the effects of their tragedy. The majority of parents seem to have undergone a process of ‘’enculturation ’’ regarding the principles of the medical model. They perceive disability as something ‘’abnormal’’ and feel that they must eliminate it. They internalize negative stereotypes or expectations others have of them and try to manage their own feelings about disability, which may include internalized ableism. The criteria for inclusion (in school/community/society) do not seem to have changed compared to the past. The ‘’inclusive’’ policies of our educational system (with which Early Intervention Programs seem ''fully attuned’’), continue to perpetuate rather than eradicate dominant cultural beliefs of ‘’normalcy’’. The ability to access and participate (in any educational or community context), which most Services guarantee, proves to be a conditionally granted privilege and not an inalienable right. Professionals ‘’are stuck within the medical model of disability’’ (Brisenden, 1986, p. 176) and most parents have fully reconciled themselves to this ‘’rehabilitative’’ version. Although they recognize that disability is not only about bodies, they consider the ‘’barrier-free utopia’’ of the social model unattainable (Shakespeare, 2010, p. 200) and choose to help their children by providing them with everything they need in order to reach the desired ‘’normality’’ faster and easier."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Δομές Πρώιμης Παρέμβασης: Απόψεις και εμπειρίες γονέων παιδιών με αναπηρία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραΐνδρου Ευαγγελία","Karaindrou Evangelia"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η Πρώιμη Παρέμβαση καλείται να παίξει έναν καταλυτικό ρόλο σε ό,τι αφορά την υποστήριξη και την ενδυνάμωση των παιδιών που τη λαμβάνουν και των οικογενειών τους. Πολλές φορές, όμως, τα τυποποιημένα -ή κατ’ επίφαση εξατομικευμένα- προγράμματα Πρώιμης Παρέμβασης και, γενικότερα, ο κατεστημένος τρόπος παροχής υπηρεσιών, απότοκος προφανώς και αυτός μιας «μαζικής κουλτούρας», επηρεάζουν και αποπροσανατολίζουν τους γονείς. Η συγκεκριμένη ερευνητική εργασία επιχειρεί να διερευνήσει τις απόψεις των γονέων παιδιών με αναπηρία για τις Δομές Πρώιμης Παρέμβασης, τους στόχους των προγραμμάτων, τον βαθμό επιρροής τους στο παιδί και στην οικογένεια, την ποιότητα των σχέσεων μεταξύ γονέων και ειδικών επαγγελματιών, την προώθηση της ένταξης και τους τρόπους που επιλέγουν τα πλαίσια αυτά να προσεγγίσουν την αναπηρία του παιδιού. Απώτερος σκοπός της είναι να ακουστούν οι απόψεις των άμεσα ενδιαφερομένων για το πώς επιθυμούν να παρέχονται οι υπηρεσίες, αλλά και για το πώς αντιλαμβάνονται τον δικό τους ρόλο, τη δική τους συμμετοχή στη στοχοθεσία και την επίτευξη επιθυμητών αποτελεσμάτων. Ως μεθοδολογική προσέγγιση ακολουθούνται οι αρχές της ποιοτικής έρευνας και ως ερευνητικό εργαλείο η ημιδομημένη συνέντευξη. Η ανάλυση των δεδομένων βασίζεται στη θεματική ανάλυση περιεχομένου. Το δείγμα αποτελούν δέκα (10) γονείς παιδιών με αναπηρία τα οποία δέχονται (ή έχουν δεχτεί κατά το παρελθόν) υπηρεσίες Πρώιμης Παρέμβασης. Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας δείχνουν ότι για την πλειονότητα των γονέων η Πρώιμη Παρέμβαση είναι συνυφασμένη με το παιδί και τυχόν εμπλοκή τους μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο ως «παροχή συμπληρωματικών υπηρεσιών» στο σπίτι με στόχο την ταχύτερη αποκατάσταση. Όσον αφορά τον σκοπό της Πρώιμης Παρέμβασης, οι περισσότερες απαντήσεις συγκλίνουν σε μία παιδοκεντρική στοχοθεσία, με χαρακτήρα αποκαταστασιακό, όπου η μεγιστοποίηση των δυνατοτήτων και η εξάλειψη των παθολογικών συμπεριφορών του παιδιού αποτελούν τα μοναδικά κριτήρια επιτυχίας. Ο ρόλος των θεραπευτών αποδεικνύεται καίριος, με το ιατρικό μοντέλο να διαποτίζει τον τρόπο λειτουργίας των Δομών. Οι γονείς παιδιών με βαριές αναπηρίες επιλέγουν να «αυτο-οριοθετούνται», είτε με το να έχουν χαμηλές προσδοκίες για την πρόοδο του παιδιού τους είτε με το να νιώθουν ικανοποιημένοι από την πλέον δυσδιάκριτη αλλαγή. Οι γονείς αποδίδουν τεράστια σημασία στον χαρακτήρα και στην προσωπικότητα των θεραπευτών, γεγονός που θα μπορούσε να αποδοθεί στην επίδραση της «Θεωρίας της Προσωπικής Τραγωδίας» (Oliver, 1986): στο μυαλό των περισσοτέρων η αναπηρία είναι συνυφασμένη με την εξάρτηση, άρα τα παιδιά τους θα χρειαστούν τη φροντίδα συμπονετικών θεραπευτών, που θα επιδιώξουν να αμβλύνουν τις συνέπειες της «τραγωδίας». Το μεγαλύτερο ποσοστό των γονέων μοιάζουν να έχουν υποβληθεί σε μία διαδικασία «προσπολιτισμού » σε ό,τι αφορά τις αρχές του ιατρικού μοντέλου. Αντιλαμβάνονται την αναπηρία ως κάτι «μη φυσιολογικό» και αισθάνονται ότι οφείλουν να την εξαλείψουν. Εσωτερικεύουν αρνητικά στερεότυπα ή προσδοκίες που έχουν οι άλλοι γι’ αυτούς και προσπαθούν να διαχειριστούν συναισθήματα που τρέφουν οι ίδιοι για την αναπηρία, τα οποία ενδέχεται να περιλαμβάνουν εσωτερικευμένο ικανοτισμό . Τα δε κριτήρια ένταξης στην κοινότητα, στο σχολείο και αργότερα στην κοινωνία δεν φαίνονται να έχουν αλλάξει σε σχέση με το παρελθόν. Οι ισχύουσες «ενταξιακές» πολιτικές του εκπαιδευτικού μας συστήματος (με τις οποίες οι Δομές Πρώιμης Παρέμβασης δείχνουν να εναρμονίζονται πλήρως) συνεχίζουν να διαιωνίζουν αντί να εξαλείφουν τις κυρίαρχες πολιτισμικές πεποιθήσεις περί «κανονικότητας». Η δυνατότητα ισότιμης πρόσβασης και συμμετοχής σε οποιοδήποτε πλαίσιο (κοινοτικό, εκπαιδευτικό, κλπ.), που οι περισσότερες Δομές ευαγγελίζονται, αποδεικνύεται προνόμιο που χορηγείται βάσει προϋποθέσεων, και όχι αναφαίρετο δικαίωμα. Οι ειδικοί επαγγελματίες παρέχουν υπηρεσίες «’’εγκλωβισμένοι’’ εντός του ιατρικού μοντέλου της αναπηρίας» (Brisenden, 1986, σελ. 176) και οι περισσότεροι γονείς έχουν συμφιλιωθεί πλήρως με την «αποκαταστασιακή» αυτή εκδοχή. Παρότι αναγνωρίζουν ότι η αναπηρία δεν αφορά μόνο σώματα, θεωρούν ανέφικτη την «ευπρόσιτη ουτοπία» του κοινωνικού μοντέλου (Shakespeare, 2010, σελ. 200) και επιλέγουν να βοηθήσουν τα παιδιά τους παρέχοντάς τους ό,τι χρειάζεται προκειμένου να προσεγγίσουν ευκολότερα και ταχύτερα την πολυπόθητη «κανονικότητα».","Early Intervention is called upon to play a catalytic role in supporting and empowering children who receive it and their families. Many times, however, the standardized or ostensibly individualized Early Intervention Programs and, generally, the established way of providing services, probably the result of a ‘’mass culture’’, influence and disorient parents. The present qualitative research aims to explore the views of parents of children with disabilities about Early Intervention Services, their goals, how they affect children and families, what is the quality of the relationship between parents and professionals, whether inclusion is promoted and how these contexts choose to interpret and treat a child’s disability. Its ultimate purpose is to hear the views of the directly interested parties on how they wish the services to be provided, but also on how they perceive their own role, and their own participation in setting and achieving goals. The principles of qualitative research are followed as a methodological approach and the semi-structured interview as a research tool. Data analysis is based on thematic content analysis. The sample consists of ten (10) parents of children with disabilities who receive (or have received in the past) Early Intervention Services. The findings of the present research show that Early Intervention is -for the majority of parents- intertwined with the child and their involvement can only be understood as ‘’providing additional services’’ at home with the aim of faster ‘’recovery’’. Regarding the purpose of Early Intervention, most answers converge on a child-centered goal setting, with a rehabilitative character, where the maximization of the child’s potential and the elimination of his/her pathological behaviors are the only criteria for success. The role of therapists proves to be crucial, with the medical model permeating the way Services operate. Parents of children with severe disabilities choose to ‘’confine themselves’’, either by having low expectations for the child’s progress or by feeling satisfied with the more subtle change. Parents place enormous importance on the character and personality of therapists, which could be attributed to the effect of the ‘’Personal Tragedy Theory’’ (Oliver, 1986): for most people, disability is intertwined with dependence, so their children will need the care of compassionate therapists, who will seek to mitigate the effects of their tragedy. The majority of parents seem to have undergone a process of ‘’enculturation ’’ regarding the principles of the medical model. They perceive disability as something ‘’abnormal’’ and feel that they must eliminate it. They internalize negative stereotypes or expectations others have of them and try to manage their own feelings about disability, which may include internalized ableism. The criteria for inclusion (in school/community/society) do not seem to have changed compared to the past. The ‘’inclusive’’ policies of our educational system (with which Early Intervention Programs seem ''fully attuned’’), continue to perpetuate rather than eradicate dominant cultural beliefs of ‘’normalcy’’. The ability to access and participate (in any educational or community context), which most Services guarantee, proves to be a conditionally granted privilege and not an inalienable right. Professionals ‘’are stuck within the medical model of disability’’ (Brisenden, 1986, p. 176) and most parents have fully reconciled themselves to this ‘’rehabilitative’’ version. Although they recognize that disability is not only about bodies, they consider the ‘’barrier-free utopia’’ of the social model unattainable (Shakespeare, 2010, p. 200) and choose to help their children by providing them with everything they need in order to reach the desired ‘’normality’’ faster and easier."],"dc:identifier":["uoadl:3237646","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237646"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Δομές Πρώιμης Παρέμβασης: Απόψεις και εμπειρίες γονέων παιδιών με αναπηρία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:19:58Z"}