{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3237705"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3237705","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος της διαδερμικής τοποθέτησης ενδοπρόθεσης στην κλινική έκβαση των ασθενών με καρκίνο πνεύμονα και σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας.","abstract":"Εισαγωγή: Το σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας (ΣΑΚΦ) είναι συνέπεια μερικής ή ολικής απόφραξης της άνω κοίλης φλέβας, η οποία οδηγεί σε ένα χαρακτηριστικό σύνολο συμπτωμάτων και σημείων, αποτελώντας μία επείγουσα κλινική κατάσταση που χρήζει άμεσης διάγνωσης και θεραπείας. Το πιο συχνό αίτιο εμφάνισης του συνδρόμου είναι οι κακοήθεις όγκοι του θώρακα, με συνηθέστερο τον καρκίνο του πνεύμονα. Οι βασικοί τρόποι αντιμετώπισης ειναι η χημειοθεραπεία, η ακτινοθεραπεία και η τοποθέτηση ενδοπρόθεσης εντός της άνω κοίλης φλέβας. Σκοπός: Η αναδρομική αυτή μελέτη έχει ως στόχο τη διερεύνηση της αποτελεσματικότητας της τοποθέτησης ενδοπρόθεσης εντός της άνω κοίλης φλέβας ως θεραπεία του ΣΑΚΦ στην κλινική έκβαση του ασθενή. Μέθοδος: Μελετήθηκαν συνολικά 41 ασθενείς με σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας οφειλόμενο σε κακοήθεια πνεύμονα, από το 2007 έως το 2020, οι οποίοι εμφάνισαν ΣΑΚΦ σε οποιαδήποτε στιγμή της πορείας της νόσου τους και οδηγήθηκαν σε τοποθέτηση ενδοπρόθεσης ως θεραπεία του συνδρόμου. Τα περιστατικά προέρχονται από δύο πανεπιστημιακά νοσοκομεία, το ΓΝΝΘΑ ‘Η ΣΩΤΗΡΙΑ’ και το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείου Ηρακλείου Κρήτης ΠΑ.Γ.Ν.Η. Αποτελέσματα: Μετά την τοποθέτηση ενδοπρόθεσης για την αντιμετώπιση του ΣΑΚΦ σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα, η πιθανότητα επιβίωσης στους 6 μήνες ισούταν με 46%, στους 12 μήνες με 18%, στους 18 μήνες με 6% και στα 2 έτη με 3% . Ο μέσος χρόνος επιβίωσης ισούταν με 6,14 μήνες (95% CI= 4,31-7,97). Το 84,4% των ασθενών είχε άμεση κλινική βελτίωση μετά την τοποθέτηση ενδοπρόθεσης, με το 31,7% να παρουσιάζει υποχώρηση των συμπτωμάτων την πρώτη μέρα και το 41,5% την δεύτερη μέρα. Από το σύνολο των ασθενών, το 19,5% (n=8) παρουσίασε υποτροπή του ΣΑΚΦ περίπου 6,5 μήνες μετά την τοποθέτηση του 1ου stent και το 12,2% (n=5) οδηγήθηκε σε τοποθέτηση δεύτερου stent. Ο χρόνος επιβίωσης μετά την τοποθέτηση του 2ου stent ισούταν με 6 μήνες περίπου. Μόνο στο 7,3% των περιπτώσεων αναγκάστηκε να διακοπεί η λήψη αντιπηκτικών/αντιαιμοπεταλιακών λόγω αιμορραγικών παρενεργειών. Συμπεράσματα: Η τοποθέτηση ενδοπρόθεσης στην άνω κοίλη φλέβα αποτελεί μία αποτελεσματική και ασφαλή θεραπευτική επιλογή του συνδρόμου άνω κοίλης φλέβας σε ασθενείς με κακοήθεια πνεύμονα η οποία βελτιώνει άμεσα την κλινική εικόνα του ασθενή.","abstract_html":"Εισαγωγή: Το σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας (ΣΑΚΦ) είναι συνέπεια μερικής ή ολικής απόφραξης της άνω κοίλης φλέβας, η οποία οδηγεί σε ένα χαρακτηριστικό σύνολο συμπτωμάτων και σημείων, αποτελώντας μία επείγουσα κλινική κατάσταση που χρήζει άμεσης διάγνωσης και θεραπείας. Το πιο συχνό αίτιο εμφάνισης του συνδρόμου είναι οι κακοήθεις όγκοι του θώρακα, με συνηθέστερο τον καρκίνο του πνεύμονα. Οι βασικοί τρόποι αντιμετώπισης ειναι η χημειοθεραπεία, η ακτινοθεραπεία και η τοποθέτηση ενδοπρόθεσης εντός της άνω κοίλης φλέβας. Σκοπός: Η αναδρομική αυτή μελέτη έχει ως στόχο τη διερεύνηση της αποτελεσματικότητας της τοποθέτησης ενδοπρόθεσης εντός της άνω κοίλης φλέβας ως θεραπεία του ΣΑΚΦ στην κλινική έκβαση του ασθενή. Μέθοδος: Μελετήθηκαν συνολικά 41 ασθενείς με σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας οφειλόμενο σε κακοήθεια πνεύμονα, από το 2007 έως το 2020, οι οποίοι εμφάνισαν ΣΑΚΦ σε οποιαδήποτε στιγμή της πορείας της νόσου τους και οδηγήθηκαν σε τοποθέτηση ενδοπρόθεσης ως θεραπεία του συνδρόμου. Τα περιστατικά προέρχονται από δύο πανεπιστημιακά νοσοκομεία, το ΓΝΝΘΑ ‘Η ΣΩΤΗΡΙΑ’ και το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείου Ηρακλείου Κρήτης ΠΑ.Γ.Ν.Η. Αποτελέσματα: Μετά την τοποθέτηση ενδοπρόθεσης για την αντιμετώπιση του ΣΑΚΦ σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα, η πιθανότητα επιβίωσης στους 6 μήνες ισούταν με 46%, στους 12 μήνες με 18%, στους 18 μήνες με 6% και στα 2 έτη με 3% . Ο μέσος χρόνος επιβίωσης ισούταν με 6,14 μήνες (95% CI= 4,31-7,97). Το 84,4% των ασθενών είχε άμεση κλινική βελτίωση μετά την τοποθέτηση ενδοπρόθεσης, με το 31,7% να παρουσιάζει υποχώρηση των συμπτωμάτων την πρώτη μέρα και το 41,5% την δεύτερη μέρα. Από το σύνολο των ασθενών, το 19,5% (n=8) παρουσίασε υποτροπή του ΣΑΚΦ περίπου 6,5 μήνες μετά την τοποθέτηση του 1ου stent και το 12,2% (n=5) οδηγήθηκε σε τοποθέτηση δεύτερου stent. Ο χρόνος επιβίωσης μετά την τοποθέτηση του 2ου stent ισούταν με 6 μήνες περίπου. Μόνο στο 7,3% των περιπτώσεων αναγκάστηκε να διακοπεί η λήψη αντιπηκτικών/αντιαιμοπεταλιακών λόγω αιμορραγικών παρενεργειών. Συμπεράσματα: Η τοποθέτηση ενδοπρόθεσης στην άνω κοίλη φλέβα αποτελεί μία αποτελεσματική και ασφαλή θεραπευτική επιλογή του συνδρόμου άνω κοίλης φλέβας σε ασθενείς με κακοήθεια πνεύμονα η οποία βελτιώνει άμεσα την κλινική εικόνα του ασθενή.","abstract_has_math":false,"creators":["Γραμμουστιάνου Μαρία","Grammoustianou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:19:58Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3237705"],"render_values":[{"text":"uoadl:3237705","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237705","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237705","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3237705","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γραμμουστιάνου Μαρία","Grammoustianou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3237705","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237705"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Το σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας (ΣΑΚΦ) είναι συνέπεια μερικής ή ολικής απόφραξης της άνω κοίλης φλέβας, η οποία οδηγεί σε ένα χαρακτηριστικό σύνολο συμπτωμάτων και σημείων, αποτελώντας μία επείγουσα κλινική κατάσταση που χρήζει άμεσης διάγνωσης και θεραπείας. Το πιο συχνό αίτιο εμφάνισης του συνδρόμου είναι οι κακοήθεις όγκοι του θώρακα, με συνηθέστερο τον καρκίνο του πνεύμονα. Οι βασικοί τρόποι αντιμετώπισης ειναι η χημειοθεραπεία, η ακτινοθεραπεία και η τοποθέτηση ενδοπρόθεσης εντός της άνω κοίλης φλέβας. Σκοπός: Η αναδρομική αυτή μελέτη έχει ως στόχο τη διερεύνηση της αποτελεσματικότητας της τοποθέτησης ενδοπρόθεσης εντός της άνω κοίλης φλέβας ως θεραπεία του ΣΑΚΦ στην κλινική έκβαση του ασθενή. Μέθοδος: Μελετήθηκαν συνολικά 41 ασθενείς με σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας οφειλόμενο σε κακοήθεια πνεύμονα, από το 2007 έως το 2020, οι οποίοι εμφάνισαν ΣΑΚΦ σε οποιαδήποτε στιγμή της πορείας της νόσου τους και οδηγήθηκαν σε τοποθέτηση ενδοπρόθεσης ως θεραπεία του συνδρόμου. Τα περιστατικά προέρχονται από δύο πανεπιστημιακά νοσοκομεία, το ΓΝΝΘΑ ‘Η ΣΩΤΗΡΙΑ’ και το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείου Ηρακλείου Κρήτης ΠΑ.Γ.Ν.Η. Αποτελέσματα: Μετά την τοποθέτηση ενδοπρόθεσης για την αντιμετώπιση του ΣΑΚΦ σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα, η πιθανότητα επιβίωσης στους 6 μήνες ισούταν με 46%, στους 12 μήνες με 18%, στους 18 μήνες με 6% και στα 2 έτη με 3% . Ο μέσος χρόνος επιβίωσης ισούταν με 6,14 μήνες (95% CI= 4,31-7,97). Το 84,4% των ασθενών είχε άμεση κλινική βελτίωση μετά την τοποθέτηση ενδοπρόθεσης, με το 31,7% να παρουσιάζει υποχώρηση των συμπτωμάτων την πρώτη μέρα και το 41,5% την δεύτερη μέρα. Από το σύνολο των ασθενών, το 19,5% (n=8) παρουσίασε υποτροπή του ΣΑΚΦ περίπου 6,5 μήνες μετά την τοποθέτηση του 1ου stent και το 12,2% (n=5) οδηγήθηκε σε τοποθέτηση δεύτερου stent. Ο χρόνος επιβίωσης μετά την τοποθέτηση του 2ου stent ισούταν με 6 μήνες περίπου. Μόνο στο 7,3% των περιπτώσεων αναγκάστηκε να διακοπεί η λήψη αντιπηκτικών/αντιαιμοπεταλιακών λόγω αιμορραγικών παρενεργειών. Συμπεράσματα: Η τοποθέτηση ενδοπρόθεσης στην άνω κοίλη φλέβα αποτελεί μία αποτελεσματική και ασφαλή θεραπευτική επιλογή του συνδρόμου άνω κοίλης φλέβας σε ασθενείς με κακοήθεια πνεύμονα η οποία βελτιώνει άμεσα την κλινική εικόνα του ασθενή.","Introduction: Superior vena cava syndrome (SVCS) is a constellation of signs and symptoms due to obstruction or thrombosis of superior vena cava and its branches. Thoracic malignancies is the most common cause of SVCS from which lung cancer is the dominant cause in 70-80% of cases. Therapy is based on the type of malignancy that led to SVCS and it includes chemotherapy, radiotherapy and superior vena cava stenting. Aim of the work: To investigate the efficacy of stent insertion in superior vena cava for SVCS treatment and its impact on patients’ quality of life. Methods: A total number of 41 patients from two university hospitals, Sotiria General Hospital in Athens and University Hospital of Heraklion in Crete, diagnosed with lung cancer and superior vena cava syndrome from 2007 up to 2020, were retrospectively studied for the efficacy of stent insertion as first line therapy for SVCS. Results: After stent placement the overall survival was 46% at 6 months, 18% at 12 months, 6% at 18 months and 3% at 2 years. The mean survival time was approximately 6 months. Most of the patients (84,4%) had instant symptomatic relief, with complete regression of symptoms at first or second day, 31,7% and 41,5% respectively. Eight patients (19,5%) had SCVS recurrence and a second stent was used as treatment of recurrence for 5 of them without complications. The survival time after the second stent placement was around 6 months. Only 7,3% of patients had hemorrhagic side effects that led to the discontinuation of anticoagulant / antiplatelet therapy. Conclusion: Superior vena cava stenting is an effective and safe therapeutic choice for SVCS treatment in lung cancer patients and improves their quality of life."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος της διαδερμικής τοποθέτησης ενδοπρόθεσης στην κλινική έκβαση των ασθενών με καρκίνο πνεύμονα και σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γραμμουστιάνου Μαρία","Grammoustianou Maria"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Εισαγωγή: Το σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας (ΣΑΚΦ) είναι συνέπεια μερικής ή ολικής απόφραξης της άνω κοίλης φλέβας, η οποία οδηγεί σε ένα χαρακτηριστικό σύνολο συμπτωμάτων και σημείων, αποτελώντας μία επείγουσα κλινική κατάσταση που χρήζει άμεσης διάγνωσης και θεραπείας. Το πιο συχνό αίτιο εμφάνισης του συνδρόμου είναι οι κακοήθεις όγκοι του θώρακα, με συνηθέστερο τον καρκίνο του πνεύμονα. Οι βασικοί τρόποι αντιμετώπισης ειναι η χημειοθεραπεία, η ακτινοθεραπεία και η τοποθέτηση ενδοπρόθεσης εντός της άνω κοίλης φλέβας. Σκοπός: Η αναδρομική αυτή μελέτη έχει ως στόχο τη διερεύνηση της αποτελεσματικότητας της τοποθέτησης ενδοπρόθεσης εντός της άνω κοίλης φλέβας ως θεραπεία του ΣΑΚΦ στην κλινική έκβαση του ασθενή. Μέθοδος: Μελετήθηκαν συνολικά 41 ασθενείς με σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας οφειλόμενο σε κακοήθεια πνεύμονα, από το 2007 έως το 2020, οι οποίοι εμφάνισαν ΣΑΚΦ σε οποιαδήποτε στιγμή της πορείας της νόσου τους και οδηγήθηκαν σε τοποθέτηση ενδοπρόθεσης ως θεραπεία του συνδρόμου. Τα περιστατικά προέρχονται από δύο πανεπιστημιακά νοσοκομεία, το ΓΝΝΘΑ ‘Η ΣΩΤΗΡΙΑ’ και το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείου Ηρακλείου Κρήτης ΠΑ.Γ.Ν.Η. Αποτελέσματα: Μετά την τοποθέτηση ενδοπρόθεσης για την αντιμετώπιση του ΣΑΚΦ σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα, η πιθανότητα επιβίωσης στους 6 μήνες ισούταν με 46%, στους 12 μήνες με 18%, στους 18 μήνες με 6% και στα 2 έτη με 3% . Ο μέσος χρόνος επιβίωσης ισούταν με 6,14 μήνες (95% CI= 4,31-7,97). Το 84,4% των ασθενών είχε άμεση κλινική βελτίωση μετά την τοποθέτηση ενδοπρόθεσης, με το 31,7% να παρουσιάζει υποχώρηση των συμπτωμάτων την πρώτη μέρα και το 41,5% την δεύτερη μέρα. Από το σύνολο των ασθενών, το 19,5% (n=8) παρουσίασε υποτροπή του ΣΑΚΦ περίπου 6,5 μήνες μετά την τοποθέτηση του 1ου stent και το 12,2% (n=5) οδηγήθηκε σε τοποθέτηση δεύτερου stent. Ο χρόνος επιβίωσης μετά την τοποθέτηση του 2ου stent ισούταν με 6 μήνες περίπου. Μόνο στο 7,3% των περιπτώσεων αναγκάστηκε να διακοπεί η λήψη αντιπηκτικών/αντιαιμοπεταλιακών λόγω αιμορραγικών παρενεργειών. Συμπεράσματα: Η τοποθέτηση ενδοπρόθεσης στην άνω κοίλη φλέβα αποτελεί μία αποτελεσματική και ασφαλή θεραπευτική επιλογή του συνδρόμου άνω κοίλης φλέβας σε ασθενείς με κακοήθεια πνεύμονα η οποία βελτιώνει άμεσα την κλινική εικόνα του ασθενή.","Introduction: Superior vena cava syndrome (SVCS) is a constellation of signs and symptoms due to obstruction or thrombosis of superior vena cava and its branches. Thoracic malignancies is the most common cause of SVCS from which lung cancer is the dominant cause in 70-80% of cases. Therapy is based on the type of malignancy that led to SVCS and it includes chemotherapy, radiotherapy and superior vena cava stenting. Aim of the work: To investigate the efficacy of stent insertion in superior vena cava for SVCS treatment and its impact on patients’ quality of life. Methods: A total number of 41 patients from two university hospitals, Sotiria General Hospital in Athens and University Hospital of Heraklion in Crete, diagnosed with lung cancer and superior vena cava syndrome from 2007 up to 2020, were retrospectively studied for the efficacy of stent insertion as first line therapy for SVCS. Results: After stent placement the overall survival was 46% at 6 months, 18% at 12 months, 6% at 18 months and 3% at 2 years. The mean survival time was approximately 6 months. Most of the patients (84,4%) had instant symptomatic relief, with complete regression of symptoms at first or second day, 31,7% and 41,5% respectively. Eight patients (19,5%) had SCVS recurrence and a second stent was used as treatment of recurrence for 5 of them without complications. The survival time after the second stent placement was around 6 months. Only 7,3% of patients had hemorrhagic side effects that led to the discontinuation of anticoagulant / antiplatelet therapy. Conclusion: Superior vena cava stenting is an effective and safe therapeutic choice for SVCS treatment in lung cancer patients and improves their quality of life."],"dc:identifier":["uoadl:3237705","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237705"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ρόλος της διαδερμικής τοποθέτησης ενδοπρόθεσης στην κλινική έκβαση των ασθενών με καρκίνο πνεύμονα και σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:19:58Z"}