{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3237811"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3237811","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η σημασία του υπεραερισμού σε ασθενείς με εγκεφαλικό οίδημα στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας: Συστηματική Ανασκόπηση","abstract":"Εισαγωγή: Το εγκεφαλικό οίδημα συναντάται συχνά στην κλινική πράξη σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς με οξεία εγκεφαλική βλάβη λόγω διαφορετικής αιτιολογίας και αποτελεί κύρια αιτία αυξημένης νοσηρότητας και θανάτου σε αυτό το υποσύνολο ασθενών και έχει συσχετιστεί η θεραπεία του τα τελευταία χρόνια με τον μηχανικό αερισμό, που έχει επιλεγεί για τον ασθενή. Η αντιμετώπιση του εγκεφαλικού οιδήματος περιλαμβάνει τη χρήση συστηματικής και αλγοριθμικής προσέγγισης, από γενικά μέτρα, όπως η βέλτιστη τοποθέτηση κεφαλής και αυχένα για την διευκόλυνση της ενδοκρανιακής φλεβικής ροής, η αποφυγή της αφυδάτωσης και της αρτηριακής υπότασης και διατήρηση της φυσιολογικής θερμοκρασίας και ως ειδικές θεραπευτικές παρεμβάσεις θεωρούνται ο ελεγχόμενος υπεραερισμός, η χορήγηση κορτικοστεροειδών και διουρητικών και η καταστολή. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης ήταν η διερεύνηση της σημασίας του υπεραερισμού σε ασθενείς που νοσηλεύονται σε ΜΕΘ με εγκεφαλικό οίδημα. Μέθοδος- Υλικό: Διεξήχθη βιβλιογραφική αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων Medline / PubMed, Cochrane, Scopus και Google Scholar από το 2015 έως το 2022. Οι λέξεις-κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα της βιβλιογραφίας ήταν υπεραερισμός, εγκεφαλικό οίδημα, ΚΕΚ, ενδοκρανιακή πίεση και συνδυασμός αυτών. Τα κριτήρια συμπερίληψης ήταν: α) οι μελέτες που σχετίζονταν άμεσα με το θέμα και β) οι μελέτες στην αγγλική & ελληνική γλώσσα, δημοσιευμένες σε περιοδικά με σύστημα αξιολόγησης. Ανευρέθηκαν 1369 μελέτες, 1331 εξαιρέθηκαν, 38 μελέτες αρχικής έρευνας ήταν κατάλληλες για συμπερίληψη. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα ανέδειξαν ότι ο ελεγχόμενος υπεραερισμός παραμένει η πιο αποτελεσματική θεραπευτική παρέμβαση για το εγκεφαλικό οίδημα, ιδιαίτερα όταν το οίδημα σχετίζεται με αυξήσεις της ICP. Μείωση του PaCO2 κατά 10 mmHg προκαλεί αναλογικές μειώσεις στο rCBF (και μειώνεται σε CBV στο ενδοκρανιακό θόλο), με αποτέλεσμα την ταχεία και άμεση μείωση της ICP. Ο παρατεταμένος υπεραερισμός φαίνεται ότι οδηγεί σε χειρότερα αποτελέσματα σε ασθενείς με ΤΒΙ αν και η επίδρασή του σε άλλα παραδείγματα εγκεφαλικής βλάβης είναι ασαφής. Ο «υπερεπιθετικός» υπεραερισμός μπορεί στην πραγματικότητα να οδηγήσει στην εγκεφαλική ισχαιμία. Επομένως η κοινή κλινική πρακτική είναι η μείωση και η διατήρηση του PaCO2 κατά 10 mmHg σε επίπεδο στόχου περίπου 30–35 mmHg για 4 έως 6 ώρες. Συμπεράσματα: Συμπερασματικά, ο ελεγχόμενος υπεραερισμός είναι αποτελεσματικός στην μείωση της ICP αλλά μειώνει επίσης το CBF και μπορεί να έχει και εγκεφαλικές και συστηματικές σοβαρές παρενέργειες. Ως εκ τούτου, οι τιμές PaCO2 θα πρέπει να διατηρούνται στην πρώιμη φάση μετά TBI εάν η ICP παραμένει εντός αποδεκτών τιμών. Ελεγχόμενος υπεραερισμός (δηλαδή ποτέ κάτω από 30 mmHg το PaCO2) θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως προσωρινή σωτήρια παρέμβαση σε περίπτωση σοβαρής ενδοκρανιακής υπέρτασης.","abstract_html":"Εισαγωγή: Το εγκεφαλικό οίδημα συναντάται συχνά στην κλινική πράξη σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς με οξεία εγκεφαλική βλάβη λόγω διαφορετικής αιτιολογίας και αποτελεί κύρια αιτία αυξημένης νοσηρότητας και θανάτου σε αυτό το υποσύνολο ασθενών και έχει συσχετιστεί η θεραπεία του τα τελευταία χρόνια με τον μηχανικό αερισμό, που έχει επιλεγεί για τον ασθενή. Η αντιμετώπιση του εγκεφαλικού οιδήματος περιλαμβάνει τη χρήση συστηματικής και αλγοριθμικής προσέγγισης, από γενικά μέτρα, όπως η βέλτιστη τοποθέτηση κεφαλής και αυχένα για την διευκόλυνση της ενδοκρανιακής φλεβικής ροής, η αποφυγή της αφυδάτωσης και της αρτηριακής υπότασης και διατήρηση της φυσιολογικής θερμοκρασίας και ως ειδικές θεραπευτικές παρεμβάσεις θεωρούνται ο ελεγχόμενος υπεραερισμός, η χορήγηση κορτικοστεροειδών και διουρητικών και η καταστολή. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης ήταν η διερεύνηση της σημασίας του υπεραερισμού σε ασθενείς που νοσηλεύονται σε ΜΕΘ με εγκεφαλικό οίδημα. Μέθοδος- Υλικό: Διεξήχθη βιβλιογραφική αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων Medline / PubMed, Cochrane, Scopus και Google Scholar από το 2015 έως το 2022. Οι λέξεις-κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα της βιβλιογραφίας ήταν υπεραερισμός, εγκεφαλικό οίδημα, ΚΕΚ, ενδοκρανιακή πίεση και συνδυασμός αυτών. Τα κριτήρια συμπερίληψης ήταν: α) οι μελέτες που σχετίζονταν άμεσα με το θέμα και β) οι μελέτες στην αγγλική &amp; ελληνική γλώσσα, δημοσιευμένες σε περιοδικά με σύστημα αξιολόγησης. Ανευρέθηκαν 1369 μελέτες, 1331 εξαιρέθηκαν, 38 μελέτες αρχικής έρευνας ήταν κατάλληλες για συμπερίληψη. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα ανέδειξαν ότι ο ελεγχόμενος υπεραερισμός παραμένει η πιο αποτελεσματική θεραπευτική παρέμβαση για το εγκεφαλικό οίδημα, ιδιαίτερα όταν το οίδημα σχετίζεται με αυξήσεις της ICP. Μείωση του PaCO2 κατά 10 mmHg προκαλεί αναλογικές μειώσεις στο rCBF (και μειώνεται σε CBV στο ενδοκρανιακό θόλο), με αποτέλεσμα την ταχεία και άμεση μείωση της ICP. Ο παρατεταμένος υπεραερισμός φαίνεται ότι οδηγεί σε χειρότερα αποτελέσματα σε ασθενείς με ΤΒΙ αν και η επίδρασή του σε άλλα παραδείγματα εγκεφαλικής βλάβης είναι ασαφής. Ο «υπερεπιθετικός» υπεραερισμός μπορεί στην πραγματικότητα να οδηγήσει στην εγκεφαλική ισχαιμία. Επομένως η κοινή κλινική πρακτική είναι η μείωση και η διατήρηση του PaCO2 κατά 10 mmHg σε επίπεδο στόχου περίπου 30–35 mmHg για 4 έως 6 ώρες. Συμπεράσματα: Συμπερασματικά, ο ελεγχόμενος υπεραερισμός είναι αποτελεσματικός στην μείωση της ICP αλλά μειώνει επίσης το CBF και μπορεί να έχει και εγκεφαλικές και συστηματικές σοβαρές παρενέργειες. Ως εκ τούτου, οι τιμές PaCO2 θα πρέπει να διατηρούνται στην πρώιμη φάση μετά TBI εάν η ICP παραμένει εντός αποδεκτών τιμών. Ελεγχόμενος υπεραερισμός (δηλαδή ποτέ κάτω από 30 mmHg το PaCO2) θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως προσωρινή σωτήρια παρέμβαση σε περίπτωση σοβαρής ενδοκρανιακής υπέρτασης.","abstract_has_math":false,"creators":["Τιμπλαλέξη Ιωάννα","Timplalexi Ioanna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:19:58Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3237811"],"render_values":[{"text":"uoadl:3237811","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237811","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237811","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3237811","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τιμπλαλέξη Ιωάννα","Timplalexi Ioanna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3237811","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237811"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Το εγκεφαλικό οίδημα συναντάται συχνά στην κλινική πράξη σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς με οξεία εγκεφαλική βλάβη λόγω διαφορετικής αιτιολογίας και αποτελεί κύρια αιτία αυξημένης νοσηρότητας και θανάτου σε αυτό το υποσύνολο ασθενών και έχει συσχετιστεί η θεραπεία του τα τελευταία χρόνια με τον μηχανικό αερισμό, που έχει επιλεγεί για τον ασθενή. Η αντιμετώπιση του εγκεφαλικού οιδήματος περιλαμβάνει τη χρήση συστηματικής και αλγοριθμικής προσέγγισης, από γενικά μέτρα, όπως η βέλτιστη τοποθέτηση κεφαλής και αυχένα για την διευκόλυνση της ενδοκρανιακής φλεβικής ροής, η αποφυγή της αφυδάτωσης και της αρτηριακής υπότασης και διατήρηση της φυσιολογικής θερμοκρασίας και ως ειδικές θεραπευτικές παρεμβάσεις θεωρούνται ο ελεγχόμενος υπεραερισμός, η χορήγηση κορτικοστεροειδών και διουρητικών και η καταστολή. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης ήταν η διερεύνηση της σημασίας του υπεραερισμού σε ασθενείς που νοσηλεύονται σε ΜΕΘ με εγκεφαλικό οίδημα. Μέθοδος- Υλικό: Διεξήχθη βιβλιογραφική αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων Medline / PubMed, Cochrane, Scopus και Google Scholar από το 2015 έως το 2022. Οι λέξεις-κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα της βιβλιογραφίας ήταν υπεραερισμός, εγκεφαλικό οίδημα, ΚΕΚ, ενδοκρανιακή πίεση και συνδυασμός αυτών. Τα κριτήρια συμπερίληψης ήταν: α) οι μελέτες που σχετίζονταν άμεσα με το θέμα και β) οι μελέτες στην αγγλική & ελληνική γλώσσα, δημοσιευμένες σε περιοδικά με σύστημα αξιολόγησης. Ανευρέθηκαν 1369 μελέτες, 1331 εξαιρέθηκαν, 38 μελέτες αρχικής έρευνας ήταν κατάλληλες για συμπερίληψη. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα ανέδειξαν ότι ο ελεγχόμενος υπεραερισμός παραμένει η πιο αποτελεσματική θεραπευτική παρέμβαση για το εγκεφαλικό οίδημα, ιδιαίτερα όταν το οίδημα σχετίζεται με αυξήσεις της ICP. Μείωση του PaCO2 κατά 10 mmHg προκαλεί αναλογικές μειώσεις στο rCBF (και μειώνεται σε CBV στο ενδοκρανιακό θόλο), με αποτέλεσμα την ταχεία και άμεση μείωση της ICP. Ο παρατεταμένος υπεραερισμός φαίνεται ότι οδηγεί σε χειρότερα αποτελέσματα σε ασθενείς με ΤΒΙ αν και η επίδρασή του σε άλλα παραδείγματα εγκεφαλικής βλάβης είναι ασαφής. Ο «υπερεπιθετικός» υπεραερισμός μπορεί στην πραγματικότητα να οδηγήσει στην εγκεφαλική ισχαιμία. Επομένως η κοινή κλινική πρακτική είναι η μείωση και η διατήρηση του PaCO2 κατά 10 mmHg σε επίπεδο στόχου περίπου 30–35 mmHg για 4 έως 6 ώρες. Συμπεράσματα: Συμπερασματικά, ο ελεγχόμενος υπεραερισμός είναι αποτελεσματικός στην μείωση της ICP αλλά μειώνει επίσης το CBF και μπορεί να έχει και εγκεφαλικές και συστηματικές σοβαρές παρενέργειες. Ως εκ τούτου, οι τιμές PaCO2 θα πρέπει να διατηρούνται στην πρώιμη φάση μετά TBI εάν η ICP παραμένει εντός αποδεκτών τιμών. Ελεγχόμενος υπεραερισμός (δηλαδή ποτέ κάτω από 30 mmHg το PaCO2) θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως προσωρινή σωτήρια παρέμβαση σε περίπτωση σοβαρής ενδοκρανιακής υπέρτασης.","Introduction: Cerebral edema is common in clinical practice in critically ill patients with acute brain injury due to different causes and is a major cause of increased morbidity in these patients and its treatment has been associated in recent years with mechanical ventilation. The treatment of cerebral edema includes the use of a systematic and algorithmic approach, from general measures, such as the optimal placement of the head and neck to facilitate intracranial venous flow, the avoidance of dehydration and arterial hypotension and the maintenance of normal and normal controlled hyperventilation, corticosteroids and diuretics, and sedation are considered. Aim: The aim of this review was to investigate the importance of hyperventilation in patients admitted to the ICU with cerebral edema. Method - Material: A literature search was conducted in the Medline / PubMed, Cochrane, Scopus and Google Scholar databases from 2015 to 2022. The keywords used in the literature search were hyperventilation, cerebral edema, TBI, intracranial pressure and a combination of these. The inclusion criteria were: a) the studies that were directly related to the topic and b) the studies in English & Greek, published in journals with an evaluation system. 1369 studies were found, 1331 were excluded, 38 initial research studies were eligible for inclusion. Results: The results showed that controlled hyperventilation remains the most effective therapeutic intervention for cerebral edema, especially when edema is associated with increased ICP. Reduction of PaCO2 by 10 mmHg causes proportional reductions in rCBF (and decreases in CBV in the intracranial dome), resulting in a rapid and immediate decrease in ICP. Prolonged hyperventilation seems to lead to worse outcomes in patients with TBI although its effect on other examples of brain damage is unclear. Prolonged hyperventilation can actually lead to cerebral ischemia. It is therefore common clinical practice to reduce and maintain PaCO2 by 10 mmHg at a target level of approximately 30–35 mmHg for 4 to 6 hours. Conclusions: In conclusion, controlled hyperventilation is effective in reducing ICP but also reduces CBF and can have serious cerebral and systemic side effects. Therefore, PaCO2 values should be maintained in the early post-TBI phase if the ICP remains within acceptable values. Controlled hyperventilation (ie never below 30 mmHg PaCO2) should be used as a temporary rescue intervention in case of severe intracranial hypertension."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η σημασία του υπεραερισμού σε ασθενείς με εγκεφαλικό οίδημα στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας: Συστηματική Ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τιμπλαλέξη Ιωάννα","Timplalexi Ioanna"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Εισαγωγή: Το εγκεφαλικό οίδημα συναντάται συχνά στην κλινική πράξη σε βαρέως πάσχοντες ασθενείς με οξεία εγκεφαλική βλάβη λόγω διαφορετικής αιτιολογίας και αποτελεί κύρια αιτία αυξημένης νοσηρότητας και θανάτου σε αυτό το υποσύνολο ασθενών και έχει συσχετιστεί η θεραπεία του τα τελευταία χρόνια με τον μηχανικό αερισμό, που έχει επιλεγεί για τον ασθενή. Η αντιμετώπιση του εγκεφαλικού οιδήματος περιλαμβάνει τη χρήση συστηματικής και αλγοριθμικής προσέγγισης, από γενικά μέτρα, όπως η βέλτιστη τοποθέτηση κεφαλής και αυχένα για την διευκόλυνση της ενδοκρανιακής φλεβικής ροής, η αποφυγή της αφυδάτωσης και της αρτηριακής υπότασης και διατήρηση της φυσιολογικής θερμοκρασίας και ως ειδικές θεραπευτικές παρεμβάσεις θεωρούνται ο ελεγχόμενος υπεραερισμός, η χορήγηση κορτικοστεροειδών και διουρητικών και η καταστολή. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης ήταν η διερεύνηση της σημασίας του υπεραερισμού σε ασθενείς που νοσηλεύονται σε ΜΕΘ με εγκεφαλικό οίδημα. Μέθοδος- Υλικό: Διεξήχθη βιβλιογραφική αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων Medline / PubMed, Cochrane, Scopus και Google Scholar από το 2015 έως το 2022. Οι λέξεις-κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα της βιβλιογραφίας ήταν υπεραερισμός, εγκεφαλικό οίδημα, ΚΕΚ, ενδοκρανιακή πίεση και συνδυασμός αυτών. Τα κριτήρια συμπερίληψης ήταν: α) οι μελέτες που σχετίζονταν άμεσα με το θέμα και β) οι μελέτες στην αγγλική & ελληνική γλώσσα, δημοσιευμένες σε περιοδικά με σύστημα αξιολόγησης. Ανευρέθηκαν 1369 μελέτες, 1331 εξαιρέθηκαν, 38 μελέτες αρχικής έρευνας ήταν κατάλληλες για συμπερίληψη. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα ανέδειξαν ότι ο ελεγχόμενος υπεραερισμός παραμένει η πιο αποτελεσματική θεραπευτική παρέμβαση για το εγκεφαλικό οίδημα, ιδιαίτερα όταν το οίδημα σχετίζεται με αυξήσεις της ICP. Μείωση του PaCO2 κατά 10 mmHg προκαλεί αναλογικές μειώσεις στο rCBF (και μειώνεται σε CBV στο ενδοκρανιακό θόλο), με αποτέλεσμα την ταχεία και άμεση μείωση της ICP. Ο παρατεταμένος υπεραερισμός φαίνεται ότι οδηγεί σε χειρότερα αποτελέσματα σε ασθενείς με ΤΒΙ αν και η επίδρασή του σε άλλα παραδείγματα εγκεφαλικής βλάβης είναι ασαφής. Ο «υπερεπιθετικός» υπεραερισμός μπορεί στην πραγματικότητα να οδηγήσει στην εγκεφαλική ισχαιμία. Επομένως η κοινή κλινική πρακτική είναι η μείωση και η διατήρηση του PaCO2 κατά 10 mmHg σε επίπεδο στόχου περίπου 30–35 mmHg για 4 έως 6 ώρες. Συμπεράσματα: Συμπερασματικά, ο ελεγχόμενος υπεραερισμός είναι αποτελεσματικός στην μείωση της ICP αλλά μειώνει επίσης το CBF και μπορεί να έχει και εγκεφαλικές και συστηματικές σοβαρές παρενέργειες. Ως εκ τούτου, οι τιμές PaCO2 θα πρέπει να διατηρούνται στην πρώιμη φάση μετά TBI εάν η ICP παραμένει εντός αποδεκτών τιμών. Ελεγχόμενος υπεραερισμός (δηλαδή ποτέ κάτω από 30 mmHg το PaCO2) θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως προσωρινή σωτήρια παρέμβαση σε περίπτωση σοβαρής ενδοκρανιακής υπέρτασης.","Introduction: Cerebral edema is common in clinical practice in critically ill patients with acute brain injury due to different causes and is a major cause of increased morbidity in these patients and its treatment has been associated in recent years with mechanical ventilation. The treatment of cerebral edema includes the use of a systematic and algorithmic approach, from general measures, such as the optimal placement of the head and neck to facilitate intracranial venous flow, the avoidance of dehydration and arterial hypotension and the maintenance of normal and normal controlled hyperventilation, corticosteroids and diuretics, and sedation are considered. Aim: The aim of this review was to investigate the importance of hyperventilation in patients admitted to the ICU with cerebral edema. Method - Material: A literature search was conducted in the Medline / PubMed, Cochrane, Scopus and Google Scholar databases from 2015 to 2022. The keywords used in the literature search were hyperventilation, cerebral edema, TBI, intracranial pressure and a combination of these. The inclusion criteria were: a) the studies that were directly related to the topic and b) the studies in English & Greek, published in journals with an evaluation system. 1369 studies were found, 1331 were excluded, 38 initial research studies were eligible for inclusion. Results: The results showed that controlled hyperventilation remains the most effective therapeutic intervention for cerebral edema, especially when edema is associated with increased ICP. Reduction of PaCO2 by 10 mmHg causes proportional reductions in rCBF (and decreases in CBV in the intracranial dome), resulting in a rapid and immediate decrease in ICP. Prolonged hyperventilation seems to lead to worse outcomes in patients with TBI although its effect on other examples of brain damage is unclear. Prolonged hyperventilation can actually lead to cerebral ischemia. It is therefore common clinical practice to reduce and maintain PaCO2 by 10 mmHg at a target level of approximately 30–35 mmHg for 4 to 6 hours. Conclusions: In conclusion, controlled hyperventilation is effective in reducing ICP but also reduces CBF and can have serious cerebral and systemic side effects. Therefore, PaCO2 values should be maintained in the early post-TBI phase if the ICP remains within acceptable values. Controlled hyperventilation (ie never below 30 mmHg PaCO2) should be used as a temporary rescue intervention in case of severe intracranial hypertension."],"dc:identifier":["uoadl:3237811","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3237811"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η σημασία του υπεραερισμού σε ασθενείς με εγκεφαλικό οίδημα στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας: Συστηματική Ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:19:58Z"}