{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3239325"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3239325","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Análisis contrastivo del presente progresivo en español y griego","abstract":"Στόχος αυτής της εργασίας είναι να αναλύσει τη χρήση του ενεστώτα διαρκείας σε Έλληνες μαθητές της ισπανικής ως ξένης/δεύτερης γλώσσας και σε δίγλωσσους που έχουν ως μητρική τους γλώσσα την ελληνική και ισπανική γλώσσα, προκειμένου να ανακαλύψει σε ποια συγκείμενα παρουσιάζουν δυσκολία οι ελληνόφωνοι, καθώς και τον βαθμό κατάκτησης του ρηματικού ποιού ενεργείας και από τις δυο κατηγορίες ατόμων. Για να γίνει αυτό, αρχικά, πραγματοποιείται μια αντιπαραβολική ανάλυση στον ενεστώτα διαρκείας στα ελληνικά και στα ισπανικά, ο οποίος στα ελληνικά εκφράζεται μονολεκτικά (απλός ενεστώτα) και στα ισπανικά και περιφραστικά (ρηματική έκφραση του estar + γερούνδιο). Για τη διερεύνηση της χρήσης αυτού του φαινομένου μορφοσυντακτικής παραλλαγής, δόθηκε ερωτηματολόγιο σε 6 Έλληνες μαθητές ισπανικής γλώσσας επιπέδου Α και Β σύμφωνα με το ΚΕΠΑ, καθώς και σε 4 δίγλωσσους Ελληνο-Ισπανούς. Οι απαντήσεις που ελήφθησαν αναλύθηκαν ποσοτικά και έδειξαν ότι αυτές οι δύο ομάδες συμμετεχόντων δεν χρησιμοποιούν τον ισπανικό περιφραστικό τύπο στον ίδιο βαθμό, εφόσον οι μονόγλωσσοι χρησιμοποιούν περισσότερο τον μονολεκτικό τύπο (57,8%) και οι δίγλωσσοι τον περιφραστικό (44,1%). Επιπλέον, η μελέτη μας καταδεικνύει ότι οι πληροφοριοδότες, επηρεαζόμενοι από το γραμματικό ποιόν ενεργείας, τείνουν να επιλέγουν την περίφραση με καταστάσεις που δηλώνουν διάρκεια και τον απλό ενεστώτα με καταστάσεις που δηλώνουν συνήθεια και επανάληψη. Όσον αφορά το λεξικό ποιόν ενεργείας, όλοι επιλέγουν τον περιφραστικό τύπο με ρήματα δραστηριότητας και τον μονολεκτικό τύπο με ρήματα επίτευξης και κατάστασης, ενώ με τα ρήματα που δηλώνουν συμβάν παρατηρούνται αντίθετες προτιμήσεις. Επιπλέον, η μεγάλη επαφή με την ισπανική γλώσσα, που λειτουργεί ως εξωγλωσσικός παράγοντας, είναι πιο ορατή στις επιλογές των δίγλωσσων, αφού χρησιμοποιούν αυτούς τους τύπους με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.","abstract_html":"Στόχος αυτής της εργασίας είναι να αναλύσει τη χρήση του ενεστώτα διαρκείας σε Έλληνες μαθητές της ισπανικής ως ξένης/δεύτερης γλώσσας και σε δίγλωσσους που έχουν ως μητρική τους γλώσσα την ελληνική και ισπανική γλώσσα, προκειμένου να ανακαλύψει σε ποια συγκείμενα παρουσιάζουν δυσκολία οι ελληνόφωνοι, καθώς και τον βαθμό κατάκτησης του ρηματικού ποιού ενεργείας και από τις δυο κατηγορίες ατόμων. Για να γίνει αυτό, αρχικά, πραγματοποιείται μια αντιπαραβολική ανάλυση στον ενεστώτα διαρκείας στα ελληνικά και στα ισπανικά, ο οποίος στα ελληνικά εκφράζεται μονολεκτικά (απλός ενεστώτα) και στα ισπανικά και περιφραστικά (ρηματική έκφραση του estar + γερούνδιο). Για τη διερεύνηση της χρήσης αυτού του φαινομένου μορφοσυντακτικής παραλλαγής, δόθηκε ερωτηματολόγιο σε 6 Έλληνες μαθητές ισπανικής γλώσσας επιπέδου Α και Β σύμφωνα με το ΚΕΠΑ, καθώς και σε 4 δίγλωσσους Ελληνο-Ισπανούς. Οι απαντήσεις που ελήφθησαν αναλύθηκαν ποσοτικά και έδειξαν ότι αυτές οι δύο ομάδες συμμετεχόντων δεν χρησιμοποιούν τον ισπανικό περιφραστικό τύπο στον ίδιο βαθμό, εφόσον οι μονόγλωσσοι χρησιμοποιούν περισσότερο τον μονολεκτικό τύπο (57,8%) και οι δίγλωσσοι τον περιφραστικό (44,1%). Επιπλέον, η μελέτη μας καταδεικνύει ότι οι πληροφοριοδότες, επηρεαζόμενοι από το γραμματικό ποιόν ενεργείας, τείνουν να επιλέγουν την περίφραση με καταστάσεις που δηλώνουν διάρκεια και τον απλό ενεστώτα με καταστάσεις που δηλώνουν συνήθεια και επανάληψη. Όσον αφορά το λεξικό ποιόν ενεργείας, όλοι επιλέγουν τον περιφραστικό τύπο με ρήματα δραστηριότητας και τον μονολεκτικό τύπο με ρήματα επίτευξης και κατάστασης, ενώ με τα ρήματα που δηλώνουν συμβάν παρατηρούνται αντίθετες προτιμήσεις. Επιπλέον, η μεγάλη επαφή με την ισπανική γλώσσα, που λειτουργεί ως εξωγλωσσικός παράγοντας, είναι πιο ορατή στις επιλογές των δίγλωσσων, αφού χρησιμοποιούν αυτούς τους τύπους με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.","abstract_has_math":false,"creators":["Βογιατζή Ειρήνη","Vogiatzi Eirini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:20:01Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ισπανικά","Ελληνικά","Spanish","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3239325"],"render_values":[{"text":"uoadl:3239325","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3239325","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3239325","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3239325","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βογιατζή Ειρήνη","Vogiatzi Eirini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ισπανικά","Ελληνικά","Spanish","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3239325","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3239325"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στόχος αυτής της εργασίας είναι να αναλύσει τη χρήση του ενεστώτα διαρκείας σε Έλληνες μαθητές της ισπανικής ως ξένης/δεύτερης γλώσσας και σε δίγλωσσους που έχουν ως μητρική τους γλώσσα την ελληνική και ισπανική γλώσσα, προκειμένου να ανακαλύψει σε ποια συγκείμενα παρουσιάζουν δυσκολία οι ελληνόφωνοι, καθώς και τον βαθμό κατάκτησης του ρηματικού ποιού ενεργείας και από τις δυο κατηγορίες ατόμων. Για να γίνει αυτό, αρχικά, πραγματοποιείται μια αντιπαραβολική ανάλυση στον ενεστώτα διαρκείας στα ελληνικά και στα ισπανικά, ο οποίος στα ελληνικά εκφράζεται μονολεκτικά (απλός ενεστώτα) και στα ισπανικά και περιφραστικά (ρηματική έκφραση του estar + γερούνδιο). Για τη διερεύνηση της χρήσης αυτού του φαινομένου μορφοσυντακτικής παραλλαγής, δόθηκε ερωτηματολόγιο σε 6 Έλληνες μαθητές ισπανικής γλώσσας επιπέδου Α και Β σύμφωνα με το ΚΕΠΑ, καθώς και σε 4 δίγλωσσους Ελληνο-Ισπανούς. Οι απαντήσεις που ελήφθησαν αναλύθηκαν ποσοτικά και έδειξαν ότι αυτές οι δύο ομάδες συμμετεχόντων δεν χρησιμοποιούν τον ισπανικό περιφραστικό τύπο στον ίδιο βαθμό, εφόσον οι μονόγλωσσοι χρησιμοποιούν περισσότερο τον μονολεκτικό τύπο (57,8%) και οι δίγλωσσοι τον περιφραστικό (44,1%). Επιπλέον, η μελέτη μας καταδεικνύει ότι οι πληροφοριοδότες, επηρεαζόμενοι από το γραμματικό ποιόν ενεργείας, τείνουν να επιλέγουν την περίφραση με καταστάσεις που δηλώνουν διάρκεια και τον απλό ενεστώτα με καταστάσεις που δηλώνουν συνήθεια και επανάληψη. Όσον αφορά το λεξικό ποιόν ενεργείας, όλοι επιλέγουν τον περιφραστικό τύπο με ρήματα δραστηριότητας και τον μονολεκτικό τύπο με ρήματα επίτευξης και κατάστασης, ενώ με τα ρήματα που δηλώνουν συμβάν παρατηρούνται αντίθετες προτιμήσεις. Επιπλέον, η μεγάλη επαφή με την ισπανική γλώσσα, που λειτουργεί ως εξωγλωσσικός παράγοντας, είναι πιο ορατή στις επιλογές των δίγλωσσων, αφού χρησιμοποιούν αυτούς τους τύπους με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.","El objetivo de este trabajo es analizar el uso del presente progresivo en estudiantes de ELE griegos y en bilingües griego-español con el fin de descubrir en qué contextos muestran dificultad los grecoparlantes, así como el grado de adquisición del aspecto verbal en estos dos perfiles. Para ello, en primer lugar se realiza un análisis contrastivo sobre el tiempo presente progresivo en griego y en español, el cual en griego se expresa en forma sintética (presente simple) y en español cuenta además con una forma analítica (perífrasis de estar+gerundio). Para investigar el uso de este fenómeno de variación morfosintáctica se pasó un cuestionario a 6 alumnos griegos de ELE de nivel A y B según el MCER y a 4 bilingües griego-español. Las respuestas obtenidas se han analizado cuantitativamente y han demostrado que estos dos grupos de participantes no usan la forma analítica del español en la misma medida, porque los monolingües utilizan más la forma sintética (57,8%) y los bilingües la forma analítica (44,1%). Además, este estudio demuestra que nuestros informantes, influidos por el aspecto morfológico, tienden a elegir la perífrasis con acciones progresivas y el presente simple con acciones habituales e iterativas. En cuanto al aspecto léxico, todos optan por la forma analítica con verbos de actividad y por la forma sintética con verbos de logro y de estado, mientras que con los verbos de realización se observan preferencias opuestas. Además, la alta exposición a la lengua española, como factor extralingüístico, es más evidente en las selecciones de los bilingües, ya que utilizan estas estructuras con un alto grado de certeza."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Análisis contrastivo del presente progresivo en español y griego"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βογιατζή Ειρήνη","Vogiatzi Eirini"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Στόχος αυτής της εργασίας είναι να αναλύσει τη χρήση του ενεστώτα διαρκείας σε Έλληνες μαθητές της ισπανικής ως ξένης/δεύτερης γλώσσας και σε δίγλωσσους που έχουν ως μητρική τους γλώσσα την ελληνική και ισπανική γλώσσα, προκειμένου να ανακαλύψει σε ποια συγκείμενα παρουσιάζουν δυσκολία οι ελληνόφωνοι, καθώς και τον βαθμό κατάκτησης του ρηματικού ποιού ενεργείας και από τις δυο κατηγορίες ατόμων. Για να γίνει αυτό, αρχικά, πραγματοποιείται μια αντιπαραβολική ανάλυση στον ενεστώτα διαρκείας στα ελληνικά και στα ισπανικά, ο οποίος στα ελληνικά εκφράζεται μονολεκτικά (απλός ενεστώτα) και στα ισπανικά και περιφραστικά (ρηματική έκφραση του estar + γερούνδιο). Για τη διερεύνηση της χρήσης αυτού του φαινομένου μορφοσυντακτικής παραλλαγής, δόθηκε ερωτηματολόγιο σε 6 Έλληνες μαθητές ισπανικής γλώσσας επιπέδου Α και Β σύμφωνα με το ΚΕΠΑ, καθώς και σε 4 δίγλωσσους Ελληνο-Ισπανούς. Οι απαντήσεις που ελήφθησαν αναλύθηκαν ποσοτικά και έδειξαν ότι αυτές οι δύο ομάδες συμμετεχόντων δεν χρησιμοποιούν τον ισπανικό περιφραστικό τύπο στον ίδιο βαθμό, εφόσον οι μονόγλωσσοι χρησιμοποιούν περισσότερο τον μονολεκτικό τύπο (57,8%) και οι δίγλωσσοι τον περιφραστικό (44,1%). Επιπλέον, η μελέτη μας καταδεικνύει ότι οι πληροφοριοδότες, επηρεαζόμενοι από το γραμματικό ποιόν ενεργείας, τείνουν να επιλέγουν την περίφραση με καταστάσεις που δηλώνουν διάρκεια και τον απλό ενεστώτα με καταστάσεις που δηλώνουν συνήθεια και επανάληψη. Όσον αφορά το λεξικό ποιόν ενεργείας, όλοι επιλέγουν τον περιφραστικό τύπο με ρήματα δραστηριότητας και τον μονολεκτικό τύπο με ρήματα επίτευξης και κατάστασης, ενώ με τα ρήματα που δηλώνουν συμβάν παρατηρούνται αντίθετες προτιμήσεις. Επιπλέον, η μεγάλη επαφή με την ισπανική γλώσσα, που λειτουργεί ως εξωγλωσσικός παράγοντας, είναι πιο ορατή στις επιλογές των δίγλωσσων, αφού χρησιμοποιούν αυτούς τους τύπους με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.","El objetivo de este trabajo es analizar el uso del presente progresivo en estudiantes de ELE griegos y en bilingües griego-español con el fin de descubrir en qué contextos muestran dificultad los grecoparlantes, así como el grado de adquisición del aspecto verbal en estos dos perfiles. Para ello, en primer lugar se realiza un análisis contrastivo sobre el tiempo presente progresivo en griego y en español, el cual en griego se expresa en forma sintética (presente simple) y en español cuenta además con una forma analítica (perífrasis de estar+gerundio). Para investigar el uso de este fenómeno de variación morfosintáctica se pasó un cuestionario a 6 alumnos griegos de ELE de nivel A y B según el MCER y a 4 bilingües griego-español. Las respuestas obtenidas se han analizado cuantitativamente y han demostrado que estos dos grupos de participantes no usan la forma analítica del español en la misma medida, porque los monolingües utilizan más la forma sintética (57,8%) y los bilingües la forma analítica (44,1%). Además, este estudio demuestra que nuestros informantes, influidos por el aspecto morfológico, tienden a elegir la perífrasis con acciones progresivas y el presente simple con acciones habituales e iterativas. En cuanto al aspecto léxico, todos optan por la forma analítica con verbos de actividad y por la forma sintética con verbos de logro y de estado, mientras que con los verbos de realización se observan preferencias opuestas. Además, la alta exposición a la lengua española, como factor extralingüístico, es más evidente en las selecciones de los bilingües, ya que utilizan estas estructuras con un alto grado de certeza."],"dc:identifier":["uoadl:3239325","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3239325"],"dc:language":["Ισπανικά","Ελληνικά","Spanish","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Análisis contrastivo del presente progresivo en español y griego"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:01Z"}