{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3242299"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3242299","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Colonization of space including the moon and other celestial bodies: Is there a legal regime?","abstract":"Μια μόνιμη ανθρώπινη εγκατάσταση στο διάστημα και η δυνατότητα συγκομιδής πόρων στη Σελήνη ή ακόμη πιο μακριά, στον Άρη, είναι μια ιδέα που εξακολουθεί να είναι εξωπραγματική για τους περισσότερους από εμάς. Ωστόσο, η πολυπλανητική κατοίκηση δεν είναι πλέον επιστημονική φαντασία και σύντομα θα καταστεί τεχνικά εφικτή, ενώ, από νομικής πλευράς, δεν έχει σημειωθεί μεγάλη πρόοδος από τη συμφωνία για τη Σελήνη του 1979. Οι διαστημικές συνθήκες δεν προβλέπουν μόνιμη ανθρώπινη εγκατάσταση στο διάστημα και δεν είναι πολύ διαφωτιστικές όσον αφορά τη νομιμότητα της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων. Δυστυχώς, το νομικό κενό δημιουργεί αβεβαιότητα, εμποδίζει την καινοτομία και αποτρέπει τους ιδιώτες επιχειρηματίες από το να επενδύσουν στην εξερεύνηση του διαστήματος. Ως εκ τούτου, το παρόν έγγραφο επισημαίνει τα υφιστάμενα νομικά κενά και αναλύει πιθανές λύσεις για την κάλυψη των κενών αυτών. Πρώτον, υποστηρίζεται ότι ο εξωγήινος οικισμός και η εκμετάλλευση του διαστήματος δεν μπορούν να συμβιβαστούν με το ισχύον διεθνές διαστημικό δίκαιο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο \"αποικισμός\" του διαστήματος συνιστά αναπόφευκτα την αποκλειστική χρήση ουράνιου εδάφους, η οποία με την πάροδο του χρόνου ισοδυναμεί με de facto οικειοποίηση. Ωστόσο, η αρχή της μη οικειοποίησης που ορίζεται στο άρθρο ΙΙ της Συνθήκης για το Διάστημα απαγορεύει απερίφραστα κάθε διεκδίκηση δικαιωμάτων κυριαρχίας στο διάστημα από ιδιωτικούς και δημόσιους φορείς. Επιπλέον, ο συγγραφέας αναφέρει ότι ο εξωγήινος οικισμός δεν καλύπτεται από την ελευθερία χρήσης και εξερεύνησης του διαστήματος. Η ερμηνεία της συνήθους έννοιας του άρθρου Ι της Συνθήκης για το Διάστημα σύμφωνα με το άρθρο 31 της Συνθήκης για το Διάστημα αποκαλύπτει ότι η μόνιμη ανθρώπινη εγκατάσταση στη Σελήνη και σε άλλα ουράνια σώματα είναι αντίθετη με τον σκοπό και τον στόχο της Συνθήκης. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η ανθρωπότητα είναι απίθανο να \"σταματήσει στα τελευταία σύνορα\" από αφηρημένους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Δεύτερον, το παρόν έγγραφο επικεντρώνεται στη νομιμότητα της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων σε ουράνια σώματα βάσει του ισχύοντος διεθνούς και εθνικού διαστημικού δικαίου. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η αρχή της μη ιδιοποίησης δεν περιορίζεται στην εδαφική ιδιοποίηση, αλλά απαγορεύει κάθε μονοπωλιακή θέση στο διάστημα και, ως εκ τούτου, η Συνθήκη για το Διάστημα δεν προβλέπει την ύπαρξη δικαιωμάτων ιδιοκτησίας στο διάστημα. Ομοίως, τα κράτη μέλη της Συμφωνίας για τη Σελήνη απαγορεύεται η συγκομιδή φυσικών πόρων από το άρθρο 11 παράγραφος 3, το οποίο θέτει μορατόριουμ στη διαστημική εξόρυξη έως ότου καταρτιστεί συμφωνία εφαρμογής από τα κράτη μέλη. Τρίτον, το παρόν έγγραφο εξετάζει ηθικά και δεοντολογικά ζητήματα που κρύβονται πίσω από την εμπορευματοποίηση του διαστήματος. Προτείνεται να μη χρησιμοποιείται ο όρος \"διαστημικός αποικισμός\", καθώς οι εξωγήινοι οικισμοί δεν μπορούν νομικά να χαρακτηριστούν ως \"αποικίες\". Επιπλέον, εφιστάται η προσοχή του αναγνώστη στην ανισορροπία των φύλων στο διάστημα και, ως εκ τούτου, προωθείται η προληπτική χρήση γλώσσας ουδέτερου φύλου ώστε να καταστεί το διάστημα προσβάσιμο σε όλη την ανθρωπότητα. Επιπλέον, ο συγγραφέας διατυπώνει τη βασική προτεραιότητα για την προστασία του γήινου και ουράνιου περιβάλλοντος από μακροχρόνιες υποβαθμιστικές επιπτώσεις, καθώς μόνο αυστηρά πρότυπα περιβαλλοντικής ασφάλειας θα διασφαλίσουν τη βιώσιμη αξιοποίηση του διαστήματος. Τέλος, η παρούσα διατριβή αναλύει τους κανόνες που διέπουν το καθεστώς της Ανοιχτής Θάλασσας, της Ανταρκτικής και της ITU και διαπιστώνει ότι το τελευταίο φαίνεται να είναι το καταλληλότερο πρότυπο για την εξόρυξη στο διάστημα, κυρίως επειδή το σύστημα της ITU - σε αντίθεση με τους κανόνες που διέπουν το καθεστώς της Ανοιχτής Θάλασσας και της Ανταρκτικής - διέπει τα παγκόσμια κοινά στο διάστημα. Επιπλέον, ο συγγραφέας εξιστορεί την αξία της Συμφωνίας για τη Σελήνη μέχρι στιγμής, καθώς αποτελεί τη μόνη διεθνή νομική πηγή που ασχολείται με την εκμετάλλευση του διαστήματος. Τέλος, ο συγγραφέας αξιολογεί την πρόταση της ομάδας εργασίας της Χάγης για τη διακυβέρνηση των διαστημικών πόρων για την ανάπτυξη ενός διεθνούς πλαισίου για τις δραστηριότητες των διαστημικών πόρων. Μέχρι στιγμής, αυτό το πρότυπο πλαίσιο αποτελεί τη μόνη αξιόλογη προσπάθεια ρύθμισης της εκμετάλλευσης του διαστήματος σε διεθνές επίπεδο και ως εκ τούτου θεωρείται αφετηρία για μελλοντικές ρυθμίσεις και προωθεί τη διεθνή συνεργασία μεταξύ των κρατών.","abstract_html":"Μια μόνιμη ανθρώπινη εγκατάσταση στο διάστημα και η δυνατότητα συγκομιδής πόρων στη Σελήνη ή ακόμη πιο μακριά, στον Άρη, είναι μια ιδέα που εξακολουθεί να είναι εξωπραγματική για τους περισσότερους από εμάς. Ωστόσο, η πολυπλανητική κατοίκηση δεν είναι πλέον επιστημονική φαντασία και σύντομα θα καταστεί τεχνικά εφικτή, ενώ, από νομικής πλευράς, δεν έχει σημειωθεί μεγάλη πρόοδος από τη συμφωνία για τη Σελήνη του 1979. Οι διαστημικές συνθήκες δεν προβλέπουν μόνιμη ανθρώπινη εγκατάσταση στο διάστημα και δεν είναι πολύ διαφωτιστικές όσον αφορά τη νομιμότητα της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων. Δυστυχώς, το νομικό κενό δημιουργεί αβεβαιότητα, εμποδίζει την καινοτομία και αποτρέπει τους ιδιώτες επιχειρηματίες από το να επενδύσουν στην εξερεύνηση του διαστήματος. Ως εκ τούτου, το παρόν έγγραφο επισημαίνει τα υφιστάμενα νομικά κενά και αναλύει πιθανές λύσεις για την κάλυψη των κενών αυτών. Πρώτον, υποστηρίζεται ότι ο εξωγήινος οικισμός και η εκμετάλλευση του διαστήματος δεν μπορούν να συμβιβαστούν με το ισχύον διεθνές διαστημικό δίκαιο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο &quot;αποικισμός&quot; του διαστήματος συνιστά αναπόφευκτα την αποκλειστική χρήση ουράνιου εδάφους, η οποία με την πάροδο του χρόνου ισοδυναμεί με de facto οικειοποίηση. Ωστόσο, η αρχή της μη οικειοποίησης που ορίζεται στο άρθρο ΙΙ της Συνθήκης για το Διάστημα απαγορεύει απερίφραστα κάθε διεκδίκηση δικαιωμάτων κυριαρχίας στο διάστημα από ιδιωτικούς και δημόσιους φορείς. Επιπλέον, ο συγγραφέας αναφέρει ότι ο εξωγήινος οικισμός δεν καλύπτεται από την ελευθερία χρήσης και εξερεύνησης του διαστήματος. Η ερμηνεία της συνήθους έννοιας του άρθρου Ι της Συνθήκης για το Διάστημα σύμφωνα με το άρθρο 31 της Συνθήκης για το Διάστημα αποκαλύπτει ότι η μόνιμη ανθρώπινη εγκατάσταση στη Σελήνη και σε άλλα ουράνια σώματα είναι αντίθετη με τον σκοπό και τον στόχο της Συνθήκης. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η ανθρωπότητα είναι απίθανο να &quot;σταματήσει στα τελευταία σύνορα&quot; από αφηρημένους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Δεύτερον, το παρόν έγγραφο επικεντρώνεται στη νομιμότητα της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων σε ουράνια σώματα βάσει του ισχύοντος διεθνούς και εθνικού διαστημικού δικαίου. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η αρχή της μη ιδιοποίησης δεν περιορίζεται στην εδαφική ιδιοποίηση, αλλά απαγορεύει κάθε μονοπωλιακή θέση στο διάστημα και, ως εκ τούτου, η Συνθήκη για το Διάστημα δεν προβλέπει την ύπαρξη δικαιωμάτων ιδιοκτησίας στο διάστημα. Ομοίως, τα κράτη μέλη της Συμφωνίας για τη Σελήνη απαγορεύεται η συγκομιδή φυσικών πόρων από το άρθρο 11 παράγραφος 3, το οποίο θέτει μορατόριουμ στη διαστημική εξόρυξη έως ότου καταρτιστεί συμφωνία εφαρμογής από τα κράτη μέλη. Τρίτον, το παρόν έγγραφο εξετάζει ηθικά και δεοντολογικά ζητήματα που κρύβονται πίσω από την εμπορευματοποίηση του διαστήματος. Προτείνεται να μη χρησιμοποιείται ο όρος &quot;διαστημικός αποικισμός&quot;, καθώς οι εξωγήινοι οικισμοί δεν μπορούν νομικά να χαρακτηριστούν ως &quot;αποικίες&quot;. Επιπλέον, εφιστάται η προσοχή του αναγνώστη στην ανισορροπία των φύλων στο διάστημα και, ως εκ τούτου, προωθείται η προληπτική χρήση γλώσσας ουδέτερου φύλου ώστε να καταστεί το διάστημα προσβάσιμο σε όλη την ανθρωπότητα. Επιπλέον, ο συγγραφέας διατυπώνει τη βασική προτεραιότητα για την προστασία του γήινου και ουράνιου περιβάλλοντος από μακροχρόνιες υποβαθμιστικές επιπτώσεις, καθώς μόνο αυστηρά πρότυπα περιβαλλοντικής ασφάλειας θα διασφαλίσουν τη βιώσιμη αξιοποίηση του διαστήματος. Τέλος, η παρούσα διατριβή αναλύει τους κανόνες που διέπουν το καθεστώς της Ανοιχτής Θάλασσας, της Ανταρκτικής και της ITU και διαπιστώνει ότι το τελευταίο φαίνεται να είναι το καταλληλότερο πρότυπο για την εξόρυξη στο διάστημα, κυρίως επειδή το σύστημα της ITU - σε αντίθεση με τους κανόνες που διέπουν το καθεστώς της Ανοιχτής Θάλασσας και της Ανταρκτικής - διέπει τα παγκόσμια κοινά στο διάστημα. Επιπλέον, ο συγγραφέας εξιστορεί την αξία της Συμφωνίας για τη Σελήνη μέχρι στιγμής, καθώς αποτελεί τη μόνη διεθνή νομική πηγή που ασχολείται με την εκμετάλλευση του διαστήματος. Τέλος, ο συγγραφέας αξιολογεί την πρόταση της ομάδας εργασίας της Χάγης για τη διακυβέρνηση των διαστημικών πόρων για την ανάπτυξη ενός διεθνούς πλαισίου για τις δραστηριότητες των διαστημικών πόρων. Μέχρι στιγμής, αυτό το πρότυπο πλαίσιο αποτελεί τη μόνη αξιόλογη προσπάθεια ρύθμισης της εκμετάλλευσης του διαστήματος σε διεθνές επίπεδο και ως εκ τούτου θεωρείται αφετηρία για μελλοντικές ρυθμίσεις και προωθεί τη διεθνή συνεργασία μεταξύ των κρατών.","abstract_has_math":false,"creators":["Κωσταντίνοφ Ιζαμπέλ","Kostadinov Isabel"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:20:01Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3242299"],"render_values":[{"text":"uoadl:3242299","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3242299","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3242299","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3242299","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κωσταντίνοφ Ιζαμπέλ","Kostadinov Isabel"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3242299","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3242299"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Μια μόνιμη ανθρώπινη εγκατάσταση στο διάστημα και η δυνατότητα συγκομιδής πόρων στη Σελήνη ή ακόμη πιο μακριά, στον Άρη, είναι μια ιδέα που εξακολουθεί να είναι εξωπραγματική για τους περισσότερους από εμάς. Ωστόσο, η πολυπλανητική κατοίκηση δεν είναι πλέον επιστημονική φαντασία και σύντομα θα καταστεί τεχνικά εφικτή, ενώ, από νομικής πλευράς, δεν έχει σημειωθεί μεγάλη πρόοδος από τη συμφωνία για τη Σελήνη του 1979. Οι διαστημικές συνθήκες δεν προβλέπουν μόνιμη ανθρώπινη εγκατάσταση στο διάστημα και δεν είναι πολύ διαφωτιστικές όσον αφορά τη νομιμότητα της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων. Δυστυχώς, το νομικό κενό δημιουργεί αβεβαιότητα, εμποδίζει την καινοτομία και αποτρέπει τους ιδιώτες επιχειρηματίες από το να επενδύσουν στην εξερεύνηση του διαστήματος. Ως εκ τούτου, το παρόν έγγραφο επισημαίνει τα υφιστάμενα νομικά κενά και αναλύει πιθανές λύσεις για την κάλυψη των κενών αυτών. Πρώτον, υποστηρίζεται ότι ο εξωγήινος οικισμός και η εκμετάλλευση του διαστήματος δεν μπορούν να συμβιβαστούν με το ισχύον διεθνές διαστημικό δίκαιο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο \"αποικισμός\" του διαστήματος συνιστά αναπόφευκτα την αποκλειστική χρήση ουράνιου εδάφους, η οποία με την πάροδο του χρόνου ισοδυναμεί με de facto οικειοποίηση. Ωστόσο, η αρχή της μη οικειοποίησης που ορίζεται στο άρθρο ΙΙ της Συνθήκης για το Διάστημα απαγορεύει απερίφραστα κάθε διεκδίκηση δικαιωμάτων κυριαρχίας στο διάστημα από ιδιωτικούς και δημόσιους φορείς. Επιπλέον, ο συγγραφέας αναφέρει ότι ο εξωγήινος οικισμός δεν καλύπτεται από την ελευθερία χρήσης και εξερεύνησης του διαστήματος. Η ερμηνεία της συνήθους έννοιας του άρθρου Ι της Συνθήκης για το Διάστημα σύμφωνα με το άρθρο 31 της Συνθήκης για το Διάστημα αποκαλύπτει ότι η μόνιμη ανθρώπινη εγκατάσταση στη Σελήνη και σε άλλα ουράνια σώματα είναι αντίθετη με τον σκοπό και τον στόχο της Συνθήκης. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η ανθρωπότητα είναι απίθανο να \"σταματήσει στα τελευταία σύνορα\" από αφηρημένους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Δεύτερον, το παρόν έγγραφο επικεντρώνεται στη νομιμότητα της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων σε ουράνια σώματα βάσει του ισχύοντος διεθνούς και εθνικού διαστημικού δικαίου. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η αρχή της μη ιδιοποίησης δεν περιορίζεται στην εδαφική ιδιοποίηση, αλλά απαγορεύει κάθε μονοπωλιακή θέση στο διάστημα και, ως εκ τούτου, η Συνθήκη για το Διάστημα δεν προβλέπει την ύπαρξη δικαιωμάτων ιδιοκτησίας στο διάστημα. Ομοίως, τα κράτη μέλη της Συμφωνίας για τη Σελήνη απαγορεύεται η συγκομιδή φυσικών πόρων από το άρθρο 11 παράγραφος 3, το οποίο θέτει μορατόριουμ στη διαστημική εξόρυξη έως ότου καταρτιστεί συμφωνία εφαρμογής από τα κράτη μέλη. Τρίτον, το παρόν έγγραφο εξετάζει ηθικά και δεοντολογικά ζητήματα που κρύβονται πίσω από την εμπορευματοποίηση του διαστήματος. Προτείνεται να μη χρησιμοποιείται ο όρος \"διαστημικός αποικισμός\", καθώς οι εξωγήινοι οικισμοί δεν μπορούν νομικά να χαρακτηριστούν ως \"αποικίες\". Επιπλέον, εφιστάται η προσοχή του αναγνώστη στην ανισορροπία των φύλων στο διάστημα και, ως εκ τούτου, προωθείται η προληπτική χρήση γλώσσας ουδέτερου φύλου ώστε να καταστεί το διάστημα προσβάσιμο σε όλη την ανθρωπότητα. Επιπλέον, ο συγγραφέας διατυπώνει τη βασική προτεραιότητα για την προστασία του γήινου και ουράνιου περιβάλλοντος από μακροχρόνιες υποβαθμιστικές επιπτώσεις, καθώς μόνο αυστηρά πρότυπα περιβαλλοντικής ασφάλειας θα διασφαλίσουν τη βιώσιμη αξιοποίηση του διαστήματος. Τέλος, η παρούσα διατριβή αναλύει τους κανόνες που διέπουν το καθεστώς της Ανοιχτής Θάλασσας, της Ανταρκτικής και της ITU και διαπιστώνει ότι το τελευταίο φαίνεται να είναι το καταλληλότερο πρότυπο για την εξόρυξη στο διάστημα, κυρίως επειδή το σύστημα της ITU - σε αντίθεση με τους κανόνες που διέπουν το καθεστώς της Ανοιχτής Θάλασσας και της Ανταρκτικής - διέπει τα παγκόσμια κοινά στο διάστημα. Επιπλέον, ο συγγραφέας εξιστορεί την αξία της Συμφωνίας για τη Σελήνη μέχρι στιγμής, καθώς αποτελεί τη μόνη διεθνή νομική πηγή που ασχολείται με την εκμετάλλευση του διαστήματος. Τέλος, ο συγγραφέας αξιολογεί την πρόταση της ομάδας εργασίας της Χάγης για τη διακυβέρνηση των διαστημικών πόρων για την ανάπτυξη ενός διεθνούς πλαισίου για τις δραστηριότητες των διαστημικών πόρων. Μέχρι στιγμής, αυτό το πρότυπο πλαίσιο αποτελεί τη μόνη αξιόλογη προσπάθεια ρύθμισης της εκμετάλλευσης του διαστήματος σε διεθνές επίπεδο και ως εκ τούτου θεωρείται αφετηρία για μελλοντικές ρυθμίσεις και προωθεί τη διεθνή συνεργασία μεταξύ των κρατών.","A permanent human settlement in space and the possibility of harvesting resources on the Moon or even further away on Mars, is a concept still out of this world for most of us. However, multi-planetary inhabitation is not science fiction anymore and will soon become technically feasible, while, on the legal side, there has not been much progress since the 1979 Moon Agreement. Space Treaties do not contemplate permanent human settlement in space and are not very enlightening regarding the legality of exploiting natural resources. Unfortunately, the legal vacuum creates uncertainty, hampers innovation, and deters private entrepreneurs from investing in space exploration. Therefore, this paper highlights existing legal loopholes and elaborates on possible solutions to close these gaps. Firstly, it is argued that extra-terrestrial settlement and space exploitation cannot be reconciled with current international space law. This is because space ‘colonisation’ inevitably constitutes the exclusive use of celestial territory, which over time amounts to de facto appropriation. Yet, the non-appropriation principle laid out in Article II Outer Space Treaty unambiguously prohibits any claim for sovereignty rights in space by private and public entities. Additionally, the writer states that extra-terrestrial settlement is not covered by the freedom to use and explore space. An interpretation of the ordinary meaning of Article I Outer Space Treaty in line with Article 31 VCLT reveals that permanent human settlement on the Moon and other celestial bodies is against the purpose and objective of the Treaty. In reality, however, humankind is unlikely to be ‘stopped at the final frontier’ by abstract norms of international law. Secondly, this paper focuses on the legality of exploiting natural resources on celestial bodies under current international and national space law. The writer argues that the non-appropriation principle is not limited to territorial appropriation but prohibits any monopoly position in space and thus, the Outer Space Treaty does not foresee the existence of ownership rights in space. Equally, States Parties to the Moon Agreement are prohibited from harvesting natural resources by Article 11(3), which puts a moratorium on space mining until an Implementation Agreement is established by the States Parties. Thirdly, this paper examines ethical and moral questions behind space commercialisation. It is suggested that the term ‘space colonisation’ is not used as extra-terrestrial settlements cannot legally be qualified as ‘colonies’. Additionally, the reader`s attention is drawn to the gender-imbalance in space and, as a result, the proactive use of gender-neutral language is promoted to make space accessible to all humankind. Moreover, the writer formulates the key priority to protect the earthly and celestial environment from long-term degrading effects as only strict environmental safety standards will secure the sustainable utilisation of space. Finally, this thesis analyses the rules underlying the High Seas, Antarctica, and the ITU regime and finds that the last appears to be the most suitable template for space mining, mainly because the ITU system – unlike the rules underlying the Deep Seabed and Antarctica – governs global commons in space. Moreover, the writer recounts the value of the Moon Agreement so far, being the only international legal source dealing with space exploitation. Lastly, the writer evaluates the proposal by the Hague Space Resource Governance Working Group for developing an international framework for space resource activities. Up to now, this model framework has been the only valuable attempt to regulate space exploitation on an international level and thus is considered a starting point for future regulations and fosters international cooperation between states."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Colonization of space including the moon and other celestial bodies: Is there a legal regime?"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κωσταντίνοφ Ιζαμπέλ","Kostadinov Isabel"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["Μια μόνιμη ανθρώπινη εγκατάσταση στο διάστημα και η δυνατότητα συγκομιδής πόρων στη Σελήνη ή ακόμη πιο μακριά, στον Άρη, είναι μια ιδέα που εξακολουθεί να είναι εξωπραγματική για τους περισσότερους από εμάς. Ωστόσο, η πολυπλανητική κατοίκηση δεν είναι πλέον επιστημονική φαντασία και σύντομα θα καταστεί τεχνικά εφικτή, ενώ, από νομικής πλευράς, δεν έχει σημειωθεί μεγάλη πρόοδος από τη συμφωνία για τη Σελήνη του 1979. Οι διαστημικές συνθήκες δεν προβλέπουν μόνιμη ανθρώπινη εγκατάσταση στο διάστημα και δεν είναι πολύ διαφωτιστικές όσον αφορά τη νομιμότητα της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων. Δυστυχώς, το νομικό κενό δημιουργεί αβεβαιότητα, εμποδίζει την καινοτομία και αποτρέπει τους ιδιώτες επιχειρηματίες από το να επενδύσουν στην εξερεύνηση του διαστήματος. Ως εκ τούτου, το παρόν έγγραφο επισημαίνει τα υφιστάμενα νομικά κενά και αναλύει πιθανές λύσεις για την κάλυψη των κενών αυτών. Πρώτον, υποστηρίζεται ότι ο εξωγήινος οικισμός και η εκμετάλλευση του διαστήματος δεν μπορούν να συμβιβαστούν με το ισχύον διεθνές διαστημικό δίκαιο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο \"αποικισμός\" του διαστήματος συνιστά αναπόφευκτα την αποκλειστική χρήση ουράνιου εδάφους, η οποία με την πάροδο του χρόνου ισοδυναμεί με de facto οικειοποίηση. Ωστόσο, η αρχή της μη οικειοποίησης που ορίζεται στο άρθρο ΙΙ της Συνθήκης για το Διάστημα απαγορεύει απερίφραστα κάθε διεκδίκηση δικαιωμάτων κυριαρχίας στο διάστημα από ιδιωτικούς και δημόσιους φορείς. Επιπλέον, ο συγγραφέας αναφέρει ότι ο εξωγήινος οικισμός δεν καλύπτεται από την ελευθερία χρήσης και εξερεύνησης του διαστήματος. Η ερμηνεία της συνήθους έννοιας του άρθρου Ι της Συνθήκης για το Διάστημα σύμφωνα με το άρθρο 31 της Συνθήκης για το Διάστημα αποκαλύπτει ότι η μόνιμη ανθρώπινη εγκατάσταση στη Σελήνη και σε άλλα ουράνια σώματα είναι αντίθετη με τον σκοπό και τον στόχο της Συνθήκης. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η ανθρωπότητα είναι απίθανο να \"σταματήσει στα τελευταία σύνορα\" από αφηρημένους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Δεύτερον, το παρόν έγγραφο επικεντρώνεται στη νομιμότητα της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων σε ουράνια σώματα βάσει του ισχύοντος διεθνούς και εθνικού διαστημικού δικαίου. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η αρχή της μη ιδιοποίησης δεν περιορίζεται στην εδαφική ιδιοποίηση, αλλά απαγορεύει κάθε μονοπωλιακή θέση στο διάστημα και, ως εκ τούτου, η Συνθήκη για το Διάστημα δεν προβλέπει την ύπαρξη δικαιωμάτων ιδιοκτησίας στο διάστημα. Ομοίως, τα κράτη μέλη της Συμφωνίας για τη Σελήνη απαγορεύεται η συγκομιδή φυσικών πόρων από το άρθρο 11 παράγραφος 3, το οποίο θέτει μορατόριουμ στη διαστημική εξόρυξη έως ότου καταρτιστεί συμφωνία εφαρμογής από τα κράτη μέλη. Τρίτον, το παρόν έγγραφο εξετάζει ηθικά και δεοντολογικά ζητήματα που κρύβονται πίσω από την εμπορευματοποίηση του διαστήματος. Προτείνεται να μη χρησιμοποιείται ο όρος \"διαστημικός αποικισμός\", καθώς οι εξωγήινοι οικισμοί δεν μπορούν νομικά να χαρακτηριστούν ως \"αποικίες\". Επιπλέον, εφιστάται η προσοχή του αναγνώστη στην ανισορροπία των φύλων στο διάστημα και, ως εκ τούτου, προωθείται η προληπτική χρήση γλώσσας ουδέτερου φύλου ώστε να καταστεί το διάστημα προσβάσιμο σε όλη την ανθρωπότητα. Επιπλέον, ο συγγραφέας διατυπώνει τη βασική προτεραιότητα για την προστασία του γήινου και ουράνιου περιβάλλοντος από μακροχρόνιες υποβαθμιστικές επιπτώσεις, καθώς μόνο αυστηρά πρότυπα περιβαλλοντικής ασφάλειας θα διασφαλίσουν τη βιώσιμη αξιοποίηση του διαστήματος. Τέλος, η παρούσα διατριβή αναλύει τους κανόνες που διέπουν το καθεστώς της Ανοιχτής Θάλασσας, της Ανταρκτικής και της ITU και διαπιστώνει ότι το τελευταίο φαίνεται να είναι το καταλληλότερο πρότυπο για την εξόρυξη στο διάστημα, κυρίως επειδή το σύστημα της ITU - σε αντίθεση με τους κανόνες που διέπουν το καθεστώς της Ανοιχτής Θάλασσας και της Ανταρκτικής - διέπει τα παγκόσμια κοινά στο διάστημα. Επιπλέον, ο συγγραφέας εξιστορεί την αξία της Συμφωνίας για τη Σελήνη μέχρι στιγμής, καθώς αποτελεί τη μόνη διεθνή νομική πηγή που ασχολείται με την εκμετάλλευση του διαστήματος. Τέλος, ο συγγραφέας αξιολογεί την πρόταση της ομάδας εργασίας της Χάγης για τη διακυβέρνηση των διαστημικών πόρων για την ανάπτυξη ενός διεθνούς πλαισίου για τις δραστηριότητες των διαστημικών πόρων. Μέχρι στιγμής, αυτό το πρότυπο πλαίσιο αποτελεί τη μόνη αξιόλογη προσπάθεια ρύθμισης της εκμετάλλευσης του διαστήματος σε διεθνές επίπεδο και ως εκ τούτου θεωρείται αφετηρία για μελλοντικές ρυθμίσεις και προωθεί τη διεθνή συνεργασία μεταξύ των κρατών.","A permanent human settlement in space and the possibility of harvesting resources on the Moon or even further away on Mars, is a concept still out of this world for most of us. However, multi-planetary inhabitation is not science fiction anymore and will soon become technically feasible, while, on the legal side, there has not been much progress since the 1979 Moon Agreement. Space Treaties do not contemplate permanent human settlement in space and are not very enlightening regarding the legality of exploiting natural resources. Unfortunately, the legal vacuum creates uncertainty, hampers innovation, and deters private entrepreneurs from investing in space exploration. Therefore, this paper highlights existing legal loopholes and elaborates on possible solutions to close these gaps. Firstly, it is argued that extra-terrestrial settlement and space exploitation cannot be reconciled with current international space law. This is because space ‘colonisation’ inevitably constitutes the exclusive use of celestial territory, which over time amounts to de facto appropriation. Yet, the non-appropriation principle laid out in Article II Outer Space Treaty unambiguously prohibits any claim for sovereignty rights in space by private and public entities. Additionally, the writer states that extra-terrestrial settlement is not covered by the freedom to use and explore space. An interpretation of the ordinary meaning of Article I Outer Space Treaty in line with Article 31 VCLT reveals that permanent human settlement on the Moon and other celestial bodies is against the purpose and objective of the Treaty. In reality, however, humankind is unlikely to be ‘stopped at the final frontier’ by abstract norms of international law. Secondly, this paper focuses on the legality of exploiting natural resources on celestial bodies under current international and national space law. The writer argues that the non-appropriation principle is not limited to territorial appropriation but prohibits any monopoly position in space and thus, the Outer Space Treaty does not foresee the existence of ownership rights in space. Equally, States Parties to the Moon Agreement are prohibited from harvesting natural resources by Article 11(3), which puts a moratorium on space mining until an Implementation Agreement is established by the States Parties. Thirdly, this paper examines ethical and moral questions behind space commercialisation. It is suggested that the term ‘space colonisation’ is not used as extra-terrestrial settlements cannot legally be qualified as ‘colonies’. Additionally, the reader`s attention is drawn to the gender-imbalance in space and, as a result, the proactive use of gender-neutral language is promoted to make space accessible to all humankind. Moreover, the writer formulates the key priority to protect the earthly and celestial environment from long-term degrading effects as only strict environmental safety standards will secure the sustainable utilisation of space. Finally, this thesis analyses the rules underlying the High Seas, Antarctica, and the ITU regime and finds that the last appears to be the most suitable template for space mining, mainly because the ITU system – unlike the rules underlying the Deep Seabed and Antarctica – governs global commons in space. Moreover, the writer recounts the value of the Moon Agreement so far, being the only international legal source dealing with space exploitation. Lastly, the writer evaluates the proposal by the Hague Space Resource Governance Working Group for developing an international framework for space resource activities. Up to now, this model framework has been the only valuable attempt to regulate space exploitation on an international level and thus is considered a starting point for future regulations and fosters international cooperation between states."],"dc:identifier":["uoadl:3242299","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3242299"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Colonization of space including the moon and other celestial bodies: Is there a legal regime?"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:01Z"}