{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3243501"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3243501","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ατοπική δερματίτιδα και μικροβίωμα δέρματος και πεπτικού","abstract":"Η ατοπική δερματίτιδα είναι μια χρόνια φλεγμονώδης δερματική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από έντονο κνησμό. Στην παθογένεια της συμμετέχουν αφενός η δυσλειτουργία του δερματικού φραγμού καθώς και διαταραχές της επίκτητης και έμφυτης ανοσίας, μέρος της οποία αποτελεί και το μικροβίωμα. Στην ατοπική δερματίτιδα, το μικροβίωμα του δέρματος είναι σαφώς λιγότερο πλούσιο, ενώ όσο αυξάνει η σοβαρότητα της νόσου και προιούσης της ηλικίας ο αποικισμός με το S. aureus είναι σαφώς μεγαλύτερος. Επίσης η βακτηριακή ποικιλότητα είναι πιο μειωμένη στις εξάρσεις της ΑΔ κυρίως στο δέρμα με βλάβη, αυξάνεται ο αποικισμός από S. aureus ενώ μειώνεται η συγκέντρωση του Str. Salivarius που έχει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. Η δυσβίωση του μικροβιώματος του πεπτικού σε συνδυασμό με την ανισορροπία του ανοσοποιητικού συντελούν μεταξύ άλλων και στην ΑΔ. Το διαταραγμένο μικροβίωμα του εντέρου συχνά προηγείται τη έναρξης ΑΔ. Επίσης συνδέεται με την ηλικία έναρξης , τη σοβαρότητα, τις εξάρσεις ακόμα και το φαινότυπο του ασθενούς. Στο πεπτικό ασθενών με ΑΔ βρίσκουμε συχνότερα E coli, Cl. difficile, S. aureus σε σχέση με τους υγιείς, ενώ τα Bifidobacterium, Bacteroidetes, Bacteroides καθώς και ο Coprococcus είναι μειωμένα. Ο S. aureus προκειμένου να προκαλέσει νόσο πρέπει πρώτα να αποικίσει το δέρμα αλλά μόνο ο S. aureus που απομονώνεται από ατοπικό δέρμα μπορεί να προκαλέσει δερματική φλεγμονή. Αυτό οφείλεται στην αυξημένη ικανότητα πρόσδεσης του συγκεκριμένου στελέχους αλλά και στη δράση εντεροτοξινών A,B,C,D, PSM και α-αιμολυσίνης. Η κατάσταση του δερματικού φραγμού επιδρά στη σύνθεση του δερματικού μικροβιώματος. Από τα συστατικά της κερατίνης στιβάδας, τα ελεύθερα λιπαρά οξέα (FFA) είναι μειωμένα ιδίως σε αποικισμό από τον σταφυλόκοκκο και με μικρότερο μήκος στην ΑΔ, καθώς και το κεραμίδιο 1, και η φιλαγρίνη, ενώ η δραστηριοτητα της πρωτεάσης σερίνης είναι αυξημένη . Επίσης, τα αντιμικροβιακά πεπτίδια AMPs όπως η β-ντεφενσίνη και η καθελισιδίνη είναι αισθητά μειωμένα στην ΑΔ Η σοβαρότητα της ΑΔ επηρεάζεται σημαντικά από την ικανότητα μεμονωμένων στελεχών S. aureus να σχηματίζουν βιοφίλμ. Τα βιοφιλμ εκκρίνουν σημαντικές ποσότητες α- τοξίνης που αναστέλλει τα ουδετερόφιλα, καθώς και άλλες πρωτείνες όπως Λευκοσιδίνη Α και Β που αναστέλλουν τη φαγοκυττάρωση των μακροφάγων. Ως εκ τούτου, προκαλούν υποτροπιάζουσες λοιμώξεις που αντιμετωπίζονται δύσκολα. Επιπλέον, επιδρούν στην απόπτωση των κερατινοκυττάρων με μειωμένη έκφραση κερατίνης και φιλαγρίνης και κατά συνέπεια αύξηση της ευαλωτότητας των κερατινοκυττάρων στην επίδραση της κυτταροτοξικής SEA. Τέλος, παράγουν πρωτεολυτικά ένζυμα όπως η σταφυλοπαίνη που εμπλέκονται στην επιδερμιδική φλεγμονή. Εκτός από την άριστη προσκόλληση και αποφυγή των ανοσολογικών μηχανισμών μέσω των βιοφίλμ, ο S. aureus μέσω της α- τοξίνης, των πρωτεασών, της ενεργοποίησης πρωτεασών σερίνης, και του λιποτειχικού οξέος προκαλεί τελικά την καταστροφή του δερματικού φραγμού, αύξηση της απώλειας νερού και επιτρέπει τη μεγαλύτερη έκθεση σε εξωγενή αντιγόνα. Το μικροβίωμα του πεπτικού επηρεάζει την ΑΔ μέσω 3 μονοπατιών, του ανοσολογικού, των μεταβολιτών και το νευροενδοκρινικό. Στο ανοσολογικό μονοπάτι επιδρά το μικροβίωμα του πεπτικού κυρίως μέσω προβιοτικών και μπορεί να προκαλέσει σηματοδότηση ανοσολογικής ενεργοποίησης μέσω παραγωγής IL12, IL18, TNF-α ή ανοχής μέσω ενεργοποιησης αντιφλεγμονωδών κυτοκινών όπως η IL10 και ο TGF-β. Στο μονοπάτι των μεταβολιτών τα SCFAs που παράγονται από μικρόβια στο πεπτικό επιδρούν σημαντικά στην ΑΔ ενώ και η πρόσληψη μεταβολιτών από του στόματος όπως λινολεικό οξύ και το 10-υδρόξυ-cis—12οκταδεκανοικο οξύ έχουν κατευναστική δράση στην ΑΔ και τροποποιούν το μικροβίωμα του πεπτικού. Τέλος, νευροενδοκρινικά μόρια που παράγονται από το μικροβίωμα του πεπτικού επηρεάζουν την ΑΔ και τον άξονα πεπτικού -δέρματος όπως η τρυπτοφάνη που προκαλεί κνησμό, το GABA που έχει αντικνησμώδη δράση, η σεροτονίνη που σχετίζεται με τη μελάγχρωση του δέρματος αλλά και η κορτιζόλη που εκκρίνεται σε συνθήκες στρες και μπορεί να αλλάξει τη διαπερατότητα του επιθηλίου του πεπτικού και τη σύνθεση του μικροβιώματος του πεπτικού. Οι διάφορες θεραπευτικές αγωγές για την ΑΔ επηρεάζουν το δερματικό μικροβίωμα. Η τοπική εφαρμογή κορτικοστεροειδών για 4-6 εβδομάδες, η θεραπεία 16 εβδομάδων με Dupilumab, καθώς και η φωτοθεραπεία nbUVB οδήγησε σε σημαντική αύξηση της ποικιλότητας και αφθονίας των βακτηρίων καθώς και μείωση του S.aureus. Η εφαρμογή φουσιδικού οξέος φάνηκε ότι δημιουργεί ανθεκτικά στελέχη S. aureus ενώ η θεραπεία με προβιοτικά καθώς και η προληπτική πρόσληψη αυτών στην εγκυμοσύνη δεν έχει σαφές όφελος για την ΑΔ δεδομένου ότι τα αποτελέσματα από τις μελέτες είναι αντικρουόμενα.","abstract_html":"Η ατοπική δερματίτιδα είναι μια χρόνια φλεγμονώδης δερματική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από έντονο κνησμό. Στην παθογένεια της συμμετέχουν αφενός η δυσλειτουργία του δερματικού φραγμού καθώς και διαταραχές της επίκτητης και έμφυτης ανοσίας, μέρος της οποία αποτελεί και το μικροβίωμα. Στην ατοπική δερματίτιδα, το μικροβίωμα του δέρματος είναι σαφώς λιγότερο πλούσιο, ενώ όσο αυξάνει η σοβαρότητα της νόσου και προιούσης της ηλικίας ο αποικισμός με το S. aureus είναι σαφώς μεγαλύτερος. Επίσης η βακτηριακή ποικιλότητα είναι πιο μειωμένη στις εξάρσεις της ΑΔ κυρίως στο δέρμα με βλάβη, αυξάνεται ο αποικισμός από S. aureus ενώ μειώνεται η συγκέντρωση του Str. Salivarius που έχει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. Η δυσβίωση του μικροβιώματος του πεπτικού σε συνδυασμό με την ανισορροπία του ανοσοποιητικού συντελούν μεταξύ άλλων και στην ΑΔ. Το διαταραγμένο μικροβίωμα του εντέρου συχνά προηγείται τη έναρξης ΑΔ. Επίσης συνδέεται με την ηλικία έναρξης , τη σοβαρότητα, τις εξάρσεις ακόμα και το φαινότυπο του ασθενούς. Στο πεπτικό ασθενών με ΑΔ βρίσκουμε συχνότερα E coli, Cl. difficile, S. aureus σε σχέση με τους υγιείς, ενώ τα Bifidobacterium, Bacteroidetes, Bacteroides καθώς και ο Coprococcus είναι μειωμένα. Ο S. aureus προκειμένου να προκαλέσει νόσο πρέπει πρώτα να αποικίσει το δέρμα αλλά μόνο ο S. aureus που απομονώνεται από ατοπικό δέρμα μπορεί να προκαλέσει δερματική φλεγμονή. Αυτό οφείλεται στην αυξημένη ικανότητα πρόσδεσης του συγκεκριμένου στελέχους αλλά και στη δράση εντεροτοξινών A,B,C,D, PSM και α-αιμολυσίνης. Η κατάσταση του δερματικού φραγμού επιδρά στη σύνθεση του δερματικού μικροβιώματος. Από τα συστατικά της κερατίνης στιβάδας, τα ελεύθερα λιπαρά οξέα (FFA) είναι μειωμένα ιδίως σε αποικισμό από τον σταφυλόκοκκο και με μικρότερο μήκος στην ΑΔ, καθώς και το κεραμίδιο 1, και η φιλαγρίνη, ενώ η δραστηριοτητα της πρωτεάσης σερίνης είναι αυξημένη . Επίσης, τα αντιμικροβιακά πεπτίδια AMPs όπως η β-ντεφενσίνη και η καθελισιδίνη είναι αισθητά μειωμένα στην ΑΔ Η σοβαρότητα της ΑΔ επηρεάζεται σημαντικά από την ικανότητα μεμονωμένων στελεχών S. aureus να σχηματίζουν βιοφίλμ. Τα βιοφιλμ εκκρίνουν σημαντικές ποσότητες α- τοξίνης που αναστέλλει τα ουδετερόφιλα, καθώς και άλλες πρωτείνες όπως Λευκοσιδίνη Α και Β που αναστέλλουν τη φαγοκυττάρωση των μακροφάγων. Ως εκ τούτου, προκαλούν υποτροπιάζουσες λοιμώξεις που αντιμετωπίζονται δύσκολα. Επιπλέον, επιδρούν στην απόπτωση των κερατινοκυττάρων με μειωμένη έκφραση κερατίνης και φιλαγρίνης και κατά συνέπεια αύξηση της ευαλωτότητας των κερατινοκυττάρων στην επίδραση της κυτταροτοξικής SEA. Τέλος, παράγουν πρωτεολυτικά ένζυμα όπως η σταφυλοπαίνη που εμπλέκονται στην επιδερμιδική φλεγμονή. Εκτός από την άριστη προσκόλληση και αποφυγή των ανοσολογικών μηχανισμών μέσω των βιοφίλμ, ο S. aureus μέσω της α- τοξίνης, των πρωτεασών, της ενεργοποίησης πρωτεασών σερίνης, και του λιποτειχικού οξέος προκαλεί τελικά την καταστροφή του δερματικού φραγμού, αύξηση της απώλειας νερού και επιτρέπει τη μεγαλύτερη έκθεση σε εξωγενή αντιγόνα. Το μικροβίωμα του πεπτικού επηρεάζει την ΑΔ μέσω 3 μονοπατιών, του ανοσολογικού, των μεταβολιτών και το νευροενδοκρινικό. Στο ανοσολογικό μονοπάτι επιδρά το μικροβίωμα του πεπτικού κυρίως μέσω προβιοτικών και μπορεί να προκαλέσει σηματοδότηση ανοσολογικής ενεργοποίησης μέσω παραγωγής IL12, IL18, TNF-α ή ανοχής μέσω ενεργοποιησης αντιφλεγμονωδών κυτοκινών όπως η IL10 και ο TGF-β. Στο μονοπάτι των μεταβολιτών τα SCFAs που παράγονται από μικρόβια στο πεπτικό επιδρούν σημαντικά στην ΑΔ ενώ και η πρόσληψη μεταβολιτών από του στόματος όπως λινολεικό οξύ και το 10-υδρόξυ-cis—12οκταδεκανοικο οξύ έχουν κατευναστική δράση στην ΑΔ και τροποποιούν το μικροβίωμα του πεπτικού. Τέλος, νευροενδοκρινικά μόρια που παράγονται από το μικροβίωμα του πεπτικού επηρεάζουν την ΑΔ και τον άξονα πεπτικού -δέρματος όπως η τρυπτοφάνη που προκαλεί κνησμό, το GABA που έχει αντικνησμώδη δράση, η σεροτονίνη που σχετίζεται με τη μελάγχρωση του δέρματος αλλά και η κορτιζόλη που εκκρίνεται σε συνθήκες στρες και μπορεί να αλλάξει τη διαπερατότητα του επιθηλίου του πεπτικού και τη σύνθεση του μικροβιώματος του πεπτικού. Οι διάφορες θεραπευτικές αγωγές για την ΑΔ επηρεάζουν το δερματικό μικροβίωμα. Η τοπική εφαρμογή κορτικοστεροειδών για 4-6 εβδομάδες, η θεραπεία 16 εβδομάδων με Dupilumab, καθώς και η φωτοθεραπεία nbUVB οδήγησε σε σημαντική αύξηση της ποικιλότητας και αφθονίας των βακτηρίων καθώς και μείωση του S.aureus. Η εφαρμογή φουσιδικού οξέος φάνηκε ότι δημιουργεί ανθεκτικά στελέχη S. aureus ενώ η θεραπεία με προβιοτικά καθώς και η προληπτική πρόσληψη αυτών στην εγκυμοσύνη δεν έχει σαφές όφελος για την ΑΔ δεδομένου ότι τα αποτελέσματα από τις μελέτες είναι αντικρουόμενα.","abstract_has_math":false,"creators":["Χιώλου Ζωή","Chiolou Zoi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:20:05Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3243501"],"render_values":[{"text":"uoadl:3243501","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3243501","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3243501","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3243501","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χιώλου Ζωή","Chiolou Zoi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3243501","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3243501"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ατοπική δερματίτιδα είναι μια χρόνια φλεγμονώδης δερματική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από έντονο κνησμό. Στην παθογένεια της συμμετέχουν αφενός η δυσλειτουργία του δερματικού φραγμού καθώς και διαταραχές της επίκτητης και έμφυτης ανοσίας, μέρος της οποία αποτελεί και το μικροβίωμα. Στην ατοπική δερματίτιδα, το μικροβίωμα του δέρματος είναι σαφώς λιγότερο πλούσιο, ενώ όσο αυξάνει η σοβαρότητα της νόσου και προιούσης της ηλικίας ο αποικισμός με το S. aureus είναι σαφώς μεγαλύτερος. Επίσης η βακτηριακή ποικιλότητα είναι πιο μειωμένη στις εξάρσεις της ΑΔ κυρίως στο δέρμα με βλάβη, αυξάνεται ο αποικισμός από S. aureus ενώ μειώνεται η συγκέντρωση του Str. Salivarius που έχει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. Η δυσβίωση του μικροβιώματος του πεπτικού σε συνδυασμό με την ανισορροπία του ανοσοποιητικού συντελούν μεταξύ άλλων και στην ΑΔ. Το διαταραγμένο μικροβίωμα του εντέρου συχνά προηγείται τη έναρξης ΑΔ. Επίσης συνδέεται με την ηλικία έναρξης , τη σοβαρότητα, τις εξάρσεις ακόμα και το φαινότυπο του ασθενούς. Στο πεπτικό ασθενών με ΑΔ βρίσκουμε συχνότερα E coli, Cl. difficile, S. aureus σε σχέση με τους υγιείς, ενώ τα Bifidobacterium, Bacteroidetes, Bacteroides καθώς και ο Coprococcus είναι μειωμένα. Ο S. aureus προκειμένου να προκαλέσει νόσο πρέπει πρώτα να αποικίσει το δέρμα αλλά μόνο ο S. aureus που απομονώνεται από ατοπικό δέρμα μπορεί να προκαλέσει δερματική φλεγμονή. Αυτό οφείλεται στην αυξημένη ικανότητα πρόσδεσης του συγκεκριμένου στελέχους αλλά και στη δράση εντεροτοξινών A,B,C,D, PSM και α-αιμολυσίνης. Η κατάσταση του δερματικού φραγμού επιδρά στη σύνθεση του δερματικού μικροβιώματος. Από τα συστατικά της κερατίνης στιβάδας, τα ελεύθερα λιπαρά οξέα (FFA) είναι μειωμένα ιδίως σε αποικισμό από τον σταφυλόκοκκο και με μικρότερο μήκος στην ΑΔ, καθώς και το κεραμίδιο 1, και η φιλαγρίνη, ενώ η δραστηριοτητα της πρωτεάσης σερίνης είναι αυξημένη . Επίσης, τα αντιμικροβιακά πεπτίδια AMPs όπως η β-ντεφενσίνη και η καθελισιδίνη είναι αισθητά μειωμένα στην ΑΔ Η σοβαρότητα της ΑΔ επηρεάζεται σημαντικά από την ικανότητα μεμονωμένων στελεχών S. aureus να σχηματίζουν βιοφίλμ. Τα βιοφιλμ εκκρίνουν σημαντικές ποσότητες α- τοξίνης που αναστέλλει τα ουδετερόφιλα, καθώς και άλλες πρωτείνες όπως Λευκοσιδίνη Α και Β που αναστέλλουν τη φαγοκυττάρωση των μακροφάγων. Ως εκ τούτου, προκαλούν υποτροπιάζουσες λοιμώξεις που αντιμετωπίζονται δύσκολα. Επιπλέον, επιδρούν στην απόπτωση των κερατινοκυττάρων με μειωμένη έκφραση κερατίνης και φιλαγρίνης και κατά συνέπεια αύξηση της ευαλωτότητας των κερατινοκυττάρων στην επίδραση της κυτταροτοξικής SEA. Τέλος, παράγουν πρωτεολυτικά ένζυμα όπως η σταφυλοπαίνη που εμπλέκονται στην επιδερμιδική φλεγμονή. Εκτός από την άριστη προσκόλληση και αποφυγή των ανοσολογικών μηχανισμών μέσω των βιοφίλμ, ο S. aureus μέσω της α- τοξίνης, των πρωτεασών, της ενεργοποίησης πρωτεασών σερίνης, και του λιποτειχικού οξέος προκαλεί τελικά την καταστροφή του δερματικού φραγμού, αύξηση της απώλειας νερού και επιτρέπει τη μεγαλύτερη έκθεση σε εξωγενή αντιγόνα. Το μικροβίωμα του πεπτικού επηρεάζει την ΑΔ μέσω 3 μονοπατιών, του ανοσολογικού, των μεταβολιτών και το νευροενδοκρινικό. Στο ανοσολογικό μονοπάτι επιδρά το μικροβίωμα του πεπτικού κυρίως μέσω προβιοτικών και μπορεί να προκαλέσει σηματοδότηση ανοσολογικής ενεργοποίησης μέσω παραγωγής IL12, IL18, TNF-α ή ανοχής μέσω ενεργοποιησης αντιφλεγμονωδών κυτοκινών όπως η IL10 και ο TGF-β. Στο μονοπάτι των μεταβολιτών τα SCFAs που παράγονται από μικρόβια στο πεπτικό επιδρούν σημαντικά στην ΑΔ ενώ και η πρόσληψη μεταβολιτών από του στόματος όπως λινολεικό οξύ και το 10-υδρόξυ-cis—12οκταδεκανοικο οξύ έχουν κατευναστική δράση στην ΑΔ και τροποποιούν το μικροβίωμα του πεπτικού. Τέλος, νευροενδοκρινικά μόρια που παράγονται από το μικροβίωμα του πεπτικού επηρεάζουν την ΑΔ και τον άξονα πεπτικού -δέρματος όπως η τρυπτοφάνη που προκαλεί κνησμό, το GABA που έχει αντικνησμώδη δράση, η σεροτονίνη που σχετίζεται με τη μελάγχρωση του δέρματος αλλά και η κορτιζόλη που εκκρίνεται σε συνθήκες στρες και μπορεί να αλλάξει τη διαπερατότητα του επιθηλίου του πεπτικού και τη σύνθεση του μικροβιώματος του πεπτικού. Οι διάφορες θεραπευτικές αγωγές για την ΑΔ επηρεάζουν το δερματικό μικροβίωμα. Η τοπική εφαρμογή κορτικοστεροειδών για 4-6 εβδομάδες, η θεραπεία 16 εβδομάδων με Dupilumab, καθώς και η φωτοθεραπεία nbUVB οδήγησε σε σημαντική αύξηση της ποικιλότητας και αφθονίας των βακτηρίων καθώς και μείωση του S.aureus. Η εφαρμογή φουσιδικού οξέος φάνηκε ότι δημιουργεί ανθεκτικά στελέχη S. aureus ενώ η θεραπεία με προβιοτικά καθώς και η προληπτική πρόσληψη αυτών στην εγκυμοσύνη δεν έχει σαφές όφελος για την ΑΔ δεδομένου ότι τα αποτελέσματα από τις μελέτες είναι αντικρουόμενα.","Atopic dermatitis is a chronic inflammatory skin condition characterized by intense itching. The skin microbiome in atopic dermatitis is clearly less abundant, while as the severity of the disease increases and with age, colonization with S. aureus is clearly greater. Also the bacterial diversity is more reduced in the outbreaks of AD mainly in the damaged skin, the colonization by S. aureus increases while the concentration of Str Salivarius decreases. The dysbiosis of the gut microbiome in combination with the imbalance of the immune system contribute, among other things, to AD. Disturbed intestinal microbiome often precedes the onset of AD. It is also associated with the age of onset, severity, exacerbations and even the phenotype of the patient. In the digestive tract of patients with AD we find more often E coli, Cl. difficile, S. aureus in relation to healthy ones, while Bifidobacterium, Bacteroidetes, Bacteroides as well as Coprococcus are reduced. S. aureus in order to cause disease must first colonize the skin but only S. aureus isolated from atopic skin and not from healthy can cause skin inflammation. This is due to the increased ability of this strain to bind to but also to the action of enterotoxins A, B, C, D, PSM and α-hemolysin. The condition of the skin barrier affects the composition of the skin microbiome. From the components of the keratin layer, free fatty acids (FFA) are reduced especially in colonization by staphylococcus and with a shorter length in AD, as well as ceramide 1, and filagrin, while the activity of serine protease is increased. Also, the antimicrobial peptides AMPs such as β-defensin and catelisidine are significantly reduced in AD. The severity of AD is significantly affected by the ability of individual S. aureus strains to form biofilms. These biofilms secrete significant amounts of neutrophil-inhibiting toxin, as well as other proteins such as Leucosidine A and B that inhibit macrophage phagocytosis. Therefore, they cause recurrent infections that are difficult to treat. In addition, they affect the apoptosis of keratinocytes .Finally, they produce proteolytic enzymes such as staphylococcus that are involved in skin inflammation. In addition to the excellent attachment and avoidance of immune mechanisms through biofilms, S. aureus ultimately causes the destruction of the skin barrier, increases water loss and allows greater exposure to exogenous antigens. The gut microbiome affects AD through 3 pathways, the immune, the metabolites and the neuroendocrine. The gut microbiome may signal immune activation by producing IL12, IL18, TNF-α or tolerance by activating anti-inflammatory cytokines such as IL10 and TGF-β. In the metabolite pathway, SCFAs produced by microbes in the digestive tract have a significant effect on AD, while the oral intake of metabolites such as linoleic acid and 10-hydroxy-cis-12-octadecanoic acid have a calming effect on AD and modify the gut microbiome. Finally, neuroendocrine molecules produced by the gut microbiome affect AD and the gastrointestinal tract such as pruritus tryptophan, GABA, which have antipruritic effects, serotonin-related serotonin but also cortisol which is secreted under stress conditions and can change the permeability of the digestive epithelium and change the composition of the gut microbiome. The various treatments for AD affect the skin microbiome. Topical application of corticosteroids for 4-6 weeks as well as 16 weeks of Dupilumab treatment and NbUVB phototherapy caused a reduction in Staphylococcus aureus colonization. The application of fusidic acid appeared to produce resistant strains of S. aureus while probiotic treatment as well as their preventive intake in pregnancy does not have a clear benefit for AD as the results from the studies are contradictory."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ατοπική δερματίτιδα και μικροβίωμα δέρματος και πεπτικού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χιώλου Ζωή","Chiolou Zoi"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η ατοπική δερματίτιδα είναι μια χρόνια φλεγμονώδης δερματική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από έντονο κνησμό. Στην παθογένεια της συμμετέχουν αφενός η δυσλειτουργία του δερματικού φραγμού καθώς και διαταραχές της επίκτητης και έμφυτης ανοσίας, μέρος της οποία αποτελεί και το μικροβίωμα. Στην ατοπική δερματίτιδα, το μικροβίωμα του δέρματος είναι σαφώς λιγότερο πλούσιο, ενώ όσο αυξάνει η σοβαρότητα της νόσου και προιούσης της ηλικίας ο αποικισμός με το S. aureus είναι σαφώς μεγαλύτερος. Επίσης η βακτηριακή ποικιλότητα είναι πιο μειωμένη στις εξάρσεις της ΑΔ κυρίως στο δέρμα με βλάβη, αυξάνεται ο αποικισμός από S. aureus ενώ μειώνεται η συγκέντρωση του Str. Salivarius που έχει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. Η δυσβίωση του μικροβιώματος του πεπτικού σε συνδυασμό με την ανισορροπία του ανοσοποιητικού συντελούν μεταξύ άλλων και στην ΑΔ. Το διαταραγμένο μικροβίωμα του εντέρου συχνά προηγείται τη έναρξης ΑΔ. Επίσης συνδέεται με την ηλικία έναρξης , τη σοβαρότητα, τις εξάρσεις ακόμα και το φαινότυπο του ασθενούς. Στο πεπτικό ασθενών με ΑΔ βρίσκουμε συχνότερα E coli, Cl. difficile, S. aureus σε σχέση με τους υγιείς, ενώ τα Bifidobacterium, Bacteroidetes, Bacteroides καθώς και ο Coprococcus είναι μειωμένα. Ο S. aureus προκειμένου να προκαλέσει νόσο πρέπει πρώτα να αποικίσει το δέρμα αλλά μόνο ο S. aureus που απομονώνεται από ατοπικό δέρμα μπορεί να προκαλέσει δερματική φλεγμονή. Αυτό οφείλεται στην αυξημένη ικανότητα πρόσδεσης του συγκεκριμένου στελέχους αλλά και στη δράση εντεροτοξινών A,B,C,D, PSM και α-αιμολυσίνης. Η κατάσταση του δερματικού φραγμού επιδρά στη σύνθεση του δερματικού μικροβιώματος. Από τα συστατικά της κερατίνης στιβάδας, τα ελεύθερα λιπαρά οξέα (FFA) είναι μειωμένα ιδίως σε αποικισμό από τον σταφυλόκοκκο και με μικρότερο μήκος στην ΑΔ, καθώς και το κεραμίδιο 1, και η φιλαγρίνη, ενώ η δραστηριοτητα της πρωτεάσης σερίνης είναι αυξημένη . Επίσης, τα αντιμικροβιακά πεπτίδια AMPs όπως η β-ντεφενσίνη και η καθελισιδίνη είναι αισθητά μειωμένα στην ΑΔ Η σοβαρότητα της ΑΔ επηρεάζεται σημαντικά από την ικανότητα μεμονωμένων στελεχών S. aureus να σχηματίζουν βιοφίλμ. Τα βιοφιλμ εκκρίνουν σημαντικές ποσότητες α- τοξίνης που αναστέλλει τα ουδετερόφιλα, καθώς και άλλες πρωτείνες όπως Λευκοσιδίνη Α και Β που αναστέλλουν τη φαγοκυττάρωση των μακροφάγων. Ως εκ τούτου, προκαλούν υποτροπιάζουσες λοιμώξεις που αντιμετωπίζονται δύσκολα. Επιπλέον, επιδρούν στην απόπτωση των κερατινοκυττάρων με μειωμένη έκφραση κερατίνης και φιλαγρίνης και κατά συνέπεια αύξηση της ευαλωτότητας των κερατινοκυττάρων στην επίδραση της κυτταροτοξικής SEA. Τέλος, παράγουν πρωτεολυτικά ένζυμα όπως η σταφυλοπαίνη που εμπλέκονται στην επιδερμιδική φλεγμονή. Εκτός από την άριστη προσκόλληση και αποφυγή των ανοσολογικών μηχανισμών μέσω των βιοφίλμ, ο S. aureus μέσω της α- τοξίνης, των πρωτεασών, της ενεργοποίησης πρωτεασών σερίνης, και του λιποτειχικού οξέος προκαλεί τελικά την καταστροφή του δερματικού φραγμού, αύξηση της απώλειας νερού και επιτρέπει τη μεγαλύτερη έκθεση σε εξωγενή αντιγόνα. Το μικροβίωμα του πεπτικού επηρεάζει την ΑΔ μέσω 3 μονοπατιών, του ανοσολογικού, των μεταβολιτών και το νευροενδοκρινικό. Στο ανοσολογικό μονοπάτι επιδρά το μικροβίωμα του πεπτικού κυρίως μέσω προβιοτικών και μπορεί να προκαλέσει σηματοδότηση ανοσολογικής ενεργοποίησης μέσω παραγωγής IL12, IL18, TNF-α ή ανοχής μέσω ενεργοποιησης αντιφλεγμονωδών κυτοκινών όπως η IL10 και ο TGF-β. Στο μονοπάτι των μεταβολιτών τα SCFAs που παράγονται από μικρόβια στο πεπτικό επιδρούν σημαντικά στην ΑΔ ενώ και η πρόσληψη μεταβολιτών από του στόματος όπως λινολεικό οξύ και το 10-υδρόξυ-cis—12οκταδεκανοικο οξύ έχουν κατευναστική δράση στην ΑΔ και τροποποιούν το μικροβίωμα του πεπτικού. Τέλος, νευροενδοκρινικά μόρια που παράγονται από το μικροβίωμα του πεπτικού επηρεάζουν την ΑΔ και τον άξονα πεπτικού -δέρματος όπως η τρυπτοφάνη που προκαλεί κνησμό, το GABA που έχει αντικνησμώδη δράση, η σεροτονίνη που σχετίζεται με τη μελάγχρωση του δέρματος αλλά και η κορτιζόλη που εκκρίνεται σε συνθήκες στρες και μπορεί να αλλάξει τη διαπερατότητα του επιθηλίου του πεπτικού και τη σύνθεση του μικροβιώματος του πεπτικού. Οι διάφορες θεραπευτικές αγωγές για την ΑΔ επηρεάζουν το δερματικό μικροβίωμα. Η τοπική εφαρμογή κορτικοστεροειδών για 4-6 εβδομάδες, η θεραπεία 16 εβδομάδων με Dupilumab, καθώς και η φωτοθεραπεία nbUVB οδήγησε σε σημαντική αύξηση της ποικιλότητας και αφθονίας των βακτηρίων καθώς και μείωση του S.aureus. Η εφαρμογή φουσιδικού οξέος φάνηκε ότι δημιουργεί ανθεκτικά στελέχη S. aureus ενώ η θεραπεία με προβιοτικά καθώς και η προληπτική πρόσληψη αυτών στην εγκυμοσύνη δεν έχει σαφές όφελος για την ΑΔ δεδομένου ότι τα αποτελέσματα από τις μελέτες είναι αντικρουόμενα.","Atopic dermatitis is a chronic inflammatory skin condition characterized by intense itching. The skin microbiome in atopic dermatitis is clearly less abundant, while as the severity of the disease increases and with age, colonization with S. aureus is clearly greater. Also the bacterial diversity is more reduced in the outbreaks of AD mainly in the damaged skin, the colonization by S. aureus increases while the concentration of Str Salivarius decreases. The dysbiosis of the gut microbiome in combination with the imbalance of the immune system contribute, among other things, to AD. Disturbed intestinal microbiome often precedes the onset of AD. It is also associated with the age of onset, severity, exacerbations and even the phenotype of the patient. In the digestive tract of patients with AD we find more often E coli, Cl. difficile, S. aureus in relation to healthy ones, while Bifidobacterium, Bacteroidetes, Bacteroides as well as Coprococcus are reduced. S. aureus in order to cause disease must first colonize the skin but only S. aureus isolated from atopic skin and not from healthy can cause skin inflammation. This is due to the increased ability of this strain to bind to but also to the action of enterotoxins A, B, C, D, PSM and α-hemolysin. The condition of the skin barrier affects the composition of the skin microbiome. From the components of the keratin layer, free fatty acids (FFA) are reduced especially in colonization by staphylococcus and with a shorter length in AD, as well as ceramide 1, and filagrin, while the activity of serine protease is increased. Also, the antimicrobial peptides AMPs such as β-defensin and catelisidine are significantly reduced in AD. The severity of AD is significantly affected by the ability of individual S. aureus strains to form biofilms. These biofilms secrete significant amounts of neutrophil-inhibiting toxin, as well as other proteins such as Leucosidine A and B that inhibit macrophage phagocytosis. Therefore, they cause recurrent infections that are difficult to treat. In addition, they affect the apoptosis of keratinocytes .Finally, they produce proteolytic enzymes such as staphylococcus that are involved in skin inflammation. In addition to the excellent attachment and avoidance of immune mechanisms through biofilms, S. aureus ultimately causes the destruction of the skin barrier, increases water loss and allows greater exposure to exogenous antigens. The gut microbiome affects AD through 3 pathways, the immune, the metabolites and the neuroendocrine. The gut microbiome may signal immune activation by producing IL12, IL18, TNF-α or tolerance by activating anti-inflammatory cytokines such as IL10 and TGF-β. In the metabolite pathway, SCFAs produced by microbes in the digestive tract have a significant effect on AD, while the oral intake of metabolites such as linoleic acid and 10-hydroxy-cis-12-octadecanoic acid have a calming effect on AD and modify the gut microbiome. Finally, neuroendocrine molecules produced by the gut microbiome affect AD and the gastrointestinal tract such as pruritus tryptophan, GABA, which have antipruritic effects, serotonin-related serotonin but also cortisol which is secreted under stress conditions and can change the permeability of the digestive epithelium and change the composition of the gut microbiome. The various treatments for AD affect the skin microbiome. Topical application of corticosteroids for 4-6 weeks as well as 16 weeks of Dupilumab treatment and NbUVB phototherapy caused a reduction in Staphylococcus aureus colonization. The application of fusidic acid appeared to produce resistant strains of S. aureus while probiotic treatment as well as their preventive intake in pregnancy does not have a clear benefit for AD as the results from the studies are contradictory."],"dc:identifier":["uoadl:3243501","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3243501"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ατοπική δερματίτιδα και μικροβίωμα δέρματος και πεπτικού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:05Z"}