{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3244413"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3244413","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"The role of apolipoprotein E in Alzheimer’s disease transgenic mouse models","abstract":"Η απολιποπρωτεΐνη Ε είναι μία γλυκοπρωτεΐνη 299 αμινοξικών καταλοίπων και μοριακής μάζας περίπου 34kDa και τα αμινοξέα που αποτελούν την ApoE προέρχονται από την διάσπαση ενός σηματοδοτικού πεπτιδίου 18 αμινοξέων (Yamazaki et al., 2019). Η ApoE ανήκει σε μια υπεροικογένεια απολιποπρωτεϊνών που είναι αμφίφιλες και μπορούν να απαντηθούν κυρίως σε πολύ χαμηλής πυκνότητας λιποπρωτεϊνικά σωματίδια (VLDL) στο πλάσμα και υψηλής πυκνότητας λιποπρωτεϊνικά σωματίδια (HDL) στο κεντρικό νευρικό σύστημα (Lanfranco, Ng and Rebeck, 2020). Υπάρχουν δύο κύριες πηγές χοληστερόλης στο κεντρικό νευρικό σύστημα, η κυριότερη εκ των οποίων είναι στις θήκες μυελίνης που περιβάλλουν τους άξονες στα ολιγοδενδρογλοιακά κύτταρα και βρίσκεται στο ζενίθ κατά την ανάπτυξη και μόλις ωριμάσει ο εγκέφαλος, η σύνθεση χοληστερόλης μειώνεται (Orth and Bellosta, 2012). Η δεύτερη πηγή εγκεφαλικής απολιποπρωτεΐνης Ε είναι αυτή που προέρχεται από τους νευρώνες και τα νευρογλοιακά κύτταρα, με τα αστροκύτταρα να είναι ο κυριότερος κυτταρικός πληθυσμός που τα (Orth and Bellosta, 2012; Zhang et al., 2016). Η απολιποπρωτεΐνη Ε έχει επίσης δειχθεί ότι έχει λειτουργίες όπως η καταστολή του πολλαπλασιασμού των Τ κυττάρων και της ενεργοποίησης των ουδετερόφιλων, η ρύθμιση των λειτουργιών των μακροφάγων και η επίδραση στην αντιγονοπαρουσίαση μέσω μορίων CD1 στα κύτταρα «φονιάδες» ( Natural Killer cells -NK cells), υποδηλώνοντας έτσι ότι ενδέχεται να έχει σημαντική ανοσορυθμιστική δράση (Avila et al., 1982; Terkeltaub et al., 1991; Kahri et al., 2006; Zhang, Wu and Zhu, 2010; Peshkova et al., 2017). Το πρώτο στοιχείο της εμπλοκής της ApoE στην νόσο του Αλτσχάιμερ προέκυψε από μια μελέτη από τους Wisniewski et al., οι οποίοι βρήκαν πως η ApoE συνεντοπίζεται με τις πλάκες αμυλοειδούς και φαίνεται ότι η πρόσδεση στο βήτα αμυλοειδές εξαρτάται από τις διάφορες ισομορφές (Wisniewski and Frangione, 1992; Vance and Hayashi, 2010; Holtzman, Herz and Bu, 2012). Το APOE4, ένα αλληλόμορφο της απολιποπρωτεΐνης Ε, είναι ο επικρατέστερος γενετικός παράγοντας κινδύνου για την σποραδική μορφή της νόσου του Αλτσχάιμερ και υπάρχουν πολλές μελέτες που μελετούν το πως ακριβώς εμπλέκεται στην παθογένεση της νόσου (Bekris et al., 2010, 2011; Alagiakrishnan, Gill and Fagarasanu, 2012). Επομένως είναι σημαντικό να μελετηθεί η επίδραση που έχει η ApoE στην νόσο του Αλτσχάιμερ και να διαλευκανθούν οι μηχανισμοί που εμπλέκονται, καθώς και να μελετηθεί η σύνδεση μεταξή της επίδρασης της ApoE στις λειτουργίες του ανοσοποιητικού και η επίδραση αυτών στον φαινότυπο της νόσου του Αλτσχάιμερ. Στην παρούσα μελέτη, ερευνήσαμε τον ρόλο της ApoE σε διαγονιδιακά ποντίκια της νόσου Αλτσχάιμερ και την επίδραση του περιφερικού ανοσοποιητικού συστήματος στην παθογένεση της νόσο. Γι’αυτό το σκοπό χρησιμοποιήθηκαν 5XFAD διπλά διαγονιδιακά για την νόσο του Αλτσχάιμερ ποντίκια τα οποία διασταυρώθηκαν με ApoE knockout ποντίκια ώστε να αποκτηθούν 5XFAD/ApoE-/- ποντίκια. Η ανάλυση έδειξε ότι τα συγκεκριμένα ποντίκια είχαν μειωμένες αμυλοειδείς εναποθέσεις, τόσο στον φλοιό όσο και στον ιππόκαμπο, σε σχέση με τα 5XFAD/ApoE+/+ ποντίκια. Επιπλέον, παρατηρήθηκε ότι η ενεργοποίηση της μικρογλοίας ήταν αυξημένη στα 5XFAD/ApoE-/- ποντίκια και ένας δείκτης της φαγοκυτταρικής τους ικανότητας ήταν εξίσου αυξημένος στο συγκεκριμένο μοντέλο ποντικού. Δείχθηκε επίσης ότι η αστρογλοίωση ήταν μειωμένη στα 5XFAD/ApoE /- ποντίκια. Η IFITM3, μια πρωτεΐνη που συνδέεται με τη ρύθμιση της εισόδου ιικών παθογόνων, βρέθηκε μειωμένη στα συγκεκριμένα ποντίκια. Κατά την καταστολή των κατασταλτικών κυττάρων μυελικής σειράς (myeloid-derived suppressor cells) στην περιφέρεια, οδήγησε σε επιπλέον μείωση της εναπόθεσης του βήτα αμυλοειδούς στα 5XFAD/ApoE-/- ποντίκια, υποδηλώνοντας ότι ενδέχεται να υπάρχει σύνδεση μεταξύ της περιφερικής ανοσίας και της παθογένεσης της νόσου του Αλτσχάιμερ. Τέλος, συμπεριφορικές δοκιμές πραγματοποιήθηκαν και έδειξαν ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ C57Bl6/J, 5XFAD, 5XFAD/ApoE-/- και 5XFAD/ApoE+/+ ποντικών. Εν κατακλείδι, αυτή η μελέτη έδειξε ότι κατά την διαγραφή της ApoE παρατηρείται αύξηση της ενεργοποίησης των κυττάρων της μικρογλοίας και μείωση της ενεργοποίησης των αστροκυττάρων. Τα αρχικά αποτελέσματα αυτής της μελέτης υποδεικνύουν επίσης ότι υπάρχει σύνδεση μεταξύ της περιφερικής ανοσίας και της νόσου του Αλτσχάιμερ και ότι η ApoE είναι ένας σημαντικός μεσολαβητής αυτής της αλληλεπίδρασης, όπως φαίνεται από την έκφραση της IFITM3 και τα αποτελέσματα των ενέσεων με anti-Gr1 αντίσωμα. Περαιτέρω μελέτες πρέπει να πραγματοποιηθούν για να διερευνηθεί καλύτερα η συγκεκριμένη αλληλεπίδραση και να διαλευκανθεί ο μηχανισμός μέσω του οποίου πραγματοποιείται.","abstract_html":"Η απολιποπρωτεΐνη Ε είναι μία γλυκοπρωτεΐνη 299 αμινοξικών καταλοίπων και μοριακής μάζας περίπου 34kDa και τα αμινοξέα που αποτελούν την ApoE προέρχονται από την διάσπαση ενός σηματοδοτικού πεπτιδίου 18 αμινοξέων (Yamazaki et al., 2019). Η ApoE ανήκει σε μια υπεροικογένεια απολιποπρωτεϊνών που είναι αμφίφιλες και μπορούν να απαντηθούν κυρίως σε πολύ χαμηλής πυκνότητας λιποπρωτεϊνικά σωματίδια (VLDL) στο πλάσμα και υψηλής πυκνότητας λιποπρωτεϊνικά σωματίδια (HDL) στο κεντρικό νευρικό σύστημα (Lanfranco, Ng and Rebeck, 2020). Υπάρχουν δύο κύριες πηγές χοληστερόλης στο κεντρικό νευρικό σύστημα, η κυριότερη εκ των οποίων είναι στις θήκες μυελίνης που περιβάλλουν τους άξονες στα ολιγοδενδρογλοιακά κύτταρα και βρίσκεται στο ζενίθ κατά την ανάπτυξη και μόλις ωριμάσει ο εγκέφαλος, η σύνθεση χοληστερόλης μειώνεται (Orth and Bellosta, 2012). Η δεύτερη πηγή εγκεφαλικής απολιποπρωτεΐνης Ε είναι αυτή που προέρχεται από τους νευρώνες και τα νευρογλοιακά κύτταρα, με τα αστροκύτταρα να είναι ο κυριότερος κυτταρικός πληθυσμός που τα (Orth and Bellosta, 2012; Zhang et al., 2016). Η απολιποπρωτεΐνη Ε έχει επίσης δειχθεί ότι έχει λειτουργίες όπως η καταστολή του πολλαπλασιασμού των Τ κυττάρων και της ενεργοποίησης των ουδετερόφιλων, η ρύθμιση των λειτουργιών των μακροφάγων και η επίδραση στην αντιγονοπαρουσίαση μέσω μορίων CD1 στα κύτταρα «φονιάδες» ( Natural Killer cells -NK cells), υποδηλώνοντας έτσι ότι ενδέχεται να έχει σημαντική ανοσορυθμιστική δράση (Avila et al., 1982; Terkeltaub et al., 1991; Kahri et al., 2006; Zhang, Wu and Zhu, 2010; Peshkova et al., 2017). Το πρώτο στοιχείο της εμπλοκής της ApoE στην νόσο του Αλτσχάιμερ προέκυψε από μια μελέτη από τους Wisniewski et al., οι οποίοι βρήκαν πως η ApoE συνεντοπίζεται με τις πλάκες αμυλοειδούς και φαίνεται ότι η πρόσδεση στο βήτα αμυλοειδές εξαρτάται από τις διάφορες ισομορφές (Wisniewski and Frangione, 1992; Vance and Hayashi, 2010; Holtzman, Herz and Bu, 2012). Το APOE4, ένα αλληλόμορφο της απολιποπρωτεΐνης Ε, είναι ο επικρατέστερος γενετικός παράγοντας κινδύνου για την σποραδική μορφή της νόσου του Αλτσχάιμερ και υπάρχουν πολλές μελέτες που μελετούν το πως ακριβώς εμπλέκεται στην παθογένεση της νόσου (Bekris et al., 2010, 2011; Alagiakrishnan, Gill and Fagarasanu, 2012). Επομένως είναι σημαντικό να μελετηθεί η επίδραση που έχει η ApoE στην νόσο του Αλτσχάιμερ και να διαλευκανθούν οι μηχανισμοί που εμπλέκονται, καθώς και να μελετηθεί η σύνδεση μεταξή της επίδρασης της ApoE στις λειτουργίες του ανοσοποιητικού και η επίδραση αυτών στον φαινότυπο της νόσου του Αλτσχάιμερ. Στην παρούσα μελέτη, ερευνήσαμε τον ρόλο της ApoE σε διαγονιδιακά ποντίκια της νόσου Αλτσχάιμερ και την επίδραση του περιφερικού ανοσοποιητικού συστήματος στην παθογένεση της νόσο. Γι’αυτό το σκοπό χρησιμοποιήθηκαν 5XFAD διπλά διαγονιδιακά για την νόσο του Αλτσχάιμερ ποντίκια τα οποία διασταυρώθηκαν με ApoE knockout ποντίκια ώστε να αποκτηθούν 5XFAD/ApoE-/- ποντίκια. Η ανάλυση έδειξε ότι τα συγκεκριμένα ποντίκια είχαν μειωμένες αμυλοειδείς εναποθέσεις, τόσο στον φλοιό όσο και στον ιππόκαμπο, σε σχέση με τα 5XFAD/ApoE+/+ ποντίκια. Επιπλέον, παρατηρήθηκε ότι η ενεργοποίηση της μικρογλοίας ήταν αυξημένη στα 5XFAD/ApoE-/- ποντίκια και ένας δείκτης της φαγοκυτταρικής τους ικανότητας ήταν εξίσου αυξημένος στο συγκεκριμένο μοντέλο ποντικού. Δείχθηκε επίσης ότι η αστρογλοίωση ήταν μειωμένη στα 5XFAD/ApoE /- ποντίκια. Η IFITM3, μια πρωτεΐνη που συνδέεται με τη ρύθμιση της εισόδου ιικών παθογόνων, βρέθηκε μειωμένη στα συγκεκριμένα ποντίκια. Κατά την καταστολή των κατασταλτικών κυττάρων μυελικής σειράς (myeloid-derived suppressor cells) στην περιφέρεια, οδήγησε σε επιπλέον μείωση της εναπόθεσης του βήτα αμυλοειδούς στα 5XFAD/ApoE-/- ποντίκια, υποδηλώνοντας ότι ενδέχεται να υπάρχει σύνδεση μεταξύ της περιφερικής ανοσίας και της παθογένεσης της νόσου του Αλτσχάιμερ. Τέλος, συμπεριφορικές δοκιμές πραγματοποιήθηκαν και έδειξαν ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ C57Bl6/J, 5XFAD, 5XFAD/ApoE-/- και 5XFAD/ApoE+/+ ποντικών. Εν κατακλείδι, αυτή η μελέτη έδειξε ότι κατά την διαγραφή της ApoE παρατηρείται αύξηση της ενεργοποίησης των κυττάρων της μικρογλοίας και μείωση της ενεργοποίησης των αστροκυττάρων. Τα αρχικά αποτελέσματα αυτής της μελέτης υποδεικνύουν επίσης ότι υπάρχει σύνδεση μεταξύ της περιφερικής ανοσίας και της νόσου του Αλτσχάιμερ και ότι η ApoE είναι ένας σημαντικός μεσολαβητής αυτής της αλληλεπίδρασης, όπως φαίνεται από την έκφραση της IFITM3 και τα αποτελέσματα των ενέσεων με anti-Gr1 αντίσωμα. Περαιτέρω μελέτες πρέπει να πραγματοποιηθούν για να διερευνηθεί καλύτερα η συγκεκριμένη αλληλεπίδραση και να διαλευκανθεί ο μηχανισμός μέσω του οποίου πραγματοποιείται.","abstract_has_math":false,"creators":["Τζιτζίκου Ευμορφία","Tzitzikou Evmorfia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:20:05Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3244413"],"render_values":[{"text":"uoadl:3244413","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3244413","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3244413","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3244413","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τζιτζίκου Ευμορφία","Tzitzikou Evmorfia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3244413","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3244413"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η απολιποπρωτεΐνη Ε είναι μία γλυκοπρωτεΐνη 299 αμινοξικών καταλοίπων και μοριακής μάζας περίπου 34kDa και τα αμινοξέα που αποτελούν την ApoE προέρχονται από την διάσπαση ενός σηματοδοτικού πεπτιδίου 18 αμινοξέων (Yamazaki et al., 2019). Η ApoE ανήκει σε μια υπεροικογένεια απολιποπρωτεϊνών που είναι αμφίφιλες και μπορούν να απαντηθούν κυρίως σε πολύ χαμηλής πυκνότητας λιποπρωτεϊνικά σωματίδια (VLDL) στο πλάσμα και υψηλής πυκνότητας λιποπρωτεϊνικά σωματίδια (HDL) στο κεντρικό νευρικό σύστημα (Lanfranco, Ng and Rebeck, 2020). Υπάρχουν δύο κύριες πηγές χοληστερόλης στο κεντρικό νευρικό σύστημα, η κυριότερη εκ των οποίων είναι στις θήκες μυελίνης που περιβάλλουν τους άξονες στα ολιγοδενδρογλοιακά κύτταρα και βρίσκεται στο ζενίθ κατά την ανάπτυξη και μόλις ωριμάσει ο εγκέφαλος, η σύνθεση χοληστερόλης μειώνεται (Orth and Bellosta, 2012). Η δεύτερη πηγή εγκεφαλικής απολιποπρωτεΐνης Ε είναι αυτή που προέρχεται από τους νευρώνες και τα νευρογλοιακά κύτταρα, με τα αστροκύτταρα να είναι ο κυριότερος κυτταρικός πληθυσμός που τα (Orth and Bellosta, 2012; Zhang et al., 2016). Η απολιποπρωτεΐνη Ε έχει επίσης δειχθεί ότι έχει λειτουργίες όπως η καταστολή του πολλαπλασιασμού των Τ κυττάρων και της ενεργοποίησης των ουδετερόφιλων, η ρύθμιση των λειτουργιών των μακροφάγων και η επίδραση στην αντιγονοπαρουσίαση μέσω μορίων CD1 στα κύτταρα «φονιάδες» ( Natural Killer cells -NK cells), υποδηλώνοντας έτσι ότι ενδέχεται να έχει σημαντική ανοσορυθμιστική δράση (Avila et al., 1982; Terkeltaub et al., 1991; Kahri et al., 2006; Zhang, Wu and Zhu, 2010; Peshkova et al., 2017). Το πρώτο στοιχείο της εμπλοκής της ApoE στην νόσο του Αλτσχάιμερ προέκυψε από μια μελέτη από τους Wisniewski et al., οι οποίοι βρήκαν πως η ApoE συνεντοπίζεται με τις πλάκες αμυλοειδούς και φαίνεται ότι η πρόσδεση στο βήτα αμυλοειδές εξαρτάται από τις διάφορες ισομορφές (Wisniewski and Frangione, 1992; Vance and Hayashi, 2010; Holtzman, Herz and Bu, 2012). Το APOE4, ένα αλληλόμορφο της απολιποπρωτεΐνης Ε, είναι ο επικρατέστερος γενετικός παράγοντας κινδύνου για την σποραδική μορφή της νόσου του Αλτσχάιμερ και υπάρχουν πολλές μελέτες που μελετούν το πως ακριβώς εμπλέκεται στην παθογένεση της νόσου (Bekris et al., 2010, 2011; Alagiakrishnan, Gill and Fagarasanu, 2012). Επομένως είναι σημαντικό να μελετηθεί η επίδραση που έχει η ApoE στην νόσο του Αλτσχάιμερ και να διαλευκανθούν οι μηχανισμοί που εμπλέκονται, καθώς και να μελετηθεί η σύνδεση μεταξή της επίδρασης της ApoE στις λειτουργίες του ανοσοποιητικού και η επίδραση αυτών στον φαινότυπο της νόσου του Αλτσχάιμερ. Στην παρούσα μελέτη, ερευνήσαμε τον ρόλο της ApoE σε διαγονιδιακά ποντίκια της νόσου Αλτσχάιμερ και την επίδραση του περιφερικού ανοσοποιητικού συστήματος στην παθογένεση της νόσο. Γι’αυτό το σκοπό χρησιμοποιήθηκαν 5XFAD διπλά διαγονιδιακά για την νόσο του Αλτσχάιμερ ποντίκια τα οποία διασταυρώθηκαν με ApoE knockout ποντίκια ώστε να αποκτηθούν 5XFAD/ApoE-/- ποντίκια. Η ανάλυση έδειξε ότι τα συγκεκριμένα ποντίκια είχαν μειωμένες αμυλοειδείς εναποθέσεις, τόσο στον φλοιό όσο και στον ιππόκαμπο, σε σχέση με τα 5XFAD/ApoE+/+ ποντίκια. Επιπλέον, παρατηρήθηκε ότι η ενεργοποίηση της μικρογλοίας ήταν αυξημένη στα 5XFAD/ApoE-/- ποντίκια και ένας δείκτης της φαγοκυτταρικής τους ικανότητας ήταν εξίσου αυξημένος στο συγκεκριμένο μοντέλο ποντικού. Δείχθηκε επίσης ότι η αστρογλοίωση ήταν μειωμένη στα 5XFAD/ApoE /- ποντίκια. Η IFITM3, μια πρωτεΐνη που συνδέεται με τη ρύθμιση της εισόδου ιικών παθογόνων, βρέθηκε μειωμένη στα συγκεκριμένα ποντίκια. Κατά την καταστολή των κατασταλτικών κυττάρων μυελικής σειράς (myeloid-derived suppressor cells) στην περιφέρεια, οδήγησε σε επιπλέον μείωση της εναπόθεσης του βήτα αμυλοειδούς στα 5XFAD/ApoE-/- ποντίκια, υποδηλώνοντας ότι ενδέχεται να υπάρχει σύνδεση μεταξύ της περιφερικής ανοσίας και της παθογένεσης της νόσου του Αλτσχάιμερ. Τέλος, συμπεριφορικές δοκιμές πραγματοποιήθηκαν και έδειξαν ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ C57Bl6/J, 5XFAD, 5XFAD/ApoE-/- και 5XFAD/ApoE+/+ ποντικών. Εν κατακλείδι, αυτή η μελέτη έδειξε ότι κατά την διαγραφή της ApoE παρατηρείται αύξηση της ενεργοποίησης των κυττάρων της μικρογλοίας και μείωση της ενεργοποίησης των αστροκυττάρων. Τα αρχικά αποτελέσματα αυτής της μελέτης υποδεικνύουν επίσης ότι υπάρχει σύνδεση μεταξύ της περιφερικής ανοσίας και της νόσου του Αλτσχάιμερ και ότι η ApoE είναι ένας σημαντικός μεσολαβητής αυτής της αλληλεπίδρασης, όπως φαίνεται από την έκφραση της IFITM3 και τα αποτελέσματα των ενέσεων με anti-Gr1 αντίσωμα. Περαιτέρω μελέτες πρέπει να πραγματοποιηθούν για να διερευνηθεί καλύτερα η συγκεκριμένη αλληλεπίδραση και να διαλευκανθεί ο μηχανισμός μέσω του οποίου πραγματοποιείται.","ApoE is a glycoprotein of 299 amino acids with a molecular mass of approximately 34kDa and the amino acids composing ApoE are derived from the cleavage of an 18-amino acid signal peptide (Yamazaki et al., 2019). ApoE belongs to a supefamily of apolipoproteins who are amphiphilic exchangeable and can be primarily found on very low-density lipoprotein particles (VLDL) in the plasma and high-density lipoprotein particles (HDL) in the central nervous system (Lanfranco, Ng and Rebeck, 2020). There are two main pools of central nervous system cholesterol, with the main one being in the myelin sheaths of oligodendroglia surrounding the axons which is at its peak during development and once the brain matures, cholesterol synthesis slows down (Orth and Bellosta, 2012). The second source of brain ApoE is the one that comes from neurons and glia, with astrocytes being the cell population that mainly produces it (Orth and Bellosta, 2012; Zhang et al., 2016). ApoE has also been shown to have functions such as suppressing T cell proliferation and neutrophil activation, regulating macrophage functions and affecting lipid antigen presentation by CD1 molecules to natural killer cells, suggesting it has an important immunomodulatory effect (Avila et al., 1982; Terkeltaub et al., 1991; Kahri et al., 2006; Zhang, Wu and Zhu, 2010; Peshkova et al., 2017). The first evidence of ApoE’s involvement in Alzheimer’s disease came from a study by Wisniewski et al., where they found that ApoE co-localizes with amyloid plaques and it seems that its binding to amyloid beta has an isoform dependent character (Wisniewski and Frangione, 1992; Vance and Hayashi, 2010; Holtzman, Herz and Bu, 2012). APOE4, an allele of APOE, is the most prevalent genetic risk factor for late-onset Alzheimer’s disease and there are a lot of studies investigating how its implicated in the pathogenesis of the disease (Bekris et al., 2010, 2011; Alagiakrishnan, Gill and Fagarasanu, 2012). Therefore, it is of importance to study the effect ApoE has on Alzheimer’s disease and elucidate the mechanisms involved, as well as investigate the link between ApoE’s effect on immune functions and the effect those have on Alzheimer’s disease phenotype. In the present study, we investigated the role of ApoE in AD transgenic mice and the effect that the peripheral immune system has in AD pathogenesis. For this reason, 5XFAD double transgenic Alzheimer’s disease mice were crossed with ApoE knockout mice so as to obtain 5XFAD/ApoE-/- mice. Analysis showed that these mice have decreased amyloid deposits, both in the cortex and the hippocampus, compared to 5XFAD/ApoE+/+ mice. Furthermore, it was observed that microglia activation is enhanced in 5XFAD/ApoE-/- mice and a marker for their phagocytic capacity is also increased in this mouse model. It was also shown that astrogliosis is decreased in the 5XFAD/ApoE-/- mice. IFITM3, a protein linked to the regulation of viral pathogen entry, was also found to be decreased in said mice. Upon inhibition of myeloid-derived suppressor cells in the periphery, it was found that amyloid beta deposition was further decreased in 5XFAD/ApoE-/- mice, suggesting a link between peripheral immunity and Alzheimer’s disease pathogenesis. Finally, behavioral testing was performed and it was found that there was no difference between C57Bl6/J, 5XFAD, 5XFAD/ApoE-/- and 5XFAD/ApoE+/+ mice. In conclusion, this study showed that upon ApoE deletion there is an increase in microgliosis and a decrease in astrogliosis. Preliminary results from this study also suggest that there is indeed a link between peripheral immunity and Alzheimer’s disease and that ApoE might be an important mediator of this interplay, as evidenced by IFITM3 expression and the results from the anti-Gr1 antibody injections. Further studies need to be done in order to investigate in detail this interplay and identify the mechanism through this interaction occurs."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["The role of apolipoprotein E in Alzheimer’s disease transgenic mouse models"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τζιτζίκου Ευμορφία","Tzitzikou Evmorfia"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η απολιποπρωτεΐνη Ε είναι μία γλυκοπρωτεΐνη 299 αμινοξικών καταλοίπων και μοριακής μάζας περίπου 34kDa και τα αμινοξέα που αποτελούν την ApoE προέρχονται από την διάσπαση ενός σηματοδοτικού πεπτιδίου 18 αμινοξέων (Yamazaki et al., 2019). Η ApoE ανήκει σε μια υπεροικογένεια απολιποπρωτεϊνών που είναι αμφίφιλες και μπορούν να απαντηθούν κυρίως σε πολύ χαμηλής πυκνότητας λιποπρωτεϊνικά σωματίδια (VLDL) στο πλάσμα και υψηλής πυκνότητας λιποπρωτεϊνικά σωματίδια (HDL) στο κεντρικό νευρικό σύστημα (Lanfranco, Ng and Rebeck, 2020). Υπάρχουν δύο κύριες πηγές χοληστερόλης στο κεντρικό νευρικό σύστημα, η κυριότερη εκ των οποίων είναι στις θήκες μυελίνης που περιβάλλουν τους άξονες στα ολιγοδενδρογλοιακά κύτταρα και βρίσκεται στο ζενίθ κατά την ανάπτυξη και μόλις ωριμάσει ο εγκέφαλος, η σύνθεση χοληστερόλης μειώνεται (Orth and Bellosta, 2012). Η δεύτερη πηγή εγκεφαλικής απολιποπρωτεΐνης Ε είναι αυτή που προέρχεται από τους νευρώνες και τα νευρογλοιακά κύτταρα, με τα αστροκύτταρα να είναι ο κυριότερος κυτταρικός πληθυσμός που τα (Orth and Bellosta, 2012; Zhang et al., 2016). Η απολιποπρωτεΐνη Ε έχει επίσης δειχθεί ότι έχει λειτουργίες όπως η καταστολή του πολλαπλασιασμού των Τ κυττάρων και της ενεργοποίησης των ουδετερόφιλων, η ρύθμιση των λειτουργιών των μακροφάγων και η επίδραση στην αντιγονοπαρουσίαση μέσω μορίων CD1 στα κύτταρα «φονιάδες» ( Natural Killer cells -NK cells), υποδηλώνοντας έτσι ότι ενδέχεται να έχει σημαντική ανοσορυθμιστική δράση (Avila et al., 1982; Terkeltaub et al., 1991; Kahri et al., 2006; Zhang, Wu and Zhu, 2010; Peshkova et al., 2017). Το πρώτο στοιχείο της εμπλοκής της ApoE στην νόσο του Αλτσχάιμερ προέκυψε από μια μελέτη από τους Wisniewski et al., οι οποίοι βρήκαν πως η ApoE συνεντοπίζεται με τις πλάκες αμυλοειδούς και φαίνεται ότι η πρόσδεση στο βήτα αμυλοειδές εξαρτάται από τις διάφορες ισομορφές (Wisniewski and Frangione, 1992; Vance and Hayashi, 2010; Holtzman, Herz and Bu, 2012). Το APOE4, ένα αλληλόμορφο της απολιποπρωτεΐνης Ε, είναι ο επικρατέστερος γενετικός παράγοντας κινδύνου για την σποραδική μορφή της νόσου του Αλτσχάιμερ και υπάρχουν πολλές μελέτες που μελετούν το πως ακριβώς εμπλέκεται στην παθογένεση της νόσου (Bekris et al., 2010, 2011; Alagiakrishnan, Gill and Fagarasanu, 2012). Επομένως είναι σημαντικό να μελετηθεί η επίδραση που έχει η ApoE στην νόσο του Αλτσχάιμερ και να διαλευκανθούν οι μηχανισμοί που εμπλέκονται, καθώς και να μελετηθεί η σύνδεση μεταξή της επίδρασης της ApoE στις λειτουργίες του ανοσοποιητικού και η επίδραση αυτών στον φαινότυπο της νόσου του Αλτσχάιμερ. Στην παρούσα μελέτη, ερευνήσαμε τον ρόλο της ApoE σε διαγονιδιακά ποντίκια της νόσου Αλτσχάιμερ και την επίδραση του περιφερικού ανοσοποιητικού συστήματος στην παθογένεση της νόσο. Γι’αυτό το σκοπό χρησιμοποιήθηκαν 5XFAD διπλά διαγονιδιακά για την νόσο του Αλτσχάιμερ ποντίκια τα οποία διασταυρώθηκαν με ApoE knockout ποντίκια ώστε να αποκτηθούν 5XFAD/ApoE-/- ποντίκια. Η ανάλυση έδειξε ότι τα συγκεκριμένα ποντίκια είχαν μειωμένες αμυλοειδείς εναποθέσεις, τόσο στον φλοιό όσο και στον ιππόκαμπο, σε σχέση με τα 5XFAD/ApoE+/+ ποντίκια. Επιπλέον, παρατηρήθηκε ότι η ενεργοποίηση της μικρογλοίας ήταν αυξημένη στα 5XFAD/ApoE-/- ποντίκια και ένας δείκτης της φαγοκυτταρικής τους ικανότητας ήταν εξίσου αυξημένος στο συγκεκριμένο μοντέλο ποντικού. Δείχθηκε επίσης ότι η αστρογλοίωση ήταν μειωμένη στα 5XFAD/ApoE /- ποντίκια. Η IFITM3, μια πρωτεΐνη που συνδέεται με τη ρύθμιση της εισόδου ιικών παθογόνων, βρέθηκε μειωμένη στα συγκεκριμένα ποντίκια. Κατά την καταστολή των κατασταλτικών κυττάρων μυελικής σειράς (myeloid-derived suppressor cells) στην περιφέρεια, οδήγησε σε επιπλέον μείωση της εναπόθεσης του βήτα αμυλοειδούς στα 5XFAD/ApoE-/- ποντίκια, υποδηλώνοντας ότι ενδέχεται να υπάρχει σύνδεση μεταξύ της περιφερικής ανοσίας και της παθογένεσης της νόσου του Αλτσχάιμερ. Τέλος, συμπεριφορικές δοκιμές πραγματοποιήθηκαν και έδειξαν ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ C57Bl6/J, 5XFAD, 5XFAD/ApoE-/- και 5XFAD/ApoE+/+ ποντικών. Εν κατακλείδι, αυτή η μελέτη έδειξε ότι κατά την διαγραφή της ApoE παρατηρείται αύξηση της ενεργοποίησης των κυττάρων της μικρογλοίας και μείωση της ενεργοποίησης των αστροκυττάρων. Τα αρχικά αποτελέσματα αυτής της μελέτης υποδεικνύουν επίσης ότι υπάρχει σύνδεση μεταξύ της περιφερικής ανοσίας και της νόσου του Αλτσχάιμερ και ότι η ApoE είναι ένας σημαντικός μεσολαβητής αυτής της αλληλεπίδρασης, όπως φαίνεται από την έκφραση της IFITM3 και τα αποτελέσματα των ενέσεων με anti-Gr1 αντίσωμα. Περαιτέρω μελέτες πρέπει να πραγματοποιηθούν για να διερευνηθεί καλύτερα η συγκεκριμένη αλληλεπίδραση και να διαλευκανθεί ο μηχανισμός μέσω του οποίου πραγματοποιείται.","ApoE is a glycoprotein of 299 amino acids with a molecular mass of approximately 34kDa and the amino acids composing ApoE are derived from the cleavage of an 18-amino acid signal peptide (Yamazaki et al., 2019). ApoE belongs to a supefamily of apolipoproteins who are amphiphilic exchangeable and can be primarily found on very low-density lipoprotein particles (VLDL) in the plasma and high-density lipoprotein particles (HDL) in the central nervous system (Lanfranco, Ng and Rebeck, 2020). There are two main pools of central nervous system cholesterol, with the main one being in the myelin sheaths of oligodendroglia surrounding the axons which is at its peak during development and once the brain matures, cholesterol synthesis slows down (Orth and Bellosta, 2012). The second source of brain ApoE is the one that comes from neurons and glia, with astrocytes being the cell population that mainly produces it (Orth and Bellosta, 2012; Zhang et al., 2016). ApoE has also been shown to have functions such as suppressing T cell proliferation and neutrophil activation, regulating macrophage functions and affecting lipid antigen presentation by CD1 molecules to natural killer cells, suggesting it has an important immunomodulatory effect (Avila et al., 1982; Terkeltaub et al., 1991; Kahri et al., 2006; Zhang, Wu and Zhu, 2010; Peshkova et al., 2017). The first evidence of ApoE’s involvement in Alzheimer’s disease came from a study by Wisniewski et al., where they found that ApoE co-localizes with amyloid plaques and it seems that its binding to amyloid beta has an isoform dependent character (Wisniewski and Frangione, 1992; Vance and Hayashi, 2010; Holtzman, Herz and Bu, 2012). APOE4, an allele of APOE, is the most prevalent genetic risk factor for late-onset Alzheimer’s disease and there are a lot of studies investigating how its implicated in the pathogenesis of the disease (Bekris et al., 2010, 2011; Alagiakrishnan, Gill and Fagarasanu, 2012). Therefore, it is of importance to study the effect ApoE has on Alzheimer’s disease and elucidate the mechanisms involved, as well as investigate the link between ApoE’s effect on immune functions and the effect those have on Alzheimer’s disease phenotype. In the present study, we investigated the role of ApoE in AD transgenic mice and the effect that the peripheral immune system has in AD pathogenesis. For this reason, 5XFAD double transgenic Alzheimer’s disease mice were crossed with ApoE knockout mice so as to obtain 5XFAD/ApoE-/- mice. Analysis showed that these mice have decreased amyloid deposits, both in the cortex and the hippocampus, compared to 5XFAD/ApoE+/+ mice. Furthermore, it was observed that microglia activation is enhanced in 5XFAD/ApoE-/- mice and a marker for their phagocytic capacity is also increased in this mouse model. It was also shown that astrogliosis is decreased in the 5XFAD/ApoE-/- mice. IFITM3, a protein linked to the regulation of viral pathogen entry, was also found to be decreased in said mice. Upon inhibition of myeloid-derived suppressor cells in the periphery, it was found that amyloid beta deposition was further decreased in 5XFAD/ApoE-/- mice, suggesting a link between peripheral immunity and Alzheimer’s disease pathogenesis. Finally, behavioral testing was performed and it was found that there was no difference between C57Bl6/J, 5XFAD, 5XFAD/ApoE-/- and 5XFAD/ApoE+/+ mice. In conclusion, this study showed that upon ApoE deletion there is an increase in microgliosis and a decrease in astrogliosis. Preliminary results from this study also suggest that there is indeed a link between peripheral immunity and Alzheimer’s disease and that ApoE might be an important mediator of this interplay, as evidenced by IFITM3 expression and the results from the anti-Gr1 antibody injections. Further studies need to be done in order to investigate in detail this interplay and identify the mechanism through this interaction occurs."],"dc:identifier":["uoadl:3244413","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3244413"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["The role of apolipoprotein E in Alzheimer’s disease transgenic mouse models"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:05Z"}