{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3245612"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3245612","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Έκβαση χρόνιων στεφανιαίων συνδρόμων","abstract":"Εισαγωγή: Η στεφανιαία νόσος κατέχει σήμερα την πρώτη θέση ως αίτιο νοσηρότητας και θανάτων στον κόσμο. Τα σταθερά στεφανιαία σύνδρομα εμπεριέχουν διαφορετικού βαθμού κινδύνου για μελλοντικά επεισόδια οξέος εμφράγματος, θανάτου, ο οποίος αλλάζει ανάλογα με τους παράγοντες κινδύνου, όπως περιγράφονται στις τελευταίες κατευθυντήριες οδηγίες του 2019 για την διαχείριση των χρόνιων στεφανιαίων συνδρόμων. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η εκτίμηση της έκβασης των ασθενών με στεφανιαίο σύνδρομο σε σχέση με τα κλινικά, απεικονιστικά και στεφανιογραφικά τους ευρήματα. Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 218 ασθενείς, που εισήχθησαν στην καρδιολογική κλινική ή επισκέφθηκαν τα εξωτερικά ιατρεία του Γενικού Νοσοκομείου των Αθηνών Γ. Γεννηματάς. Οι ασθενείς κατηγοριοποιήθηκαν με βάση τις 6 κατηγορίες που αναφέρονται στις κατευθυντήριες οδηγίες της Ευρωπαϊκής καρδιολογικής εταιρείας για τα χρόνια στεφανιαία σύνδρομα. Εφαρμόστηκε η στατιστική δοκιμασία X2-test και τιμές p<0.05 θεωρήθηκαν στατιστικά σημαντικές. Αποτελέσματα: Από τους 218 συμμετέχοντες ασθενείς το 73,9% ήταν άνδρες και το. 61,9% είχε ηλικία 56–75 ετών. Το 78% των ασθενών ήταν υπερτασικοί, το 71,1% είχε δυσλιπιδαιμία, το 33,0% είχε σακχαρώδη διαβήτη, το 50,5% ήταν καπνιστές και κατά την ημέρα της εξέτασης ή εισαγωγής, συμπτώματα παρουσίασε το 71,1% των ασθενών και παθολογικό ηλετροκαρδιογράφημα είχε το 58,8%. Από τη στατιστική ανάλυση βρέθηκε ότι οι άνδρες οδηγούνται συχνότερα σε αγγειοπλαστική ή αορτοστεφανιαία παράκαμψη (p=0,012), Επίσης, οι καπνιστές είχαν συχνότερα παρεμβατική αντιμετώπιση (p=0,002), όπως επίσης και οι ασθενείς που έκαναν χρήση αλκοόλ (p=0,029), οι ασθενείς με ιστορικό στεφανιαίας νόσου (p=0,001), και οι ασθενείς που είχαν υποβληθεί στο παρελθόν σε αγγειοπλαστική (p=0,010). Ασθενείς με παθολογικά ευρήματα στο ηλεκτροκαρδιογράφημα οδηγήθηκαν συχνότερα σε θεραπεία με αγγειοπλαστική (p=0,001), όπως επίσης ασθενείς που παρουσίασαν ηπίως αυξημένη κίνηση τροπονίνης (p=0,009), παρουσίασαν παθολογικά ευρήματα στον διαθωρακικό υπέρηχο καρδιάς (p=0,020), ενώ οι ασθενείς που δεν είχαν στο ιστορικό τους σακχαρώδη διαβήτη αντιμετωπίστηκαν συχνότερα συντηρητικά, σε αντίθεση με τους σακχαροδιαβητικούς, οι οποίοι αντιμετωπίστηκαν συχνότερα με αορτοστεφανιαία παράκαμψη (p=0,001). Συμπέρασμα: Ο συνδυασμός κλινικής εικόνας με παθολογικές παρακλινικές και απεικονιστικές εξετάσεις αυξάνει την πιθανότητα ύπαρξης στεφανιαίας νόσου και οι ασθενείς αυτοί αντιμετωπίζονται συχνότερα επεμβατικά. Το είδος της αντιμετώπισης εξαρτάται από διάφορους δημογραφικούς και κλινικούς παράγοντες Οι υπάρχουσες διαγνωστικές τεχνικές έχουν από καλή έως υψηλή ευαισθησία και ειδικότητα και ο συνδυασμός αυτών αυξάνει ακόμη περισσότερο τη διαγνωστική τους ακρίβεια, αλλά απαιτείται η ορθολογική χρήση τους για την σωστή διάγνωση και διαστρωμάτωση των ασθενών με στεφανιαίο σύνδρομο.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η στεφανιαία νόσος κατέχει σήμερα την πρώτη θέση ως αίτιο νοσηρότητας και θανάτων στον κόσμο. Τα σταθερά στεφανιαία σύνδρομα εμπεριέχουν διαφορετικού βαθμού κινδύνου για μελλοντικά επεισόδια οξέος εμφράγματος, θανάτου, ο οποίος αλλάζει ανάλογα με τους παράγοντες κινδύνου, όπως περιγράφονται στις τελευταίες κατευθυντήριες οδηγίες του 2019 για την διαχείριση των χρόνιων στεφανιαίων συνδρόμων. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η εκτίμηση της έκβασης των ασθενών με στεφανιαίο σύνδρομο σε σχέση με τα κλινικά, απεικονιστικά και στεφανιογραφικά τους ευρήματα. Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 218 ασθενείς, που εισήχθησαν στην καρδιολογική κλινική ή επισκέφθηκαν τα εξωτερικά ιατρεία του Γενικού Νοσοκομείου των Αθηνών Γ. Γεννηματάς. Οι ασθενείς κατηγοριοποιήθηκαν με βάση τις 6 κατηγορίες που αναφέρονται στις κατευθυντήριες οδηγίες της Ευρωπαϊκής καρδιολογικής εταιρείας για τα χρόνια στεφανιαία σύνδρομα. Εφαρμόστηκε η στατιστική δοκιμασία X2-test και τιμές p&lt;0.05 θεωρήθηκαν στατιστικά σημαντικές. Αποτελέσματα: Από τους 218 συμμετέχοντες ασθενείς το 73,9% ήταν άνδρες και το. 61,9% είχε ηλικία 56–75 ετών. Το 78% των ασθενών ήταν υπερτασικοί, το 71,1% είχε δυσλιπιδαιμία, το 33,0% είχε σακχαρώδη διαβήτη, το 50,5% ήταν καπνιστές και κατά την ημέρα της εξέτασης ή εισαγωγής, συμπτώματα παρουσίασε το 71,1% των ασθενών και παθολογικό ηλετροκαρδιογράφημα είχε το 58,8%. Από τη στατιστική ανάλυση βρέθηκε ότι οι άνδρες οδηγούνται συχνότερα σε αγγειοπλαστική ή αορτοστεφανιαία παράκαμψη (p=0,012), Επίσης, οι καπνιστές είχαν συχνότερα παρεμβατική αντιμετώπιση (p=0,002), όπως επίσης και οι ασθενείς που έκαναν χρήση αλκοόλ (p=0,029), οι ασθενείς με ιστορικό στεφανιαίας νόσου (p=0,001), και οι ασθενείς που είχαν υποβληθεί στο παρελθόν σε αγγειοπλαστική (p=0,010). Ασθενείς με παθολογικά ευρήματα στο ηλεκτροκαρδιογράφημα οδηγήθηκαν συχνότερα σε θεραπεία με αγγειοπλαστική (p=0,001), όπως επίσης ασθενείς που παρουσίασαν ηπίως αυξημένη κίνηση τροπονίνης (p=0,009), παρουσίασαν παθολογικά ευρήματα στον διαθωρακικό υπέρηχο καρδιάς (p=0,020), ενώ οι ασθενείς που δεν είχαν στο ιστορικό τους σακχαρώδη διαβήτη αντιμετωπίστηκαν συχνότερα συντηρητικά, σε αντίθεση με τους σακχαροδιαβητικούς, οι οποίοι αντιμετωπίστηκαν συχνότερα με αορτοστεφανιαία παράκαμψη (p=0,001). Συμπέρασμα: Ο συνδυασμός κλινικής εικόνας με παθολογικές παρακλινικές και απεικονιστικές εξετάσεις αυξάνει την πιθανότητα ύπαρξης στεφανιαίας νόσου και οι ασθενείς αυτοί αντιμετωπίζονται συχνότερα επεμβατικά. Το είδος της αντιμετώπισης εξαρτάται από διάφορους δημογραφικούς και κλινικούς παράγοντες Οι υπάρχουσες διαγνωστικές τεχνικές έχουν από καλή έως υψηλή ευαισθησία και ειδικότητα και ο συνδυασμός αυτών αυξάνει ακόμη περισσότερο τη διαγνωστική τους ακρίβεια, αλλά απαιτείται η ορθολογική χρήση τους για την σωστή διάγνωση και διαστρωμάτωση των ασθενών με στεφανιαίο σύνδρομο.","abstract_has_math":false,"creators":["Νερούτσος Γεώργιος","Neroutsos Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:20:10Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3245612"],"render_values":[{"text":"uoadl:3245612","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3245612","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3245612","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3245612","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νερούτσος Γεώργιος","Neroutsos Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3245612","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3245612"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η στεφανιαία νόσος κατέχει σήμερα την πρώτη θέση ως αίτιο νοσηρότητας και θανάτων στον κόσμο. Τα σταθερά στεφανιαία σύνδρομα εμπεριέχουν διαφορετικού βαθμού κινδύνου για μελλοντικά επεισόδια οξέος εμφράγματος, θανάτου, ο οποίος αλλάζει ανάλογα με τους παράγοντες κινδύνου, όπως περιγράφονται στις τελευταίες κατευθυντήριες οδηγίες του 2019 για την διαχείριση των χρόνιων στεφανιαίων συνδρόμων. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η εκτίμηση της έκβασης των ασθενών με στεφανιαίο σύνδρομο σε σχέση με τα κλινικά, απεικονιστικά και στεφανιογραφικά τους ευρήματα. Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 218 ασθενείς, που εισήχθησαν στην καρδιολογική κλινική ή επισκέφθηκαν τα εξωτερικά ιατρεία του Γενικού Νοσοκομείου των Αθηνών Γ. Γεννηματάς. Οι ασθενείς κατηγοριοποιήθηκαν με βάση τις 6 κατηγορίες που αναφέρονται στις κατευθυντήριες οδηγίες της Ευρωπαϊκής καρδιολογικής εταιρείας για τα χρόνια στεφανιαία σύνδρομα. Εφαρμόστηκε η στατιστική δοκιμασία X2-test και τιμές p<0.05 θεωρήθηκαν στατιστικά σημαντικές. Αποτελέσματα: Από τους 218 συμμετέχοντες ασθενείς το 73,9% ήταν άνδρες και το. 61,9% είχε ηλικία 56–75 ετών. Το 78% των ασθενών ήταν υπερτασικοί, το 71,1% είχε δυσλιπιδαιμία, το 33,0% είχε σακχαρώδη διαβήτη, το 50,5% ήταν καπνιστές και κατά την ημέρα της εξέτασης ή εισαγωγής, συμπτώματα παρουσίασε το 71,1% των ασθενών και παθολογικό ηλετροκαρδιογράφημα είχε το 58,8%. Από τη στατιστική ανάλυση βρέθηκε ότι οι άνδρες οδηγούνται συχνότερα σε αγγειοπλαστική ή αορτοστεφανιαία παράκαμψη (p=0,012), Επίσης, οι καπνιστές είχαν συχνότερα παρεμβατική αντιμετώπιση (p=0,002), όπως επίσης και οι ασθενείς που έκαναν χρήση αλκοόλ (p=0,029), οι ασθενείς με ιστορικό στεφανιαίας νόσου (p=0,001), και οι ασθενείς που είχαν υποβληθεί στο παρελθόν σε αγγειοπλαστική (p=0,010). Ασθενείς με παθολογικά ευρήματα στο ηλεκτροκαρδιογράφημα οδηγήθηκαν συχνότερα σε θεραπεία με αγγειοπλαστική (p=0,001), όπως επίσης ασθενείς που παρουσίασαν ηπίως αυξημένη κίνηση τροπονίνης (p=0,009), παρουσίασαν παθολογικά ευρήματα στον διαθωρακικό υπέρηχο καρδιάς (p=0,020), ενώ οι ασθενείς που δεν είχαν στο ιστορικό τους σακχαρώδη διαβήτη αντιμετωπίστηκαν συχνότερα συντηρητικά, σε αντίθεση με τους σακχαροδιαβητικούς, οι οποίοι αντιμετωπίστηκαν συχνότερα με αορτοστεφανιαία παράκαμψη (p=0,001). Συμπέρασμα: Ο συνδυασμός κλινικής εικόνας με παθολογικές παρακλινικές και απεικονιστικές εξετάσεις αυξάνει την πιθανότητα ύπαρξης στεφανιαίας νόσου και οι ασθενείς αυτοί αντιμετωπίζονται συχνότερα επεμβατικά. Το είδος της αντιμετώπισης εξαρτάται από διάφορους δημογραφικούς και κλινικούς παράγοντες Οι υπάρχουσες διαγνωστικές τεχνικές έχουν από καλή έως υψηλή ευαισθησία και ειδικότητα και ο συνδυασμός αυτών αυξάνει ακόμη περισσότερο τη διαγνωστική τους ακρίβεια, αλλά απαιτείται η ορθολογική χρήση τους για την σωστή διάγνωση και διαστρωμάτωση των ασθενών με στεφανιαίο σύνδρομο.","Introduction: Coronary artery disease currently ranks first as a cause of morbidity and death in the world. Stable coronary syndromes carry varying degrees of risk for future episodes of acute myocardial infarction, death, which varies depended on risk factors, as outlined in the latest 2019 guidelines for the management of chronic coronary syndromes. Aim: The aim of this study was the validation of the outcome of patients with coronary syndrome in relation to their clinical, imaging and coronary findings. Material and Methods: A total of 218 patients participated in the current study, after being admitted to the cardiology clinic or visited the outpatient cardiology department of General Hospital of Athens, “G. Gennimatas”, Greece,. Patients were categorized based on the 6 categories listed in the European Society of Cardiology guidelines for chronic coronary syndromes. The X2-test was applied to process the derived data and p<0.05 values were considered statistically significant. Results: Of the 218 participating patients, 73.9% were male and; 61.9% were aged 56-75 years. 78% of the patients were hypertensive, 71.1% had dyslipidemia, 33.0% had diabetes mellitus, 50.5% were smokers and on the day of examination or admission, 71.1% of the patients presented with symptoms and 58.8% presented with abnormal echocardiogram. Statistical analysis disclosed that men were more frequently led to purcutaneous coronary intervention or coronary artery bypass grafting (p=0.012), smokers also had more frequent interventional treatment (p=0.002), as did patients who overconsumed alcohol (p=0.029), patients with a history of coronary artery disease (p=0.001) and patients who had underwent percutaneous coronary intervention in the past (p=0.010). Patients with abnormal electrocardiographic findings were more frequently treated with angioplasty (p=0.001), as well as patients who had rising troponin assay above the upper cutoff values (p=0.009) and patients who had abnormal transthoracic cardiac ultrasound findings (p=0, 020), while patients with no history of diabetes mellitus were more often treated conservatively, in contrast to diabetic patients, who were more often treated with coronary artery bypass grafting (p=0.001). Conclusion: The combination of clinical presentation in addition to abnormal laboratory and imaging examinations increases the likelihood of coronary artery disease occurrence and these individuals are more frequently treated invasively. The type of treatment depends on various demographic and clinical factors Existing diagnostic techniques have average to high sensitivity and specificity stand alone, whereas in combination provide higher diagnostic accuracy, however, rational use is recommended for punctual diagnosis and stratification of patients with coronary syndrome."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Έκβαση χρόνιων στεφανιαίων συνδρόμων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νερούτσος Γεώργιος","Neroutsos Georgios"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η στεφανιαία νόσος κατέχει σήμερα την πρώτη θέση ως αίτιο νοσηρότητας και θανάτων στον κόσμο. Τα σταθερά στεφανιαία σύνδρομα εμπεριέχουν διαφορετικού βαθμού κινδύνου για μελλοντικά επεισόδια οξέος εμφράγματος, θανάτου, ο οποίος αλλάζει ανάλογα με τους παράγοντες κινδύνου, όπως περιγράφονται στις τελευταίες κατευθυντήριες οδηγίες του 2019 για την διαχείριση των χρόνιων στεφανιαίων συνδρόμων. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η εκτίμηση της έκβασης των ασθενών με στεφανιαίο σύνδρομο σε σχέση με τα κλινικά, απεικονιστικά και στεφανιογραφικά τους ευρήματα. Υλικό και Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 218 ασθενείς, που εισήχθησαν στην καρδιολογική κλινική ή επισκέφθηκαν τα εξωτερικά ιατρεία του Γενικού Νοσοκομείου των Αθηνών Γ. Γεννηματάς. Οι ασθενείς κατηγοριοποιήθηκαν με βάση τις 6 κατηγορίες που αναφέρονται στις κατευθυντήριες οδηγίες της Ευρωπαϊκής καρδιολογικής εταιρείας για τα χρόνια στεφανιαία σύνδρομα. Εφαρμόστηκε η στατιστική δοκιμασία X2-test και τιμές p<0.05 θεωρήθηκαν στατιστικά σημαντικές. Αποτελέσματα: Από τους 218 συμμετέχοντες ασθενείς το 73,9% ήταν άνδρες και το. 61,9% είχε ηλικία 56–75 ετών. Το 78% των ασθενών ήταν υπερτασικοί, το 71,1% είχε δυσλιπιδαιμία, το 33,0% είχε σακχαρώδη διαβήτη, το 50,5% ήταν καπνιστές και κατά την ημέρα της εξέτασης ή εισαγωγής, συμπτώματα παρουσίασε το 71,1% των ασθενών και παθολογικό ηλετροκαρδιογράφημα είχε το 58,8%. Από τη στατιστική ανάλυση βρέθηκε ότι οι άνδρες οδηγούνται συχνότερα σε αγγειοπλαστική ή αορτοστεφανιαία παράκαμψη (p=0,012), Επίσης, οι καπνιστές είχαν συχνότερα παρεμβατική αντιμετώπιση (p=0,002), όπως επίσης και οι ασθενείς που έκαναν χρήση αλκοόλ (p=0,029), οι ασθενείς με ιστορικό στεφανιαίας νόσου (p=0,001), και οι ασθενείς που είχαν υποβληθεί στο παρελθόν σε αγγειοπλαστική (p=0,010). Ασθενείς με παθολογικά ευρήματα στο ηλεκτροκαρδιογράφημα οδηγήθηκαν συχνότερα σε θεραπεία με αγγειοπλαστική (p=0,001), όπως επίσης ασθενείς που παρουσίασαν ηπίως αυξημένη κίνηση τροπονίνης (p=0,009), παρουσίασαν παθολογικά ευρήματα στον διαθωρακικό υπέρηχο καρδιάς (p=0,020), ενώ οι ασθενείς που δεν είχαν στο ιστορικό τους σακχαρώδη διαβήτη αντιμετωπίστηκαν συχνότερα συντηρητικά, σε αντίθεση με τους σακχαροδιαβητικούς, οι οποίοι αντιμετωπίστηκαν συχνότερα με αορτοστεφανιαία παράκαμψη (p=0,001). Συμπέρασμα: Ο συνδυασμός κλινικής εικόνας με παθολογικές παρακλινικές και απεικονιστικές εξετάσεις αυξάνει την πιθανότητα ύπαρξης στεφανιαίας νόσου και οι ασθενείς αυτοί αντιμετωπίζονται συχνότερα επεμβατικά. Το είδος της αντιμετώπισης εξαρτάται από διάφορους δημογραφικούς και κλινικούς παράγοντες Οι υπάρχουσες διαγνωστικές τεχνικές έχουν από καλή έως υψηλή ευαισθησία και ειδικότητα και ο συνδυασμός αυτών αυξάνει ακόμη περισσότερο τη διαγνωστική τους ακρίβεια, αλλά απαιτείται η ορθολογική χρήση τους για την σωστή διάγνωση και διαστρωμάτωση των ασθενών με στεφανιαίο σύνδρομο.","Introduction: Coronary artery disease currently ranks first as a cause of morbidity and death in the world. Stable coronary syndromes carry varying degrees of risk for future episodes of acute myocardial infarction, death, which varies depended on risk factors, as outlined in the latest 2019 guidelines for the management of chronic coronary syndromes. Aim: The aim of this study was the validation of the outcome of patients with coronary syndrome in relation to their clinical, imaging and coronary findings. Material and Methods: A total of 218 patients participated in the current study, after being admitted to the cardiology clinic or visited the outpatient cardiology department of General Hospital of Athens, “G. Gennimatas”, Greece,. Patients were categorized based on the 6 categories listed in the European Society of Cardiology guidelines for chronic coronary syndromes. The X2-test was applied to process the derived data and p<0.05 values were considered statistically significant. Results: Of the 218 participating patients, 73.9% were male and; 61.9% were aged 56-75 years. 78% of the patients were hypertensive, 71.1% had dyslipidemia, 33.0% had diabetes mellitus, 50.5% were smokers and on the day of examination or admission, 71.1% of the patients presented with symptoms and 58.8% presented with abnormal echocardiogram. Statistical analysis disclosed that men were more frequently led to purcutaneous coronary intervention or coronary artery bypass grafting (p=0.012), smokers also had more frequent interventional treatment (p=0.002), as did patients who overconsumed alcohol (p=0.029), patients with a history of coronary artery disease (p=0.001) and patients who had underwent percutaneous coronary intervention in the past (p=0.010). Patients with abnormal electrocardiographic findings were more frequently treated with angioplasty (p=0.001), as well as patients who had rising troponin assay above the upper cutoff values (p=0.009) and patients who had abnormal transthoracic cardiac ultrasound findings (p=0, 020), while patients with no history of diabetes mellitus were more often treated conservatively, in contrast to diabetic patients, who were more often treated with coronary artery bypass grafting (p=0.001). Conclusion: The combination of clinical presentation in addition to abnormal laboratory and imaging examinations increases the likelihood of coronary artery disease occurrence and these individuals are more frequently treated invasively. The type of treatment depends on various demographic and clinical factors Existing diagnostic techniques have average to high sensitivity and specificity stand alone, whereas in combination provide higher diagnostic accuracy, however, rational use is recommended for punctual diagnosis and stratification of patients with coronary syndrome."],"dc:identifier":["uoadl:3245612","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3245612"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Έκβαση χρόνιων στεφανιαίων συνδρόμων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:10Z"}