{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3246588"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3246588","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ανάλυση από το Εθνικό Αρχείο Καταγραφής των ασθενών με Εστιακή Τμηματική Σπειραματοσκλήρυνση (Focal Segmental Glomerulosclerosis) στην Ελλάδα","abstract":"Εισαγωγή: Η Εστιακή Τμηματική Σπειραματοσκλήρυνση (ΕΤΣΣ) αποτελεί ένα ιστολογικό πρότυπο σπειραματικής βλάβης, κοινό σε διάφορες νεφρικές παθήσεις, παρά μία ξεχωριστή νοσολογική οντότητα (Shabaka, Tato Ribera and Fernández-Juárez, 2020). Ένας μη τεκμηριωμένος μέχρι σήμερα παράγοντας διαπερατότητας προκαλεί βλάβη των ποδοκυττάρων και ποικίλου βαθμού εξάλειψη των προσεκβολών τους. Μπορεί να διακριθεί σε πρωτοπαθή, δευτεροπαθή και γενετική μορφή, με βάση την αιτιοπαθογένεια της βλάβης. Η πρωτοπαθής μορφή εκδηλώνεται κλινικά ως βαρύ νεφρωσικό σύνδρομο με ή χωρίς επηρεασμένη νεφρική λειτουργία και υπέρταση. Τόσο η παθογένεια, όσο και τα ιστολογικά πρότυπα, αλλά και η κλινική πορεία και εξέλιξη παρουσιάζουν μεγάλη ετερογένεια. Παρουσιάζουμε δεδομένα από το Πανελλήνιο Αρχείο καταγραφής ασθενών με ΕΤΣΣ μη δευτεροπαθούς αιτιολογίας. Σκοπός: Περιγραφή των κλινικών και εργαστηριακών χαρακτηριστικών μιας μεγάλης κοόρτης ενήλικων ασθενών με πρωτοπαθή FSGS και συσχέτιση με την κλινική πορεία της νόσου. Υλικό και Μέθοδος: Μελετήθηκαν 580 ασθενείς (35% γυναίκες), μέσης ηλικίας 46 ετών, όλοι με ιστολογική τεκμηρίωση ΕΤΣΣ και απουσία σαφούς δευτεροπαθούς αιτίου, από 21 νεφρολογικά κέντρα στην Ελλάδα. Δεδομένα καταγράφηκαν από το 1986 και ο μέσος χρόνος παρακολούθησης ήταν τα 7 έτη. Για την περιγραφή των κλινικών και εργαστηριακών χαρακτηριστικών ενήλικων ασθενών με πρωτοπαθή ΕΤΣΣ και τη διερεύνηση συσχετίσεων μεταξύ αυτών με την ανταπόκριση στη θεραπεία και την μακροχρόνια έκβαση των ασθενών, εφαρμόστηκαν μοντέλα λογαριθμιστικής παλινδρόμησης και αναλογικών κινδύνων. Αποτελέσματα: Κατά την έναρξη της παρακολούθησης, το 60% των ασθενών είχαν καλώς διατηρημένη νεφρική λειτουργία (GFR >60 ml/min), ενώ πλέον του 50% εμφάνιζαν νεφρωσικού επιπέδου πρωτεϊνουρία και σοβαρή υποαλβουμιναιμία. Ανοσοκατασταλτική αγωγή έλαβαν οι ασθενείς (42%) με βαρύ νεφρωσικό σύνδρομο, με συνήθεις θεραπευτικές επιλογές τα κορτικοστεροειδή, τους αναστολείς καλσινευρίνης ή συνδυασμούς των ανωτέρω. 29% συνδυασμό κορτικοστεροειδών με κυκλοσπορίνη. Ύφεση (πλήρη ή μερική) εμφάνισε το 78% (385 ασθενείς), με την πλειονότητα αυτών να έχουν λάβει ανοσοκατασταλτική αγωγή (76% των ασθενών με πλήρη ύφεση Vs. 51% των ανθεκτικών περιπτώσεων, p<0.001). Από το πολυπαραγοντικό μοντέλο τακτικής λογαριθμιστικής παλινδρόμησης, η ηλικία (COR:1.02, p=0.01), μικρότερες τιμές του δείκτη μάζας σώματος (COR:0.93, p=0.007), ο υψηλός ρυθμός σπειραματικής διήθησης (COR:1.01, p=0.001) και η χορήγηση ανοσοκατασταλτικών (COR:2.38, p=0.001), αναδείχθηκαν ανεξάρτητοι παράγοντες που σχετίστηκαν με αυξημένες πιθανότητες για πλήρη ανταπόκριση στη θεραπεία, έναντι επίτευξης μερικής ή καθόλου απάντησης. Οι ασθενείς οι οποίοι εμφάνισαν υποτροπή της νόσου μετά από ύφεση είχαν βαρύτερη νόσο κατά τη διάγνωση (υψηλότερες τιμές πρωτεϊνουρίας και σοβαρότερη υποαλβουμιναιμία, p<0.001) και υψηλότερο BMI, ενώ το 19% Vs. 2.5% όσων ήταν ελεύθεροι υποτροπών (p<0.01) εμφάνισαν νεφρική νόσο τελικού σταδίου. Ο ισχυρότερος παράγοντας πρόγνωσης της μακροχρόνιας εξέλιξης της ΕΤΣΣ σε τελικό στάδιο ή θάνατο ήταν η ανταπόκριση, τόσο πλήρης, όσο και μερική (ΗR: 0.03 και 0.19, αντίστοιχα, p<0.001), ανεξαρτήτως πρωτεϊνουρίας στη διάγνωση. Διατηρημένη νεφρική λειτουργία σχετίστηκε με υψηλότερες πιθανότητες επίτευξης πλήρους, παρά μερικής ή καθόλου ανταπόκρισης. Τα ευρήματα αυτά διατηρήθηκαν και σε υποαναλύσεις μεταξύ μόνο των ασθενών με νεφρωσικό σύνδρομο στη διάγνωση και αυτών που έλαβαν ανοσοκατασταλτικά. Στο τέλος της παρακολούθησης, 92 ασθενείς (16%) είχαν ενταχθεί σε αιμοκάθαρση και 24 (4%) είχαν αποβιώσει. Συμπέρασμα: Η ΕΤΣΣ είναι μία ιδιοπαθής σπειραματική πάθηση με συχνά δυσμενή έκβαση. Ωστόσο, η ανταπόκριση στη θεραπεία οδηγεί σε καλά μακροπρόθεσμα αποτελέσματα.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η Εστιακή Τμηματική Σπειραματοσκλήρυνση (ΕΤΣΣ) αποτελεί ένα ιστολογικό πρότυπο σπειραματικής βλάβης, κοινό σε διάφορες νεφρικές παθήσεις, παρά μία ξεχωριστή νοσολογική οντότητα (Shabaka, Tato Ribera and Fernández-Juárez, 2020). Ένας μη τεκμηριωμένος μέχρι σήμερα παράγοντας διαπερατότητας προκαλεί βλάβη των ποδοκυττάρων και ποικίλου βαθμού εξάλειψη των προσεκβολών τους. Μπορεί να διακριθεί σε πρωτοπαθή, δευτεροπαθή και γενετική μορφή, με βάση την αιτιοπαθογένεια της βλάβης. Η πρωτοπαθής μορφή εκδηλώνεται κλινικά ως βαρύ νεφρωσικό σύνδρομο με ή χωρίς επηρεασμένη νεφρική λειτουργία και υπέρταση. Τόσο η παθογένεια, όσο και τα ιστολογικά πρότυπα, αλλά και η κλινική πορεία και εξέλιξη παρουσιάζουν μεγάλη ετερογένεια. Παρουσιάζουμε δεδομένα από το Πανελλήνιο Αρχείο καταγραφής ασθενών με ΕΤΣΣ μη δευτεροπαθούς αιτιολογίας. Σκοπός: Περιγραφή των κλινικών και εργαστηριακών χαρακτηριστικών μιας μεγάλης κοόρτης ενήλικων ασθενών με πρωτοπαθή FSGS και συσχέτιση με την κλινική πορεία της νόσου. Υλικό και Μέθοδος: Μελετήθηκαν 580 ασθενείς (35% γυναίκες), μέσης ηλικίας 46 ετών, όλοι με ιστολογική τεκμηρίωση ΕΤΣΣ και απουσία σαφούς δευτεροπαθούς αιτίου, από 21 νεφρολογικά κέντρα στην Ελλάδα. Δεδομένα καταγράφηκαν από το 1986 και ο μέσος χρόνος παρακολούθησης ήταν τα 7 έτη. Για την περιγραφή των κλινικών και εργαστηριακών χαρακτηριστικών ενήλικων ασθενών με πρωτοπαθή ΕΤΣΣ και τη διερεύνηση συσχετίσεων μεταξύ αυτών με την ανταπόκριση στη θεραπεία και την μακροχρόνια έκβαση των ασθενών, εφαρμόστηκαν μοντέλα λογαριθμιστικής παλινδρόμησης και αναλογικών κινδύνων. Αποτελέσματα: Κατά την έναρξη της παρακολούθησης, το 60% των ασθενών είχαν καλώς διατηρημένη νεφρική λειτουργία (GFR &gt;60 ml/min), ενώ πλέον του 50% εμφάνιζαν νεφρωσικού επιπέδου πρωτεϊνουρία και σοβαρή υποαλβουμιναιμία. Ανοσοκατασταλτική αγωγή έλαβαν οι ασθενείς (42%) με βαρύ νεφρωσικό σύνδρομο, με συνήθεις θεραπευτικές επιλογές τα κορτικοστεροειδή, τους αναστολείς καλσινευρίνης ή συνδυασμούς των ανωτέρω. 29% συνδυασμό κορτικοστεροειδών με κυκλοσπορίνη. Ύφεση (πλήρη ή μερική) εμφάνισε το 78% (385 ασθενείς), με την πλειονότητα αυτών να έχουν λάβει ανοσοκατασταλτική αγωγή (76% των ασθενών με πλήρη ύφεση Vs. 51% των ανθεκτικών περιπτώσεων, p&lt;0.001). Από το πολυπαραγοντικό μοντέλο τακτικής λογαριθμιστικής παλινδρόμησης, η ηλικία (COR:1.02, p=0.01), μικρότερες τιμές του δείκτη μάζας σώματος (COR:0.93, p=0.007), ο υψηλός ρυθμός σπειραματικής διήθησης (COR:1.01, p=0.001) και η χορήγηση ανοσοκατασταλτικών (COR:2.38, p=0.001), αναδείχθηκαν ανεξάρτητοι παράγοντες που σχετίστηκαν με αυξημένες πιθανότητες για πλήρη ανταπόκριση στη θεραπεία, έναντι επίτευξης μερικής ή καθόλου απάντησης. Οι ασθενείς οι οποίοι εμφάνισαν υποτροπή της νόσου μετά από ύφεση είχαν βαρύτερη νόσο κατά τη διάγνωση (υψηλότερες τιμές πρωτεϊνουρίας και σοβαρότερη υποαλβουμιναιμία, p&lt;0.001) και υψηλότερο BMI, ενώ το 19% Vs. 2.5% όσων ήταν ελεύθεροι υποτροπών (p&lt;0.01) εμφάνισαν νεφρική νόσο τελικού σταδίου. Ο ισχυρότερος παράγοντας πρόγνωσης της μακροχρόνιας εξέλιξης της ΕΤΣΣ σε τελικό στάδιο ή θάνατο ήταν η ανταπόκριση, τόσο πλήρης, όσο και μερική (ΗR: 0.03 και 0.19, αντίστοιχα, p&lt;0.001), ανεξαρτήτως πρωτεϊνουρίας στη διάγνωση. Διατηρημένη νεφρική λειτουργία σχετίστηκε με υψηλότερες πιθανότητες επίτευξης πλήρους, παρά μερικής ή καθόλου ανταπόκρισης. Τα ευρήματα αυτά διατηρήθηκαν και σε υποαναλύσεις μεταξύ μόνο των ασθενών με νεφρωσικό σύνδρομο στη διάγνωση και αυτών που έλαβαν ανοσοκατασταλτικά. Στο τέλος της παρακολούθησης, 92 ασθενείς (16%) είχαν ενταχθεί σε αιμοκάθαρση και 24 (4%) είχαν αποβιώσει. Συμπέρασμα: Η ΕΤΣΣ είναι μία ιδιοπαθής σπειραματική πάθηση με συχνά δυσμενή έκβαση. Ωστόσο, η ανταπόκριση στη θεραπεία οδηγεί σε καλά μακροπρόθεσμα αποτελέσματα.","abstract_has_math":false,"creators":["Μιχελάκης Ιωάννης","Michelakis Ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:20:16Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3246588"],"render_values":[{"text":"uoadl:3246588","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3246588","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3246588","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3246588","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μιχελάκης Ιωάννης","Michelakis Ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3246588","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3246588"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η Εστιακή Τμηματική Σπειραματοσκλήρυνση (ΕΤΣΣ) αποτελεί ένα ιστολογικό πρότυπο σπειραματικής βλάβης, κοινό σε διάφορες νεφρικές παθήσεις, παρά μία ξεχωριστή νοσολογική οντότητα (Shabaka, Tato Ribera and Fernández-Juárez, 2020). Ένας μη τεκμηριωμένος μέχρι σήμερα παράγοντας διαπερατότητας προκαλεί βλάβη των ποδοκυττάρων και ποικίλου βαθμού εξάλειψη των προσεκβολών τους. Μπορεί να διακριθεί σε πρωτοπαθή, δευτεροπαθή και γενετική μορφή, με βάση την αιτιοπαθογένεια της βλάβης. Η πρωτοπαθής μορφή εκδηλώνεται κλινικά ως βαρύ νεφρωσικό σύνδρομο με ή χωρίς επηρεασμένη νεφρική λειτουργία και υπέρταση. Τόσο η παθογένεια, όσο και τα ιστολογικά πρότυπα, αλλά και η κλινική πορεία και εξέλιξη παρουσιάζουν μεγάλη ετερογένεια. Παρουσιάζουμε δεδομένα από το Πανελλήνιο Αρχείο καταγραφής ασθενών με ΕΤΣΣ μη δευτεροπαθούς αιτιολογίας. Σκοπός: Περιγραφή των κλινικών και εργαστηριακών χαρακτηριστικών μιας μεγάλης κοόρτης ενήλικων ασθενών με πρωτοπαθή FSGS και συσχέτιση με την κλινική πορεία της νόσου. Υλικό και Μέθοδος: Μελετήθηκαν 580 ασθενείς (35% γυναίκες), μέσης ηλικίας 46 ετών, όλοι με ιστολογική τεκμηρίωση ΕΤΣΣ και απουσία σαφούς δευτεροπαθούς αιτίου, από 21 νεφρολογικά κέντρα στην Ελλάδα. Δεδομένα καταγράφηκαν από το 1986 και ο μέσος χρόνος παρακολούθησης ήταν τα 7 έτη. Για την περιγραφή των κλινικών και εργαστηριακών χαρακτηριστικών ενήλικων ασθενών με πρωτοπαθή ΕΤΣΣ και τη διερεύνηση συσχετίσεων μεταξύ αυτών με την ανταπόκριση στη θεραπεία και την μακροχρόνια έκβαση των ασθενών, εφαρμόστηκαν μοντέλα λογαριθμιστικής παλινδρόμησης και αναλογικών κινδύνων. Αποτελέσματα: Κατά την έναρξη της παρακολούθησης, το 60% των ασθενών είχαν καλώς διατηρημένη νεφρική λειτουργία (GFR >60 ml/min), ενώ πλέον του 50% εμφάνιζαν νεφρωσικού επιπέδου πρωτεϊνουρία και σοβαρή υποαλβουμιναιμία. Ανοσοκατασταλτική αγωγή έλαβαν οι ασθενείς (42%) με βαρύ νεφρωσικό σύνδρομο, με συνήθεις θεραπευτικές επιλογές τα κορτικοστεροειδή, τους αναστολείς καλσινευρίνης ή συνδυασμούς των ανωτέρω. 29% συνδυασμό κορτικοστεροειδών με κυκλοσπορίνη. Ύφεση (πλήρη ή μερική) εμφάνισε το 78% (385 ασθενείς), με την πλειονότητα αυτών να έχουν λάβει ανοσοκατασταλτική αγωγή (76% των ασθενών με πλήρη ύφεση Vs. 51% των ανθεκτικών περιπτώσεων, p<0.001). Από το πολυπαραγοντικό μοντέλο τακτικής λογαριθμιστικής παλινδρόμησης, η ηλικία (COR:1.02, p=0.01), μικρότερες τιμές του δείκτη μάζας σώματος (COR:0.93, p=0.007), ο υψηλός ρυθμός σπειραματικής διήθησης (COR:1.01, p=0.001) και η χορήγηση ανοσοκατασταλτικών (COR:2.38, p=0.001), αναδείχθηκαν ανεξάρτητοι παράγοντες που σχετίστηκαν με αυξημένες πιθανότητες για πλήρη ανταπόκριση στη θεραπεία, έναντι επίτευξης μερικής ή καθόλου απάντησης. Οι ασθενείς οι οποίοι εμφάνισαν υποτροπή της νόσου μετά από ύφεση είχαν βαρύτερη νόσο κατά τη διάγνωση (υψηλότερες τιμές πρωτεϊνουρίας και σοβαρότερη υποαλβουμιναιμία, p<0.001) και υψηλότερο BMI, ενώ το 19% Vs. 2.5% όσων ήταν ελεύθεροι υποτροπών (p<0.01) εμφάνισαν νεφρική νόσο τελικού σταδίου. Ο ισχυρότερος παράγοντας πρόγνωσης της μακροχρόνιας εξέλιξης της ΕΤΣΣ σε τελικό στάδιο ή θάνατο ήταν η ανταπόκριση, τόσο πλήρης, όσο και μερική (ΗR: 0.03 και 0.19, αντίστοιχα, p<0.001), ανεξαρτήτως πρωτεϊνουρίας στη διάγνωση. Διατηρημένη νεφρική λειτουργία σχετίστηκε με υψηλότερες πιθανότητες επίτευξης πλήρους, παρά μερικής ή καθόλου ανταπόκρισης. Τα ευρήματα αυτά διατηρήθηκαν και σε υποαναλύσεις μεταξύ μόνο των ασθενών με νεφρωσικό σύνδρομο στη διάγνωση και αυτών που έλαβαν ανοσοκατασταλτικά. Στο τέλος της παρακολούθησης, 92 ασθενείς (16%) είχαν ενταχθεί σε αιμοκάθαρση και 24 (4%) είχαν αποβιώσει. Συμπέρασμα: Η ΕΤΣΣ είναι μία ιδιοπαθής σπειραματική πάθηση με συχνά δυσμενή έκβαση. Ωστόσο, η ανταπόκριση στη θεραπεία οδηγεί σε καλά μακροπρόθεσμα αποτελέσματα.","Introduction: Focal Segmental Glomerulosclerosis (FSGS) is a histologic lesion and one of the most common primary glomerular diseases to terminate in end-stage renal disease (ESRD). FSGS pathogenesis involves a putative circulating factor, not identified to date, which cause damage to the podocytes and foot process effacement. Clinically is presented with nephrotic syndrome, various kidney damage impairment and hypertension. There are variable histopathologic features, each one related with different prognosis and clinical course. The study presents a summary of basic clinical and laboratory characteristics of patients from the Greek Registry of Primary FSGS. Objective: The description of basic clinical and laboratory characteristics of a large cohort of adults with primary FSGS and the association with the clinical course of the disease. Materials & Methods: A total of 580 patients (35% females) were analyzed, with a median age of 46 years old, all with biopsy-proven FSGS and without presumable secondary etiology of the disease, from 21 different nephrology departments in the Greek territory. Demographic and laboratory patients’ characteristics were recorded since 1986 and the median time of follow-up was 7 years. Ordinal logistic and COX regression analyses were performed to estimate the effect of baseline parameters on remission and progression to ESRD or death. Results: At the initial assessment, around 60% of the patients had preserved renal function (GFR >60 ml/min). Treatment was administered in 319 patients, based on their clinical features of nephrotic-range proteinuria and hypoalbuminemia. Corticosteroids and calcineurin inhibitors were the main treatment regimens, either as initial therapy or for the relapsing disease. Complete or partial remission were induced in 385 patients (78%), with the vast majority of whom to be under immunosuppressive therapy (76% of complete responders Vs. 51% of non-responders, p<0.001). Age (COR:1.02, p=0.01), optimal BMI (COR:0.93, p=0.007), greater GFR (COR:1.01, p=0.001) and immunosuppressants (COR:2.38, p=0.001) were strongly related with higher probability of complete over partial or none remission after performing multivariate ordinal logistic regression analysis. Patients who relapsed after either remission were those who presented with heavier proteinuria and severe hypoalbuminemia (p<0.001) and greater BMI than those who never relapsed, while 19% Vs. only 2.5% of the latter (p<0.01) progressed to ESRD. Complete and partial remission were strongly correlated (ΗR: 0.03 και 0.19, αντίστοιχα, p<0.001) with a better prognosis in terms of renal and patient survival, adjusting for the level of proteinuria at diagnosis. Preserved kidney function was also associated with longer time to ESRD or death in the multivariate analysis, common findings in the subgroups of those with nephrotic syndrome or those who were treated with immunosuppressants. At 7 years of follow-up, 92 patients (16%) were on renal replacement therapy and 24 (4%) died. Conclusion: Primary FSGS is a glomerular disease with increasing rate of progression to ESRD. The therapeutic goal is to achieve complete or partial remission, as it preserves the renal function and is related with longer renal survival."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ανάλυση από το Εθνικό Αρχείο Καταγραφής των ασθενών με Εστιακή Τμηματική Σπειραματοσκλήρυνση (Focal Segmental Glomerulosclerosis) στην Ελλάδα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μιχελάκης Ιωάννης","Michelakis Ioannis"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η Εστιακή Τμηματική Σπειραματοσκλήρυνση (ΕΤΣΣ) αποτελεί ένα ιστολογικό πρότυπο σπειραματικής βλάβης, κοινό σε διάφορες νεφρικές παθήσεις, παρά μία ξεχωριστή νοσολογική οντότητα (Shabaka, Tato Ribera and Fernández-Juárez, 2020). Ένας μη τεκμηριωμένος μέχρι σήμερα παράγοντας διαπερατότητας προκαλεί βλάβη των ποδοκυττάρων και ποικίλου βαθμού εξάλειψη των προσεκβολών τους. Μπορεί να διακριθεί σε πρωτοπαθή, δευτεροπαθή και γενετική μορφή, με βάση την αιτιοπαθογένεια της βλάβης. Η πρωτοπαθής μορφή εκδηλώνεται κλινικά ως βαρύ νεφρωσικό σύνδρομο με ή χωρίς επηρεασμένη νεφρική λειτουργία και υπέρταση. Τόσο η παθογένεια, όσο και τα ιστολογικά πρότυπα, αλλά και η κλινική πορεία και εξέλιξη παρουσιάζουν μεγάλη ετερογένεια. Παρουσιάζουμε δεδομένα από το Πανελλήνιο Αρχείο καταγραφής ασθενών με ΕΤΣΣ μη δευτεροπαθούς αιτιολογίας. Σκοπός: Περιγραφή των κλινικών και εργαστηριακών χαρακτηριστικών μιας μεγάλης κοόρτης ενήλικων ασθενών με πρωτοπαθή FSGS και συσχέτιση με την κλινική πορεία της νόσου. Υλικό και Μέθοδος: Μελετήθηκαν 580 ασθενείς (35% γυναίκες), μέσης ηλικίας 46 ετών, όλοι με ιστολογική τεκμηρίωση ΕΤΣΣ και απουσία σαφούς δευτεροπαθούς αιτίου, από 21 νεφρολογικά κέντρα στην Ελλάδα. Δεδομένα καταγράφηκαν από το 1986 και ο μέσος χρόνος παρακολούθησης ήταν τα 7 έτη. Για την περιγραφή των κλινικών και εργαστηριακών χαρακτηριστικών ενήλικων ασθενών με πρωτοπαθή ΕΤΣΣ και τη διερεύνηση συσχετίσεων μεταξύ αυτών με την ανταπόκριση στη θεραπεία και την μακροχρόνια έκβαση των ασθενών, εφαρμόστηκαν μοντέλα λογαριθμιστικής παλινδρόμησης και αναλογικών κινδύνων. Αποτελέσματα: Κατά την έναρξη της παρακολούθησης, το 60% των ασθενών είχαν καλώς διατηρημένη νεφρική λειτουργία (GFR >60 ml/min), ενώ πλέον του 50% εμφάνιζαν νεφρωσικού επιπέδου πρωτεϊνουρία και σοβαρή υποαλβουμιναιμία. Ανοσοκατασταλτική αγωγή έλαβαν οι ασθενείς (42%) με βαρύ νεφρωσικό σύνδρομο, με συνήθεις θεραπευτικές επιλογές τα κορτικοστεροειδή, τους αναστολείς καλσινευρίνης ή συνδυασμούς των ανωτέρω. 29% συνδυασμό κορτικοστεροειδών με κυκλοσπορίνη. Ύφεση (πλήρη ή μερική) εμφάνισε το 78% (385 ασθενείς), με την πλειονότητα αυτών να έχουν λάβει ανοσοκατασταλτική αγωγή (76% των ασθενών με πλήρη ύφεση Vs. 51% των ανθεκτικών περιπτώσεων, p<0.001). Από το πολυπαραγοντικό μοντέλο τακτικής λογαριθμιστικής παλινδρόμησης, η ηλικία (COR:1.02, p=0.01), μικρότερες τιμές του δείκτη μάζας σώματος (COR:0.93, p=0.007), ο υψηλός ρυθμός σπειραματικής διήθησης (COR:1.01, p=0.001) και η χορήγηση ανοσοκατασταλτικών (COR:2.38, p=0.001), αναδείχθηκαν ανεξάρτητοι παράγοντες που σχετίστηκαν με αυξημένες πιθανότητες για πλήρη ανταπόκριση στη θεραπεία, έναντι επίτευξης μερικής ή καθόλου απάντησης. Οι ασθενείς οι οποίοι εμφάνισαν υποτροπή της νόσου μετά από ύφεση είχαν βαρύτερη νόσο κατά τη διάγνωση (υψηλότερες τιμές πρωτεϊνουρίας και σοβαρότερη υποαλβουμιναιμία, p<0.001) και υψηλότερο BMI, ενώ το 19% Vs. 2.5% όσων ήταν ελεύθεροι υποτροπών (p<0.01) εμφάνισαν νεφρική νόσο τελικού σταδίου. Ο ισχυρότερος παράγοντας πρόγνωσης της μακροχρόνιας εξέλιξης της ΕΤΣΣ σε τελικό στάδιο ή θάνατο ήταν η ανταπόκριση, τόσο πλήρης, όσο και μερική (ΗR: 0.03 και 0.19, αντίστοιχα, p<0.001), ανεξαρτήτως πρωτεϊνουρίας στη διάγνωση. Διατηρημένη νεφρική λειτουργία σχετίστηκε με υψηλότερες πιθανότητες επίτευξης πλήρους, παρά μερικής ή καθόλου ανταπόκρισης. Τα ευρήματα αυτά διατηρήθηκαν και σε υποαναλύσεις μεταξύ μόνο των ασθενών με νεφρωσικό σύνδρομο στη διάγνωση και αυτών που έλαβαν ανοσοκατασταλτικά. Στο τέλος της παρακολούθησης, 92 ασθενείς (16%) είχαν ενταχθεί σε αιμοκάθαρση και 24 (4%) είχαν αποβιώσει. Συμπέρασμα: Η ΕΤΣΣ είναι μία ιδιοπαθής σπειραματική πάθηση με συχνά δυσμενή έκβαση. Ωστόσο, η ανταπόκριση στη θεραπεία οδηγεί σε καλά μακροπρόθεσμα αποτελέσματα.","Introduction: Focal Segmental Glomerulosclerosis (FSGS) is a histologic lesion and one of the most common primary glomerular diseases to terminate in end-stage renal disease (ESRD). FSGS pathogenesis involves a putative circulating factor, not identified to date, which cause damage to the podocytes and foot process effacement. Clinically is presented with nephrotic syndrome, various kidney damage impairment and hypertension. There are variable histopathologic features, each one related with different prognosis and clinical course. The study presents a summary of basic clinical and laboratory characteristics of patients from the Greek Registry of Primary FSGS. Objective: The description of basic clinical and laboratory characteristics of a large cohort of adults with primary FSGS and the association with the clinical course of the disease. Materials & Methods: A total of 580 patients (35% females) were analyzed, with a median age of 46 years old, all with biopsy-proven FSGS and without presumable secondary etiology of the disease, from 21 different nephrology departments in the Greek territory. Demographic and laboratory patients’ characteristics were recorded since 1986 and the median time of follow-up was 7 years. Ordinal logistic and COX regression analyses were performed to estimate the effect of baseline parameters on remission and progression to ESRD or death. Results: At the initial assessment, around 60% of the patients had preserved renal function (GFR >60 ml/min). Treatment was administered in 319 patients, based on their clinical features of nephrotic-range proteinuria and hypoalbuminemia. Corticosteroids and calcineurin inhibitors were the main treatment regimens, either as initial therapy or for the relapsing disease. Complete or partial remission were induced in 385 patients (78%), with the vast majority of whom to be under immunosuppressive therapy (76% of complete responders Vs. 51% of non-responders, p<0.001). Age (COR:1.02, p=0.01), optimal BMI (COR:0.93, p=0.007), greater GFR (COR:1.01, p=0.001) and immunosuppressants (COR:2.38, p=0.001) were strongly related with higher probability of complete over partial or none remission after performing multivariate ordinal logistic regression analysis. Patients who relapsed after either remission were those who presented with heavier proteinuria and severe hypoalbuminemia (p<0.001) and greater BMI than those who never relapsed, while 19% Vs. only 2.5% of the latter (p<0.01) progressed to ESRD. Complete and partial remission were strongly correlated (ΗR: 0.03 και 0.19, αντίστοιχα, p<0.001) with a better prognosis in terms of renal and patient survival, adjusting for the level of proteinuria at diagnosis. Preserved kidney function was also associated with longer time to ESRD or death in the multivariate analysis, common findings in the subgroups of those with nephrotic syndrome or those who were treated with immunosuppressants. At 7 years of follow-up, 92 patients (16%) were on renal replacement therapy and 24 (4%) died. Conclusion: Primary FSGS is a glomerular disease with increasing rate of progression to ESRD. The therapeutic goal is to achieve complete or partial remission, as it preserves the renal function and is related with longer renal survival."],"dc:identifier":["uoadl:3246588","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3246588"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ανάλυση από το Εθνικό Αρχείο Καταγραφής των ασθενών με Εστιακή Τμηματική Σπειραματοσκλήρυνση (Focal Segmental Glomerulosclerosis) στην Ελλάδα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:16Z"}