{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3246610"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3246610","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η Επιδημιολογία και τα Οικονομικά του Σακχαρώδη Διαβήτη στην Ελλάδα","abstract":"Σκοπός: Η παρούσα μελέτη έχει σκοπό να εξετάσει, επιδημιολογικά και οικονομικά, τον Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 1 και 2 στην Ελλάδα για τα χρόνια 2019 και 2020. Λόγω της επίπτωσης της πανδημίας του Covid-19, επιμέρους σκοπός της ερευνάς είναι η ανάδειξη τυχόν διαφοροποιήσεων στην πρόσβαση σε θεραπείες, στο είδος των νοσηλειών και στο συνολικό κόστος, που απορρέουν από τις συνθήκες που δημιούργησε η πανδημία στη χώρα μας. Μεθοδολογία: Συλλέχθηκαν ο αριθμός των ασθενών με Σακχαρώδη Διαβήτη που έχουν εγγραφεί στο Μητρώο Διαβητικών Ασθενών του ΕΟΠΥΥ για τα έτη 2019 και 2020 και κατηγοριοποιήθηκαν ανάλογα με το φύλο, την ηλικία και τη γεωγραφική τους διασπορά. Για την αποτύπωση της οικονομικής επιβάρυνσης του Συστήματος Υγείας από τη νόσο εξετάστηκαν οι νοσηλείες που πραγματοποίησαν οι Διαβητικοί ασθενείς, το κόστος που επιβαρύνει τον ΕΟΠΥΥ από τις επισκέψεις των ασθενών σε ιδιώτες συμβεβλημένους ιατρούς, το κόστος της φαρμακευτικής αγωγής και το κόστος των αναλωσίμων για τη διαχείριση της νόσου. Όλοι οι ασθενείς ελέγχθηκαν για τις νοσηλείες που πραγματοποίησαν κατά τα δύο αυτά έτη. Μετά από επισκόπηση της βιβλιογραφίας, καθορίστηκαν οι παθήσεις που επιβαρύνουν τη νόσο και συμβάλλουν στη νοσηλεία ενός ασθενή με ΣΔ. Στη συνέχεια καθορίστηκε το ICD-10 της κάθε πάθησης και από εκεί, ορίστηκαν τα τελικά ΚΕΝ νοσηλείας και το κόστος τους, προς εξέταση. Οι νοσηλείες ομαδοποιήθηκαν ως «0 – μη σχετιζόμενα με τον ΣΔ», «1 – Σχετιζόμενα άμεσα με τον ΣΔ», «2 – Σχετιζόμενα με μικροαγγειακές επιπλοκές του ΣΔ» και «3 – Σχετιζόμενα με μακροαγγειακές επιπλοκές του ΣΔ». Επίσης, υπολογίστηκε το κόστος της φαρμακευτικής αγωγής, των επισκέψεων σε ιατρούς καθώς και το κόστος των αναλωσίμων για τα έτη 2019 & 2020. Σε συνδυασμό με τον αριθμό των πασχόντων, εκτιμήθηκε ένα μέσο ετήσιο κόστος κατ’ άτομο. Αποτελέσματα: Ο επιπολασμός του ΣΔ ήταν 5,3% για το έτος 2019 & 6,34% για το 2020, αντίστοιχα. Υπάρχει μια αύξηση 20,3% του επιπολασμού του ΣΔ από το 2019 στο 2020, σε όλους τους τύπους ΣΔ. Ιδιαίτερα ο ΣΔ Τ2 αυξήθηκε κατά μ.ο. 21,29% ενώ ο ΣΔ Τ1 κατά μ.ο. 3,88%. Ηλικιακά: για τον ΣΔ Τ1 μεγαλύτερη αύξηση στον επιπολασμό παρατηρήθηκε στις ηλικίες 75+ (11.37% στους άρρενες και 9,57% στις θήλεις), στον ΣΔ Τ2 μεγαλύτερη αύξηση παρατηρήθηκε στις ηλικίες 15-24 ετών (59,6% στους άρρενες και 68,4% στις θήλεις) και 25-64 ετών (29,8% στους άρρενες & 29,22% στις θήλεις). Από την εξέταση των νοσηλειών παρατηρήθηκε ότι ο αριθμός των διαβητικών ασθενών με ΣΔ Τ1 που νοσηλεύονται για επιπλοκές του ΣΔ αυξήθηκε το 2020 κατά 6,67% ενώ των ασθενών με ΣΔ Τ2, μειώθηκε κατά 5,26%. Η μεγαλύτερη πτώση παρατηρήθηκε στον αριθμό των νοσηλειών που σχετίζονται άμεσα με τον ΣΔ, κατά 48,16% στους ασθενείς με ΣΔ Τ2 και κατά 14,1% στους ασθενείς με ΣΔ Τ1. Ακόμα, στους ασθενείς με ΣΔ Τ1 παρατηρήθηκε αύξηση στον αριθμό νοσηλειών για μικροαγγειακές επιπλοκές κατά 24,38%. Σχετικά με το συνολικό κόστος των νοσηλειών, για τους δύο τύπους ΣΔ, παρατηρήθηκε αύξηση κατά 6,81%. Για τον κάθε τύπο ξεχωριστά παρατηρήθηκε αύξηση κόστους κατά 15,73% στον ΣΔ Τ1 και 6,23% στον ΣΔ Τ2. Η μεγαλύτερη αύξηση παρατηρήθηκε στο κόστος νοσηλειών για μικροαγγειακές επιπλοκές, στον ΣΔ Τ1 κατά 75,97% και στον ΣΔ Τ2 κατά 15,79%. Το μέσο κόστος, κατ’ άτομο για τις νοσηλείες αυξήθηκε κατά 4,91% στον ΣΔ Τ1 ενώ μειώθηκε κατά 4,82% στον ΣΔ Τ2. Η μεγαλύτερη μείωση του κόστους κατ’ άτομο παρατηρήθηκε στις νοσηλείες που σχετίζονται για τον ΣΔ Τ2 με μικροαγγειακές επιπλοκές, ενώ από την άλλη, για του ασθενείς με ΣΔ Τ1 παρατηρήθηκε αύξηση κατά 20% σε αυτές τις επιπλοκές. Σχετικά με το κόστος της φαρμακευτικής δαπάνης και των αναλωσίμων: για τον ΣΔ Τ1 καταγράφηκε μείωση στο μέσο κόστος κατ’ άτομο κατά 15,24% στα αναλώσιμα, αύξηση κατά 19,88% στα αντιδιαβητικά φάρμακα και κατά 4,93% στην ινσουλίνη. Για τον ΣΔ Τ2 σημειώθηκε μείωση στο μέσο κόστος κατ’ άτομο κατά 20,28% στα αναλώσιμα, κατά 3,35% στα αντιδιαβητικά φάρμακα και κατά 7,74% στην ινσουλίνη. Σχετικά με την πρωτοβάθμια παρακολούθηση των ασθενών κατά τα δύο έτη, τα δεδομένα έδειξαν ότι για τον ΣΔ Τ1 το ποσοστό συνταγογράφησης σε δημόσιες δομές μειώθηκε κατά 5,25% και αυξήθηκε κατά 3,34% στις ιδιωτικές δομές ενώ για το ΣΔ Τ2 παρατηρήθηκε μείωση κατά 3,86% στις δημόσιες δομές και αύξηση κατά 3,14% στις ιδιωτικές. Σχετικά με την οικονομική επιβάρυνση που προκαλεί ο ΣΔ στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας, υπολογίστηκε ότι το μέσο κόστος κατ’ ασθενή με ΣΔ Τ1 είναι στα 2.797,07 € για το έτος 2019 και 2.826,99€ για το 2020 ενώ για τον ΣΔ Τ2 στα 3.773,28€ για το έτος 2019 και 3.577,57€ για το έτος 2020. Συμπεράσματα: Η έρευνα έδειξε αύξηση του επιπολασμού του ΣΔ στη Ελλάδα κατά 20,29% από το 2019 στο 2020. Η μεγαλύτερη αύξηση παρατηρήθηκε στον ΣΔ Τ2 και στις ηλικιακές ομάδες 15-24 & 25-64. Το μέσο κόστος των νοσηλειών των διαβητικών μειώθηκε συνολικά κατά 4,19%. Για τους ασθενείς με ΣΔ Τ1 αυξήθηκε κατά 4,91%, ειδικότερα στις νοσηλείες που σχετίζονται με μικροαγγειακές επιπλοκές η αύξηση είναι της τάξης του 20%. Αντιθέτως, το μέσο κόστος νοσηλείας για επιπλοκές σε ασθενείς με ΣΔ Τ2 μειώθηκε κατά 4,82 στο σύνολο και ειδικότερα στις μικροαγγειακές επιπλοκές κατά 25,5%. Ακόμα, παρατηρήθηκε μια μικρή μείωση των επισκέψεων των ασθενών με ΣΔ στις δημόσιες δομές, ιδίως των ασθενών με ΣΔ Τ1. Το συνολικό κόστος κατ’ ασθενή που επιβαρύνει το Δημόσιο Σύστημα Υγείας μειώθηκε κατά 5,19% για τους ασθενείς με ΣΔ Τ2 ενώ δεν παρατηρήθηκε μεγάλη διαφορά για τους ασθενείς με ΣΔ Τ1. Συζήτηση: Τα αποτελέσματα της έρευνας καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η πανδημία της Covid-19 αποτέλεσε τον καταλυτικό παράγοντα αύξησης του επιπολασμού του ΣΔ στους νέους. Η εφαρμογή των περιοριστικών μέτρων για τον περιορισμό της πανδημίας, η αναστολή λειτουργείας πολλών κλινικών καθώς και ο περιορισμός των ραντεβού στα διαβητολογικά ιατρεία και τα πιστοποιημένα διαβητολογικά κέντρα ΣΔ ενδεχομένως να μείωσε την παρακολούθηση των ασθενών από τους ειδικούς καθώς επίσης να ήταν ένας από τους παράγοντες για τη μείωση των νοσηλειών των διαβητικών. Τα αποτελέσματα της έρευνας θα πρέπει να βεβαιωθούν σε επόμενη μελέτη, συνεχίζοντας την παρακολούθηση των ασθενών συλλογικά αλλά και με εξέταση των δεδομένων τους ατομικά ανά ασθενή.","abstract_html":"Σκοπός: Η παρούσα μελέτη έχει σκοπό να εξετάσει, επιδημιολογικά και οικονομικά, τον Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 1 και 2 στην Ελλάδα για τα χρόνια 2019 και 2020. Λόγω της επίπτωσης της πανδημίας του Covid-19, επιμέρους σκοπός της ερευνάς είναι η ανάδειξη τυχόν διαφοροποιήσεων στην πρόσβαση σε θεραπείες, στο είδος των νοσηλειών και στο συνολικό κόστος, που απορρέουν από τις συνθήκες που δημιούργησε η πανδημία στη χώρα μας. Μεθοδολογία: Συλλέχθηκαν ο αριθμός των ασθενών με Σακχαρώδη Διαβήτη που έχουν εγγραφεί στο Μητρώο Διαβητικών Ασθενών του ΕΟΠΥΥ για τα έτη 2019 και 2020 και κατηγοριοποιήθηκαν ανάλογα με το φύλο, την ηλικία και τη γεωγραφική τους διασπορά. Για την αποτύπωση της οικονομικής επιβάρυνσης του Συστήματος Υγείας από τη νόσο εξετάστηκαν οι νοσηλείες που πραγματοποίησαν οι Διαβητικοί ασθενείς, το κόστος που επιβαρύνει τον ΕΟΠΥΥ από τις επισκέψεις των ασθενών σε ιδιώτες συμβεβλημένους ιατρούς, το κόστος της φαρμακευτικής αγωγής και το κόστος των αναλωσίμων για τη διαχείριση της νόσου. Όλοι οι ασθενείς ελέγχθηκαν για τις νοσηλείες που πραγματοποίησαν κατά τα δύο αυτά έτη. Μετά από επισκόπηση της βιβλιογραφίας, καθορίστηκαν οι παθήσεις που επιβαρύνουν τη νόσο και συμβάλλουν στη νοσηλεία ενός ασθενή με ΣΔ. Στη συνέχεια καθορίστηκε το ICD-10 της κάθε πάθησης και από εκεί, ορίστηκαν τα τελικά ΚΕΝ νοσηλείας και το κόστος τους, προς εξέταση. Οι νοσηλείες ομαδοποιήθηκαν ως «0 – μη σχετιζόμενα με τον ΣΔ», «1 – Σχετιζόμενα άμεσα με τον ΣΔ», «2 – Σχετιζόμενα με μικροαγγειακές επιπλοκές του ΣΔ» και «3 – Σχετιζόμενα με μακροαγγειακές επιπλοκές του ΣΔ». Επίσης, υπολογίστηκε το κόστος της φαρμακευτικής αγωγής, των επισκέψεων σε ιατρούς καθώς και το κόστος των αναλωσίμων για τα έτη 2019 &amp; 2020. Σε συνδυασμό με τον αριθμό των πασχόντων, εκτιμήθηκε ένα μέσο ετήσιο κόστος κατ’ άτομο. Αποτελέσματα: Ο επιπολασμός του ΣΔ ήταν 5,3% για το έτος 2019 &amp; 6,34% για το 2020, αντίστοιχα. Υπάρχει μια αύξηση 20,3% του επιπολασμού του ΣΔ από το 2019 στο 2020, σε όλους τους τύπους ΣΔ. Ιδιαίτερα ο ΣΔ Τ2 αυξήθηκε κατά μ.ο. 21,29% ενώ ο ΣΔ Τ1 κατά μ.ο. 3,88%. Ηλικιακά: για τον ΣΔ Τ1 μεγαλύτερη αύξηση στον επιπολασμό παρατηρήθηκε στις ηλικίες 75+ (11.37% στους άρρενες και 9,57% στις θήλεις), στον ΣΔ Τ2 μεγαλύτερη αύξηση παρατηρήθηκε στις ηλικίες 15-24 ετών (59,6% στους άρρενες και 68,4% στις θήλεις) και 25-64 ετών (29,8% στους άρρενες &amp; 29,22% στις θήλεις). Από την εξέταση των νοσηλειών παρατηρήθηκε ότι ο αριθμός των διαβητικών ασθενών με ΣΔ Τ1 που νοσηλεύονται για επιπλοκές του ΣΔ αυξήθηκε το 2020 κατά 6,67% ενώ των ασθενών με ΣΔ Τ2, μειώθηκε κατά 5,26%. Η μεγαλύτερη πτώση παρατηρήθηκε στον αριθμό των νοσηλειών που σχετίζονται άμεσα με τον ΣΔ, κατά 48,16% στους ασθενείς με ΣΔ Τ2 και κατά 14,1% στους ασθενείς με ΣΔ Τ1. Ακόμα, στους ασθενείς με ΣΔ Τ1 παρατηρήθηκε αύξηση στον αριθμό νοσηλειών για μικροαγγειακές επιπλοκές κατά 24,38%. Σχετικά με το συνολικό κόστος των νοσηλειών, για τους δύο τύπους ΣΔ, παρατηρήθηκε αύξηση κατά 6,81%. Για τον κάθε τύπο ξεχωριστά παρατηρήθηκε αύξηση κόστους κατά 15,73% στον ΣΔ Τ1 και 6,23% στον ΣΔ Τ2. Η μεγαλύτερη αύξηση παρατηρήθηκε στο κόστος νοσηλειών για μικροαγγειακές επιπλοκές, στον ΣΔ Τ1 κατά 75,97% και στον ΣΔ Τ2 κατά 15,79%. Το μέσο κόστος, κατ’ άτομο για τις νοσηλείες αυξήθηκε κατά 4,91% στον ΣΔ Τ1 ενώ μειώθηκε κατά 4,82% στον ΣΔ Τ2. Η μεγαλύτερη μείωση του κόστους κατ’ άτομο παρατηρήθηκε στις νοσηλείες που σχετίζονται για τον ΣΔ Τ2 με μικροαγγειακές επιπλοκές, ενώ από την άλλη, για του ασθενείς με ΣΔ Τ1 παρατηρήθηκε αύξηση κατά 20% σε αυτές τις επιπλοκές. Σχετικά με το κόστος της φαρμακευτικής δαπάνης και των αναλωσίμων: για τον ΣΔ Τ1 καταγράφηκε μείωση στο μέσο κόστος κατ’ άτομο κατά 15,24% στα αναλώσιμα, αύξηση κατά 19,88% στα αντιδιαβητικά φάρμακα και κατά 4,93% στην ινσουλίνη. Για τον ΣΔ Τ2 σημειώθηκε μείωση στο μέσο κόστος κατ’ άτομο κατά 20,28% στα αναλώσιμα, κατά 3,35% στα αντιδιαβητικά φάρμακα και κατά 7,74% στην ινσουλίνη. Σχετικά με την πρωτοβάθμια παρακολούθηση των ασθενών κατά τα δύο έτη, τα δεδομένα έδειξαν ότι για τον ΣΔ Τ1 το ποσοστό συνταγογράφησης σε δημόσιες δομές μειώθηκε κατά 5,25% και αυξήθηκε κατά 3,34% στις ιδιωτικές δομές ενώ για το ΣΔ Τ2 παρατηρήθηκε μείωση κατά 3,86% στις δημόσιες δομές και αύξηση κατά 3,14% στις ιδιωτικές. Σχετικά με την οικονομική επιβάρυνση που προκαλεί ο ΣΔ στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας, υπολογίστηκε ότι το μέσο κόστος κατ’ ασθενή με ΣΔ Τ1 είναι στα 2.797,07 € για το έτος 2019 και 2.826,99€ για το 2020 ενώ για τον ΣΔ Τ2 στα 3.773,28€ για το έτος 2019 και 3.577,57€ για το έτος 2020. Συμπεράσματα: Η έρευνα έδειξε αύξηση του επιπολασμού του ΣΔ στη Ελλάδα κατά 20,29% από το 2019 στο 2020. Η μεγαλύτερη αύξηση παρατηρήθηκε στον ΣΔ Τ2 και στις ηλικιακές ομάδες 15-24 &amp; 25-64. Το μέσο κόστος των νοσηλειών των διαβητικών μειώθηκε συνολικά κατά 4,19%. Για τους ασθενείς με ΣΔ Τ1 αυξήθηκε κατά 4,91%, ειδικότερα στις νοσηλείες που σχετίζονται με μικροαγγειακές επιπλοκές η αύξηση είναι της τάξης του 20%. Αντιθέτως, το μέσο κόστος νοσηλείας για επιπλοκές σε ασθενείς με ΣΔ Τ2 μειώθηκε κατά 4,82 στο σύνολο και ειδικότερα στις μικροαγγειακές επιπλοκές κατά 25,5%. Ακόμα, παρατηρήθηκε μια μικρή μείωση των επισκέψεων των ασθενών με ΣΔ στις δημόσιες δομές, ιδίως των ασθενών με ΣΔ Τ1. Το συνολικό κόστος κατ’ ασθενή που επιβαρύνει το Δημόσιο Σύστημα Υγείας μειώθηκε κατά 5,19% για τους ασθενείς με ΣΔ Τ2 ενώ δεν παρατηρήθηκε μεγάλη διαφορά για τους ασθενείς με ΣΔ Τ1. Συζήτηση: Τα αποτελέσματα της έρευνας καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η πανδημία της Covid-19 αποτέλεσε τον καταλυτικό παράγοντα αύξησης του επιπολασμού του ΣΔ στους νέους. Η εφαρμογή των περιοριστικών μέτρων για τον περιορισμό της πανδημίας, η αναστολή λειτουργείας πολλών κλινικών καθώς και ο περιορισμός των ραντεβού στα διαβητολογικά ιατρεία και τα πιστοποιημένα διαβητολογικά κέντρα ΣΔ ενδεχομένως να μείωσε την παρακολούθηση των ασθενών από τους ειδικούς καθώς επίσης να ήταν ένας από τους παράγοντες για τη μείωση των νοσηλειών των διαβητικών. Τα αποτελέσματα της έρευνας θα πρέπει να βεβαιωθούν σε επόμενη μελέτη, συνεχίζοντας την παρακολούθηση των ασθενών συλλογικά αλλά και με εξέταση των δεδομένων τους ατομικά ανά ασθενή.","abstract_has_math":false,"creators":["Ντάφλα Λουζέλα - Μαρίνα","Daflla Louzela-Marina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:20:16Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3246610"],"render_values":[{"text":"uoadl:3246610","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3246610","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3246610","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3246610","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ντάφλα Λουζέλα - Μαρίνα","Daflla Louzela-Marina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3246610","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3246610"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η παρούσα μελέτη έχει σκοπό να εξετάσει, επιδημιολογικά και οικονομικά, τον Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 1 και 2 στην Ελλάδα για τα χρόνια 2019 και 2020. Λόγω της επίπτωσης της πανδημίας του Covid-19, επιμέρους σκοπός της ερευνάς είναι η ανάδειξη τυχόν διαφοροποιήσεων στην πρόσβαση σε θεραπείες, στο είδος των νοσηλειών και στο συνολικό κόστος, που απορρέουν από τις συνθήκες που δημιούργησε η πανδημία στη χώρα μας. Μεθοδολογία: Συλλέχθηκαν ο αριθμός των ασθενών με Σακχαρώδη Διαβήτη που έχουν εγγραφεί στο Μητρώο Διαβητικών Ασθενών του ΕΟΠΥΥ για τα έτη 2019 και 2020 και κατηγοριοποιήθηκαν ανάλογα με το φύλο, την ηλικία και τη γεωγραφική τους διασπορά. Για την αποτύπωση της οικονομικής επιβάρυνσης του Συστήματος Υγείας από τη νόσο εξετάστηκαν οι νοσηλείες που πραγματοποίησαν οι Διαβητικοί ασθενείς, το κόστος που επιβαρύνει τον ΕΟΠΥΥ από τις επισκέψεις των ασθενών σε ιδιώτες συμβεβλημένους ιατρούς, το κόστος της φαρμακευτικής αγωγής και το κόστος των αναλωσίμων για τη διαχείριση της νόσου. Όλοι οι ασθενείς ελέγχθηκαν για τις νοσηλείες που πραγματοποίησαν κατά τα δύο αυτά έτη. Μετά από επισκόπηση της βιβλιογραφίας, καθορίστηκαν οι παθήσεις που επιβαρύνουν τη νόσο και συμβάλλουν στη νοσηλεία ενός ασθενή με ΣΔ. Στη συνέχεια καθορίστηκε το ICD-10 της κάθε πάθησης και από εκεί, ορίστηκαν τα τελικά ΚΕΝ νοσηλείας και το κόστος τους, προς εξέταση. Οι νοσηλείες ομαδοποιήθηκαν ως «0 – μη σχετιζόμενα με τον ΣΔ», «1 – Σχετιζόμενα άμεσα με τον ΣΔ», «2 – Σχετιζόμενα με μικροαγγειακές επιπλοκές του ΣΔ» και «3 – Σχετιζόμενα με μακροαγγειακές επιπλοκές του ΣΔ». Επίσης, υπολογίστηκε το κόστος της φαρμακευτικής αγωγής, των επισκέψεων σε ιατρούς καθώς και το κόστος των αναλωσίμων για τα έτη 2019 & 2020. Σε συνδυασμό με τον αριθμό των πασχόντων, εκτιμήθηκε ένα μέσο ετήσιο κόστος κατ’ άτομο. Αποτελέσματα: Ο επιπολασμός του ΣΔ ήταν 5,3% για το έτος 2019 & 6,34% για το 2020, αντίστοιχα. Υπάρχει μια αύξηση 20,3% του επιπολασμού του ΣΔ από το 2019 στο 2020, σε όλους τους τύπους ΣΔ. Ιδιαίτερα ο ΣΔ Τ2 αυξήθηκε κατά μ.ο. 21,29% ενώ ο ΣΔ Τ1 κατά μ.ο. 3,88%. Ηλικιακά: για τον ΣΔ Τ1 μεγαλύτερη αύξηση στον επιπολασμό παρατηρήθηκε στις ηλικίες 75+ (11.37% στους άρρενες και 9,57% στις θήλεις), στον ΣΔ Τ2 μεγαλύτερη αύξηση παρατηρήθηκε στις ηλικίες 15-24 ετών (59,6% στους άρρενες και 68,4% στις θήλεις) και 25-64 ετών (29,8% στους άρρενες & 29,22% στις θήλεις). Από την εξέταση των νοσηλειών παρατηρήθηκε ότι ο αριθμός των διαβητικών ασθενών με ΣΔ Τ1 που νοσηλεύονται για επιπλοκές του ΣΔ αυξήθηκε το 2020 κατά 6,67% ενώ των ασθενών με ΣΔ Τ2, μειώθηκε κατά 5,26%. Η μεγαλύτερη πτώση παρατηρήθηκε στον αριθμό των νοσηλειών που σχετίζονται άμεσα με τον ΣΔ, κατά 48,16% στους ασθενείς με ΣΔ Τ2 και κατά 14,1% στους ασθενείς με ΣΔ Τ1. Ακόμα, στους ασθενείς με ΣΔ Τ1 παρατηρήθηκε αύξηση στον αριθμό νοσηλειών για μικροαγγειακές επιπλοκές κατά 24,38%. Σχετικά με το συνολικό κόστος των νοσηλειών, για τους δύο τύπους ΣΔ, παρατηρήθηκε αύξηση κατά 6,81%. Για τον κάθε τύπο ξεχωριστά παρατηρήθηκε αύξηση κόστους κατά 15,73% στον ΣΔ Τ1 και 6,23% στον ΣΔ Τ2. Η μεγαλύτερη αύξηση παρατηρήθηκε στο κόστος νοσηλειών για μικροαγγειακές επιπλοκές, στον ΣΔ Τ1 κατά 75,97% και στον ΣΔ Τ2 κατά 15,79%. Το μέσο κόστος, κατ’ άτομο για τις νοσηλείες αυξήθηκε κατά 4,91% στον ΣΔ Τ1 ενώ μειώθηκε κατά 4,82% στον ΣΔ Τ2. Η μεγαλύτερη μείωση του κόστους κατ’ άτομο παρατηρήθηκε στις νοσηλείες που σχετίζονται για τον ΣΔ Τ2 με μικροαγγειακές επιπλοκές, ενώ από την άλλη, για του ασθενείς με ΣΔ Τ1 παρατηρήθηκε αύξηση κατά 20% σε αυτές τις επιπλοκές. Σχετικά με το κόστος της φαρμακευτικής δαπάνης και των αναλωσίμων: για τον ΣΔ Τ1 καταγράφηκε μείωση στο μέσο κόστος κατ’ άτομο κατά 15,24% στα αναλώσιμα, αύξηση κατά 19,88% στα αντιδιαβητικά φάρμακα και κατά 4,93% στην ινσουλίνη. Για τον ΣΔ Τ2 σημειώθηκε μείωση στο μέσο κόστος κατ’ άτομο κατά 20,28% στα αναλώσιμα, κατά 3,35% στα αντιδιαβητικά φάρμακα και κατά 7,74% στην ινσουλίνη. Σχετικά με την πρωτοβάθμια παρακολούθηση των ασθενών κατά τα δύο έτη, τα δεδομένα έδειξαν ότι για τον ΣΔ Τ1 το ποσοστό συνταγογράφησης σε δημόσιες δομές μειώθηκε κατά 5,25% και αυξήθηκε κατά 3,34% στις ιδιωτικές δομές ενώ για το ΣΔ Τ2 παρατηρήθηκε μείωση κατά 3,86% στις δημόσιες δομές και αύξηση κατά 3,14% στις ιδιωτικές. Σχετικά με την οικονομική επιβάρυνση που προκαλεί ο ΣΔ στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας, υπολογίστηκε ότι το μέσο κόστος κατ’ ασθενή με ΣΔ Τ1 είναι στα 2.797,07 € για το έτος 2019 και 2.826,99€ για το 2020 ενώ για τον ΣΔ Τ2 στα 3.773,28€ για το έτος 2019 και 3.577,57€ για το έτος 2020. Συμπεράσματα: Η έρευνα έδειξε αύξηση του επιπολασμού του ΣΔ στη Ελλάδα κατά 20,29% από το 2019 στο 2020. Η μεγαλύτερη αύξηση παρατηρήθηκε στον ΣΔ Τ2 και στις ηλικιακές ομάδες 15-24 & 25-64. Το μέσο κόστος των νοσηλειών των διαβητικών μειώθηκε συνολικά κατά 4,19%. Για τους ασθενείς με ΣΔ Τ1 αυξήθηκε κατά 4,91%, ειδικότερα στις νοσηλείες που σχετίζονται με μικροαγγειακές επιπλοκές η αύξηση είναι της τάξης του 20%. Αντιθέτως, το μέσο κόστος νοσηλείας για επιπλοκές σε ασθενείς με ΣΔ Τ2 μειώθηκε κατά 4,82 στο σύνολο και ειδικότερα στις μικροαγγειακές επιπλοκές κατά 25,5%. Ακόμα, παρατηρήθηκε μια μικρή μείωση των επισκέψεων των ασθενών με ΣΔ στις δημόσιες δομές, ιδίως των ασθενών με ΣΔ Τ1. Το συνολικό κόστος κατ’ ασθενή που επιβαρύνει το Δημόσιο Σύστημα Υγείας μειώθηκε κατά 5,19% για τους ασθενείς με ΣΔ Τ2 ενώ δεν παρατηρήθηκε μεγάλη διαφορά για τους ασθενείς με ΣΔ Τ1. Συζήτηση: Τα αποτελέσματα της έρευνας καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η πανδημία της Covid-19 αποτέλεσε τον καταλυτικό παράγοντα αύξησης του επιπολασμού του ΣΔ στους νέους. Η εφαρμογή των περιοριστικών μέτρων για τον περιορισμό της πανδημίας, η αναστολή λειτουργείας πολλών κλινικών καθώς και ο περιορισμός των ραντεβού στα διαβητολογικά ιατρεία και τα πιστοποιημένα διαβητολογικά κέντρα ΣΔ ενδεχομένως να μείωσε την παρακολούθηση των ασθενών από τους ειδικούς καθώς επίσης να ήταν ένας από τους παράγοντες για τη μείωση των νοσηλειών των διαβητικών. Τα αποτελέσματα της έρευνας θα πρέπει να βεβαιωθούν σε επόμενη μελέτη, συνεχίζοντας την παρακολούθηση των ασθενών συλλογικά αλλά και με εξέταση των δεδομένων τους ατομικά ανά ασθενή.","Aim: The present study aims to examine, epidemiologically and economically, Diabetes Mellitus in Greece. For the epidemiology it examines the number, sex, age and geographical spread of the DM Patients. In order to capture the financial burden of the Public Health System from the disease, are examined 1) the treatments performed by the Diabetic patients, 2) the cost that burdens the EOPYY from the visits of the patients to private contracted doctors, 3) the cost of the medication and 4) the cost of the non-durable devices for the management of DM. Methodology: The number of patients with Diabetes who have been registered in the Register of Diabetic Patients of EOPYY for the years 2019 and 2020 were collected. All patients were checked for the hospitalizations they performed during these two years. After reviewing the literature, the diseases that aggravate the DM and contribute to the treatment of a patient with DM were identified. The ICD-10 of each condition was determined and after that, the final DRGs of hospitalization and their cost were defined, for examination. The DRGs were grouped as \"0 - Treatments not related to DM\", \"1 - Treatments directly related to DM \", \"2 - Treatments associated with microvascular complications of DM \" and \"3 - Treatments associated with macrovascular complications of DM \". Also, the cost of medication, visits to doctors and the cost of non-durable devices for the years 2019 & 2020 were calculated. In combination with the number of patients, an average annual cost per person was estimated. Results: Examination of the data shows that: the prevalence of DM was 5.3% for the year 2019 & 6.34% for 2020, respectively. There is a 20.3% increase in the prevalence of DM from 2019 to 2020, in both types of DM. In particular, T2DM increased by average. 21.29% while T1DM by average 3.88%. As for the age: T1DM prevalence shows greater increase in the ages 75+ (11.37% in males and 9.57% in females), in T2DM greater increase was observed in the groupages 15-24 years (59.6% in males and 68.4% in females) and 25-64 years (29.8% in males & 29.22% in females). From the examination of hospitalizations, it was observed that the number of diabetic patients with T1DM who are treated for complications of DM increased during 2020 by 6.67% while for patients with T2DM decreased by 5.26%. The largest decrease was observed in the number of treatments directly related to DM, by 48.16% in patients with T2DM and by 14.1% in patients with T1DM. However, in patients with T1DM there was an increase in the number of hospitalizations for microvascular complications by 24.38%. Regarding the total cost of hospitalizations, for both types of DM, there was an increase of 6.81%. For each type separately, a cost increase of 15,73% was observed in T1DM and 6.23% in T2DM. The largest increase was observed in the cost of hospitalization for microvascular complications, in T1DM by 75.97% and in T2DM by 15.79%. The average cost per person for hospitalizations increased by 4.91% in T1DM while decreased by 4.82% in T2DM. The largest decrease (25.05%) in costs was observed in the hospitalizations for microvascular complications concerning T2DM, while on the other hand, for patients with T1DM there was a 20% increase in these complications. Regarding the cost of pharmaceutical expenditure and non-durable devices: for T1DM there was a decrease in the average cost per person by 15.24% in non-durable devices, an increase of 19.88% in glucose-lowering drugs and by 4.93% in insulin; For T2DM there was a decrease in the average cost per person by 20.28% in non-durable devices, by 3.35% in glucose-lowering drugs and by 7.74% in insulin. Regarding the primary follow-up of patients during the two years, the data showed that for T1DM the prescription rate in public structures decreased by 5.25% and increased by 3.34% in private structures while for T2DM a decrease was observed by 3.86% in public structures and an increase of 3.14% in private ones. Regarding the financial burden caused by DM in the Public Health System, it was estimated that the average cost per patient with T1DM is € 2.797,07 for the year 2019 and € 2.826,99 for 2020 while for DM T2 at 3.773,28 € for the year 2019 and 3.577,57 € for the year 2020. Conclusions: The research showed an increase of the prevalence of DM in Greece by 20.9% from 2019 to 2020. The largest increase was observed in T2DM, in the age groups 15-24 & 25-64. The average cost of diabetes treatment decreased by a total of 4.19%. For patients with T1DM increased by 4.89%, especially in hospitalizations related to microvascular complications the increase is of the order of 20%. On the contrary, the average cost of hospitalization for complications in patients with DM T2 decreased by 4.82 in total and in particular in microvascular complications by 25.5%. However, there was a slight decrease in the number of visits by patients with DM to public facilities, especially patients with DM T1. The total cost per patient that burden the Public Health System decreased by 5.19% for patients with DM T2 while it was not observed difference for patients with DM T1. Discussion: The results of the study conclude that the Covid-19 pandemic had the catalytic effect of increasing the prevalence of DM in young people. The implementation of restrictive measures to reduce the pandemic, the closure of many clinics as well as the limitation of appointments in diabetic clinics and certified diabetes centers may have reduced patient follow-up by specialists as well as being one of the factors for reducing the number of diabetics hospitalized. The results of the research should be confirmed in a future study, continuing to collectively patients monitoring but also by examining their data individually per patient."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η Επιδημιολογία και τα Οικονομικά του Σακχαρώδη Διαβήτη στην Ελλάδα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ντάφλα Λουζέλα - Μαρίνα","Daflla Louzela-Marina"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Σκοπός: Η παρούσα μελέτη έχει σκοπό να εξετάσει, επιδημιολογικά και οικονομικά, τον Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 1 και 2 στην Ελλάδα για τα χρόνια 2019 και 2020. Λόγω της επίπτωσης της πανδημίας του Covid-19, επιμέρους σκοπός της ερευνάς είναι η ανάδειξη τυχόν διαφοροποιήσεων στην πρόσβαση σε θεραπείες, στο είδος των νοσηλειών και στο συνολικό κόστος, που απορρέουν από τις συνθήκες που δημιούργησε η πανδημία στη χώρα μας. Μεθοδολογία: Συλλέχθηκαν ο αριθμός των ασθενών με Σακχαρώδη Διαβήτη που έχουν εγγραφεί στο Μητρώο Διαβητικών Ασθενών του ΕΟΠΥΥ για τα έτη 2019 και 2020 και κατηγοριοποιήθηκαν ανάλογα με το φύλο, την ηλικία και τη γεωγραφική τους διασπορά. Για την αποτύπωση της οικονομικής επιβάρυνσης του Συστήματος Υγείας από τη νόσο εξετάστηκαν οι νοσηλείες που πραγματοποίησαν οι Διαβητικοί ασθενείς, το κόστος που επιβαρύνει τον ΕΟΠΥΥ από τις επισκέψεις των ασθενών σε ιδιώτες συμβεβλημένους ιατρούς, το κόστος της φαρμακευτικής αγωγής και το κόστος των αναλωσίμων για τη διαχείριση της νόσου. Όλοι οι ασθενείς ελέγχθηκαν για τις νοσηλείες που πραγματοποίησαν κατά τα δύο αυτά έτη. Μετά από επισκόπηση της βιβλιογραφίας, καθορίστηκαν οι παθήσεις που επιβαρύνουν τη νόσο και συμβάλλουν στη νοσηλεία ενός ασθενή με ΣΔ. Στη συνέχεια καθορίστηκε το ICD-10 της κάθε πάθησης και από εκεί, ορίστηκαν τα τελικά ΚΕΝ νοσηλείας και το κόστος τους, προς εξέταση. Οι νοσηλείες ομαδοποιήθηκαν ως «0 – μη σχετιζόμενα με τον ΣΔ», «1 – Σχετιζόμενα άμεσα με τον ΣΔ», «2 – Σχετιζόμενα με μικροαγγειακές επιπλοκές του ΣΔ» και «3 – Σχετιζόμενα με μακροαγγειακές επιπλοκές του ΣΔ». Επίσης, υπολογίστηκε το κόστος της φαρμακευτικής αγωγής, των επισκέψεων σε ιατρούς καθώς και το κόστος των αναλωσίμων για τα έτη 2019 & 2020. Σε συνδυασμό με τον αριθμό των πασχόντων, εκτιμήθηκε ένα μέσο ετήσιο κόστος κατ’ άτομο. Αποτελέσματα: Ο επιπολασμός του ΣΔ ήταν 5,3% για το έτος 2019 & 6,34% για το 2020, αντίστοιχα. Υπάρχει μια αύξηση 20,3% του επιπολασμού του ΣΔ από το 2019 στο 2020, σε όλους τους τύπους ΣΔ. Ιδιαίτερα ο ΣΔ Τ2 αυξήθηκε κατά μ.ο. 21,29% ενώ ο ΣΔ Τ1 κατά μ.ο. 3,88%. Ηλικιακά: για τον ΣΔ Τ1 μεγαλύτερη αύξηση στον επιπολασμό παρατηρήθηκε στις ηλικίες 75+ (11.37% στους άρρενες και 9,57% στις θήλεις), στον ΣΔ Τ2 μεγαλύτερη αύξηση παρατηρήθηκε στις ηλικίες 15-24 ετών (59,6% στους άρρενες και 68,4% στις θήλεις) και 25-64 ετών (29,8% στους άρρενες & 29,22% στις θήλεις). Από την εξέταση των νοσηλειών παρατηρήθηκε ότι ο αριθμός των διαβητικών ασθενών με ΣΔ Τ1 που νοσηλεύονται για επιπλοκές του ΣΔ αυξήθηκε το 2020 κατά 6,67% ενώ των ασθενών με ΣΔ Τ2, μειώθηκε κατά 5,26%. Η μεγαλύτερη πτώση παρατηρήθηκε στον αριθμό των νοσηλειών που σχετίζονται άμεσα με τον ΣΔ, κατά 48,16% στους ασθενείς με ΣΔ Τ2 και κατά 14,1% στους ασθενείς με ΣΔ Τ1. Ακόμα, στους ασθενείς με ΣΔ Τ1 παρατηρήθηκε αύξηση στον αριθμό νοσηλειών για μικροαγγειακές επιπλοκές κατά 24,38%. Σχετικά με το συνολικό κόστος των νοσηλειών, για τους δύο τύπους ΣΔ, παρατηρήθηκε αύξηση κατά 6,81%. Για τον κάθε τύπο ξεχωριστά παρατηρήθηκε αύξηση κόστους κατά 15,73% στον ΣΔ Τ1 και 6,23% στον ΣΔ Τ2. Η μεγαλύτερη αύξηση παρατηρήθηκε στο κόστος νοσηλειών για μικροαγγειακές επιπλοκές, στον ΣΔ Τ1 κατά 75,97% και στον ΣΔ Τ2 κατά 15,79%. Το μέσο κόστος, κατ’ άτομο για τις νοσηλείες αυξήθηκε κατά 4,91% στον ΣΔ Τ1 ενώ μειώθηκε κατά 4,82% στον ΣΔ Τ2. Η μεγαλύτερη μείωση του κόστους κατ’ άτομο παρατηρήθηκε στις νοσηλείες που σχετίζονται για τον ΣΔ Τ2 με μικροαγγειακές επιπλοκές, ενώ από την άλλη, για του ασθενείς με ΣΔ Τ1 παρατηρήθηκε αύξηση κατά 20% σε αυτές τις επιπλοκές. Σχετικά με το κόστος της φαρμακευτικής δαπάνης και των αναλωσίμων: για τον ΣΔ Τ1 καταγράφηκε μείωση στο μέσο κόστος κατ’ άτομο κατά 15,24% στα αναλώσιμα, αύξηση κατά 19,88% στα αντιδιαβητικά φάρμακα και κατά 4,93% στην ινσουλίνη. Για τον ΣΔ Τ2 σημειώθηκε μείωση στο μέσο κόστος κατ’ άτομο κατά 20,28% στα αναλώσιμα, κατά 3,35% στα αντιδιαβητικά φάρμακα και κατά 7,74% στην ινσουλίνη. Σχετικά με την πρωτοβάθμια παρακολούθηση των ασθενών κατά τα δύο έτη, τα δεδομένα έδειξαν ότι για τον ΣΔ Τ1 το ποσοστό συνταγογράφησης σε δημόσιες δομές μειώθηκε κατά 5,25% και αυξήθηκε κατά 3,34% στις ιδιωτικές δομές ενώ για το ΣΔ Τ2 παρατηρήθηκε μείωση κατά 3,86% στις δημόσιες δομές και αύξηση κατά 3,14% στις ιδιωτικές. Σχετικά με την οικονομική επιβάρυνση που προκαλεί ο ΣΔ στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας, υπολογίστηκε ότι το μέσο κόστος κατ’ ασθενή με ΣΔ Τ1 είναι στα 2.797,07 € για το έτος 2019 και 2.826,99€ για το 2020 ενώ για τον ΣΔ Τ2 στα 3.773,28€ για το έτος 2019 και 3.577,57€ για το έτος 2020. Συμπεράσματα: Η έρευνα έδειξε αύξηση του επιπολασμού του ΣΔ στη Ελλάδα κατά 20,29% από το 2019 στο 2020. Η μεγαλύτερη αύξηση παρατηρήθηκε στον ΣΔ Τ2 και στις ηλικιακές ομάδες 15-24 & 25-64. Το μέσο κόστος των νοσηλειών των διαβητικών μειώθηκε συνολικά κατά 4,19%. Για τους ασθενείς με ΣΔ Τ1 αυξήθηκε κατά 4,91%, ειδικότερα στις νοσηλείες που σχετίζονται με μικροαγγειακές επιπλοκές η αύξηση είναι της τάξης του 20%. Αντιθέτως, το μέσο κόστος νοσηλείας για επιπλοκές σε ασθενείς με ΣΔ Τ2 μειώθηκε κατά 4,82 στο σύνολο και ειδικότερα στις μικροαγγειακές επιπλοκές κατά 25,5%. Ακόμα, παρατηρήθηκε μια μικρή μείωση των επισκέψεων των ασθενών με ΣΔ στις δημόσιες δομές, ιδίως των ασθενών με ΣΔ Τ1. Το συνολικό κόστος κατ’ ασθενή που επιβαρύνει το Δημόσιο Σύστημα Υγείας μειώθηκε κατά 5,19% για τους ασθενείς με ΣΔ Τ2 ενώ δεν παρατηρήθηκε μεγάλη διαφορά για τους ασθενείς με ΣΔ Τ1. Συζήτηση: Τα αποτελέσματα της έρευνας καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η πανδημία της Covid-19 αποτέλεσε τον καταλυτικό παράγοντα αύξησης του επιπολασμού του ΣΔ στους νέους. Η εφαρμογή των περιοριστικών μέτρων για τον περιορισμό της πανδημίας, η αναστολή λειτουργείας πολλών κλινικών καθώς και ο περιορισμός των ραντεβού στα διαβητολογικά ιατρεία και τα πιστοποιημένα διαβητολογικά κέντρα ΣΔ ενδεχομένως να μείωσε την παρακολούθηση των ασθενών από τους ειδικούς καθώς επίσης να ήταν ένας από τους παράγοντες για τη μείωση των νοσηλειών των διαβητικών. Τα αποτελέσματα της έρευνας θα πρέπει να βεβαιωθούν σε επόμενη μελέτη, συνεχίζοντας την παρακολούθηση των ασθενών συλλογικά αλλά και με εξέταση των δεδομένων τους ατομικά ανά ασθενή.","Aim: The present study aims to examine, epidemiologically and economically, Diabetes Mellitus in Greece. For the epidemiology it examines the number, sex, age and geographical spread of the DM Patients. In order to capture the financial burden of the Public Health System from the disease, are examined 1) the treatments performed by the Diabetic patients, 2) the cost that burdens the EOPYY from the visits of the patients to private contracted doctors, 3) the cost of the medication and 4) the cost of the non-durable devices for the management of DM. Methodology: The number of patients with Diabetes who have been registered in the Register of Diabetic Patients of EOPYY for the years 2019 and 2020 were collected. All patients were checked for the hospitalizations they performed during these two years. After reviewing the literature, the diseases that aggravate the DM and contribute to the treatment of a patient with DM were identified. The ICD-10 of each condition was determined and after that, the final DRGs of hospitalization and their cost were defined, for examination. The DRGs were grouped as \"0 - Treatments not related to DM\", \"1 - Treatments directly related to DM \", \"2 - Treatments associated with microvascular complications of DM \" and \"3 - Treatments associated with macrovascular complications of DM \". Also, the cost of medication, visits to doctors and the cost of non-durable devices for the years 2019 & 2020 were calculated. In combination with the number of patients, an average annual cost per person was estimated. Results: Examination of the data shows that: the prevalence of DM was 5.3% for the year 2019 & 6.34% for 2020, respectively. There is a 20.3% increase in the prevalence of DM from 2019 to 2020, in both types of DM. In particular, T2DM increased by average. 21.29% while T1DM by average 3.88%. As for the age: T1DM prevalence shows greater increase in the ages 75+ (11.37% in males and 9.57% in females), in T2DM greater increase was observed in the groupages 15-24 years (59.6% in males and 68.4% in females) and 25-64 years (29.8% in males & 29.22% in females). From the examination of hospitalizations, it was observed that the number of diabetic patients with T1DM who are treated for complications of DM increased during 2020 by 6.67% while for patients with T2DM decreased by 5.26%. The largest decrease was observed in the number of treatments directly related to DM, by 48.16% in patients with T2DM and by 14.1% in patients with T1DM. However, in patients with T1DM there was an increase in the number of hospitalizations for microvascular complications by 24.38%. Regarding the total cost of hospitalizations, for both types of DM, there was an increase of 6.81%. For each type separately, a cost increase of 15,73% was observed in T1DM and 6.23% in T2DM. The largest increase was observed in the cost of hospitalization for microvascular complications, in T1DM by 75.97% and in T2DM by 15.79%. The average cost per person for hospitalizations increased by 4.91% in T1DM while decreased by 4.82% in T2DM. The largest decrease (25.05%) in costs was observed in the hospitalizations for microvascular complications concerning T2DM, while on the other hand, for patients with T1DM there was a 20% increase in these complications. Regarding the cost of pharmaceutical expenditure and non-durable devices: for T1DM there was a decrease in the average cost per person by 15.24% in non-durable devices, an increase of 19.88% in glucose-lowering drugs and by 4.93% in insulin; For T2DM there was a decrease in the average cost per person by 20.28% in non-durable devices, by 3.35% in glucose-lowering drugs and by 7.74% in insulin. Regarding the primary follow-up of patients during the two years, the data showed that for T1DM the prescription rate in public structures decreased by 5.25% and increased by 3.34% in private structures while for T2DM a decrease was observed by 3.86% in public structures and an increase of 3.14% in private ones. Regarding the financial burden caused by DM in the Public Health System, it was estimated that the average cost per patient with T1DM is € 2.797,07 for the year 2019 and € 2.826,99 for 2020 while for DM T2 at 3.773,28 € for the year 2019 and 3.577,57 € for the year 2020. Conclusions: The research showed an increase of the prevalence of DM in Greece by 20.9% from 2019 to 2020. The largest increase was observed in T2DM, in the age groups 15-24 & 25-64. The average cost of diabetes treatment decreased by a total of 4.19%. For patients with T1DM increased by 4.89%, especially in hospitalizations related to microvascular complications the increase is of the order of 20%. On the contrary, the average cost of hospitalization for complications in patients with DM T2 decreased by 4.82 in total and in particular in microvascular complications by 25.5%. However, there was a slight decrease in the number of visits by patients with DM to public facilities, especially patients with DM T1. The total cost per patient that burden the Public Health System decreased by 5.19% for patients with DM T2 while it was not observed difference for patients with DM T1. Discussion: The results of the study conclude that the Covid-19 pandemic had the catalytic effect of increasing the prevalence of DM in young people. The implementation of restrictive measures to reduce the pandemic, the closure of many clinics as well as the limitation of appointments in diabetic clinics and certified diabetes centers may have reduced patient follow-up by specialists as well as being one of the factors for reducing the number of diabetics hospitalized. The results of the research should be confirmed in a future study, continuing to collectively patients monitoring but also by examining their data individually per patient."],"dc:identifier":["uoadl:3246610","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3246610"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η Επιδημιολογία και τα Οικονομικά του Σακχαρώδη Διαβήτη στην Ελλάδα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:16Z"}