{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3247394"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3247394","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Θεραπευτική προσέγγιση του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1: Μεταμόσχευση νησιδίων του παγκρέατος","abstract":"Η θεραπεία του Σακχαρώδους Διαβήτη είναι ένα ζήτημα το οποίο απασχολεί την επιστημονική κοινότητα εδώ και δεκαετίες. Αναμφίβολα, η ανακάλυψη της ινσουλίνης και η έκτοτε εξωγενής χορήγησή της έχει βελτιώσει αρκετά τις συνθήκες ζωής των ασθενών με διαβήτη, είτε καθυστερώντας την εμφάνιση των επιπλοκών της νόσου, είτε διατηρώντας τις ήδη υπάρχουσες σε σταθερό και βιώσιμο επίπεδο. Δυστυχώς, ακόμα και στον 21ο αιώνα που διανύουμε δεν έχει επιτευχθεί η εξάλειψη των επιπλοκών αυτών, όπως επίσης παραμένει ακόμη το πρόβλημα της σωστής εκπαίδευσης και συμμόρφωσης των ασθενών με διαβήτη όσον αφορά την ινσουλινοθεραπεία και τον τρόπο ζωής. Συγκεκριμένα για τον Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1, θεωρείται θεραπεία του μέλλοντος η μεταμόσχευση νησιδίων του παγκρέατος, στόχος της οποίας είναι η ανεξαρτησία του ασθενούς από την εξωγενή ινσουλίνη. Καθημερινά πραγματοποιούνται μελέτες, έρευνες και κλινικές δοκιμές, κάποιες από τις οποίες έχουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα, χωρίς όμως ακόμη να μπορούν να καθιερωθούν στην καθημερινή πράξη λόγω των πολλαπλών εμποδίων που διαρκώς εμφανίζονται ή δεν έχουν ξεπεραστεί. Τέτοια εμπόδια αφορούν κυρίως τον τρόπο απομόνωσης των νησιδίων, την επεξεργασία τους στο εργαστήριο, την μεταμόσχευσή τους από τον δότη στον λήπτη και τέλος, την ανοσοκατασταλτική θεραπεία που χρειάζεται να λάβει ο ασθενής μετά την μεταμόσχευση. Παρόλα αυτά, τα τελευταία 20 χρόνια έχει σημειωθεί μεγάλη πρόοδος τόσο στο χρονικό διάστημα ανεξαρτησίας του ασθενούς από την ινσουλίνη όσο και στην επιλογή πιο αποτελεσματικών ανοσοκατασταλτικών παραγόντων, γεγονός που δίνει την ελπίδα πως η θεραπεία του Σακχαρώδη Διαβήτη ολοένα και πλησιάζει.","abstract_html":"Η θεραπεία του Σακχαρώδους Διαβήτη είναι ένα ζήτημα το οποίο απασχολεί την επιστημονική κοινότητα εδώ και δεκαετίες. Αναμφίβολα, η ανακάλυψη της ινσουλίνης και η έκτοτε εξωγενής χορήγησή της έχει βελτιώσει αρκετά τις συνθήκες ζωής των ασθενών με διαβήτη, είτε καθυστερώντας την εμφάνιση των επιπλοκών της νόσου, είτε διατηρώντας τις ήδη υπάρχουσες σε σταθερό και βιώσιμο επίπεδο. Δυστυχώς, ακόμα και στον 21ο αιώνα που διανύουμε δεν έχει επιτευχθεί η εξάλειψη των επιπλοκών αυτών, όπως επίσης παραμένει ακόμη το πρόβλημα της σωστής εκπαίδευσης και συμμόρφωσης των ασθενών με διαβήτη όσον αφορά την ινσουλινοθεραπεία και τον τρόπο ζωής. Συγκεκριμένα για τον Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1, θεωρείται θεραπεία του μέλλοντος η μεταμόσχευση νησιδίων του παγκρέατος, στόχος της οποίας είναι η ανεξαρτησία του ασθενούς από την εξωγενή ινσουλίνη. Καθημερινά πραγματοποιούνται μελέτες, έρευνες και κλινικές δοκιμές, κάποιες από τις οποίες έχουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα, χωρίς όμως ακόμη να μπορούν να καθιερωθούν στην καθημερινή πράξη λόγω των πολλαπλών εμποδίων που διαρκώς εμφανίζονται ή δεν έχουν ξεπεραστεί. Τέτοια εμπόδια αφορούν κυρίως τον τρόπο απομόνωσης των νησιδίων, την επεξεργασία τους στο εργαστήριο, την μεταμόσχευσή τους από τον δότη στον λήπτη και τέλος, την ανοσοκατασταλτική θεραπεία που χρειάζεται να λάβει ο ασθενής μετά την μεταμόσχευση. Παρόλα αυτά, τα τελευταία 20 χρόνια έχει σημειωθεί μεγάλη πρόοδος τόσο στο χρονικό διάστημα ανεξαρτησίας του ασθενούς από την ινσουλίνη όσο και στην επιλογή πιο αποτελεσματικών ανοσοκατασταλτικών παραγόντων, γεγονός που δίνει την ελπίδα πως η θεραπεία του Σακχαρώδη Διαβήτη ολοένα και πλησιάζει.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζορμπαλά Θεοδώρα","Zormpala Theodora"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:20:16Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3247394"],"render_values":[{"text":"uoadl:3247394","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3247394","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3247394","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3247394","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζορμπαλά Θεοδώρα","Zormpala Theodora"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3247394","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3247394"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η θεραπεία του Σακχαρώδους Διαβήτη είναι ένα ζήτημα το οποίο απασχολεί την επιστημονική κοινότητα εδώ και δεκαετίες. Αναμφίβολα, η ανακάλυψη της ινσουλίνης και η έκτοτε εξωγενής χορήγησή της έχει βελτιώσει αρκετά τις συνθήκες ζωής των ασθενών με διαβήτη, είτε καθυστερώντας την εμφάνιση των επιπλοκών της νόσου, είτε διατηρώντας τις ήδη υπάρχουσες σε σταθερό και βιώσιμο επίπεδο. Δυστυχώς, ακόμα και στον 21ο αιώνα που διανύουμε δεν έχει επιτευχθεί η εξάλειψη των επιπλοκών αυτών, όπως επίσης παραμένει ακόμη το πρόβλημα της σωστής εκπαίδευσης και συμμόρφωσης των ασθενών με διαβήτη όσον αφορά την ινσουλινοθεραπεία και τον τρόπο ζωής. Συγκεκριμένα για τον Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1, θεωρείται θεραπεία του μέλλοντος η μεταμόσχευση νησιδίων του παγκρέατος, στόχος της οποίας είναι η ανεξαρτησία του ασθενούς από την εξωγενή ινσουλίνη. Καθημερινά πραγματοποιούνται μελέτες, έρευνες και κλινικές δοκιμές, κάποιες από τις οποίες έχουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα, χωρίς όμως ακόμη να μπορούν να καθιερωθούν στην καθημερινή πράξη λόγω των πολλαπλών εμποδίων που διαρκώς εμφανίζονται ή δεν έχουν ξεπεραστεί. Τέτοια εμπόδια αφορούν κυρίως τον τρόπο απομόνωσης των νησιδίων, την επεξεργασία τους στο εργαστήριο, την μεταμόσχευσή τους από τον δότη στον λήπτη και τέλος, την ανοσοκατασταλτική θεραπεία που χρειάζεται να λάβει ο ασθενής μετά την μεταμόσχευση. Παρόλα αυτά, τα τελευταία 20 χρόνια έχει σημειωθεί μεγάλη πρόοδος τόσο στο χρονικό διάστημα ανεξαρτησίας του ασθενούς από την ινσουλίνη όσο και στην επιλογή πιο αποτελεσματικών ανοσοκατασταλτικών παραγόντων, γεγονός που δίνει την ελπίδα πως η θεραπεία του Σακχαρώδη Διαβήτη ολοένα και πλησιάζει.","The treatment of Diabetes Mellitus is an issue that has concerned the scientific community for decades. Undoubtedly, the discovery of insulin and its exogenous administration since then has greatly improved the living conditions of patients with diabetes, either by delaying the onset of the complications of the disease, or by keeping the existing ones at a stable and sustainable level. Unfortunately, even in the 21st century, the elimination of these complications has not been accomplished yet, as well as the problem of proper education and compliance of diabetic patients regarding insulin therapy and lifestyle. Especially for type 1 Diabetes, pancreatic islet transplantation is considered the treatment of the future, the goal of which is to make the patients independent from exogenous insulin. Multiple studies, research and clinical trials are carried out every day, some of which have encouraging results, but are still unable to be established in daily practice due to the multiple obstacles that constantly appear or have not yet been overcome. Such obstacles mainly concern the method of isolation of the islets, their processing in the laboratory, their transplantation from the donor to the recipient and finally, the immunosuppressive treatment that the patient needs to receive after the transplantation. Nevertheless, in the last 20 years, great progress has been made both in the period of independence of the patient from insulin and in the selection of more effective immunosuppressive agents, which gives hope that the treatment of Diabetes Mellitus is getting closer."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Θεραπευτική προσέγγιση του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1: Μεταμόσχευση νησιδίων του παγκρέατος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζορμπαλά Θεοδώρα","Zormpala Theodora"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η θεραπεία του Σακχαρώδους Διαβήτη είναι ένα ζήτημα το οποίο απασχολεί την επιστημονική κοινότητα εδώ και δεκαετίες. Αναμφίβολα, η ανακάλυψη της ινσουλίνης και η έκτοτε εξωγενής χορήγησή της έχει βελτιώσει αρκετά τις συνθήκες ζωής των ασθενών με διαβήτη, είτε καθυστερώντας την εμφάνιση των επιπλοκών της νόσου, είτε διατηρώντας τις ήδη υπάρχουσες σε σταθερό και βιώσιμο επίπεδο. Δυστυχώς, ακόμα και στον 21ο αιώνα που διανύουμε δεν έχει επιτευχθεί η εξάλειψη των επιπλοκών αυτών, όπως επίσης παραμένει ακόμη το πρόβλημα της σωστής εκπαίδευσης και συμμόρφωσης των ασθενών με διαβήτη όσον αφορά την ινσουλινοθεραπεία και τον τρόπο ζωής. Συγκεκριμένα για τον Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1, θεωρείται θεραπεία του μέλλοντος η μεταμόσχευση νησιδίων του παγκρέατος, στόχος της οποίας είναι η ανεξαρτησία του ασθενούς από την εξωγενή ινσουλίνη. Καθημερινά πραγματοποιούνται μελέτες, έρευνες και κλινικές δοκιμές, κάποιες από τις οποίες έχουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα, χωρίς όμως ακόμη να μπορούν να καθιερωθούν στην καθημερινή πράξη λόγω των πολλαπλών εμποδίων που διαρκώς εμφανίζονται ή δεν έχουν ξεπεραστεί. Τέτοια εμπόδια αφορούν κυρίως τον τρόπο απομόνωσης των νησιδίων, την επεξεργασία τους στο εργαστήριο, την μεταμόσχευσή τους από τον δότη στον λήπτη και τέλος, την ανοσοκατασταλτική θεραπεία που χρειάζεται να λάβει ο ασθενής μετά την μεταμόσχευση. Παρόλα αυτά, τα τελευταία 20 χρόνια έχει σημειωθεί μεγάλη πρόοδος τόσο στο χρονικό διάστημα ανεξαρτησίας του ασθενούς από την ινσουλίνη όσο και στην επιλογή πιο αποτελεσματικών ανοσοκατασταλτικών παραγόντων, γεγονός που δίνει την ελπίδα πως η θεραπεία του Σακχαρώδη Διαβήτη ολοένα και πλησιάζει.","The treatment of Diabetes Mellitus is an issue that has concerned the scientific community for decades. Undoubtedly, the discovery of insulin and its exogenous administration since then has greatly improved the living conditions of patients with diabetes, either by delaying the onset of the complications of the disease, or by keeping the existing ones at a stable and sustainable level. Unfortunately, even in the 21st century, the elimination of these complications has not been accomplished yet, as well as the problem of proper education and compliance of diabetic patients regarding insulin therapy and lifestyle. Especially for type 1 Diabetes, pancreatic islet transplantation is considered the treatment of the future, the goal of which is to make the patients independent from exogenous insulin. Multiple studies, research and clinical trials are carried out every day, some of which have encouraging results, but are still unable to be established in daily practice due to the multiple obstacles that constantly appear or have not yet been overcome. Such obstacles mainly concern the method of isolation of the islets, their processing in the laboratory, their transplantation from the donor to the recipient and finally, the immunosuppressive treatment that the patient needs to receive after the transplantation. Nevertheless, in the last 20 years, great progress has been made both in the period of independence of the patient from insulin and in the selection of more effective immunosuppressive agents, which gives hope that the treatment of Diabetes Mellitus is getting closer."],"dc:identifier":["uoadl:3247394","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3247394"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Θεραπευτική προσέγγιση του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1: Μεταμόσχευση νησιδίων του παγκρέατος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:16Z"}