{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3250879"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3250879","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ανατομικές παραλλαγές του παρωτιδικού πλέγματος","abstract":"Το προσωπικό νεύρο, κατά την εμβρυογένεση προέρχεται από το δεύτερο βραγχιακό τόξο και συγκεκριμένα από το υοειδές τόξο. Η αισθητική του μοίρα προέρχεται από την κρανιακή νευρική ακρολοφία και η κινητική μοίρα του από το βασικό πέταλο της εμβρυϊκής γέφυρας. Κατά τους τρεις πρώτους μήνες της εμβρυϊκής ζωής καθώς και κατά τη διάρκειά τους καθορίζονται τόσο η πορεία του προσωπικού νεύρου όσο και οι τύποι διακλάδωσής του. Αξίζει να σημειωθεί ότι το νεύρο δεν έχει σχηματιστεί πλήρως έως το τέταρτο έτος της ζωής. Το προσωπικό νεύρο κατά την εξωκράνια μοίρα του διέρχεται από το παρέγχυμα της παρωτίδος που συνιστά έναν από του μείζονες σιελογόνους αδένες, καθιστώντας την παρωτιδεκτομή ένα λεπτό και απαιτητικό χειρουργείο με καλή γνώση της ανατομικής και εμπειρία από το χειρουργό. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη αποσκοπά στην ανασκόπηση της βιβλιογραφίας που σχετίζεται με τις με τις ανατομικές παραλλαγές του παρωτιδικού πλέγματος με τη χρήση του συστήματος PRISMA. Επιπροσθέτως, πραγματοποιήθηκε αναδρομική συγκριτική μελέτη επιπολής παρωτιδεκτομής για καλοήθους όγκους συγκρίνοντας τη μερική επιπολής παρωτιδεκτομή με την εκπυρήνιση του όγκου αναφορικά με τις επιπλοκές τους. Μέθοδοι και Αποτελέσματα: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 22 δημοσιεύσεις. Επακολούθησε ανάλυση των επιμέρους δεδομένων. Συμπερασματικά, παρατηρείται πληθώρα ανατομικών παραλλαγών της εξωκροτάφιας μοίρας του προσωπικού νεύρου που αφορούν τις διακλαδώσεις και την πορεία του. Σχετικά με την αναδρομική συγκριτική μελέτη, συμπεριελήφθησαν 266 ασθενείς με καλοήθη όγκο επιπολής λοβού παρωτίδος (βάσει προεγχειρητικού κυτταρολογικού αποτελέσματος με τη μέθοδο της παρακέντησης δια λεπτής βελόνης). 143 εξ αυτών υπεβλήθησαν σε μερική επιπολής παρωτιδεκτομή και οι 123 σε εξωκαψική εκπυρήνιση του όγκου. Στην μερική επιπολής παρωτιδεκτομή παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική αύξηση του ποσοστού υπαισθησίας του προσώπου λόγω διατομής του μείζονος ωτιαίου νεύρου. Η άριστη γνώση των ανατομικών παραλλαγών, της τοπογραφίας, των οδηγών σημείων είναι απαραίτητα για τη διενέργεια παρωτιδεκτομής. Παράλληλα η εμπειρία μέσω των πολλαπλών επεμβάσεων στην περιοχή αποτελεί σημαντικότατο παράγοντα μείωσης των επιπλοκών. Με βάσει τα αποτελέσματα της αναδρομικής μελέτης προκύπτει το συμπέρασμα ότι θα μπορούσε να προτιμηθεί η εξωκαψική εκπυρήνιση σε επιπολής όγκους τύπου Warthin’s λόγω χαμηλού ποσοστού υποτροπών σε σχέση με τους μεικτούς όγκους καθώς και λόγω χαμηλότερου ποσοστού διατομής του μείζονος ωτιαίου νεύρου.","abstract_html":"Το προσωπικό νεύρο, κατά την εμβρυογένεση προέρχεται από το δεύτερο βραγχιακό τόξο και συγκεκριμένα από το υοειδές τόξο. Η αισθητική του μοίρα προέρχεται από την κρανιακή νευρική ακρολοφία και η κινητική μοίρα του από το βασικό πέταλο της εμβρυϊκής γέφυρας. Κατά τους τρεις πρώτους μήνες της εμβρυϊκής ζωής καθώς και κατά τη διάρκειά τους καθορίζονται τόσο η πορεία του προσωπικού νεύρου όσο και οι τύποι διακλάδωσής του. Αξίζει να σημειωθεί ότι το νεύρο δεν έχει σχηματιστεί πλήρως έως το τέταρτο έτος της ζωής. Το προσωπικό νεύρο κατά την εξωκράνια μοίρα του διέρχεται από το παρέγχυμα της παρωτίδος που συνιστά έναν από του μείζονες σιελογόνους αδένες, καθιστώντας την παρωτιδεκτομή ένα λεπτό και απαιτητικό χειρουργείο με καλή γνώση της ανατομικής και εμπειρία από το χειρουργό. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη αποσκοπά στην ανασκόπηση της βιβλιογραφίας που σχετίζεται με τις με τις ανατομικές παραλλαγές του παρωτιδικού πλέγματος με τη χρήση του συστήματος PRISMA. Επιπροσθέτως, πραγματοποιήθηκε αναδρομική συγκριτική μελέτη επιπολής παρωτιδεκτομής για καλοήθους όγκους συγκρίνοντας τη μερική επιπολής παρωτιδεκτομή με την εκπυρήνιση του όγκου αναφορικά με τις επιπλοκές τους. Μέθοδοι και Αποτελέσματα: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 22 δημοσιεύσεις. Επακολούθησε ανάλυση των επιμέρους δεδομένων. Συμπερασματικά, παρατηρείται πληθώρα ανατομικών παραλλαγών της εξωκροτάφιας μοίρας του προσωπικού νεύρου που αφορούν τις διακλαδώσεις και την πορεία του. Σχετικά με την αναδρομική συγκριτική μελέτη, συμπεριελήφθησαν 266 ασθενείς με καλοήθη όγκο επιπολής λοβού παρωτίδος (βάσει προεγχειρητικού κυτταρολογικού αποτελέσματος με τη μέθοδο της παρακέντησης δια λεπτής βελόνης). 143 εξ αυτών υπεβλήθησαν σε μερική επιπολής παρωτιδεκτομή και οι 123 σε εξωκαψική εκπυρήνιση του όγκου. Στην μερική επιπολής παρωτιδεκτομή παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική αύξηση του ποσοστού υπαισθησίας του προσώπου λόγω διατομής του μείζονος ωτιαίου νεύρου. Η άριστη γνώση των ανατομικών παραλλαγών, της τοπογραφίας, των οδηγών σημείων είναι απαραίτητα για τη διενέργεια παρωτιδεκτομής. Παράλληλα η εμπειρία μέσω των πολλαπλών επεμβάσεων στην περιοχή αποτελεί σημαντικότατο παράγοντα μείωσης των επιπλοκών. Με βάσει τα αποτελέσματα της αναδρομικής μελέτης προκύπτει το συμπέρασμα ότι θα μπορούσε να προτιμηθεί η εξωκαψική εκπυρήνιση σε επιπολής όγκους τύπου Warthin’s λόγω χαμηλού ποσοστού υποτροπών σε σχέση με τους μεικτούς όγκους καθώς και λόγω χαμηλότερου ποσοστού διατομής του μείζονος ωτιαίου νεύρου.","abstract_has_math":false,"creators":["Λάσκαρης Σπυρίδων","Laskaris Spyridon"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:20:18Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3250879"],"render_values":[{"text":"uoadl:3250879","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3250879","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3250879","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3250879","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λάσκαρης Σπυρίδων","Laskaris Spyridon"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3250879","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3250879"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το προσωπικό νεύρο, κατά την εμβρυογένεση προέρχεται από το δεύτερο βραγχιακό τόξο και συγκεκριμένα από το υοειδές τόξο. Η αισθητική του μοίρα προέρχεται από την κρανιακή νευρική ακρολοφία και η κινητική μοίρα του από το βασικό πέταλο της εμβρυϊκής γέφυρας. Κατά τους τρεις πρώτους μήνες της εμβρυϊκής ζωής καθώς και κατά τη διάρκειά τους καθορίζονται τόσο η πορεία του προσωπικού νεύρου όσο και οι τύποι διακλάδωσής του. Αξίζει να σημειωθεί ότι το νεύρο δεν έχει σχηματιστεί πλήρως έως το τέταρτο έτος της ζωής. Το προσωπικό νεύρο κατά την εξωκράνια μοίρα του διέρχεται από το παρέγχυμα της παρωτίδος που συνιστά έναν από του μείζονες σιελογόνους αδένες, καθιστώντας την παρωτιδεκτομή ένα λεπτό και απαιτητικό χειρουργείο με καλή γνώση της ανατομικής και εμπειρία από το χειρουργό. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη αποσκοπά στην ανασκόπηση της βιβλιογραφίας που σχετίζεται με τις με τις ανατομικές παραλλαγές του παρωτιδικού πλέγματος με τη χρήση του συστήματος PRISMA. Επιπροσθέτως, πραγματοποιήθηκε αναδρομική συγκριτική μελέτη επιπολής παρωτιδεκτομής για καλοήθους όγκους συγκρίνοντας τη μερική επιπολής παρωτιδεκτομή με την εκπυρήνιση του όγκου αναφορικά με τις επιπλοκές τους. Μέθοδοι και Αποτελέσματα: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 22 δημοσιεύσεις. Επακολούθησε ανάλυση των επιμέρους δεδομένων. Συμπερασματικά, παρατηρείται πληθώρα ανατομικών παραλλαγών της εξωκροτάφιας μοίρας του προσωπικού νεύρου που αφορούν τις διακλαδώσεις και την πορεία του. Σχετικά με την αναδρομική συγκριτική μελέτη, συμπεριελήφθησαν 266 ασθενείς με καλοήθη όγκο επιπολής λοβού παρωτίδος (βάσει προεγχειρητικού κυτταρολογικού αποτελέσματος με τη μέθοδο της παρακέντησης δια λεπτής βελόνης). 143 εξ αυτών υπεβλήθησαν σε μερική επιπολής παρωτιδεκτομή και οι 123 σε εξωκαψική εκπυρήνιση του όγκου. Στην μερική επιπολής παρωτιδεκτομή παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική αύξηση του ποσοστού υπαισθησίας του προσώπου λόγω διατομής του μείζονος ωτιαίου νεύρου. Η άριστη γνώση των ανατομικών παραλλαγών, της τοπογραφίας, των οδηγών σημείων είναι απαραίτητα για τη διενέργεια παρωτιδεκτομής. Παράλληλα η εμπειρία μέσω των πολλαπλών επεμβάσεων στην περιοχή αποτελεί σημαντικότατο παράγοντα μείωσης των επιπλοκών. Με βάσει τα αποτελέσματα της αναδρομικής μελέτης προκύπτει το συμπέρασμα ότι θα μπορούσε να προτιμηθεί η εξωκαψική εκπυρήνιση σε επιπολής όγκους τύπου Warthin’s λόγω χαμηλού ποσοστού υποτροπών σε σχέση με τους μεικτούς όγκους καθώς και λόγω χαμηλότερου ποσοστού διατομής του μείζονος ωτιαίου νεύρου.","During embryogenesis, the personal nerve is developmentally derived from the hyoid arch, which is the second branchial arch. The motor portion of the facial nerve originates from the basal lobe of the fetal bridge and the sensory portion is from the cranial neural crest. The course of the facial nerve and its branching patterns are established in the first three months of fetal life, although the nerve is not fully formed until the fourth year of life. The personal nerve in its extracranial part passes through the parotid parenchyma which constitutes one of the major salivary glands, making parotidectomy a delicate and demanding surgery. Objective: The present study aims to review the literature related to anatomical variations of the parotid plexus using the PRISMA system. In addition, a retrospective comparative study of superficial parotidectomy for benign tumors was performed comparing partial superficial parotidectomy with extracapsular anatomical dissection regarding their complications. Methods and Results: 22 publications were included in the study. An analysis of the individual data has been performed. In conclusion, there is a multitude of anatomical variations of the extracranial part of the facial nerve concerning its branches and course. Regarding the retrospective comparative study, 266 patients with benign superficial parotid lobe tumors (based on preoperative fine needle aspiration) were included. 143 of them underwent partial superficial parotidectomy and 123 underwent extracapsular tumor dissection. In partial superficial parotidectomy, a statistically significant increase in the rate of hypoesthesia due to transection of the greater auricular nerve was observed. Excellent knowledge of the anatomical variations and the topography of facial nerves as well as the surgical guide points are necessary to perform a parotidectomy. At the same time, surgical experience through multiple interventions in the area is a very important factor in reducing complications. Based on the results of the retrospective study, it is concluded that extracapsular dissection of superficial Warthin’s tumors could be preferred due to a low recurrence rate compared to mixed tumors as well as a lower transection rate of the greater auricular nerve."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ανατομικές παραλλαγές του παρωτιδικού πλέγματος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λάσκαρης Σπυρίδων","Laskaris Spyridon"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Το προσωπικό νεύρο, κατά την εμβρυογένεση προέρχεται από το δεύτερο βραγχιακό τόξο και συγκεκριμένα από το υοειδές τόξο. Η αισθητική του μοίρα προέρχεται από την κρανιακή νευρική ακρολοφία και η κινητική μοίρα του από το βασικό πέταλο της εμβρυϊκής γέφυρας. Κατά τους τρεις πρώτους μήνες της εμβρυϊκής ζωής καθώς και κατά τη διάρκειά τους καθορίζονται τόσο η πορεία του προσωπικού νεύρου όσο και οι τύποι διακλάδωσής του. Αξίζει να σημειωθεί ότι το νεύρο δεν έχει σχηματιστεί πλήρως έως το τέταρτο έτος της ζωής. Το προσωπικό νεύρο κατά την εξωκράνια μοίρα του διέρχεται από το παρέγχυμα της παρωτίδος που συνιστά έναν από του μείζονες σιελογόνους αδένες, καθιστώντας την παρωτιδεκτομή ένα λεπτό και απαιτητικό χειρουργείο με καλή γνώση της ανατομικής και εμπειρία από το χειρουργό. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη αποσκοπά στην ανασκόπηση της βιβλιογραφίας που σχετίζεται με τις με τις ανατομικές παραλλαγές του παρωτιδικού πλέγματος με τη χρήση του συστήματος PRISMA. Επιπροσθέτως, πραγματοποιήθηκε αναδρομική συγκριτική μελέτη επιπολής παρωτιδεκτομής για καλοήθους όγκους συγκρίνοντας τη μερική επιπολής παρωτιδεκτομή με την εκπυρήνιση του όγκου αναφορικά με τις επιπλοκές τους. Μέθοδοι και Αποτελέσματα: Στη μελέτη συμπεριελήφθησαν 22 δημοσιεύσεις. Επακολούθησε ανάλυση των επιμέρους δεδομένων. Συμπερασματικά, παρατηρείται πληθώρα ανατομικών παραλλαγών της εξωκροτάφιας μοίρας του προσωπικού νεύρου που αφορούν τις διακλαδώσεις και την πορεία του. Σχετικά με την αναδρομική συγκριτική μελέτη, συμπεριελήφθησαν 266 ασθενείς με καλοήθη όγκο επιπολής λοβού παρωτίδος (βάσει προεγχειρητικού κυτταρολογικού αποτελέσματος με τη μέθοδο της παρακέντησης δια λεπτής βελόνης). 143 εξ αυτών υπεβλήθησαν σε μερική επιπολής παρωτιδεκτομή και οι 123 σε εξωκαψική εκπυρήνιση του όγκου. Στην μερική επιπολής παρωτιδεκτομή παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική αύξηση του ποσοστού υπαισθησίας του προσώπου λόγω διατομής του μείζονος ωτιαίου νεύρου. Η άριστη γνώση των ανατομικών παραλλαγών, της τοπογραφίας, των οδηγών σημείων είναι απαραίτητα για τη διενέργεια παρωτιδεκτομής. Παράλληλα η εμπειρία μέσω των πολλαπλών επεμβάσεων στην περιοχή αποτελεί σημαντικότατο παράγοντα μείωσης των επιπλοκών. Με βάσει τα αποτελέσματα της αναδρομικής μελέτης προκύπτει το συμπέρασμα ότι θα μπορούσε να προτιμηθεί η εξωκαψική εκπυρήνιση σε επιπολής όγκους τύπου Warthin’s λόγω χαμηλού ποσοστού υποτροπών σε σχέση με τους μεικτούς όγκους καθώς και λόγω χαμηλότερου ποσοστού διατομής του μείζονος ωτιαίου νεύρου.","During embryogenesis, the personal nerve is developmentally derived from the hyoid arch, which is the second branchial arch. The motor portion of the facial nerve originates from the basal lobe of the fetal bridge and the sensory portion is from the cranial neural crest. The course of the facial nerve and its branching patterns are established in the first three months of fetal life, although the nerve is not fully formed until the fourth year of life. The personal nerve in its extracranial part passes through the parotid parenchyma which constitutes one of the major salivary glands, making parotidectomy a delicate and demanding surgery. Objective: The present study aims to review the literature related to anatomical variations of the parotid plexus using the PRISMA system. In addition, a retrospective comparative study of superficial parotidectomy for benign tumors was performed comparing partial superficial parotidectomy with extracapsular anatomical dissection regarding their complications. Methods and Results: 22 publications were included in the study. An analysis of the individual data has been performed. In conclusion, there is a multitude of anatomical variations of the extracranial part of the facial nerve concerning its branches and course. Regarding the retrospective comparative study, 266 patients with benign superficial parotid lobe tumors (based on preoperative fine needle aspiration) were included. 143 of them underwent partial superficial parotidectomy and 123 underwent extracapsular tumor dissection. In partial superficial parotidectomy, a statistically significant increase in the rate of hypoesthesia due to transection of the greater auricular nerve was observed. Excellent knowledge of the anatomical variations and the topography of facial nerves as well as the surgical guide points are necessary to perform a parotidectomy. At the same time, surgical experience through multiple interventions in the area is a very important factor in reducing complications. Based on the results of the retrospective study, it is concluded that extracapsular dissection of superficial Warthin’s tumors could be preferred due to a low recurrence rate compared to mixed tumors as well as a lower transection rate of the greater auricular nerve."],"dc:identifier":["uoadl:3250879","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3250879"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ανατομικές παραλλαγές του παρωτιδικού πλέγματος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:18Z"}