{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3251349"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3251349","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"The fate of elongating RNA Pol II upon UV lesion recognition on healthy and diseased cells","abstract":"Οι γενοτοξικοί παράγοντες υφίστανται σε πολλές μορφές και είναι συνεχώς παρόν στη ζωή μας. Ωστόσο, τα κύτταρα μας προκειμένου να επιδιορθώσουν τις βλάβες που προέρχονται από το ευρύ φάσμα γενοτοξικών παραγόντων, έχουν αναπτύξει διάφορες ξεχωριστές αντιδράσεις και μηχανισμούς επιδιόρθωσης βλαβών του DNA. Στην περίπτωσή μας, για την επίλυση των βλαβών του DNA που προκαλούνται από την υπεριώδη ακτινοβολία (UV), όπως τα διμερή πυριμιδίνης και τα ογκώδη σύμπλοκα 6-4 φωτοπροϊόντα, χρησιμοποιείται ο μηχανισμός επιδιόρθωσης εκτομής νουκλεοτιδίων (NER). Συγκεκριμένα, υπάρχουν δύο διακριτά μονοπάτια NER: το ένα είναι ο μηχανισμός GG-NER καθώς και το μονοπάτι NER που συνδέεται με την μεταγραφή (TC-NER), η οποία ενεργοποιείται από την RNA πολυμεράση ΙΙ (RNAPII), που αναγνωρίζει τις βλάβες στις μεταγραφόμενες αλυσίδες του γονιδιώματος. Γονιδιακές βλάβες πρωτεϊνών που εμπλέκονται στο μονοπάτι TC-NER προκαλούν μια σειρά από νευροεκφυλιστικά νοσήματα, όπως το σύνδρομο Cockayne, στο οποίο μεταλλάσσεται το γονίδιο ERCC6 που κωδικοποιεί την πρωτεΐνη CSB. Η CSB πρωτεΐνη βοηθάει στην επιδιόρθωση των UV- προκαλούμενων βλαβών και οι ασθενείς που φέρουν μεταλλάξεις στο γονίδιο ERCC6 παρουσιάζουν πρόωρη γήρανση και συνήθως πεθαίνουν σε νεαρή ηλικία. Παρά την εκτεταμένη έρευνα, εξακολουθούν να λείπουν σημαντικές λεπτομέρειες σχετικά με την τύχη των μορίων RNAPII που εμπίπτουν σε βλάβες στο γονιδίωμα σε κύτταρα ασθενών με ελαττωματική CSB (CS-B). Δύο θεωρίες έχουν προταθεί σχετικά με την τύχη της RNAPII, με την επικρατέστερη να είναι ότι μετά από έκθεση σε υπεριώδη ακτινοβολία, η RNAPII της οποίας η πορεία παρεμποδίζεται λόγω μίας UV βλάβης, ουβικουιτινυλυώνεται ώστε να σηματοδοτήσει την έναρξη του TC-NER μηχανισμού και στη συνέχεια αποικοδομείται. Για την ενεργοποίηση του TC-NER, η διαδικασία της μεταγραφής είναι απαραίτητη, καθώς απαιτείται η απελευθέρωση της RNAPII από την περιοχή πλησίον των υποκινητών ώστε να εισέλθει στη φάση μεταγραφικής επιμήκυνσης και να ανιχνεύσει τις βλάβες. Προκαταρκτικά αποτελέσματα από το εργαστήριό μας έδειξαν ότι υπάρχει παρατεταμένη διατήρηση της RNAPII στη χρωματίνη κυττάρων CS-B, που έχουν ακτινοβοληθεί με υπεριώδη ακτινοβολία, σε σύγκριση με κύτταρα άγριου τύπου. Για να μελετηθεί το συγκεκριμένο αποτέλεσμα, χρησιμοποιήθηκαν διαφορετικές πειραματικές τεχνικές, όπως η χρήση του αναστολέα επιμήκυνσης της μεταγραφής (CDK9 inhibitor), DRB, για 2, 4 και 6 ώρες μετά την UV ακτινοβόληση. Παρατηρήθηκε στα CS-B κύτταρα, ότι τα μόρια RNAPII επιμήκυνσης παρέμειναν συνδεδεμένα με τη χρωματίνη για τουλάχιστον 4 ώρες μετά την ακτινοβολία σε αντίθεση με τα άγριου τύπου VH10 κύτταρα όπου τα επίπεδα μειώθηκαν απότομα μετά την προσθήκη του αναστολέα. Αξίζει να σημειωθεί ότι στα CS-B κύτταρα τα επίπεδα των συνδεδεμένων με τη χρωματίνη μορίων RNAPII αυξήθηκαν μετά από 6 ώρες επώασης με DRB, υποδεικνύοντας ότι η αύξηση αυτή μπορεί να οφείλεται σε φωσφορυλίωση της RNAPII Ser2 από άλλη κινάση, ανεξάρτητη από την CDK9. Μετά από βιβλιογραφική ανασκόπηση, διαπιστώθηκε ότι η κινάση CDK12 ενδέχεται να εμπλέκεται στην φωσφορυλίωση της RNAPII. Πειράματα αναστολής της CDK12 με έναν ειδικό αναστολέα, τον THZ531, είχε ως αποτέλεσμα την απότομη μείωση της δεσμευμένης στη χρωματίνη RNAPII στα CS-B κύτταρα. Καμία ένδειξη τέτοιου φαινομένου δεν βρέθηκε στα VH10 κύτταρα. Ως εκ τούτου, τα δεδομένα μας παρέχουν ισχυρές ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι στα CS-B κύτταρα i) η CDK12 εμπλέκεται στη φωσφορυλίωση της RNAPII Ser2 και την απελευθέρωσή της προς επιμήκυνση ως απόκριση στην υπεριώδη ακτινοβολία, πιθανώς για να στείλει περισσότερα μόρια RNAPII για την επίλυση των βλαβών που μπλοκάρουν τη μεταγραφή και ii) το γεγονός αυτό εξαρτάται από την πρωτεΐνη CSB.","abstract_html":"Οι γενοτοξικοί παράγοντες υφίστανται σε πολλές μορφές και είναι συνεχώς παρόν στη ζωή μας. Ωστόσο, τα κύτταρα μας προκειμένου να επιδιορθώσουν τις βλάβες που προέρχονται από το ευρύ φάσμα γενοτοξικών παραγόντων, έχουν αναπτύξει διάφορες ξεχωριστές αντιδράσεις και μηχανισμούς επιδιόρθωσης βλαβών του DNA. Στην περίπτωσή μας, για την επίλυση των βλαβών του DNA που προκαλούνται από την υπεριώδη ακτινοβολία (UV), όπως τα διμερή πυριμιδίνης και τα ογκώδη σύμπλοκα 6-4 φωτοπροϊόντα, χρησιμοποιείται ο μηχανισμός επιδιόρθωσης εκτομής νουκλεοτιδίων (NER). Συγκεκριμένα, υπάρχουν δύο διακριτά μονοπάτια NER: το ένα είναι ο μηχανισμός GG-NER καθώς και το μονοπάτι NER που συνδέεται με την μεταγραφή (TC-NER), η οποία ενεργοποιείται από την RNA πολυμεράση ΙΙ (RNAPII), που αναγνωρίζει τις βλάβες στις μεταγραφόμενες αλυσίδες του γονιδιώματος. Γονιδιακές βλάβες πρωτεϊνών που εμπλέκονται στο μονοπάτι TC-NER προκαλούν μια σειρά από νευροεκφυλιστικά νοσήματα, όπως το σύνδρομο Cockayne, στο οποίο μεταλλάσσεται το γονίδιο ERCC6 που κωδικοποιεί την πρωτεΐνη CSB. Η CSB πρωτεΐνη βοηθάει στην επιδιόρθωση των UV- προκαλούμενων βλαβών και οι ασθενείς που φέρουν μεταλλάξεις στο γονίδιο ERCC6 παρουσιάζουν πρόωρη γήρανση και συνήθως πεθαίνουν σε νεαρή ηλικία. Παρά την εκτεταμένη έρευνα, εξακολουθούν να λείπουν σημαντικές λεπτομέρειες σχετικά με την τύχη των μορίων RNAPII που εμπίπτουν σε βλάβες στο γονιδίωμα σε κύτταρα ασθενών με ελαττωματική CSB (CS-B). Δύο θεωρίες έχουν προταθεί σχετικά με την τύχη της RNAPII, με την επικρατέστερη να είναι ότι μετά από έκθεση σε υπεριώδη ακτινοβολία, η RNAPII της οποίας η πορεία παρεμποδίζεται λόγω μίας UV βλάβης, ουβικουιτινυλυώνεται ώστε να σηματοδοτήσει την έναρξη του TC-NER μηχανισμού και στη συνέχεια αποικοδομείται. Για την ενεργοποίηση του TC-NER, η διαδικασία της μεταγραφής είναι απαραίτητη, καθώς απαιτείται η απελευθέρωση της RNAPII από την περιοχή πλησίον των υποκινητών ώστε να εισέλθει στη φάση μεταγραφικής επιμήκυνσης και να ανιχνεύσει τις βλάβες. Προκαταρκτικά αποτελέσματα από το εργαστήριό μας έδειξαν ότι υπάρχει παρατεταμένη διατήρηση της RNAPII στη χρωματίνη κυττάρων CS-B, που έχουν ακτινοβοληθεί με υπεριώδη ακτινοβολία, σε σύγκριση με κύτταρα άγριου τύπου. Για να μελετηθεί το συγκεκριμένο αποτέλεσμα, χρησιμοποιήθηκαν διαφορετικές πειραματικές τεχνικές, όπως η χρήση του αναστολέα επιμήκυνσης της μεταγραφής (CDK9 inhibitor), DRB, για 2, 4 και 6 ώρες μετά την UV ακτινοβόληση. Παρατηρήθηκε στα CS-B κύτταρα, ότι τα μόρια RNAPII επιμήκυνσης παρέμειναν συνδεδεμένα με τη χρωματίνη για τουλάχιστον 4 ώρες μετά την ακτινοβολία σε αντίθεση με τα άγριου τύπου VH10 κύτταρα όπου τα επίπεδα μειώθηκαν απότομα μετά την προσθήκη του αναστολέα. Αξίζει να σημειωθεί ότι στα CS-B κύτταρα τα επίπεδα των συνδεδεμένων με τη χρωματίνη μορίων RNAPII αυξήθηκαν μετά από 6 ώρες επώασης με DRB, υποδεικνύοντας ότι η αύξηση αυτή μπορεί να οφείλεται σε φωσφορυλίωση της RNAPII Ser2 από άλλη κινάση, ανεξάρτητη από την CDK9. Μετά από βιβλιογραφική ανασκόπηση, διαπιστώθηκε ότι η κινάση CDK12 ενδέχεται να εμπλέκεται στην φωσφορυλίωση της RNAPII. Πειράματα αναστολής της CDK12 με έναν ειδικό αναστολέα, τον THZ531, είχε ως αποτέλεσμα την απότομη μείωση της δεσμευμένης στη χρωματίνη RNAPII στα CS-B κύτταρα. Καμία ένδειξη τέτοιου φαινομένου δεν βρέθηκε στα VH10 κύτταρα. Ως εκ τούτου, τα δεδομένα μας παρέχουν ισχυρές ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι στα CS-B κύτταρα i) η CDK12 εμπλέκεται στη φωσφορυλίωση της RNAPII Ser2 και την απελευθέρωσή της προς επιμήκυνση ως απόκριση στην υπεριώδη ακτινοβολία, πιθανώς για να στείλει περισσότερα μόρια RNAPII για την επίλυση των βλαβών που μπλοκάρουν τη μεταγραφή και ii) το γεγονός αυτό εξαρτάται από την πρωτεΐνη CSB.","abstract_has_math":false,"creators":["Κορρού-Καραβά Δέσποινα","Korrou-Karava Despoina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:20:18Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3251349"],"render_values":[{"text":"uoadl:3251349","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3251349","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3251349","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3251349","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κορρού-Καραβά Δέσποινα","Korrou-Karava Despoina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3251349","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3251349"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι γενοτοξικοί παράγοντες υφίστανται σε πολλές μορφές και είναι συνεχώς παρόν στη ζωή μας. Ωστόσο, τα κύτταρα μας προκειμένου να επιδιορθώσουν τις βλάβες που προέρχονται από το ευρύ φάσμα γενοτοξικών παραγόντων, έχουν αναπτύξει διάφορες ξεχωριστές αντιδράσεις και μηχανισμούς επιδιόρθωσης βλαβών του DNA. Στην περίπτωσή μας, για την επίλυση των βλαβών του DNA που προκαλούνται από την υπεριώδη ακτινοβολία (UV), όπως τα διμερή πυριμιδίνης και τα ογκώδη σύμπλοκα 6-4 φωτοπροϊόντα, χρησιμοποιείται ο μηχανισμός επιδιόρθωσης εκτομής νουκλεοτιδίων (NER). Συγκεκριμένα, υπάρχουν δύο διακριτά μονοπάτια NER: το ένα είναι ο μηχανισμός GG-NER καθώς και το μονοπάτι NER που συνδέεται με την μεταγραφή (TC-NER), η οποία ενεργοποιείται από την RNA πολυμεράση ΙΙ (RNAPII), που αναγνωρίζει τις βλάβες στις μεταγραφόμενες αλυσίδες του γονιδιώματος. Γονιδιακές βλάβες πρωτεϊνών που εμπλέκονται στο μονοπάτι TC-NER προκαλούν μια σειρά από νευροεκφυλιστικά νοσήματα, όπως το σύνδρομο Cockayne, στο οποίο μεταλλάσσεται το γονίδιο ERCC6 που κωδικοποιεί την πρωτεΐνη CSB. Η CSB πρωτεΐνη βοηθάει στην επιδιόρθωση των UV- προκαλούμενων βλαβών και οι ασθενείς που φέρουν μεταλλάξεις στο γονίδιο ERCC6 παρουσιάζουν πρόωρη γήρανση και συνήθως πεθαίνουν σε νεαρή ηλικία. Παρά την εκτεταμένη έρευνα, εξακολουθούν να λείπουν σημαντικές λεπτομέρειες σχετικά με την τύχη των μορίων RNAPII που εμπίπτουν σε βλάβες στο γονιδίωμα σε κύτταρα ασθενών με ελαττωματική CSB (CS-B). Δύο θεωρίες έχουν προταθεί σχετικά με την τύχη της RNAPII, με την επικρατέστερη να είναι ότι μετά από έκθεση σε υπεριώδη ακτινοβολία, η RNAPII της οποίας η πορεία παρεμποδίζεται λόγω μίας UV βλάβης, ουβικουιτινυλυώνεται ώστε να σηματοδοτήσει την έναρξη του TC-NER μηχανισμού και στη συνέχεια αποικοδομείται. Για την ενεργοποίηση του TC-NER, η διαδικασία της μεταγραφής είναι απαραίτητη, καθώς απαιτείται η απελευθέρωση της RNAPII από την περιοχή πλησίον των υποκινητών ώστε να εισέλθει στη φάση μεταγραφικής επιμήκυνσης και να ανιχνεύσει τις βλάβες. Προκαταρκτικά αποτελέσματα από το εργαστήριό μας έδειξαν ότι υπάρχει παρατεταμένη διατήρηση της RNAPII στη χρωματίνη κυττάρων CS-B, που έχουν ακτινοβοληθεί με υπεριώδη ακτινοβολία, σε σύγκριση με κύτταρα άγριου τύπου. Για να μελετηθεί το συγκεκριμένο αποτέλεσμα, χρησιμοποιήθηκαν διαφορετικές πειραματικές τεχνικές, όπως η χρήση του αναστολέα επιμήκυνσης της μεταγραφής (CDK9 inhibitor), DRB, για 2, 4 και 6 ώρες μετά την UV ακτινοβόληση. Παρατηρήθηκε στα CS-B κύτταρα, ότι τα μόρια RNAPII επιμήκυνσης παρέμειναν συνδεδεμένα με τη χρωματίνη για τουλάχιστον 4 ώρες μετά την ακτινοβολία σε αντίθεση με τα άγριου τύπου VH10 κύτταρα όπου τα επίπεδα μειώθηκαν απότομα μετά την προσθήκη του αναστολέα. Αξίζει να σημειωθεί ότι στα CS-B κύτταρα τα επίπεδα των συνδεδεμένων με τη χρωματίνη μορίων RNAPII αυξήθηκαν μετά από 6 ώρες επώασης με DRB, υποδεικνύοντας ότι η αύξηση αυτή μπορεί να οφείλεται σε φωσφορυλίωση της RNAPII Ser2 από άλλη κινάση, ανεξάρτητη από την CDK9. Μετά από βιβλιογραφική ανασκόπηση, διαπιστώθηκε ότι η κινάση CDK12 ενδέχεται να εμπλέκεται στην φωσφορυλίωση της RNAPII. Πειράματα αναστολής της CDK12 με έναν ειδικό αναστολέα, τον THZ531, είχε ως αποτέλεσμα την απότομη μείωση της δεσμευμένης στη χρωματίνη RNAPII στα CS-B κύτταρα. Καμία ένδειξη τέτοιου φαινομένου δεν βρέθηκε στα VH10 κύτταρα. Ως εκ τούτου, τα δεδομένα μας παρέχουν ισχυρές ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι στα CS-B κύτταρα i) η CDK12 εμπλέκεται στη φωσφορυλίωση της RNAPII Ser2 και την απελευθέρωσή της προς επιμήκυνση ως απόκριση στην υπεριώδη ακτινοβολία, πιθανώς για να στείλει περισσότερα μόρια RNAPII για την επίλυση των βλαβών που μπλοκάρουν τη μεταγραφή και ii) το γεγονός αυτό εξαρτάται από την πρωτεΐνη CSB.","Genotoxic insults are prevalent in many forms and are constantly present in our lives. To resolve the damages derived from a diverse spectrum of insults, our cells have developed several distinct DNA damage responses and repair mechanisms. In our case, to resolve Ultraviolet irradiation (UV)-induced DNA lesions, such as pyrimidine dimers and 6-4 photoproducts, the Nucleotide Excision Repair (NER) machinery is being employed. There are two distinct NER sub-pathways; the global genome NER (GG-NER) and the transcription coupled NER (TC-NER). TC-NER utilises the action of RNA Polymerase II (RNAPII), which recognises lesions that block its progression on the transcribed strands of actively transcribed genes. Deficiencies in genes encoding for proteins involved in TC-NER give rise to rare inborn disorders, such as the Cockayne syndrome, in which the ERCC6 gene that encodes for CSB protein is mutated. CSB is an essential TC-NER factor and patients carrying mutations in the ERCC6 gene present severe multi-system neurodevelopmental abnormalities and premature ageing and usually die at early age. In spite of the extensive research, important details are still lacking concerning the fate of the damage-arrested RNAPII molecules in CSB deficient (CS-B) patient-derived cells. Two theories have been proposed about the fate of RNAPII in response to UV irradiation, with the more favourable one being the ubiquitination and degradation of the RNAPII after damage encountering. For TC-NER activation, the process of transcription is crucial since it requires the release of RNAPII from the proximal pause site to enter the elongation phase where the lesions will be sensed. Preliminary results from our lab have suggested that there is a prolonged RNAPII chromatin retainment in UV-irradiated CS-B cells compared to wild-type cells. To address this point, different experimental setups have been utilised including post-UV cells’ recovery in DRB-containing medium, a transcription elongation inhibitor, for 2, 4, and 6 hours after UV irradiation. It was observed that elongating RNAPII molecules remained chromatin-associated for at least 4 hours post-UV in CS-B cells in contrast to wild-type VH10 cells where the levels sharply decreased upon DRB addition. Notably, the levels of chromatin-bound RNAPII molecules increased after 6 hours of incubation with DRB upon UV irradiation in CS-B cells, indicating that the observed increase might be attributed to enhanced RNAPII Ser2 phosphorylation and release into elongation independently of the CDK9 activity. After a literature review, it was found that CDK12 kinase might be the candidate RNAPII kinase involved in this process upon UV irradiation. Inhibition of CDK12 by a specific inhibitor (THZ531) resulted in a sharp decrease of chromatin-bound RNAPII in CS-B cells. No indication of such a phenomenon was found in VH10 cells. Hence, our data provide strong evidence to suggest that i) CDK12 is involved in the phosphorylation of RNAPII Ser2 and its release into elongation in response to UV irradiation in CS-B cells, probable to send in more RNAPII molecules as a last resort to resolve transcription-blocking lesions and ii) this event is dependent on CSB protein."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["The fate of elongating RNA Pol II upon UV lesion recognition on healthy and diseased cells"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κορρού-Καραβά Δέσποινα","Korrou-Karava Despoina"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Οι γενοτοξικοί παράγοντες υφίστανται σε πολλές μορφές και είναι συνεχώς παρόν στη ζωή μας. Ωστόσο, τα κύτταρα μας προκειμένου να επιδιορθώσουν τις βλάβες που προέρχονται από το ευρύ φάσμα γενοτοξικών παραγόντων, έχουν αναπτύξει διάφορες ξεχωριστές αντιδράσεις και μηχανισμούς επιδιόρθωσης βλαβών του DNA. Στην περίπτωσή μας, για την επίλυση των βλαβών του DNA που προκαλούνται από την υπεριώδη ακτινοβολία (UV), όπως τα διμερή πυριμιδίνης και τα ογκώδη σύμπλοκα 6-4 φωτοπροϊόντα, χρησιμοποιείται ο μηχανισμός επιδιόρθωσης εκτομής νουκλεοτιδίων (NER). Συγκεκριμένα, υπάρχουν δύο διακριτά μονοπάτια NER: το ένα είναι ο μηχανισμός GG-NER καθώς και το μονοπάτι NER που συνδέεται με την μεταγραφή (TC-NER), η οποία ενεργοποιείται από την RNA πολυμεράση ΙΙ (RNAPII), που αναγνωρίζει τις βλάβες στις μεταγραφόμενες αλυσίδες του γονιδιώματος. Γονιδιακές βλάβες πρωτεϊνών που εμπλέκονται στο μονοπάτι TC-NER προκαλούν μια σειρά από νευροεκφυλιστικά νοσήματα, όπως το σύνδρομο Cockayne, στο οποίο μεταλλάσσεται το γονίδιο ERCC6 που κωδικοποιεί την πρωτεΐνη CSB. Η CSB πρωτεΐνη βοηθάει στην επιδιόρθωση των UV- προκαλούμενων βλαβών και οι ασθενείς που φέρουν μεταλλάξεις στο γονίδιο ERCC6 παρουσιάζουν πρόωρη γήρανση και συνήθως πεθαίνουν σε νεαρή ηλικία. Παρά την εκτεταμένη έρευνα, εξακολουθούν να λείπουν σημαντικές λεπτομέρειες σχετικά με την τύχη των μορίων RNAPII που εμπίπτουν σε βλάβες στο γονιδίωμα σε κύτταρα ασθενών με ελαττωματική CSB (CS-B). Δύο θεωρίες έχουν προταθεί σχετικά με την τύχη της RNAPII, με την επικρατέστερη να είναι ότι μετά από έκθεση σε υπεριώδη ακτινοβολία, η RNAPII της οποίας η πορεία παρεμποδίζεται λόγω μίας UV βλάβης, ουβικουιτινυλυώνεται ώστε να σηματοδοτήσει την έναρξη του TC-NER μηχανισμού και στη συνέχεια αποικοδομείται. Για την ενεργοποίηση του TC-NER, η διαδικασία της μεταγραφής είναι απαραίτητη, καθώς απαιτείται η απελευθέρωση της RNAPII από την περιοχή πλησίον των υποκινητών ώστε να εισέλθει στη φάση μεταγραφικής επιμήκυνσης και να ανιχνεύσει τις βλάβες. Προκαταρκτικά αποτελέσματα από το εργαστήριό μας έδειξαν ότι υπάρχει παρατεταμένη διατήρηση της RNAPII στη χρωματίνη κυττάρων CS-B, που έχουν ακτινοβοληθεί με υπεριώδη ακτινοβολία, σε σύγκριση με κύτταρα άγριου τύπου. Για να μελετηθεί το συγκεκριμένο αποτέλεσμα, χρησιμοποιήθηκαν διαφορετικές πειραματικές τεχνικές, όπως η χρήση του αναστολέα επιμήκυνσης της μεταγραφής (CDK9 inhibitor), DRB, για 2, 4 και 6 ώρες μετά την UV ακτινοβόληση. Παρατηρήθηκε στα CS-B κύτταρα, ότι τα μόρια RNAPII επιμήκυνσης παρέμειναν συνδεδεμένα με τη χρωματίνη για τουλάχιστον 4 ώρες μετά την ακτινοβολία σε αντίθεση με τα άγριου τύπου VH10 κύτταρα όπου τα επίπεδα μειώθηκαν απότομα μετά την προσθήκη του αναστολέα. Αξίζει να σημειωθεί ότι στα CS-B κύτταρα τα επίπεδα των συνδεδεμένων με τη χρωματίνη μορίων RNAPII αυξήθηκαν μετά από 6 ώρες επώασης με DRB, υποδεικνύοντας ότι η αύξηση αυτή μπορεί να οφείλεται σε φωσφορυλίωση της RNAPII Ser2 από άλλη κινάση, ανεξάρτητη από την CDK9. Μετά από βιβλιογραφική ανασκόπηση, διαπιστώθηκε ότι η κινάση CDK12 ενδέχεται να εμπλέκεται στην φωσφορυλίωση της RNAPII. Πειράματα αναστολής της CDK12 με έναν ειδικό αναστολέα, τον THZ531, είχε ως αποτέλεσμα την απότομη μείωση της δεσμευμένης στη χρωματίνη RNAPII στα CS-B κύτταρα. Καμία ένδειξη τέτοιου φαινομένου δεν βρέθηκε στα VH10 κύτταρα. Ως εκ τούτου, τα δεδομένα μας παρέχουν ισχυρές ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι στα CS-B κύτταρα i) η CDK12 εμπλέκεται στη φωσφορυλίωση της RNAPII Ser2 και την απελευθέρωσή της προς επιμήκυνση ως απόκριση στην υπεριώδη ακτινοβολία, πιθανώς για να στείλει περισσότερα μόρια RNAPII για την επίλυση των βλαβών που μπλοκάρουν τη μεταγραφή και ii) το γεγονός αυτό εξαρτάται από την πρωτεΐνη CSB.","Genotoxic insults are prevalent in many forms and are constantly present in our lives. To resolve the damages derived from a diverse spectrum of insults, our cells have developed several distinct DNA damage responses and repair mechanisms. In our case, to resolve Ultraviolet irradiation (UV)-induced DNA lesions, such as pyrimidine dimers and 6-4 photoproducts, the Nucleotide Excision Repair (NER) machinery is being employed. There are two distinct NER sub-pathways; the global genome NER (GG-NER) and the transcription coupled NER (TC-NER). TC-NER utilises the action of RNA Polymerase II (RNAPII), which recognises lesions that block its progression on the transcribed strands of actively transcribed genes. Deficiencies in genes encoding for proteins involved in TC-NER give rise to rare inborn disorders, such as the Cockayne syndrome, in which the ERCC6 gene that encodes for CSB protein is mutated. CSB is an essential TC-NER factor and patients carrying mutations in the ERCC6 gene present severe multi-system neurodevelopmental abnormalities and premature ageing and usually die at early age. In spite of the extensive research, important details are still lacking concerning the fate of the damage-arrested RNAPII molecules in CSB deficient (CS-B) patient-derived cells. Two theories have been proposed about the fate of RNAPII in response to UV irradiation, with the more favourable one being the ubiquitination and degradation of the RNAPII after damage encountering. For TC-NER activation, the process of transcription is crucial since it requires the release of RNAPII from the proximal pause site to enter the elongation phase where the lesions will be sensed. Preliminary results from our lab have suggested that there is a prolonged RNAPII chromatin retainment in UV-irradiated CS-B cells compared to wild-type cells. To address this point, different experimental setups have been utilised including post-UV cells’ recovery in DRB-containing medium, a transcription elongation inhibitor, for 2, 4, and 6 hours after UV irradiation. It was observed that elongating RNAPII molecules remained chromatin-associated for at least 4 hours post-UV in CS-B cells in contrast to wild-type VH10 cells where the levels sharply decreased upon DRB addition. Notably, the levels of chromatin-bound RNAPII molecules increased after 6 hours of incubation with DRB upon UV irradiation in CS-B cells, indicating that the observed increase might be attributed to enhanced RNAPII Ser2 phosphorylation and release into elongation independently of the CDK9 activity. After a literature review, it was found that CDK12 kinase might be the candidate RNAPII kinase involved in this process upon UV irradiation. Inhibition of CDK12 by a specific inhibitor (THZ531) resulted in a sharp decrease of chromatin-bound RNAPII in CS-B cells. No indication of such a phenomenon was found in VH10 cells. Hence, our data provide strong evidence to suggest that i) CDK12 is involved in the phosphorylation of RNAPII Ser2 and its release into elongation in response to UV irradiation in CS-B cells, probable to send in more RNAPII molecules as a last resort to resolve transcription-blocking lesions and ii) this event is dependent on CSB protein."],"dc:identifier":["uoadl:3251349","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3251349"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["The fate of elongating RNA Pol II upon UV lesion recognition on healthy and diseased cells"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:18Z"}