{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3251480"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3251480","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Σώματα φτιαγμένα από ψιθύρους»: Η περίπτωση των επανεγγραφών Αντιγόνη Μαινόμενη και Αντίγονα Γκονσάλες","abstract":"Παρότι γραμμένα με απόσταση τριών δεκαετιών, τα πειραματικά θεατρικά έργα Αντιγόνη Μαινόμενη (1986) της Γκρισέλντα Γκαμπάρο και Αντίγονα Γκονσάλες (2012) της Σάρα Ουρίμπε μοιράζονται τον ίδιο καταγγελτικό τόνο απέναντι στη νεκροπολιτική της Αργεντινής και του Μεξικού, αντίστοιχα. Το πρώτο στρέφεται ενάντια στη νεκροπολιτική του «Βρώμικου Πολέμου» (1976-1983), κατά τον οποίο απήχθησαν, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν τριάντα χιλιάδες πολίτες, ενώ το δεύτερο περιστρέφεται γύρω από το κρατικά οργανωμένο έγκλημα του εμπορίου ναρκωτικών στο Σαν Φερνάντος της πολιτείας Ταμαουλίπας. Αμφότερα τα κείμενα αποτελούν επανεγγραφές της σοφόκλειας τραγωδίας Αντιγόνη, η οποία παρουσιάζεται στις Γκαμπάρο και Ουρίμπε τόσο ως το κυριότερο σημείο αφετηρίας, όσο και ως το σημείο επιστροφής τους, με σκοπό τη ριζοσπαστική διεύρυνση του Eυρωκεντρικού αρχείου των διασκευασμένων Αντιγόνων. Μέσω της διακειμενικής εμπλοκής και της δημιουργικά ερμηνευτικής επανοικειοποίησης, οι δύο σύγχρονες συγγραφείς ταλαντεύονται μεταξύ των σχημάτων σκέψης του αρχαίου κειμένου και υπερ- νεωτερικών εννοιολογικών θέσεων πολιτικής και πολιτισμικής ταυτότητας, καθώς και μεταξύ του τοπικά προσδιορισμένου συγκείμενου κι ενός πλανητικού και ριζωματικού συστήματος σύμπραξης. Η παρούσα διπλωματική εργασία ιχνηλατεί τις σκόπιμες παλινδρομήσεις των δύο θεατρικών έργων, με σκοπό να εξετάσει από τη μία τη θέση των τελευταίων σε σχέση με την σοφόκλεια Αντιγόνη όσον αφορά στο πώς αναπαριστούν ζητήματα νόμου, δικαιοσύνης, επιθυμίας και συνειδητά αντιεξουσιαστικών (λεκτικών) ενεργημάτων και, από την άλλη, τη στάση τους απέναντι στην τρέχουσα παγκόσμια νεοφιλελεύθερη πραγματικότητα. Απώτερος σκοπός της εργασίας είναι να αποδείξει ότι χάρη στη μετα-θεατρικότητα και τη διακειμενική τους «χορογραφία», τα δύο κείμενα της Λατινικής Αμερικής δημιουργούν επείγουσες σχεσιακές οδούς συζεύξεων και αντιστίξεων μεταξύ του ατομικού και του συλλογικού, του εγχώριου και του παγκόσμιου, καθώς και μεταξύ των σωμάτων που αφανίζονται βιαίως και αυτών που επιμένουν να συν-βιώνουν μέσω του κοινού πόνου και της μνήμης.","abstract_html":"Παρότι γραμμένα με απόσταση τριών δεκαετιών, τα πειραματικά θεατρικά έργα Αντιγόνη Μαινόμενη (1986) της Γκρισέλντα Γκαμπάρο και Αντίγονα Γκονσάλες (2012) της Σάρα Ουρίμπε μοιράζονται τον ίδιο καταγγελτικό τόνο απέναντι στη νεκροπολιτική της Αργεντινής και του Μεξικού, αντίστοιχα. Το πρώτο στρέφεται ενάντια στη νεκροπολιτική του «Βρώμικου Πολέμου» (1976-1983), κατά τον οποίο απήχθησαν, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν τριάντα χιλιάδες πολίτες, ενώ το δεύτερο περιστρέφεται γύρω από το κρατικά οργανωμένο έγκλημα του εμπορίου ναρκωτικών στο Σαν Φερνάντος της πολιτείας Ταμαουλίπας. Αμφότερα τα κείμενα αποτελούν επανεγγραφές της σοφόκλειας τραγωδίας Αντιγόνη, η οποία παρουσιάζεται στις Γκαμπάρο και Ουρίμπε τόσο ως το κυριότερο σημείο αφετηρίας, όσο και ως το σημείο επιστροφής τους, με σκοπό τη ριζοσπαστική διεύρυνση του Eυρωκεντρικού αρχείου των διασκευασμένων Αντιγόνων. Μέσω της διακειμενικής εμπλοκής και της δημιουργικά ερμηνευτικής επανοικειοποίησης, οι δύο σύγχρονες συγγραφείς ταλαντεύονται μεταξύ των σχημάτων σκέψης του αρχαίου κειμένου και υπερ- νεωτερικών εννοιολογικών θέσεων πολιτικής και πολιτισμικής ταυτότητας, καθώς και μεταξύ του τοπικά προσδιορισμένου συγκείμενου κι ενός πλανητικού και ριζωματικού συστήματος σύμπραξης. Η παρούσα διπλωματική εργασία ιχνηλατεί τις σκόπιμες παλινδρομήσεις των δύο θεατρικών έργων, με σκοπό να εξετάσει από τη μία τη θέση των τελευταίων σε σχέση με την σοφόκλεια Αντιγόνη όσον αφορά στο πώς αναπαριστούν ζητήματα νόμου, δικαιοσύνης, επιθυμίας και συνειδητά αντιεξουσιαστικών (λεκτικών) ενεργημάτων και, από την άλλη, τη στάση τους απέναντι στην τρέχουσα παγκόσμια νεοφιλελεύθερη πραγματικότητα. Απώτερος σκοπός της εργασίας είναι να αποδείξει ότι χάρη στη μετα-θεατρικότητα και τη διακειμενική τους «χορογραφία», τα δύο κείμενα της Λατινικής Αμερικής δημιουργούν επείγουσες σχεσιακές οδούς συζεύξεων και αντιστίξεων μεταξύ του ατομικού και του συλλογικού, του εγχώριου και του παγκόσμιου, καθώς και μεταξύ των σωμάτων που αφανίζονται βιαίως και αυτών που επιμένουν να συν-βιώνουν μέσω του κοινού πόνου και της μνήμης.","abstract_has_math":false,"creators":["Ταπεινού Μυρτώ","Tapeinou Myrto"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:20:21Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3251480"],"render_values":[{"text":"uoadl:3251480","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3251480","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3251480","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3251480","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ταπεινού Μυρτώ","Tapeinou Myrto"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3251480","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3251480"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Παρότι γραμμένα με απόσταση τριών δεκαετιών, τα πειραματικά θεατρικά έργα Αντιγόνη Μαινόμενη (1986) της Γκρισέλντα Γκαμπάρο και Αντίγονα Γκονσάλες (2012) της Σάρα Ουρίμπε μοιράζονται τον ίδιο καταγγελτικό τόνο απέναντι στη νεκροπολιτική της Αργεντινής και του Μεξικού, αντίστοιχα. Το πρώτο στρέφεται ενάντια στη νεκροπολιτική του «Βρώμικου Πολέμου» (1976-1983), κατά τον οποίο απήχθησαν, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν τριάντα χιλιάδες πολίτες, ενώ το δεύτερο περιστρέφεται γύρω από το κρατικά οργανωμένο έγκλημα του εμπορίου ναρκωτικών στο Σαν Φερνάντος της πολιτείας Ταμαουλίπας. Αμφότερα τα κείμενα αποτελούν επανεγγραφές της σοφόκλειας τραγωδίας Αντιγόνη, η οποία παρουσιάζεται στις Γκαμπάρο και Ουρίμπε τόσο ως το κυριότερο σημείο αφετηρίας, όσο και ως το σημείο επιστροφής τους, με σκοπό τη ριζοσπαστική διεύρυνση του Eυρωκεντρικού αρχείου των διασκευασμένων Αντιγόνων. Μέσω της διακειμενικής εμπλοκής και της δημιουργικά ερμηνευτικής επανοικειοποίησης, οι δύο σύγχρονες συγγραφείς ταλαντεύονται μεταξύ των σχημάτων σκέψης του αρχαίου κειμένου και υπερ- νεωτερικών εννοιολογικών θέσεων πολιτικής και πολιτισμικής ταυτότητας, καθώς και μεταξύ του τοπικά προσδιορισμένου συγκείμενου κι ενός πλανητικού και ριζωματικού συστήματος σύμπραξης. Η παρούσα διπλωματική εργασία ιχνηλατεί τις σκόπιμες παλινδρομήσεις των δύο θεατρικών έργων, με σκοπό να εξετάσει από τη μία τη θέση των τελευταίων σε σχέση με την σοφόκλεια Αντιγόνη όσον αφορά στο πώς αναπαριστούν ζητήματα νόμου, δικαιοσύνης, επιθυμίας και συνειδητά αντιεξουσιαστικών (λεκτικών) ενεργημάτων και, από την άλλη, τη στάση τους απέναντι στην τρέχουσα παγκόσμια νεοφιλελεύθερη πραγματικότητα. Απώτερος σκοπός της εργασίας είναι να αποδείξει ότι χάρη στη μετα-θεατρικότητα και τη διακειμενική τους «χορογραφία», τα δύο κείμενα της Λατινικής Αμερικής δημιουργούν επείγουσες σχεσιακές οδούς συζεύξεων και αντιστίξεων μεταξύ του ατομικού και του συλλογικού, του εγχώριου και του παγκόσμιου, καθώς και μεταξύ των σωμάτων που αφανίζονται βιαίως και αυτών που επιμένουν να συν-βιώνουν μέσω του κοινού πόνου και της μνήμης.","Although written three decades apart, the experimental texts Antígona Furiosa (1986) by Griselda Gambaro and Sara Uribe’s Antígona González (2012) share the same denunciatory tone towards the necropolitics of Argentina and Mexico, respectively. Τhe former deals with the necropolitics of the “Dirty War” (1976-1983), during which thirty thousand civilians were kidnapped, tortured, and murdered, while the latter revolves around the state-sponsored crime of drug trade in San Fernando, Tamaulipas state. Both texts constitute counter-writings of the Sophoclean tragedy Antigone, which is presented to Gambaro and Uribe as the main point of departure and return, with the aim of radically expanding the Eurocentric archive of the rewritten Antigones. Through intertextual engagement and creative hermeneutic re-appropriation, the two contemporary writers oscillate between ancient textual modes of thought and trans- modern conceptual positions of political and cultural identity, as well as between a locally determined context and a planetary, rhizomatic system of relation. This thesis traces the deliberate regressions of the two works in order to examine, on the one hand, the latter’s position in relation to Sophoclean Antigone in terms of how they represent issues of law, justice, desire and consciously anti-authoritarian (verbal) actions, and, on the other hand, their stance towards the current global neoliberal reality. The ultimate aim of the paper is to demonstrate that, through their metatheatricality and their intertextual ‘choreography,’ the two Latin American texts create urgent relational pathways of affiliations and contrapuntal relations between the individual and the collective, the local and the global, as well as between bodies that violently disappear and those that persist to coexist through shared pain and memory."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Σώματα φτιαγμένα από ψιθύρους»: Η περίπτωση των επανεγγραφών Αντιγόνη Μαινόμενη και Αντίγονα Γκονσάλες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ταπεινού Μυρτώ","Tapeinou Myrto"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Παρότι γραμμένα με απόσταση τριών δεκαετιών, τα πειραματικά θεατρικά έργα Αντιγόνη Μαινόμενη (1986) της Γκρισέλντα Γκαμπάρο και Αντίγονα Γκονσάλες (2012) της Σάρα Ουρίμπε μοιράζονται τον ίδιο καταγγελτικό τόνο απέναντι στη νεκροπολιτική της Αργεντινής και του Μεξικού, αντίστοιχα. Το πρώτο στρέφεται ενάντια στη νεκροπολιτική του «Βρώμικου Πολέμου» (1976-1983), κατά τον οποίο απήχθησαν, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν τριάντα χιλιάδες πολίτες, ενώ το δεύτερο περιστρέφεται γύρω από το κρατικά οργανωμένο έγκλημα του εμπορίου ναρκωτικών στο Σαν Φερνάντος της πολιτείας Ταμαουλίπας. Αμφότερα τα κείμενα αποτελούν επανεγγραφές της σοφόκλειας τραγωδίας Αντιγόνη, η οποία παρουσιάζεται στις Γκαμπάρο και Ουρίμπε τόσο ως το κυριότερο σημείο αφετηρίας, όσο και ως το σημείο επιστροφής τους, με σκοπό τη ριζοσπαστική διεύρυνση του Eυρωκεντρικού αρχείου των διασκευασμένων Αντιγόνων. Μέσω της διακειμενικής εμπλοκής και της δημιουργικά ερμηνευτικής επανοικειοποίησης, οι δύο σύγχρονες συγγραφείς ταλαντεύονται μεταξύ των σχημάτων σκέψης του αρχαίου κειμένου και υπερ- νεωτερικών εννοιολογικών θέσεων πολιτικής και πολιτισμικής ταυτότητας, καθώς και μεταξύ του τοπικά προσδιορισμένου συγκείμενου κι ενός πλανητικού και ριζωματικού συστήματος σύμπραξης. Η παρούσα διπλωματική εργασία ιχνηλατεί τις σκόπιμες παλινδρομήσεις των δύο θεατρικών έργων, με σκοπό να εξετάσει από τη μία τη θέση των τελευταίων σε σχέση με την σοφόκλεια Αντιγόνη όσον αφορά στο πώς αναπαριστούν ζητήματα νόμου, δικαιοσύνης, επιθυμίας και συνειδητά αντιεξουσιαστικών (λεκτικών) ενεργημάτων και, από την άλλη, τη στάση τους απέναντι στην τρέχουσα παγκόσμια νεοφιλελεύθερη πραγματικότητα. Απώτερος σκοπός της εργασίας είναι να αποδείξει ότι χάρη στη μετα-θεατρικότητα και τη διακειμενική τους «χορογραφία», τα δύο κείμενα της Λατινικής Αμερικής δημιουργούν επείγουσες σχεσιακές οδούς συζεύξεων και αντιστίξεων μεταξύ του ατομικού και του συλλογικού, του εγχώριου και του παγκόσμιου, καθώς και μεταξύ των σωμάτων που αφανίζονται βιαίως και αυτών που επιμένουν να συν-βιώνουν μέσω του κοινού πόνου και της μνήμης.","Although written three decades apart, the experimental texts Antígona Furiosa (1986) by Griselda Gambaro and Sara Uribe’s Antígona González (2012) share the same denunciatory tone towards the necropolitics of Argentina and Mexico, respectively. Τhe former deals with the necropolitics of the “Dirty War” (1976-1983), during which thirty thousand civilians were kidnapped, tortured, and murdered, while the latter revolves around the state-sponsored crime of drug trade in San Fernando, Tamaulipas state. Both texts constitute counter-writings of the Sophoclean tragedy Antigone, which is presented to Gambaro and Uribe as the main point of departure and return, with the aim of radically expanding the Eurocentric archive of the rewritten Antigones. Through intertextual engagement and creative hermeneutic re-appropriation, the two contemporary writers oscillate between ancient textual modes of thought and trans- modern conceptual positions of political and cultural identity, as well as between a locally determined context and a planetary, rhizomatic system of relation. This thesis traces the deliberate regressions of the two works in order to examine, on the one hand, the latter’s position in relation to Sophoclean Antigone in terms of how they represent issues of law, justice, desire and consciously anti-authoritarian (verbal) actions, and, on the other hand, their stance towards the current global neoliberal reality. The ultimate aim of the paper is to demonstrate that, through their metatheatricality and their intertextual ‘choreography,’ the two Latin American texts create urgent relational pathways of affiliations and contrapuntal relations between the individual and the collective, the local and the global, as well as between bodies that violently disappear and those that persist to coexist through shared pain and memory."],"dc:identifier":["uoadl:3251480","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3251480"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["«Σώματα φτιαγμένα από ψιθύρους»: Η περίπτωση των επανεγγραφών Αντιγόνη Μαινόμενη και Αντίγονα Γκονσάλες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:21Z"}