{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3254688"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3254688","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση του μοριακού μηχανισμού της επαγόμενης νεφροτοξικότητας από τον αναστολέα πρωτεασώματος Καρφιλζομίμπη: Ο προστατευτικός ρόλος της Επλερενόνης.","abstract":"Εισαγωγή: Η καρφιλζομίμπη (Cfz) ανήκει στους μη αναστρέψιμους αναστολείς πρωτεασώματος και χρησιμοποιείται στην θεραπεία του ανθεκτικού και υποτροπιάζοντος πολλαπλού μυελώματος. Παρά τα θεραπευτικά της οφέλη, η χρήση της έχει συνδεθεί με την εμφάνιση νεφροτοξικότητας. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι: i. η διερεύνηση του μοριακού μηχανισμού της νεφροτοξικότητας και ii. βάσει του υποκείμενου μοριακού μηχανισμού, η μελέτη της πιθανής νεφροπροστατευτικής δράσης της επλερενόνης (Epler). Υλικά και μέθοδοι: Αρσενικοί C57BL/6 μύες τυχαιοποιήθηκαν ως εξής: 1. Πρωτόκολλο 2 δόσεων Cfz: i. Control, ii. Cfz, n=5-6 ανά ομάδα, για 2 συνεχόμενες μέρες, 2. Πρωτόκολλο 4 δόσεων Cfz: i. Control, ii. Cfz, n=5-6 ανά ομάδα, για 6 ημέρες, 3. Πρωτόκολλο 4 + φαρμακολογική παρέμβαση: i. Control, ii. Cfz, iii. Epler, iv. Cfz+Epler, n=6 ανά ομάδα, για 6 ημέρες. Η Cfz (8 mg/kg, ip) χορηγήθηκε κάθε 48 ώρες (Πρωτόκολλο 4) ή κάθε 24 ώρες (Πρωτόκολλο 2) και η Epler (165 mg/kg, pο) κάθε 24 ώρες. Από όλες τις ομάδες λήφθηκαν δείγματα νεφρικού ιστού, ούρων και πλάσματος προκειμένου να διενεργηθούν βιοχημικές, πρωτεομικές, μεταβολομικές και μοριακές αναλύσεις, να μετρηθούν τα επίπεδα ηλεκτρολυτών, να αξιολογηθούν μεταβολικοί παράμετροι, καθώς και να πραγματοποιηθεί ιστολογική αξιολόγηση. Σε όλες τις ομάδες αξιολογήθηκε η συστολική αρτηριακή πίεση (SBP) στην γραμμή βάσης και πριν τις ευθανασίες των μυών. Για την εξεύρεση προφυλακτικής θεραπείας πραγματοποιήθηκε χορήγηση της Cfz συνδυαστικά με Μετφορμίνη (Met) ή Epler σε πρωτογενή επιθηλιακά κύτταρα του νεφρικού αθροιστικού σωληναρίου (Primary Murine Collecting Duct Tubular Epithelial Cell, PrCDTECs). Αποτελέσματα: Τέσσερις δόσεις Cfz επάγουν νεφροτοξικό φαινότυπο στους μύες, ο οποίος συνιστάται από αυξημένες τιμές κρεατινίνης και ουρίας πλάσματος και ιστοπαθολογικές αλλοιώσεις των νεφρών, ενώ δεν προκαλούν θρομβωτική μικροαγγειοπάθεια. Η πρωτεομική ανάλυση ανέδειξε μονοπάτια που αφορούν την μεταφορά ιόντων και τον μεταβολισμό. Η Cfz τροποποιεί μεταβολικά μονοπάτια στους νεφρούς και προκαλεί κατακράτηση ούρων και διαταραχή των ηλεκτρολυτών. Η χορήγησή της ενεργοποιεί τον άξονα MR/SGK1/ENaC, ανεξάρτητα από την ενεργοποίηση του άξονα ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης, οδηγώντας σε αυξημένη SBP μόνο στο πρωτόκολλο των τεσσάρων δόσεων. Η Cfz προκαλεί κυτταροτοξικότητα στα PrCDTECs μέσω ενός Na+-εξαρτώμενου μηχανισμού. H Epler προστατεύει τα PrCDTECs από την Cfz, αναστρέφει τα χαρακτηριστικά του νεφροτοξικού φαινοτύπου και αναστέλλει την ενεργοποίηση του μονοπατιού του MR in vivo. Συμπεράσματα: Η νεφροτοξικότητα της Cfz μεσολαβείται από την ενεργοποίηση του άξονα MR/SGK1/ENaC in vivo. H Epler ανακύπτει ως αποτελεσματική προφυλακτική θεραπεία έναντι της επαγόμενης νεφροτοξικότητας.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η καρφιλζομίμπη (Cfz) ανήκει στους μη αναστρέψιμους αναστολείς πρωτεασώματος και χρησιμοποιείται στην θεραπεία του ανθεκτικού και υποτροπιάζοντος πολλαπλού μυελώματος. Παρά τα θεραπευτικά της οφέλη, η χρήση της έχει συνδεθεί με την εμφάνιση νεφροτοξικότητας. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι: i. η διερεύνηση του μοριακού μηχανισμού της νεφροτοξικότητας και ii. βάσει του υποκείμενου μοριακού μηχανισμού, η μελέτη της πιθανής νεφροπροστατευτικής δράσης της επλερενόνης (Epler). Υλικά και μέθοδοι: Αρσενικοί C57BL/6 μύες τυχαιοποιήθηκαν ως εξής: 1. Πρωτόκολλο 2 δόσεων Cfz: i. Control, ii. Cfz, n=5-6 ανά ομάδα, για 2 συνεχόμενες μέρες, 2. Πρωτόκολλο 4 δόσεων Cfz: i. Control, ii. Cfz, n=5-6 ανά ομάδα, για 6 ημέρες, 3. Πρωτόκολλο 4 + φαρμακολογική παρέμβαση: i. Control, ii. Cfz, iii. Epler, iv. Cfz+Epler, n=6 ανά ομάδα, για 6 ημέρες. Η Cfz (8 mg/kg, ip) χορηγήθηκε κάθε 48 ώρες (Πρωτόκολλο 4) ή κάθε 24 ώρες (Πρωτόκολλο 2) και η Epler (165 mg/kg, pο) κάθε 24 ώρες. Από όλες τις ομάδες λήφθηκαν δείγματα νεφρικού ιστού, ούρων και πλάσματος προκειμένου να διενεργηθούν βιοχημικές, πρωτεομικές, μεταβολομικές και μοριακές αναλύσεις, να μετρηθούν τα επίπεδα ηλεκτρολυτών, να αξιολογηθούν μεταβολικοί παράμετροι, καθώς και να πραγματοποιηθεί ιστολογική αξιολόγηση. Σε όλες τις ομάδες αξιολογήθηκε η συστολική αρτηριακή πίεση (SBP) στην γραμμή βάσης και πριν τις ευθανασίες των μυών. Για την εξεύρεση προφυλακτικής θεραπείας πραγματοποιήθηκε χορήγηση της Cfz συνδυαστικά με Μετφορμίνη (Met) ή Epler σε πρωτογενή επιθηλιακά κύτταρα του νεφρικού αθροιστικού σωληναρίου (Primary Murine Collecting Duct Tubular Epithelial Cell, PrCDTECs). Αποτελέσματα: Τέσσερις δόσεις Cfz επάγουν νεφροτοξικό φαινότυπο στους μύες, ο οποίος συνιστάται από αυξημένες τιμές κρεατινίνης και ουρίας πλάσματος και ιστοπαθολογικές αλλοιώσεις των νεφρών, ενώ δεν προκαλούν θρομβωτική μικροαγγειοπάθεια. Η πρωτεομική ανάλυση ανέδειξε μονοπάτια που αφορούν την μεταφορά ιόντων και τον μεταβολισμό. Η Cfz τροποποιεί μεταβολικά μονοπάτια στους νεφρούς και προκαλεί κατακράτηση ούρων και διαταραχή των ηλεκτρολυτών. Η χορήγησή της ενεργοποιεί τον άξονα MR/SGK1/ENaC, ανεξάρτητα από την ενεργοποίηση του άξονα ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης, οδηγώντας σε αυξημένη SBP μόνο στο πρωτόκολλο των τεσσάρων δόσεων. Η Cfz προκαλεί κυτταροτοξικότητα στα PrCDTECs μέσω ενός Na+-εξαρτώμενου μηχανισμού. H Epler προστατεύει τα PrCDTECs από την Cfz, αναστρέφει τα χαρακτηριστικά του νεφροτοξικού φαινοτύπου και αναστέλλει την ενεργοποίηση του μονοπατιού του MR in vivo. Συμπεράσματα: Η νεφροτοξικότητα της Cfz μεσολαβείται από την ενεργοποίηση του άξονα MR/SGK1/ENaC in vivo. H Epler ανακύπτει ως αποτελεσματική προφυλακτική θεραπεία έναντι της επαγόμενης νεφροτοξικότητας.","abstract_has_math":false,"creators":["Λάμπρου Σοφία","Lamprou Sofia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:20:23Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3254688"],"render_values":[{"text":"uoadl:3254688","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3254688","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3254688","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3254688","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λάμπρου Σοφία","Lamprou Sofia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3254688","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3254688"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η καρφιλζομίμπη (Cfz) ανήκει στους μη αναστρέψιμους αναστολείς πρωτεασώματος και χρησιμοποιείται στην θεραπεία του ανθεκτικού και υποτροπιάζοντος πολλαπλού μυελώματος. Παρά τα θεραπευτικά της οφέλη, η χρήση της έχει συνδεθεί με την εμφάνιση νεφροτοξικότητας. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι: i. η διερεύνηση του μοριακού μηχανισμού της νεφροτοξικότητας και ii. βάσει του υποκείμενου μοριακού μηχανισμού, η μελέτη της πιθανής νεφροπροστατευτικής δράσης της επλερενόνης (Epler). Υλικά και μέθοδοι: Αρσενικοί C57BL/6 μύες τυχαιοποιήθηκαν ως εξής: 1. Πρωτόκολλο 2 δόσεων Cfz: i. Control, ii. Cfz, n=5-6 ανά ομάδα, για 2 συνεχόμενες μέρες, 2. Πρωτόκολλο 4 δόσεων Cfz: i. Control, ii. Cfz, n=5-6 ανά ομάδα, για 6 ημέρες, 3. Πρωτόκολλο 4 + φαρμακολογική παρέμβαση: i. Control, ii. Cfz, iii. Epler, iv. Cfz+Epler, n=6 ανά ομάδα, για 6 ημέρες. Η Cfz (8 mg/kg, ip) χορηγήθηκε κάθε 48 ώρες (Πρωτόκολλο 4) ή κάθε 24 ώρες (Πρωτόκολλο 2) και η Epler (165 mg/kg, pο) κάθε 24 ώρες. Από όλες τις ομάδες λήφθηκαν δείγματα νεφρικού ιστού, ούρων και πλάσματος προκειμένου να διενεργηθούν βιοχημικές, πρωτεομικές, μεταβολομικές και μοριακές αναλύσεις, να μετρηθούν τα επίπεδα ηλεκτρολυτών, να αξιολογηθούν μεταβολικοί παράμετροι, καθώς και να πραγματοποιηθεί ιστολογική αξιολόγηση. Σε όλες τις ομάδες αξιολογήθηκε η συστολική αρτηριακή πίεση (SBP) στην γραμμή βάσης και πριν τις ευθανασίες των μυών. Για την εξεύρεση προφυλακτικής θεραπείας πραγματοποιήθηκε χορήγηση της Cfz συνδυαστικά με Μετφορμίνη (Met) ή Epler σε πρωτογενή επιθηλιακά κύτταρα του νεφρικού αθροιστικού σωληναρίου (Primary Murine Collecting Duct Tubular Epithelial Cell, PrCDTECs). Αποτελέσματα: Τέσσερις δόσεις Cfz επάγουν νεφροτοξικό φαινότυπο στους μύες, ο οποίος συνιστάται από αυξημένες τιμές κρεατινίνης και ουρίας πλάσματος και ιστοπαθολογικές αλλοιώσεις των νεφρών, ενώ δεν προκαλούν θρομβωτική μικροαγγειοπάθεια. Η πρωτεομική ανάλυση ανέδειξε μονοπάτια που αφορούν την μεταφορά ιόντων και τον μεταβολισμό. Η Cfz τροποποιεί μεταβολικά μονοπάτια στους νεφρούς και προκαλεί κατακράτηση ούρων και διαταραχή των ηλεκτρολυτών. Η χορήγησή της ενεργοποιεί τον άξονα MR/SGK1/ENaC, ανεξάρτητα από την ενεργοποίηση του άξονα ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης, οδηγώντας σε αυξημένη SBP μόνο στο πρωτόκολλο των τεσσάρων δόσεων. Η Cfz προκαλεί κυτταροτοξικότητα στα PrCDTECs μέσω ενός Na+-εξαρτώμενου μηχανισμού. H Epler προστατεύει τα PrCDTECs από την Cfz, αναστρέφει τα χαρακτηριστικά του νεφροτοξικού φαινοτύπου και αναστέλλει την ενεργοποίηση του μονοπατιού του MR in vivo. Συμπεράσματα: Η νεφροτοξικότητα της Cfz μεσολαβείται από την ενεργοποίηση του άξονα MR/SGK1/ENaC in vivo. H Epler ανακύπτει ως αποτελεσματική προφυλακτική θεραπεία έναντι της επαγόμενης νεφροτοξικότητας.","Introduction: Carfilzomib (Cfz) is an irreversible proteasome inhibitor indicated for the treatment of relapsed and refractory multiple myeloma. Despite its therapeutic potential, Cfz has been associated with nephrotoxicity. The aim of this study was to: i. investigate the molecular mechanism of Cfz-induced nephrotoxicity and ii. based on our molecular findings, explore the therapeutic potential of Eplerenone (Epler) as prophylactic therapy. Materials and methods: C57BL/6 male mice were randomized into: Protocol 2: i. Control, ii. Cfz, n=5-6 per group, for 2 days, Protocol 4: i. Control, ii. Cfz, n=5-6 per group, for 6 days and Protocol 4 + Pharmacological intervention: i. Control, ii. Cfz, iii. Epler, iv. Cfz+Epler, n=6 per group for 6 days. Cfz (8 mg/kg, ip) was administered every 48 hours (Protocol 4) or every 24 hours (Protocol 2) and Epler (165 mg/kg, po) every 24 hours. Renal tissue, urine and sera samples were obtained from all the groups for biochemical, proteomic, metabolomic and molecular analysis, evaluation of electrolyte levels and metabolic parameters, and histological observation. Systolic blood pressure (SBP) was assessed in all groups at baseline and endpoint. Primary murine tubular epithelial cells (PrCDTECs) were treated with Cfz, Epler and/or Metformin (Met) to investigate the prophylactic potential of the two agents. Results: Four doses of Cfz induce a nephrotoxic phenotype in mice, which exhibit increased creatinine and urea serum levels and renal histopathological deficits, while they do not induce renal thrombotic microangiopathy. In proteomic analysis, Cfz differentially regulates pathways, including the transport of ions and metabolism. Moreover, Cfz modulates metabolic pathways in the kidneys, decreases diuresis and causes an electrolyte imbalance. Cfz administration activates the MR/SGK1/ENaC axis independently of the renin-angiotensin-aldosterone system, thereby increasing SBP only in the four-dose protocol. Cfz causes cytotoxicity in PrCDTECs through a Na+-dependent mechanism. Epler is protective against Cfz-induced cytotoxicity in PrCDTECs, reverses the nephrotoxic phenotype and its abovementioned characteristics and impedes MR’s molecular pathway activation in vivo. Conclusions: Cfz-induced nephrotoxicity is mediated by the activation of the MR/SGK1/ENaC axis in vivo. Epler emerges as a potent prophylactic therapy that reverses the nephrotoxic phenotype."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση του μοριακού μηχανισμού της επαγόμενης νεφροτοξικότητας από τον αναστολέα πρωτεασώματος Καρφιλζομίμπη: Ο προστατευτικός ρόλος της Επλερενόνης."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λάμπρου Σοφία","Lamprou Sofia"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η καρφιλζομίμπη (Cfz) ανήκει στους μη αναστρέψιμους αναστολείς πρωτεασώματος και χρησιμοποιείται στην θεραπεία του ανθεκτικού και υποτροπιάζοντος πολλαπλού μυελώματος. Παρά τα θεραπευτικά της οφέλη, η χρήση της έχει συνδεθεί με την εμφάνιση νεφροτοξικότητας. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι: i. η διερεύνηση του μοριακού μηχανισμού της νεφροτοξικότητας και ii. βάσει του υποκείμενου μοριακού μηχανισμού, η μελέτη της πιθανής νεφροπροστατευτικής δράσης της επλερενόνης (Epler). Υλικά και μέθοδοι: Αρσενικοί C57BL/6 μύες τυχαιοποιήθηκαν ως εξής: 1. Πρωτόκολλο 2 δόσεων Cfz: i. Control, ii. Cfz, n=5-6 ανά ομάδα, για 2 συνεχόμενες μέρες, 2. Πρωτόκολλο 4 δόσεων Cfz: i. Control, ii. Cfz, n=5-6 ανά ομάδα, για 6 ημέρες, 3. Πρωτόκολλο 4 + φαρμακολογική παρέμβαση: i. Control, ii. Cfz, iii. Epler, iv. Cfz+Epler, n=6 ανά ομάδα, για 6 ημέρες. Η Cfz (8 mg/kg, ip) χορηγήθηκε κάθε 48 ώρες (Πρωτόκολλο 4) ή κάθε 24 ώρες (Πρωτόκολλο 2) και η Epler (165 mg/kg, pο) κάθε 24 ώρες. Από όλες τις ομάδες λήφθηκαν δείγματα νεφρικού ιστού, ούρων και πλάσματος προκειμένου να διενεργηθούν βιοχημικές, πρωτεομικές, μεταβολομικές και μοριακές αναλύσεις, να μετρηθούν τα επίπεδα ηλεκτρολυτών, να αξιολογηθούν μεταβολικοί παράμετροι, καθώς και να πραγματοποιηθεί ιστολογική αξιολόγηση. Σε όλες τις ομάδες αξιολογήθηκε η συστολική αρτηριακή πίεση (SBP) στην γραμμή βάσης και πριν τις ευθανασίες των μυών. Για την εξεύρεση προφυλακτικής θεραπείας πραγματοποιήθηκε χορήγηση της Cfz συνδυαστικά με Μετφορμίνη (Met) ή Epler σε πρωτογενή επιθηλιακά κύτταρα του νεφρικού αθροιστικού σωληναρίου (Primary Murine Collecting Duct Tubular Epithelial Cell, PrCDTECs). Αποτελέσματα: Τέσσερις δόσεις Cfz επάγουν νεφροτοξικό φαινότυπο στους μύες, ο οποίος συνιστάται από αυξημένες τιμές κρεατινίνης και ουρίας πλάσματος και ιστοπαθολογικές αλλοιώσεις των νεφρών, ενώ δεν προκαλούν θρομβωτική μικροαγγειοπάθεια. Η πρωτεομική ανάλυση ανέδειξε μονοπάτια που αφορούν την μεταφορά ιόντων και τον μεταβολισμό. Η Cfz τροποποιεί μεταβολικά μονοπάτια στους νεφρούς και προκαλεί κατακράτηση ούρων και διαταραχή των ηλεκτρολυτών. Η χορήγησή της ενεργοποιεί τον άξονα MR/SGK1/ENaC, ανεξάρτητα από την ενεργοποίηση του άξονα ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης, οδηγώντας σε αυξημένη SBP μόνο στο πρωτόκολλο των τεσσάρων δόσεων. Η Cfz προκαλεί κυτταροτοξικότητα στα PrCDTECs μέσω ενός Na+-εξαρτώμενου μηχανισμού. H Epler προστατεύει τα PrCDTECs από την Cfz, αναστρέφει τα χαρακτηριστικά του νεφροτοξικού φαινοτύπου και αναστέλλει την ενεργοποίηση του μονοπατιού του MR in vivo. Συμπεράσματα: Η νεφροτοξικότητα της Cfz μεσολαβείται από την ενεργοποίηση του άξονα MR/SGK1/ENaC in vivo. H Epler ανακύπτει ως αποτελεσματική προφυλακτική θεραπεία έναντι της επαγόμενης νεφροτοξικότητας.","Introduction: Carfilzomib (Cfz) is an irreversible proteasome inhibitor indicated for the treatment of relapsed and refractory multiple myeloma. Despite its therapeutic potential, Cfz has been associated with nephrotoxicity. The aim of this study was to: i. investigate the molecular mechanism of Cfz-induced nephrotoxicity and ii. based on our molecular findings, explore the therapeutic potential of Eplerenone (Epler) as prophylactic therapy. Materials and methods: C57BL/6 male mice were randomized into: Protocol 2: i. Control, ii. Cfz, n=5-6 per group, for 2 days, Protocol 4: i. Control, ii. Cfz, n=5-6 per group, for 6 days and Protocol 4 + Pharmacological intervention: i. Control, ii. Cfz, iii. Epler, iv. Cfz+Epler, n=6 per group for 6 days. Cfz (8 mg/kg, ip) was administered every 48 hours (Protocol 4) or every 24 hours (Protocol 2) and Epler (165 mg/kg, po) every 24 hours. Renal tissue, urine and sera samples were obtained from all the groups for biochemical, proteomic, metabolomic and molecular analysis, evaluation of electrolyte levels and metabolic parameters, and histological observation. Systolic blood pressure (SBP) was assessed in all groups at baseline and endpoint. Primary murine tubular epithelial cells (PrCDTECs) were treated with Cfz, Epler and/or Metformin (Met) to investigate the prophylactic potential of the two agents. Results: Four doses of Cfz induce a nephrotoxic phenotype in mice, which exhibit increased creatinine and urea serum levels and renal histopathological deficits, while they do not induce renal thrombotic microangiopathy. In proteomic analysis, Cfz differentially regulates pathways, including the transport of ions and metabolism. Moreover, Cfz modulates metabolic pathways in the kidneys, decreases diuresis and causes an electrolyte imbalance. Cfz administration activates the MR/SGK1/ENaC axis independently of the renin-angiotensin-aldosterone system, thereby increasing SBP only in the four-dose protocol. Cfz causes cytotoxicity in PrCDTECs through a Na+-dependent mechanism. Epler is protective against Cfz-induced cytotoxicity in PrCDTECs, reverses the nephrotoxic phenotype and its abovementioned characteristics and impedes MR’s molecular pathway activation in vivo. Conclusions: Cfz-induced nephrotoxicity is mediated by the activation of the MR/SGK1/ENaC axis in vivo. Epler emerges as a potent prophylactic therapy that reverses the nephrotoxic phenotype."],"dc:identifier":["uoadl:3254688","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3254688"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Διερεύνηση του μοριακού μηχανισμού της επαγόμενης νεφροτοξικότητας από τον αναστολέα πρωτεασώματος Καρφιλζομίμπη: Ο προστατευτικός ρόλος της Επλερενόνης."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:23Z"}