{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3254729"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3254729","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αλληλεπιδράσεις μακροφάγων και ινοβλαστών και η σημασία τους στην ιστική αναδιαμόρφωση και την καρδιακή ανεπάρκεια","abstract":"Η ενήλικη καρδιά είναι γνωστό ότι αδυνατεί να αναγεννηθεί και μετά από τραυματισμό και θάνατο καρδιομυοκυττάρων δημιουργούνται κενοί χώροι και μπαίνει σε κίνδυνο η ομοιόσταση του οργάνου. Η χαρακτηριστική αδυναμία των καρδιομυοκυττάρων που δεν προσβλήθηκαν να πολλαπλασιασθούν οδηγεί γειτονικά κύτταρα να καλύψουν τον χώρο για διατήρηση της καρδιακής λειτουργίας. Τέτοια κύτταρα είναι οι ινοβλάστες που μέσω έκκρισης κολλαγόνου δημιουργούν ουλώδη ιστό ο οποίος βραχυπρόθεσμα βοηθάει στη διατήρηση της καρδιακής συνοχής, αλλά μακροπρόθεσμα μπορεί να οδηγήσει σε ίνωση και δυσλειτουργία. Σημαντικά κύτταρα επίσης στην καρδιά είναι και τα μακροφάγα, που είτε είναι μόνιμα είτε διηθούν τον ιστό συμμετέχουν στις διεργασίες της ίνωσης και της φλεγμονής, είτε ευεργετικά είτε επιζήμια. Οι ινοβλάστες μπορούν επίσης να συμμετέχουν σε φλεγμονώδεις αποκρίσεις. Κρίσιμη σε αυτές τις διεργασίες είναι επίσης η αλληλεπίδραση ινοβλαστών-μακροφάγων. Σε αυτήν την εργασία μελετάται η αλληλεπίδραση καρδιακών ινοβλαστών-μακροφάγων και η συμβολή της στην ίνωση και την φλεγμονή, κάτω από διάφορες καταστάσεις ενεργοποίησης των κυττάρων αυτών. Παράλληλα εξετάσθηκε η συμβολή μορίων όπως το NLRP3, σημαντικό συστατικό του φλεγμονοσώματος που μεσολαβεί στην φλεγμονή ιντερλευκίνης-1/- 18, και η βιμεντίνη (vim), που ρυθμίζει την ομοιόσταση ινοβλαστών. Για την ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το μοντέλο καρδιακής ανεπάρκειας λόγω έλλειψης δεσμίνης στο ποντίκι (des-/- ), διπλά διαγονιδιακά ζώα (des-/-NLRP3 -/- , des-/- vim-/- ) και πρωτογενείς καλλιέργειες κυττάρων από την καρδιά και το περιτόναιο. Διαπιστώθηκε ότι σημαντικά στοιχεία της ινωτικής απόκρισης, όπως η έκφραση κολλαγόνου στους ινοβλάστες, επηρεάζονται από την παρακρινή δράση των μακροφάγων και εξαρτώνται από την κατάσταση ενεργοποίησης των τελευταίων. Ιδιαίτερα τα εναλλακτικής ενεργοποίησης (Μ2) φαίνεται να επάγουν την έκφραση κολλαγόνου Ι. Βρέθηκε επίσης ότι οι ινοβλάστες με έλλειψη NLRP3 έχουν διαφορετική συμπεριφορά ανάλογα με το περιβάλλον από το οποίο προέρχονται. Έτσι, οι NLRP3 -/- ινοβλάστες από παθολογικό μυοκάρδιο λόγω έλλειψης δεσμίνης (des-/-NLRP3 -/- ) συγκρινόμενοι με τους προερχόμενους από το μυοκάρδιο des-/- εμφάνισαν χαμηλότερη έκφραση κολλαγόνου αλλά και μειωμένη επουλωτική ικανότητα σε προσομοίωση πληγών ex vivo. Αντίθετα, οι NLRP3 -/- ινοβλάστες από ένα κατά τα άλλα φυσιολογικό μυοκάρδιο (NLRP3 -/- ) εμφάνισαν αυξημένη έκφραση κολλαγόνου και βελτιωμένη ικανότητα επούλωσης. Από την άλλη, μελετώντας την συνεισφορά της βιμεντίνης δείχθηκε ότι η έλλειψη της κατά την αλληλεπίδραση των μακροφάγων με τους ινοβλάστες μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη ικανότητα επούλωσης των ινοβλαστών, ενώ φαίνεται να μεταβάλλει στοιχεία της κατάστασης ενεργοποίησης των μακροφάγων αφού τα vim-/- μακροφάγα μετά από διέγερση με LPS και IFN-γ (Μ1 ενεργοποίηση) εμφάνισαν υψηλότερα επίπεδα RNA της μεταλοπρωτεάσης MMP12 συγκρινόμενα με wt. Επίσης τα vim-/- μακροφάγα επηρεάσαν με παρακρινή τρόπο την έκφραση Acta2, η επαγωγή του οποίου αποτελεί ένδειξη διαφοροποίησης των ινοβλαστών προς αSMA+ μυοϊνοβλάστες. Η παρουσία ή όχι βιμεντίνης επηρεάζει και την έκφραση μορίων σημαντικών για την λειτουργία των μακροφάγων όπως η γαλεκτίνη-3. Ακόμη, η έλλειψη βιμεντίνης φάνηκε να απορρυθμίζει την έκφραση IL-6 στους ινοβλάστες: με Μ1 ενεργοποίηση των μακροφάγων οι ινοβλάστες εμφάνισαν αυξημένα επίπεδα Il6, ενώ με Μ2 ενεργοποίηση (IL-4) στράφηκαν προς έναν λιγότερο φλεγμονώδη φαινότυπο με χαμηλότερα επίπεδα Il6. Kατά την αντίστροφη επίδραση (έκθεση των μακροφάγων σε εκκρίματα των ινοβλαστών) φάνηκε ότι η έλλειψη βιμεντίνης στους ινοβλάστες ενίσχυσε αντιφλεγμονώδη χαρακτηριστικά (αυξημένη έκφραση Mmp12), ενώ η παρακρινής επίδραση μετά από φλεγμονώδη διέγερση των ινοβλαστών (LPS) οδήγησε σε αύξηση των επιπέδων RNA γαλεκτίνης-3. Συνεπώς και το NLRP3 και η βιμεντίνη επηρεάζουν την αλληλεπίδραση ινοβλαστών-μακροφάγων στην καρδιά, μεταβάλλοντας σημαντικές παραμέτρους της λειτουργίας τους. Τέτοιες μεταβολές αντανακλούν και εξηγούν εν μέρει αντίστοιχες μεταβολές που παρατηρούνται κατά την έλλειψη αυτών των μορίων (NLRP3, vim) στο μοντέλο καρδιακής ανεπάρκειας που χρησιμοποιήθηκε. Γενικότερα τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης υποδεικνύουν ότι οι αλληλεπιδράσεις ινοβλαστών-μακροφάγων είναι μια σημαντική παράμετρος και μπορεί να αποτελέσουν στόχο παρεμβάσεων στην καρδιακή αναδιαμόρφωση και ανεπάρκεια.","abstract_html":"Η ενήλικη καρδιά είναι γνωστό ότι αδυνατεί να αναγεννηθεί και μετά από τραυματισμό και θάνατο καρδιομυοκυττάρων δημιουργούνται κενοί χώροι και μπαίνει σε κίνδυνο η ομοιόσταση του οργάνου. Η χαρακτηριστική αδυναμία των καρδιομυοκυττάρων που δεν προσβλήθηκαν να πολλαπλασιασθούν οδηγεί γειτονικά κύτταρα να καλύψουν τον χώρο για διατήρηση της καρδιακής λειτουργίας. Τέτοια κύτταρα είναι οι ινοβλάστες που μέσω έκκρισης κολλαγόνου δημιουργούν ουλώδη ιστό ο οποίος βραχυπρόθεσμα βοηθάει στη διατήρηση της καρδιακής συνοχής, αλλά μακροπρόθεσμα μπορεί να οδηγήσει σε ίνωση και δυσλειτουργία. Σημαντικά κύτταρα επίσης στην καρδιά είναι και τα μακροφάγα, που είτε είναι μόνιμα είτε διηθούν τον ιστό συμμετέχουν στις διεργασίες της ίνωσης και της φλεγμονής, είτε ευεργετικά είτε επιζήμια. Οι ινοβλάστες μπορούν επίσης να συμμετέχουν σε φλεγμονώδεις αποκρίσεις. Κρίσιμη σε αυτές τις διεργασίες είναι επίσης η αλληλεπίδραση ινοβλαστών-μακροφάγων. Σε αυτήν την εργασία μελετάται η αλληλεπίδραση καρδιακών ινοβλαστών-μακροφάγων και η συμβολή της στην ίνωση και την φλεγμονή, κάτω από διάφορες καταστάσεις ενεργοποίησης των κυττάρων αυτών. Παράλληλα εξετάσθηκε η συμβολή μορίων όπως το NLRP3, σημαντικό συστατικό του φλεγμονοσώματος που μεσολαβεί στην φλεγμονή ιντερλευκίνης-1/- 18, και η βιμεντίνη (vim), που ρυθμίζει την ομοιόσταση ινοβλαστών. Για την ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το μοντέλο καρδιακής ανεπάρκειας λόγω έλλειψης δεσμίνης στο ποντίκι (des-/- ), διπλά διαγονιδιακά ζώα (des-/-NLRP3 -/- , des-/- vim-/- ) και πρωτογενείς καλλιέργειες κυττάρων από την καρδιά και το περιτόναιο. Διαπιστώθηκε ότι σημαντικά στοιχεία της ινωτικής απόκρισης, όπως η έκφραση κολλαγόνου στους ινοβλάστες, επηρεάζονται από την παρακρινή δράση των μακροφάγων και εξαρτώνται από την κατάσταση ενεργοποίησης των τελευταίων. Ιδιαίτερα τα εναλλακτικής ενεργοποίησης (Μ2) φαίνεται να επάγουν την έκφραση κολλαγόνου Ι. Βρέθηκε επίσης ότι οι ινοβλάστες με έλλειψη NLRP3 έχουν διαφορετική συμπεριφορά ανάλογα με το περιβάλλον από το οποίο προέρχονται. Έτσι, οι NLRP3 -/- ινοβλάστες από παθολογικό μυοκάρδιο λόγω έλλειψης δεσμίνης (des-/-NLRP3 -/- ) συγκρινόμενοι με τους προερχόμενους από το μυοκάρδιο des-/- εμφάνισαν χαμηλότερη έκφραση κολλαγόνου αλλά και μειωμένη επουλωτική ικανότητα σε προσομοίωση πληγών ex vivo. Αντίθετα, οι NLRP3 -/- ινοβλάστες από ένα κατά τα άλλα φυσιολογικό μυοκάρδιο (NLRP3 -/- ) εμφάνισαν αυξημένη έκφραση κολλαγόνου και βελτιωμένη ικανότητα επούλωσης. Από την άλλη, μελετώντας την συνεισφορά της βιμεντίνης δείχθηκε ότι η έλλειψη της κατά την αλληλεπίδραση των μακροφάγων με τους ινοβλάστες μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη ικανότητα επούλωσης των ινοβλαστών, ενώ φαίνεται να μεταβάλλει στοιχεία της κατάστασης ενεργοποίησης των μακροφάγων αφού τα vim-/- μακροφάγα μετά από διέγερση με LPS και IFN-γ (Μ1 ενεργοποίηση) εμφάνισαν υψηλότερα επίπεδα RNA της μεταλοπρωτεάσης MMP12 συγκρινόμενα με wt. Επίσης τα vim-/- μακροφάγα επηρεάσαν με παρακρινή τρόπο την έκφραση Acta2, η επαγωγή του οποίου αποτελεί ένδειξη διαφοροποίησης των ινοβλαστών προς αSMA+ μυοϊνοβλάστες. Η παρουσία ή όχι βιμεντίνης επηρεάζει και την έκφραση μορίων σημαντικών για την λειτουργία των μακροφάγων όπως η γαλεκτίνη-3. Ακόμη, η έλλειψη βιμεντίνης φάνηκε να απορρυθμίζει την έκφραση IL-6 στους ινοβλάστες: με Μ1 ενεργοποίηση των μακροφάγων οι ινοβλάστες εμφάνισαν αυξημένα επίπεδα Il6, ενώ με Μ2 ενεργοποίηση (IL-4) στράφηκαν προς έναν λιγότερο φλεγμονώδη φαινότυπο με χαμηλότερα επίπεδα Il6. Kατά την αντίστροφη επίδραση (έκθεση των μακροφάγων σε εκκρίματα των ινοβλαστών) φάνηκε ότι η έλλειψη βιμεντίνης στους ινοβλάστες ενίσχυσε αντιφλεγμονώδη χαρακτηριστικά (αυξημένη έκφραση Mmp12), ενώ η παρακρινής επίδραση μετά από φλεγμονώδη διέγερση των ινοβλαστών (LPS) οδήγησε σε αύξηση των επιπέδων RNA γαλεκτίνης-3. Συνεπώς και το NLRP3 και η βιμεντίνη επηρεάζουν την αλληλεπίδραση ινοβλαστών-μακροφάγων στην καρδιά, μεταβάλλοντας σημαντικές παραμέτρους της λειτουργίας τους. Τέτοιες μεταβολές αντανακλούν και εξηγούν εν μέρει αντίστοιχες μεταβολές που παρατηρούνται κατά την έλλειψη αυτών των μορίων (NLRP3, vim) στο μοντέλο καρδιακής ανεπάρκειας που χρησιμοποιήθηκε. Γενικότερα τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης υποδεικνύουν ότι οι αλληλεπιδράσεις ινοβλαστών-μακροφάγων είναι μια σημαντική παράμετρος και μπορεί να αποτελέσουν στόχο παρεμβάσεων στην καρδιακή αναδιαμόρφωση και ανεπάρκεια.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζαχαριά Αναστασία","Zacharia Anastasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:20:23Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3254729"],"render_values":[{"text":"uoadl:3254729","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3254729","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3254729","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3254729","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζαχαριά Αναστασία","Zacharia Anastasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3254729","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3254729"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ενήλικη καρδιά είναι γνωστό ότι αδυνατεί να αναγεννηθεί και μετά από τραυματισμό και θάνατο καρδιομυοκυττάρων δημιουργούνται κενοί χώροι και μπαίνει σε κίνδυνο η ομοιόσταση του οργάνου. Η χαρακτηριστική αδυναμία των καρδιομυοκυττάρων που δεν προσβλήθηκαν να πολλαπλασιασθούν οδηγεί γειτονικά κύτταρα να καλύψουν τον χώρο για διατήρηση της καρδιακής λειτουργίας. Τέτοια κύτταρα είναι οι ινοβλάστες που μέσω έκκρισης κολλαγόνου δημιουργούν ουλώδη ιστό ο οποίος βραχυπρόθεσμα βοηθάει στη διατήρηση της καρδιακής συνοχής, αλλά μακροπρόθεσμα μπορεί να οδηγήσει σε ίνωση και δυσλειτουργία. Σημαντικά κύτταρα επίσης στην καρδιά είναι και τα μακροφάγα, που είτε είναι μόνιμα είτε διηθούν τον ιστό συμμετέχουν στις διεργασίες της ίνωσης και της φλεγμονής, είτε ευεργετικά είτε επιζήμια. Οι ινοβλάστες μπορούν επίσης να συμμετέχουν σε φλεγμονώδεις αποκρίσεις. Κρίσιμη σε αυτές τις διεργασίες είναι επίσης η αλληλεπίδραση ινοβλαστών-μακροφάγων. Σε αυτήν την εργασία μελετάται η αλληλεπίδραση καρδιακών ινοβλαστών-μακροφάγων και η συμβολή της στην ίνωση και την φλεγμονή, κάτω από διάφορες καταστάσεις ενεργοποίησης των κυττάρων αυτών. Παράλληλα εξετάσθηκε η συμβολή μορίων όπως το NLRP3, σημαντικό συστατικό του φλεγμονοσώματος που μεσολαβεί στην φλεγμονή ιντερλευκίνης-1/- 18, και η βιμεντίνη (vim), που ρυθμίζει την ομοιόσταση ινοβλαστών. Για την ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το μοντέλο καρδιακής ανεπάρκειας λόγω έλλειψης δεσμίνης στο ποντίκι (des-/- ), διπλά διαγονιδιακά ζώα (des-/-NLRP3 -/- , des-/- vim-/- ) και πρωτογενείς καλλιέργειες κυττάρων από την καρδιά και το περιτόναιο. Διαπιστώθηκε ότι σημαντικά στοιχεία της ινωτικής απόκρισης, όπως η έκφραση κολλαγόνου στους ινοβλάστες, επηρεάζονται από την παρακρινή δράση των μακροφάγων και εξαρτώνται από την κατάσταση ενεργοποίησης των τελευταίων. Ιδιαίτερα τα εναλλακτικής ενεργοποίησης (Μ2) φαίνεται να επάγουν την έκφραση κολλαγόνου Ι. Βρέθηκε επίσης ότι οι ινοβλάστες με έλλειψη NLRP3 έχουν διαφορετική συμπεριφορά ανάλογα με το περιβάλλον από το οποίο προέρχονται. Έτσι, οι NLRP3 -/- ινοβλάστες από παθολογικό μυοκάρδιο λόγω έλλειψης δεσμίνης (des-/-NLRP3 -/- ) συγκρινόμενοι με τους προερχόμενους από το μυοκάρδιο des-/- εμφάνισαν χαμηλότερη έκφραση κολλαγόνου αλλά και μειωμένη επουλωτική ικανότητα σε προσομοίωση πληγών ex vivo. Αντίθετα, οι NLRP3 -/- ινοβλάστες από ένα κατά τα άλλα φυσιολογικό μυοκάρδιο (NLRP3 -/- ) εμφάνισαν αυξημένη έκφραση κολλαγόνου και βελτιωμένη ικανότητα επούλωσης. Από την άλλη, μελετώντας την συνεισφορά της βιμεντίνης δείχθηκε ότι η έλλειψη της κατά την αλληλεπίδραση των μακροφάγων με τους ινοβλάστες μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη ικανότητα επούλωσης των ινοβλαστών, ενώ φαίνεται να μεταβάλλει στοιχεία της κατάστασης ενεργοποίησης των μακροφάγων αφού τα vim-/- μακροφάγα μετά από διέγερση με LPS και IFN-γ (Μ1 ενεργοποίηση) εμφάνισαν υψηλότερα επίπεδα RNA της μεταλοπρωτεάσης MMP12 συγκρινόμενα με wt. Επίσης τα vim-/- μακροφάγα επηρεάσαν με παρακρινή τρόπο την έκφραση Acta2, η επαγωγή του οποίου αποτελεί ένδειξη διαφοροποίησης των ινοβλαστών προς αSMA+ μυοϊνοβλάστες. Η παρουσία ή όχι βιμεντίνης επηρεάζει και την έκφραση μορίων σημαντικών για την λειτουργία των μακροφάγων όπως η γαλεκτίνη-3. Ακόμη, η έλλειψη βιμεντίνης φάνηκε να απορρυθμίζει την έκφραση IL-6 στους ινοβλάστες: με Μ1 ενεργοποίηση των μακροφάγων οι ινοβλάστες εμφάνισαν αυξημένα επίπεδα Il6, ενώ με Μ2 ενεργοποίηση (IL-4) στράφηκαν προς έναν λιγότερο φλεγμονώδη φαινότυπο με χαμηλότερα επίπεδα Il6. Kατά την αντίστροφη επίδραση (έκθεση των μακροφάγων σε εκκρίματα των ινοβλαστών) φάνηκε ότι η έλλειψη βιμεντίνης στους ινοβλάστες ενίσχυσε αντιφλεγμονώδη χαρακτηριστικά (αυξημένη έκφραση Mmp12), ενώ η παρακρινής επίδραση μετά από φλεγμονώδη διέγερση των ινοβλαστών (LPS) οδήγησε σε αύξηση των επιπέδων RNA γαλεκτίνης-3. Συνεπώς και το NLRP3 και η βιμεντίνη επηρεάζουν την αλληλεπίδραση ινοβλαστών-μακροφάγων στην καρδιά, μεταβάλλοντας σημαντικές παραμέτρους της λειτουργίας τους. Τέτοιες μεταβολές αντανακλούν και εξηγούν εν μέρει αντίστοιχες μεταβολές που παρατηρούνται κατά την έλλειψη αυτών των μορίων (NLRP3, vim) στο μοντέλο καρδιακής ανεπάρκειας που χρησιμοποιήθηκε. Γενικότερα τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης υποδεικνύουν ότι οι αλληλεπιδράσεις ινοβλαστών-μακροφάγων είναι μια σημαντική παράμετρος και μπορεί να αποτελέσουν στόχο παρεμβάσεων στην καρδιακή αναδιαμόρφωση και ανεπάρκεια.","The adult heart is unable to regenerate, and after cardiomyocyte injury and death acellular areas emerge and cardiac homeostasis is being compromised. The inability of the the intact cardiomyocytes to proliferate forces neighboring cells to expand in order to occupy the injured areas and to maintain cardiac function. Fibroblasts through collagen secretion support the generation of scar tissue, which in the short term helps maintaining cardiac coherence, but in the longer term it can lead to fibrosis and dysfunction. Macrophages comprise another important cardiac cell population which, either resident or infiltrating, participates in the processes of fibrosis and inflammation, exerting both beneficial and detrimental actions. Fibroblasts can also participate in the inflammatory responses. Moreover, the fibroblast-macrophage interactions may be of crucial importance for these processes. In this work, parameters of the cardiac fibroblast-macrophage interactions and their contribution to fibrosis and inflammation were studied under various states of activation of these particular cell types. In parallel, the contribution of molecules such as NLRP3, an important component of the inflammasome that mediates interleukin-1/-18 inflammation, and vimentin (vim), which regulates the homeostasis of fibroblasts, was determined. A genetic heart failure model, the desmin-deficient mouse (des-/- ), double transgenic animals (des-/-NLRP3-/- , des-/- vim-/- ) and primary cultures of cells from the heart and the peritoneum were used for the experiments. It was found that important elements of the fibrotic response, such as collagen expression in fibroblasts, are affected by the paracrine action of macrophages and that they depend on the activation state of the latter. Thus, macrophages of the alternative activation state (M2) appear to induce collagen I by cardiac fibroblasts. It was also found that NLRP3-deficient fibroblasts respond differently depending on the environment from which they originate. Thus, NLRP3-/- fibroblasts from desmin deficient pathological myocardium (des-/-NLRP3-/- ) compared to des-/- myocardium derived fibroblasts, showed lower collagen expression but also reduced healing capacity in an ex vivo wound simulation. In contrast, NLRP3-/- fibroblasts from an otherwise normal myocardium (NLRP3-/- ) showed increased collagen expression and improved healing capacity. On the other hand, by studying the contribution of vimentin it was shown that its lack during the macrophage-fibroblast interaction can lead to a reduced healing capacity of fibroblasts, while it seems to alter elements of the activation state of macrophages since vim-/- macrophages after stimulation with LPS and IFN-γ (M1 activation) showed higher RNA levels of the metalloprotease MMP12 compared to wt. Also, vim-/- macrophages had a paracrine effect on Acta2 expression, the induction of which is characteristic of differentiation of fibroblasts to αSMA+ myofibroblasts. The presence or absence of vimentin also affects the expression of molecules important for macrophage function, such as galectin-3. Furthermore, lack of vimentin appeared to deregulate IL-6 expression in fibroblasts: upon M1 activation of macrophages, the exposed fibroblasts showed increased RNA levels of interleukin-6 (Il6), while upon M2 activation (IL-4) they shifted to a less inflammatory phenotype with lower levels of Il6. In the reverse effect (exposure of macrophages to fibroblast secretions) it was shown that the absence of vimentin in fibroblasts led to enhanced anti-inflammatory characteristics (increased Mmp12 expression), while the paracrine effect after inflammatory stimulation of fibroblasts (LPS) increased galectin-3. Therefore, NLRP3 and vimentin affect fibroblast macrophage interaction in the heart, altering important parameters of their function. These changes reflect and partially explain corresponding changes observed upon loss-of-function of the molecules of interest (NLRP3, vim) in the heart failure model. Overall, the results of the present study indicate that fibroblast-macrophage interactions are an important parameter and can be a target for interventions in adverse cardiac remodeling and heart failure."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αλληλεπιδράσεις μακροφάγων και ινοβλαστών και η σημασία τους στην ιστική αναδιαμόρφωση και την καρδιακή ανεπάρκεια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζαχαριά Αναστασία","Zacharia Anastasia"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η ενήλικη καρδιά είναι γνωστό ότι αδυνατεί να αναγεννηθεί και μετά από τραυματισμό και θάνατο καρδιομυοκυττάρων δημιουργούνται κενοί χώροι και μπαίνει σε κίνδυνο η ομοιόσταση του οργάνου. Η χαρακτηριστική αδυναμία των καρδιομυοκυττάρων που δεν προσβλήθηκαν να πολλαπλασιασθούν οδηγεί γειτονικά κύτταρα να καλύψουν τον χώρο για διατήρηση της καρδιακής λειτουργίας. Τέτοια κύτταρα είναι οι ινοβλάστες που μέσω έκκρισης κολλαγόνου δημιουργούν ουλώδη ιστό ο οποίος βραχυπρόθεσμα βοηθάει στη διατήρηση της καρδιακής συνοχής, αλλά μακροπρόθεσμα μπορεί να οδηγήσει σε ίνωση και δυσλειτουργία. Σημαντικά κύτταρα επίσης στην καρδιά είναι και τα μακροφάγα, που είτε είναι μόνιμα είτε διηθούν τον ιστό συμμετέχουν στις διεργασίες της ίνωσης και της φλεγμονής, είτε ευεργετικά είτε επιζήμια. Οι ινοβλάστες μπορούν επίσης να συμμετέχουν σε φλεγμονώδεις αποκρίσεις. Κρίσιμη σε αυτές τις διεργασίες είναι επίσης η αλληλεπίδραση ινοβλαστών-μακροφάγων. Σε αυτήν την εργασία μελετάται η αλληλεπίδραση καρδιακών ινοβλαστών-μακροφάγων και η συμβολή της στην ίνωση και την φλεγμονή, κάτω από διάφορες καταστάσεις ενεργοποίησης των κυττάρων αυτών. Παράλληλα εξετάσθηκε η συμβολή μορίων όπως το NLRP3, σημαντικό συστατικό του φλεγμονοσώματος που μεσολαβεί στην φλεγμονή ιντερλευκίνης-1/- 18, και η βιμεντίνη (vim), που ρυθμίζει την ομοιόσταση ινοβλαστών. Για την ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το μοντέλο καρδιακής ανεπάρκειας λόγω έλλειψης δεσμίνης στο ποντίκι (des-/- ), διπλά διαγονιδιακά ζώα (des-/-NLRP3 -/- , des-/- vim-/- ) και πρωτογενείς καλλιέργειες κυττάρων από την καρδιά και το περιτόναιο. Διαπιστώθηκε ότι σημαντικά στοιχεία της ινωτικής απόκρισης, όπως η έκφραση κολλαγόνου στους ινοβλάστες, επηρεάζονται από την παρακρινή δράση των μακροφάγων και εξαρτώνται από την κατάσταση ενεργοποίησης των τελευταίων. Ιδιαίτερα τα εναλλακτικής ενεργοποίησης (Μ2) φαίνεται να επάγουν την έκφραση κολλαγόνου Ι. Βρέθηκε επίσης ότι οι ινοβλάστες με έλλειψη NLRP3 έχουν διαφορετική συμπεριφορά ανάλογα με το περιβάλλον από το οποίο προέρχονται. Έτσι, οι NLRP3 -/- ινοβλάστες από παθολογικό μυοκάρδιο λόγω έλλειψης δεσμίνης (des-/-NLRP3 -/- ) συγκρινόμενοι με τους προερχόμενους από το μυοκάρδιο des-/- εμφάνισαν χαμηλότερη έκφραση κολλαγόνου αλλά και μειωμένη επουλωτική ικανότητα σε προσομοίωση πληγών ex vivo. Αντίθετα, οι NLRP3 -/- ινοβλάστες από ένα κατά τα άλλα φυσιολογικό μυοκάρδιο (NLRP3 -/- ) εμφάνισαν αυξημένη έκφραση κολλαγόνου και βελτιωμένη ικανότητα επούλωσης. Από την άλλη, μελετώντας την συνεισφορά της βιμεντίνης δείχθηκε ότι η έλλειψη της κατά την αλληλεπίδραση των μακροφάγων με τους ινοβλάστες μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη ικανότητα επούλωσης των ινοβλαστών, ενώ φαίνεται να μεταβάλλει στοιχεία της κατάστασης ενεργοποίησης των μακροφάγων αφού τα vim-/- μακροφάγα μετά από διέγερση με LPS και IFN-γ (Μ1 ενεργοποίηση) εμφάνισαν υψηλότερα επίπεδα RNA της μεταλοπρωτεάσης MMP12 συγκρινόμενα με wt. Επίσης τα vim-/- μακροφάγα επηρεάσαν με παρακρινή τρόπο την έκφραση Acta2, η επαγωγή του οποίου αποτελεί ένδειξη διαφοροποίησης των ινοβλαστών προς αSMA+ μυοϊνοβλάστες. Η παρουσία ή όχι βιμεντίνης επηρεάζει και την έκφραση μορίων σημαντικών για την λειτουργία των μακροφάγων όπως η γαλεκτίνη-3. Ακόμη, η έλλειψη βιμεντίνης φάνηκε να απορρυθμίζει την έκφραση IL-6 στους ινοβλάστες: με Μ1 ενεργοποίηση των μακροφάγων οι ινοβλάστες εμφάνισαν αυξημένα επίπεδα Il6, ενώ με Μ2 ενεργοποίηση (IL-4) στράφηκαν προς έναν λιγότερο φλεγμονώδη φαινότυπο με χαμηλότερα επίπεδα Il6. Kατά την αντίστροφη επίδραση (έκθεση των μακροφάγων σε εκκρίματα των ινοβλαστών) φάνηκε ότι η έλλειψη βιμεντίνης στους ινοβλάστες ενίσχυσε αντιφλεγμονώδη χαρακτηριστικά (αυξημένη έκφραση Mmp12), ενώ η παρακρινής επίδραση μετά από φλεγμονώδη διέγερση των ινοβλαστών (LPS) οδήγησε σε αύξηση των επιπέδων RNA γαλεκτίνης-3. Συνεπώς και το NLRP3 και η βιμεντίνη επηρεάζουν την αλληλεπίδραση ινοβλαστών-μακροφάγων στην καρδιά, μεταβάλλοντας σημαντικές παραμέτρους της λειτουργίας τους. Τέτοιες μεταβολές αντανακλούν και εξηγούν εν μέρει αντίστοιχες μεταβολές που παρατηρούνται κατά την έλλειψη αυτών των μορίων (NLRP3, vim) στο μοντέλο καρδιακής ανεπάρκειας που χρησιμοποιήθηκε. Γενικότερα τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης υποδεικνύουν ότι οι αλληλεπιδράσεις ινοβλαστών-μακροφάγων είναι μια σημαντική παράμετρος και μπορεί να αποτελέσουν στόχο παρεμβάσεων στην καρδιακή αναδιαμόρφωση και ανεπάρκεια.","The adult heart is unable to regenerate, and after cardiomyocyte injury and death acellular areas emerge and cardiac homeostasis is being compromised. The inability of the the intact cardiomyocytes to proliferate forces neighboring cells to expand in order to occupy the injured areas and to maintain cardiac function. Fibroblasts through collagen secretion support the generation of scar tissue, which in the short term helps maintaining cardiac coherence, but in the longer term it can lead to fibrosis and dysfunction. Macrophages comprise another important cardiac cell population which, either resident or infiltrating, participates in the processes of fibrosis and inflammation, exerting both beneficial and detrimental actions. Fibroblasts can also participate in the inflammatory responses. Moreover, the fibroblast-macrophage interactions may be of crucial importance for these processes. In this work, parameters of the cardiac fibroblast-macrophage interactions and their contribution to fibrosis and inflammation were studied under various states of activation of these particular cell types. In parallel, the contribution of molecules such as NLRP3, an important component of the inflammasome that mediates interleukin-1/-18 inflammation, and vimentin (vim), which regulates the homeostasis of fibroblasts, was determined. A genetic heart failure model, the desmin-deficient mouse (des-/- ), double transgenic animals (des-/-NLRP3-/- , des-/- vim-/- ) and primary cultures of cells from the heart and the peritoneum were used for the experiments. It was found that important elements of the fibrotic response, such as collagen expression in fibroblasts, are affected by the paracrine action of macrophages and that they depend on the activation state of the latter. Thus, macrophages of the alternative activation state (M2) appear to induce collagen I by cardiac fibroblasts. It was also found that NLRP3-deficient fibroblasts respond differently depending on the environment from which they originate. Thus, NLRP3-/- fibroblasts from desmin deficient pathological myocardium (des-/-NLRP3-/- ) compared to des-/- myocardium derived fibroblasts, showed lower collagen expression but also reduced healing capacity in an ex vivo wound simulation. In contrast, NLRP3-/- fibroblasts from an otherwise normal myocardium (NLRP3-/- ) showed increased collagen expression and improved healing capacity. On the other hand, by studying the contribution of vimentin it was shown that its lack during the macrophage-fibroblast interaction can lead to a reduced healing capacity of fibroblasts, while it seems to alter elements of the activation state of macrophages since vim-/- macrophages after stimulation with LPS and IFN-γ (M1 activation) showed higher RNA levels of the metalloprotease MMP12 compared to wt. Also, vim-/- macrophages had a paracrine effect on Acta2 expression, the induction of which is characteristic of differentiation of fibroblasts to αSMA+ myofibroblasts. The presence or absence of vimentin also affects the expression of molecules important for macrophage function, such as galectin-3. Furthermore, lack of vimentin appeared to deregulate IL-6 expression in fibroblasts: upon M1 activation of macrophages, the exposed fibroblasts showed increased RNA levels of interleukin-6 (Il6), while upon M2 activation (IL-4) they shifted to a less inflammatory phenotype with lower levels of Il6. In the reverse effect (exposure of macrophages to fibroblast secretions) it was shown that the absence of vimentin in fibroblasts led to enhanced anti-inflammatory characteristics (increased Mmp12 expression), while the paracrine effect after inflammatory stimulation of fibroblasts (LPS) increased galectin-3. Therefore, NLRP3 and vimentin affect fibroblast macrophage interaction in the heart, altering important parameters of their function. These changes reflect and partially explain corresponding changes observed upon loss-of-function of the molecules of interest (NLRP3, vim) in the heart failure model. Overall, the results of the present study indicate that fibroblast-macrophage interactions are an important parameter and can be a target for interventions in adverse cardiac remodeling and heart failure."],"dc:identifier":["uoadl:3254729","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3254729"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Αλληλεπιδράσεις μακροφάγων και ινοβλαστών και η σημασία τους στην ιστική αναδιαμόρφωση και την καρδιακή ανεπάρκεια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:23Z"}