{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3254907"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3254907","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη σύγκρισης των ανταγωνιστών του συμμεταφορέα νατρίου γλυκόζης τύπου-2 (SGLT-2), εμπαγλιφλοζίνη και δαπαγλιφλοζίνη, σε δείκτες οξειδωτικού στρες σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2.","abstract":"Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 χαρακτηρίζεται από υπεργλυκαιμία και συνιστά μια πολυπαραγοντική νόσο, αφού μπορεί να αιτιολογηθεί από μια πληθώρα παθοφυσιολογικών μηχανισμών, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης αντίστασης των ιστών στην ινσουλίνη, της δυσλειτουργίας των β-παγκρεατικών κυττάρων και της διαταραχής επεξεργασίας της ενδογενούς ινσουλίνης. Οι εν λόγω παθολογικές καταστάσεις οδηγούν στην εγκατάσταση μιας χρόνιας φλεγμονώδους κατάστασης, η οποία με την σειρά της προκαλεί την παραγωγή τοξικών δραστικών μορφών οξυγόνου (ROS), οι οποίες ενοχοποιούνται για τις αγγειακές επιπτώσεις της νόσου. Οι επιπτώσεις αυτές μπορεί να αφορούν τόσο στο μικροαγγειακό και όσο και στο μακροαγγειακό σύστημα με την ισχαιμική καρδιοπάθεια να αποτελεί μια από τις σημαντικότερες επιπτώσεις σε μακροαγγειακό επίπεδο, ενώ αποτελούν και τον κυριότερο αιτιολογικό παράγοντα νοσηρότητας και θνητότητας των ασθενών αυτών. Οι αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT2is), εμπαγλιφλοζίνη και δαπαγλιφλοζίνη, αποτελούν μια κατηγορία φαρμάκων με αναγνωρισμένες, τόσο από κλινικές όσο και από προκλινικές μελέτες, πλειοτροπικές δράσεις επί του καρδιαγγειακού συστήματος και κατ’επέκταση υψηλό θεραπευτικά όφελος παρουσία νοσημάτων που αφορούν σε αυτό. Πληθώρα κλινικών μελετών καρδιαγγειακών αποτελεσμάτων αναφορικά με τους SGLT2is, έδειξαν ότι η χορήγησή τους σε ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2 (ΣΔΤ2) μειώνει στατιστικά σημαντικά τον κίνδυνο καρδιαγγειακών συμβάντων και τη νοσηλεία για καρδιακή ανεπάρκεια. Συνέπεια αυτών των δράσεων τους, είναι η ένταξη των φαρμάκων αυτών στον αλγόριθμο θεραπείας της καρδιακής ανεπάρκειας με μειωμένο ή και διατηρημένο κλάσμα εξώθησης (HFrEF, HFpEF), όπου και κατέχουν την υψηλότερη σύσταση στην περίπτωση των ασθενών με ΣΔΤ2 και εγκατεστημένη καρδιαγγειακή νόσο ή υψηλό κίνδυνο εκδήλωσής της. Έχει βρεθεί ότι το καρδιαγγειακό όφελος αυτών των φαρμάκων μεσολαβείται από διάφορες βιολογικές τους δράσεις, από τις κυριότερες εκ των οποίων αποτελούν η αντιφλεγμονώδης δράση τους αλλά και η αντιοξειδωτική, η οποία αποτέλεσε και το βασικό αντικείμενο μελέτης της παρούσας εργασίας. Δεδομένου ότι παρουσία ΣΔΤ2 σημειώνεται αύξηση του οξειδωτικού στρες και των οξειδωτικών ριζών (ROS), οι οποίες ευθύνονται για την πρωτεϊνική και λιπιδική υπεροξείδωση βιομορίων, στόχος της παρούσας μελέτης είναι η συγκριτική αξιολόγηση της εμπαγλιφλοζίνης και της δαπαγλιφλοζίνης, ως προς την επίδρασή τους στο οξειδωτικό στρες, και συγκεκριμένα στην μεταβολή των επιπέδων πλάσματος της μηλονικής διαλδεΰδης (MDA) και των πρωτεϊνικών καρβονυλίων (PCs), ως βιοδείκτες λιπιδικής και πρωτεϊνικής υπεροξείδωσης, αντίστοιχα, με σκοπό την ανάδειξη του βέλτιστου φαρμακολογικού παράγοντα. Στην παρούσα μελέτη συμμετείχαν 32 ασθενείς με ΣΔΤ2, υψηλού ή πολύ υψηλού καρδιαγγειακού κινδύνου οι οποίοι βρίσκονταν υπό αντιδιαβητική αγωγή με μετφορμίνη. Oι ασθενείς έλαβαν είτε δαπαγλιφλοζίνη είτε εμπαγλιφλοζίνη ως δεύτερης γραμμής υπογλυκαιμική αγωγή. Aπομονώθηκαν δείγματα πλάσματος των ασθενών αυτών στο baseline (ακριβώς πριν την έναρξη χορήγησης των προς μελέτη φαρμάκων) και στους 4 μήνες θεραπείας και ακολούθως προσδιορίστηκαν οι τιμές των υπό μελέτη βιοδεικτών. Από την αξιολόγηση των προαναφερθέντων βιοδεικτών, διαπιστώθηκε ότι στους 4 μήνες από την έναρξη χορήγησης των υπό μελέτη φαρμάκων τόσο η δαπαγλιφλοζίνη όσο και η εμπαγλιφλοζίνη κατάφεραν να μειώσουν στατιστικά σημαντικά τα επίπεδα της MDA. Όσον αφορά στα επίπεδα των PCs, μόνο η δαπαγλιφλοζίνη μείωσε με στατιστικά σημαντικό τρόπο τα επίπεδα των PCs, ενώ η εμπαγλιφλοζίνη παρουσίασε μια μειωτική τάση.","abstract_html":"Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 χαρακτηρίζεται από υπεργλυκαιμία και συνιστά μια πολυπαραγοντική νόσο, αφού μπορεί να αιτιολογηθεί από μια πληθώρα παθοφυσιολογικών μηχανισμών, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης αντίστασης των ιστών στην ινσουλίνη, της δυσλειτουργίας των β-παγκρεατικών κυττάρων και της διαταραχής επεξεργασίας της ενδογενούς ινσουλίνης. Οι εν λόγω παθολογικές καταστάσεις οδηγούν στην εγκατάσταση μιας χρόνιας φλεγμονώδους κατάστασης, η οποία με την σειρά της προκαλεί την παραγωγή τοξικών δραστικών μορφών οξυγόνου (ROS), οι οποίες ενοχοποιούνται για τις αγγειακές επιπτώσεις της νόσου. Οι επιπτώσεις αυτές μπορεί να αφορούν τόσο στο μικροαγγειακό και όσο και στο μακροαγγειακό σύστημα με την ισχαιμική καρδιοπάθεια να αποτελεί μια από τις σημαντικότερες επιπτώσεις σε μακροαγγειακό επίπεδο, ενώ αποτελούν και τον κυριότερο αιτιολογικό παράγοντα νοσηρότητας και θνητότητας των ασθενών αυτών. Οι αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT2is), εμπαγλιφλοζίνη και δαπαγλιφλοζίνη, αποτελούν μια κατηγορία φαρμάκων με αναγνωρισμένες, τόσο από κλινικές όσο και από προκλινικές μελέτες, πλειοτροπικές δράσεις επί του καρδιαγγειακού συστήματος και κατ’επέκταση υψηλό θεραπευτικά όφελος παρουσία νοσημάτων που αφορούν σε αυτό. Πληθώρα κλινικών μελετών καρδιαγγειακών αποτελεσμάτων αναφορικά με τους SGLT2is, έδειξαν ότι η χορήγησή τους σε ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2 (ΣΔΤ2) μειώνει στατιστικά σημαντικά τον κίνδυνο καρδιαγγειακών συμβάντων και τη νοσηλεία για καρδιακή ανεπάρκεια. Συνέπεια αυτών των δράσεων τους, είναι η ένταξη των φαρμάκων αυτών στον αλγόριθμο θεραπείας της καρδιακής ανεπάρκειας με μειωμένο ή και διατηρημένο κλάσμα εξώθησης (HFrEF, HFpEF), όπου και κατέχουν την υψηλότερη σύσταση στην περίπτωση των ασθενών με ΣΔΤ2 και εγκατεστημένη καρδιαγγειακή νόσο ή υψηλό κίνδυνο εκδήλωσής της. Έχει βρεθεί ότι το καρδιαγγειακό όφελος αυτών των φαρμάκων μεσολαβείται από διάφορες βιολογικές τους δράσεις, από τις κυριότερες εκ των οποίων αποτελούν η αντιφλεγμονώδης δράση τους αλλά και η αντιοξειδωτική, η οποία αποτέλεσε και το βασικό αντικείμενο μελέτης της παρούσας εργασίας. Δεδομένου ότι παρουσία ΣΔΤ2 σημειώνεται αύξηση του οξειδωτικού στρες και των οξειδωτικών ριζών (ROS), οι οποίες ευθύνονται για την πρωτεϊνική και λιπιδική υπεροξείδωση βιομορίων, στόχος της παρούσας μελέτης είναι η συγκριτική αξιολόγηση της εμπαγλιφλοζίνης και της δαπαγλιφλοζίνης, ως προς την επίδρασή τους στο οξειδωτικό στρες, και συγκεκριμένα στην μεταβολή των επιπέδων πλάσματος της μηλονικής διαλδεΰδης (MDA) και των πρωτεϊνικών καρβονυλίων (PCs), ως βιοδείκτες λιπιδικής και πρωτεϊνικής υπεροξείδωσης, αντίστοιχα, με σκοπό την ανάδειξη του βέλτιστου φαρμακολογικού παράγοντα. Στην παρούσα μελέτη συμμετείχαν 32 ασθενείς με ΣΔΤ2, υψηλού ή πολύ υψηλού καρδιαγγειακού κινδύνου οι οποίοι βρίσκονταν υπό αντιδιαβητική αγωγή με μετφορμίνη. Oι ασθενείς έλαβαν είτε δαπαγλιφλοζίνη είτε εμπαγλιφλοζίνη ως δεύτερης γραμμής υπογλυκαιμική αγωγή. Aπομονώθηκαν δείγματα πλάσματος των ασθενών αυτών στο baseline (ακριβώς πριν την έναρξη χορήγησης των προς μελέτη φαρμάκων) και στους 4 μήνες θεραπείας και ακολούθως προσδιορίστηκαν οι τιμές των υπό μελέτη βιοδεικτών. Από την αξιολόγηση των προαναφερθέντων βιοδεικτών, διαπιστώθηκε ότι στους 4 μήνες από την έναρξη χορήγησης των υπό μελέτη φαρμάκων τόσο η δαπαγλιφλοζίνη όσο και η εμπαγλιφλοζίνη κατάφεραν να μειώσουν στατιστικά σημαντικά τα επίπεδα της MDA. Όσον αφορά στα επίπεδα των PCs, μόνο η δαπαγλιφλοζίνη μείωσε με στατιστικά σημαντικό τρόπο τα επίπεδα των PCs, ενώ η εμπαγλιφλοζίνη παρουσίασε μια μειωτική τάση.","abstract_has_math":false,"creators":["Πιτσιγαυδάκη Αναστασία","Pitsigavdaki Anastasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:20:23Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3254907"],"render_values":[{"text":"uoadl:3254907","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3254907","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3254907","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3254907","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πιτσιγαυδάκη Αναστασία","Pitsigavdaki Anastasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3254907","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3254907"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 χαρακτηρίζεται από υπεργλυκαιμία και συνιστά μια πολυπαραγοντική νόσο, αφού μπορεί να αιτιολογηθεί από μια πληθώρα παθοφυσιολογικών μηχανισμών, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης αντίστασης των ιστών στην ινσουλίνη, της δυσλειτουργίας των β-παγκρεατικών κυττάρων και της διαταραχής επεξεργασίας της ενδογενούς ινσουλίνης. Οι εν λόγω παθολογικές καταστάσεις οδηγούν στην εγκατάσταση μιας χρόνιας φλεγμονώδους κατάστασης, η οποία με την σειρά της προκαλεί την παραγωγή τοξικών δραστικών μορφών οξυγόνου (ROS), οι οποίες ενοχοποιούνται για τις αγγειακές επιπτώσεις της νόσου. Οι επιπτώσεις αυτές μπορεί να αφορούν τόσο στο μικροαγγειακό και όσο και στο μακροαγγειακό σύστημα με την ισχαιμική καρδιοπάθεια να αποτελεί μια από τις σημαντικότερες επιπτώσεις σε μακροαγγειακό επίπεδο, ενώ αποτελούν και τον κυριότερο αιτιολογικό παράγοντα νοσηρότητας και θνητότητας των ασθενών αυτών. Οι αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT2is), εμπαγλιφλοζίνη και δαπαγλιφλοζίνη, αποτελούν μια κατηγορία φαρμάκων με αναγνωρισμένες, τόσο από κλινικές όσο και από προκλινικές μελέτες, πλειοτροπικές δράσεις επί του καρδιαγγειακού συστήματος και κατ’επέκταση υψηλό θεραπευτικά όφελος παρουσία νοσημάτων που αφορούν σε αυτό. Πληθώρα κλινικών μελετών καρδιαγγειακών αποτελεσμάτων αναφορικά με τους SGLT2is, έδειξαν ότι η χορήγησή τους σε ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2 (ΣΔΤ2) μειώνει στατιστικά σημαντικά τον κίνδυνο καρδιαγγειακών συμβάντων και τη νοσηλεία για καρδιακή ανεπάρκεια. Συνέπεια αυτών των δράσεων τους, είναι η ένταξη των φαρμάκων αυτών στον αλγόριθμο θεραπείας της καρδιακής ανεπάρκειας με μειωμένο ή και διατηρημένο κλάσμα εξώθησης (HFrEF, HFpEF), όπου και κατέχουν την υψηλότερη σύσταση στην περίπτωση των ασθενών με ΣΔΤ2 και εγκατεστημένη καρδιαγγειακή νόσο ή υψηλό κίνδυνο εκδήλωσής της. Έχει βρεθεί ότι το καρδιαγγειακό όφελος αυτών των φαρμάκων μεσολαβείται από διάφορες βιολογικές τους δράσεις, από τις κυριότερες εκ των οποίων αποτελούν η αντιφλεγμονώδης δράση τους αλλά και η αντιοξειδωτική, η οποία αποτέλεσε και το βασικό αντικείμενο μελέτης της παρούσας εργασίας. Δεδομένου ότι παρουσία ΣΔΤ2 σημειώνεται αύξηση του οξειδωτικού στρες και των οξειδωτικών ριζών (ROS), οι οποίες ευθύνονται για την πρωτεϊνική και λιπιδική υπεροξείδωση βιομορίων, στόχος της παρούσας μελέτης είναι η συγκριτική αξιολόγηση της εμπαγλιφλοζίνης και της δαπαγλιφλοζίνης, ως προς την επίδρασή τους στο οξειδωτικό στρες, και συγκεκριμένα στην μεταβολή των επιπέδων πλάσματος της μηλονικής διαλδεΰδης (MDA) και των πρωτεϊνικών καρβονυλίων (PCs), ως βιοδείκτες λιπιδικής και πρωτεϊνικής υπεροξείδωσης, αντίστοιχα, με σκοπό την ανάδειξη του βέλτιστου φαρμακολογικού παράγοντα. Στην παρούσα μελέτη συμμετείχαν 32 ασθενείς με ΣΔΤ2, υψηλού ή πολύ υψηλού καρδιαγγειακού κινδύνου οι οποίοι βρίσκονταν υπό αντιδιαβητική αγωγή με μετφορμίνη. Oι ασθενείς έλαβαν είτε δαπαγλιφλοζίνη είτε εμπαγλιφλοζίνη ως δεύτερης γραμμής υπογλυκαιμική αγωγή. Aπομονώθηκαν δείγματα πλάσματος των ασθενών αυτών στο baseline (ακριβώς πριν την έναρξη χορήγησης των προς μελέτη φαρμάκων) και στους 4 μήνες θεραπείας και ακολούθως προσδιορίστηκαν οι τιμές των υπό μελέτη βιοδεικτών. Από την αξιολόγηση των προαναφερθέντων βιοδεικτών, διαπιστώθηκε ότι στους 4 μήνες από την έναρξη χορήγησης των υπό μελέτη φαρμάκων τόσο η δαπαγλιφλοζίνη όσο και η εμπαγλιφλοζίνη κατάφεραν να μειώσουν στατιστικά σημαντικά τα επίπεδα της MDA. Όσον αφορά στα επίπεδα των PCs, μόνο η δαπαγλιφλοζίνη μείωσε με στατιστικά σημαντικό τρόπο τα επίπεδα των PCs, ενώ η εμπαγλιφλοζίνη παρουσίασε μια μειωτική τάση.","Type 2 Diabetes Mellitus is characterized by hyperglycemia and constitutes a multifactorial disease, since it can be caused by a multitude of pathophysiological mechanisms, including the development of tissue insulin resistance, pancreatic β-cell dysfunction, and endogenous insulin processing disorder. These pathological conditions lead to the establishment of a chronic inflammation, which in turn stimulates the production of toxic reactive oxygen species (ROS), which are responsible for the vascular consequences of the disease. These effects may concern the microvascular and the macrovascular system, with ischemic heart disease being one of the most important effects at the macrovascular level, while being also the main causative factor in the morbidity and mortality of these patients. Sodium-glucose cotransporter 2 (SGLT2is) inhibitors, empagliflozin and dapagliflozin, are a class of drugs with recognized, both from clinical and preclinical studies, pleiotropic actions on the cardiovascular system and by extension high therapeutic benefit in the presence of cardiovascular diseases. Numerous clinical studies of cardiovascular outcomes regarding SGLT2is have shown that their administration to patients with Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM) statistically significantly reduces the risk of cardiovascular events and hospitalization for heart failure. A consequence of these actions, is the inclusion of these drugs in the treatment algorithm of heart failure with reduced or preserved ejection fraction (HfrEF, HFpEF), where they have the highest recommendation in the case of patients with T2DM and established cardiovascular disease or a high risk of it. It has been found that the cardiovascular benefit of these drugs is mediated by their various biological actions, the main of which are their anti-inflammatory action but also their antioxidant action, which was also the main object of study of this thesis. Given that in the presence of T2DM there is an increase in oxidative stress and oxidative radicals (ROS), which are responsible for protein and lipid peroxidation of biomolecules, the aim of the present study is the comparative evaluation of empagliflozin and dapagliflozin, in terms of their effect on oxidative stress, and specifically in the change of plasma levels of malondialdehyde (MDA) and protein carbonyls (PCs), as biomarkers of lipid and protein peroxidation, respectively, in order to highlight the optimal pharmacological agent. The present study involved 39 patients with T2DM, high or very high cardiovascular risk who were under antidiabetic treatment with metformin. Patients received either dapagliflozin or empagliflozin as second-line hypoglycemic therapy. Plasma samples of these patients were collected at baseline (just before the start of administration of the study drugs) and at 4 months of treatment, and then the values of the studied biomarkers were determined. From the evaluation of the biomarkers values, it was found that at 4 months from the beginning of administration of the studied drugs, both dapagliflozin and empagliflozin managed to reduce MDA levels statistically significantly. Regarding the levels of PCs, only dapagliflozin reduced them in a statistically significant way, while empagliflozin showed a decreasing trend."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη σύγκρισης των ανταγωνιστών του συμμεταφορέα νατρίου γλυκόζης τύπου-2 (SGLT-2), εμπαγλιφλοζίνη και δαπαγλιφλοζίνη, σε δείκτες οξειδωτικού στρες σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πιτσιγαυδάκη Αναστασία","Pitsigavdaki Anastasia"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 χαρακτηρίζεται από υπεργλυκαιμία και συνιστά μια πολυπαραγοντική νόσο, αφού μπορεί να αιτιολογηθεί από μια πληθώρα παθοφυσιολογικών μηχανισμών, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης αντίστασης των ιστών στην ινσουλίνη, της δυσλειτουργίας των β-παγκρεατικών κυττάρων και της διαταραχής επεξεργασίας της ενδογενούς ινσουλίνης. Οι εν λόγω παθολογικές καταστάσεις οδηγούν στην εγκατάσταση μιας χρόνιας φλεγμονώδους κατάστασης, η οποία με την σειρά της προκαλεί την παραγωγή τοξικών δραστικών μορφών οξυγόνου (ROS), οι οποίες ενοχοποιούνται για τις αγγειακές επιπτώσεις της νόσου. Οι επιπτώσεις αυτές μπορεί να αφορούν τόσο στο μικροαγγειακό και όσο και στο μακροαγγειακό σύστημα με την ισχαιμική καρδιοπάθεια να αποτελεί μια από τις σημαντικότερες επιπτώσεις σε μακροαγγειακό επίπεδο, ενώ αποτελούν και τον κυριότερο αιτιολογικό παράγοντα νοσηρότητας και θνητότητας των ασθενών αυτών. Οι αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT2is), εμπαγλιφλοζίνη και δαπαγλιφλοζίνη, αποτελούν μια κατηγορία φαρμάκων με αναγνωρισμένες, τόσο από κλινικές όσο και από προκλινικές μελέτες, πλειοτροπικές δράσεις επί του καρδιαγγειακού συστήματος και κατ’επέκταση υψηλό θεραπευτικά όφελος παρουσία νοσημάτων που αφορούν σε αυτό. Πληθώρα κλινικών μελετών καρδιαγγειακών αποτελεσμάτων αναφορικά με τους SGLT2is, έδειξαν ότι η χορήγησή τους σε ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2 (ΣΔΤ2) μειώνει στατιστικά σημαντικά τον κίνδυνο καρδιαγγειακών συμβάντων και τη νοσηλεία για καρδιακή ανεπάρκεια. Συνέπεια αυτών των δράσεων τους, είναι η ένταξη των φαρμάκων αυτών στον αλγόριθμο θεραπείας της καρδιακής ανεπάρκειας με μειωμένο ή και διατηρημένο κλάσμα εξώθησης (HFrEF, HFpEF), όπου και κατέχουν την υψηλότερη σύσταση στην περίπτωση των ασθενών με ΣΔΤ2 και εγκατεστημένη καρδιαγγειακή νόσο ή υψηλό κίνδυνο εκδήλωσής της. Έχει βρεθεί ότι το καρδιαγγειακό όφελος αυτών των φαρμάκων μεσολαβείται από διάφορες βιολογικές τους δράσεις, από τις κυριότερες εκ των οποίων αποτελούν η αντιφλεγμονώδης δράση τους αλλά και η αντιοξειδωτική, η οποία αποτέλεσε και το βασικό αντικείμενο μελέτης της παρούσας εργασίας. Δεδομένου ότι παρουσία ΣΔΤ2 σημειώνεται αύξηση του οξειδωτικού στρες και των οξειδωτικών ριζών (ROS), οι οποίες ευθύνονται για την πρωτεϊνική και λιπιδική υπεροξείδωση βιομορίων, στόχος της παρούσας μελέτης είναι η συγκριτική αξιολόγηση της εμπαγλιφλοζίνης και της δαπαγλιφλοζίνης, ως προς την επίδρασή τους στο οξειδωτικό στρες, και συγκεκριμένα στην μεταβολή των επιπέδων πλάσματος της μηλονικής διαλδεΰδης (MDA) και των πρωτεϊνικών καρβονυλίων (PCs), ως βιοδείκτες λιπιδικής και πρωτεϊνικής υπεροξείδωσης, αντίστοιχα, με σκοπό την ανάδειξη του βέλτιστου φαρμακολογικού παράγοντα. Στην παρούσα μελέτη συμμετείχαν 32 ασθενείς με ΣΔΤ2, υψηλού ή πολύ υψηλού καρδιαγγειακού κινδύνου οι οποίοι βρίσκονταν υπό αντιδιαβητική αγωγή με μετφορμίνη. Oι ασθενείς έλαβαν είτε δαπαγλιφλοζίνη είτε εμπαγλιφλοζίνη ως δεύτερης γραμμής υπογλυκαιμική αγωγή. Aπομονώθηκαν δείγματα πλάσματος των ασθενών αυτών στο baseline (ακριβώς πριν την έναρξη χορήγησης των προς μελέτη φαρμάκων) και στους 4 μήνες θεραπείας και ακολούθως προσδιορίστηκαν οι τιμές των υπό μελέτη βιοδεικτών. Από την αξιολόγηση των προαναφερθέντων βιοδεικτών, διαπιστώθηκε ότι στους 4 μήνες από την έναρξη χορήγησης των υπό μελέτη φαρμάκων τόσο η δαπαγλιφλοζίνη όσο και η εμπαγλιφλοζίνη κατάφεραν να μειώσουν στατιστικά σημαντικά τα επίπεδα της MDA. Όσον αφορά στα επίπεδα των PCs, μόνο η δαπαγλιφλοζίνη μείωσε με στατιστικά σημαντικό τρόπο τα επίπεδα των PCs, ενώ η εμπαγλιφλοζίνη παρουσίασε μια μειωτική τάση.","Type 2 Diabetes Mellitus is characterized by hyperglycemia and constitutes a multifactorial disease, since it can be caused by a multitude of pathophysiological mechanisms, including the development of tissue insulin resistance, pancreatic β-cell dysfunction, and endogenous insulin processing disorder. These pathological conditions lead to the establishment of a chronic inflammation, which in turn stimulates the production of toxic reactive oxygen species (ROS), which are responsible for the vascular consequences of the disease. These effects may concern the microvascular and the macrovascular system, with ischemic heart disease being one of the most important effects at the macrovascular level, while being also the main causative factor in the morbidity and mortality of these patients. Sodium-glucose cotransporter 2 (SGLT2is) inhibitors, empagliflozin and dapagliflozin, are a class of drugs with recognized, both from clinical and preclinical studies, pleiotropic actions on the cardiovascular system and by extension high therapeutic benefit in the presence of cardiovascular diseases. Numerous clinical studies of cardiovascular outcomes regarding SGLT2is have shown that their administration to patients with Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM) statistically significantly reduces the risk of cardiovascular events and hospitalization for heart failure. A consequence of these actions, is the inclusion of these drugs in the treatment algorithm of heart failure with reduced or preserved ejection fraction (HfrEF, HFpEF), where they have the highest recommendation in the case of patients with T2DM and established cardiovascular disease or a high risk of it. It has been found that the cardiovascular benefit of these drugs is mediated by their various biological actions, the main of which are their anti-inflammatory action but also their antioxidant action, which was also the main object of study of this thesis. Given that in the presence of T2DM there is an increase in oxidative stress and oxidative radicals (ROS), which are responsible for protein and lipid peroxidation of biomolecules, the aim of the present study is the comparative evaluation of empagliflozin and dapagliflozin, in terms of their effect on oxidative stress, and specifically in the change of plasma levels of malondialdehyde (MDA) and protein carbonyls (PCs), as biomarkers of lipid and protein peroxidation, respectively, in order to highlight the optimal pharmacological agent. The present study involved 39 patients with T2DM, high or very high cardiovascular risk who were under antidiabetic treatment with metformin. Patients received either dapagliflozin or empagliflozin as second-line hypoglycemic therapy. Plasma samples of these patients were collected at baseline (just before the start of administration of the study drugs) and at 4 months of treatment, and then the values of the studied biomarkers were determined. From the evaluation of the biomarkers values, it was found that at 4 months from the beginning of administration of the studied drugs, both dapagliflozin and empagliflozin managed to reduce MDA levels statistically significantly. Regarding the levels of PCs, only dapagliflozin reduced them in a statistically significant way, while empagliflozin showed a decreasing trend."],"dc:identifier":["uoadl:3254907","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3254907"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μελέτη σύγκρισης των ανταγωνιστών του συμμεταφορέα νατρίου γλυκόζης τύπου-2 (SGLT-2), εμπαγλιφλοζίνη και δαπαγλιφλοζίνη, σε δείκτες οξειδωτικού στρες σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:23Z"}