{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3254934"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3254934","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της σχέσης των επιπέδων των ηπατοκινών, Fetuin-A και Selenoprotein-P, με την αντίσταση στην ινσουλίνη και το Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών","abstract":"Εισαγωγή: Το Σύνδρομο των Πολυκυστικών Ωοθηκών είναι μια πάθηση, που χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη ετερογένεια. Στην ανάπτυξη του συνδρόμου εμπλέκεται πληθώρα παθοφυσιολογικών μηχανισμών, οι οποίοι ακόμα και σήμερα δεν έχουν πλήρως διαλευκανθεί και οι οποίοι ευθύνονται για τις διάφορες παθολογικές εκφάνσεις της νόσου. Ανάλογα τα ιδιαίτερα παθολογικά σημεία που αναπτύσσονται, οι πάσχουσες γυναίκες μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε διάφορους φαινοτύπους. Η παρουσία, όμως, αυτής της πληθώρας διαφορετικών παθολογικών σημείων είναι η αιτία για την δυσκολία της διάγνωσης της νόσου ή/και της διαφοροδιάγνωσης αυτής. Το έργο του θεράποντα ιατρού καθίσταται ακόμα δυσκολότερο σε έφηβες, λόγω της παρουσίας φυσιολογικών κατά την εφηβεία σημείων, τα οποία, ωστόσο, ομοιάζουν των παθολογικών σημείων του συνδρόμου, με αποτέλεσμα την συχνά λανθασμένη διάγνωση. Προς αποφυγή πιθανής υπερδιάγνωσης της νόσου, αλλά και για λόγους ερευνητικούς, η επιστημονική κοινότητα έχει καταφύγει στην μελέτη νεότερων πρωτεϊνικών μορίων, τα οποία θα εμφανίζονται μεταβλημένα σε γυναίκες παρουσία της νόσου. Παρότι κανένα από τα πιθανά μόρια δεν έχει πλήρως καθιερωθεί ως διαγνωστικός δείκτης, ορισμένα από αυτά έχουν οδηγήσει στην ανακάλυψη νεότερων πτυχών της νόσου. Όσον αφορά, την συγκεκριμένη μελέτη, αυτή επικεντρώθηκε σε δύο πιθανούς νέους βιοδείκτες, τις ηπατοκίνες Fetuin-A και Selenoprotein-P. Μέθοδοι: Στην μελέτη έλαβαν μέρος 75 έφηβες γυναίκες, 35 για την ομάδα μελέτης των υγιών και 40 για την ομάδα μελέτης των πασχουσών από το σύνδρομο. Η μέθοδος βασίστηκε στην μέτρηση των πρωτεϊνών αυτών στο πλάσμα των εθελοντών με την μέθοδο ELISA τύπου sandwich με εμπορικά διαθέσιμα εξειδικευμένα kit για κάθε πρωτεΐνη. Αποτελέσματα: Έπειτα από την κατάλληλη στατιστική επεξεργασία ανά πρωτεΐνη φάνηκε ότι αφενός για την fetuin-A δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά στις δύο ομάδες μελέτης, ενώ αφετέρου για την selenoprotein-P υπήρξε στατιστικά σημαντική μείωση για την ομάδα των ασθενών. Επίσης, καμία στατιστικά σημαντική διαφορά δεν φάνηκε στην σύγκριση των επιπέδων των πρωτεϊνών στην μελέτη ως προς τον ΒΜΙ. Συμπέρασμα: Λόγω των μη αναμενόμενων αποτελεσμάτων για αμφότερες τις πρωτεΐνες και με βάση τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης, η χρήση και των δύο ηπατοκινών ιδιαίτερα ως διαγνωστικό εργαλείο προς το παρόν κρίνεται αμφίβολη, αν και περαιτέρω μελέτες οι οποίες θα αποσαφηνίσουν τις παθοφυσιολογικές συσχετίσεις ανάμεσα στις πρωτεΐνες και την νόσο κρίνονται απαραίτητες.","abstract_html":"Εισαγωγή: Το Σύνδρομο των Πολυκυστικών Ωοθηκών είναι μια πάθηση, που χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη ετερογένεια. Στην ανάπτυξη του συνδρόμου εμπλέκεται πληθώρα παθοφυσιολογικών μηχανισμών, οι οποίοι ακόμα και σήμερα δεν έχουν πλήρως διαλευκανθεί και οι οποίοι ευθύνονται για τις διάφορες παθολογικές εκφάνσεις της νόσου. Ανάλογα τα ιδιαίτερα παθολογικά σημεία που αναπτύσσονται, οι πάσχουσες γυναίκες μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε διάφορους φαινοτύπους. Η παρουσία, όμως, αυτής της πληθώρας διαφορετικών παθολογικών σημείων είναι η αιτία για την δυσκολία της διάγνωσης της νόσου ή/και της διαφοροδιάγνωσης αυτής. Το έργο του θεράποντα ιατρού καθίσταται ακόμα δυσκολότερο σε έφηβες, λόγω της παρουσίας φυσιολογικών κατά την εφηβεία σημείων, τα οποία, ωστόσο, ομοιάζουν των παθολογικών σημείων του συνδρόμου, με αποτέλεσμα την συχνά λανθασμένη διάγνωση. Προς αποφυγή πιθανής υπερδιάγνωσης της νόσου, αλλά και για λόγους ερευνητικούς, η επιστημονική κοινότητα έχει καταφύγει στην μελέτη νεότερων πρωτεϊνικών μορίων, τα οποία θα εμφανίζονται μεταβλημένα σε γυναίκες παρουσία της νόσου. Παρότι κανένα από τα πιθανά μόρια δεν έχει πλήρως καθιερωθεί ως διαγνωστικός δείκτης, ορισμένα από αυτά έχουν οδηγήσει στην ανακάλυψη νεότερων πτυχών της νόσου. Όσον αφορά, την συγκεκριμένη μελέτη, αυτή επικεντρώθηκε σε δύο πιθανούς νέους βιοδείκτες, τις ηπατοκίνες Fetuin-A και Selenoprotein-P. Μέθοδοι: Στην μελέτη έλαβαν μέρος 75 έφηβες γυναίκες, 35 για την ομάδα μελέτης των υγιών και 40 για την ομάδα μελέτης των πασχουσών από το σύνδρομο. Η μέθοδος βασίστηκε στην μέτρηση των πρωτεϊνών αυτών στο πλάσμα των εθελοντών με την μέθοδο ELISA τύπου sandwich με εμπορικά διαθέσιμα εξειδικευμένα kit για κάθε πρωτεΐνη. Αποτελέσματα: Έπειτα από την κατάλληλη στατιστική επεξεργασία ανά πρωτεΐνη φάνηκε ότι αφενός για την fetuin-A δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά στις δύο ομάδες μελέτης, ενώ αφετέρου για την selenoprotein-P υπήρξε στατιστικά σημαντική μείωση για την ομάδα των ασθενών. Επίσης, καμία στατιστικά σημαντική διαφορά δεν φάνηκε στην σύγκριση των επιπέδων των πρωτεϊνών στην μελέτη ως προς τον ΒΜΙ. Συμπέρασμα: Λόγω των μη αναμενόμενων αποτελεσμάτων για αμφότερες τις πρωτεΐνες και με βάση τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης, η χρήση και των δύο ηπατοκινών ιδιαίτερα ως διαγνωστικό εργαλείο προς το παρόν κρίνεται αμφίβολη, αν και περαιτέρω μελέτες οι οποίες θα αποσαφηνίσουν τις παθοφυσιολογικές συσχετίσεις ανάμεσα στις πρωτεΐνες και την νόσο κρίνονται απαραίτητες.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουσκούτης Χρήστος","Kouskoutis Christos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:20:23Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3254934"],"render_values":[{"text":"uoadl:3254934","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3254934","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3254934","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3254934","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουσκούτης Χρήστος","Kouskoutis Christos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3254934","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3254934"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Το Σύνδρομο των Πολυκυστικών Ωοθηκών είναι μια πάθηση, που χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη ετερογένεια. Στην ανάπτυξη του συνδρόμου εμπλέκεται πληθώρα παθοφυσιολογικών μηχανισμών, οι οποίοι ακόμα και σήμερα δεν έχουν πλήρως διαλευκανθεί και οι οποίοι ευθύνονται για τις διάφορες παθολογικές εκφάνσεις της νόσου. Ανάλογα τα ιδιαίτερα παθολογικά σημεία που αναπτύσσονται, οι πάσχουσες γυναίκες μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε διάφορους φαινοτύπους. Η παρουσία, όμως, αυτής της πληθώρας διαφορετικών παθολογικών σημείων είναι η αιτία για την δυσκολία της διάγνωσης της νόσου ή/και της διαφοροδιάγνωσης αυτής. Το έργο του θεράποντα ιατρού καθίσταται ακόμα δυσκολότερο σε έφηβες, λόγω της παρουσίας φυσιολογικών κατά την εφηβεία σημείων, τα οποία, ωστόσο, ομοιάζουν των παθολογικών σημείων του συνδρόμου, με αποτέλεσμα την συχνά λανθασμένη διάγνωση. Προς αποφυγή πιθανής υπερδιάγνωσης της νόσου, αλλά και για λόγους ερευνητικούς, η επιστημονική κοινότητα έχει καταφύγει στην μελέτη νεότερων πρωτεϊνικών μορίων, τα οποία θα εμφανίζονται μεταβλημένα σε γυναίκες παρουσία της νόσου. Παρότι κανένα από τα πιθανά μόρια δεν έχει πλήρως καθιερωθεί ως διαγνωστικός δείκτης, ορισμένα από αυτά έχουν οδηγήσει στην ανακάλυψη νεότερων πτυχών της νόσου. Όσον αφορά, την συγκεκριμένη μελέτη, αυτή επικεντρώθηκε σε δύο πιθανούς νέους βιοδείκτες, τις ηπατοκίνες Fetuin-A και Selenoprotein-P. Μέθοδοι: Στην μελέτη έλαβαν μέρος 75 έφηβες γυναίκες, 35 για την ομάδα μελέτης των υγιών και 40 για την ομάδα μελέτης των πασχουσών από το σύνδρομο. Η μέθοδος βασίστηκε στην μέτρηση των πρωτεϊνών αυτών στο πλάσμα των εθελοντών με την μέθοδο ELISA τύπου sandwich με εμπορικά διαθέσιμα εξειδικευμένα kit για κάθε πρωτεΐνη. Αποτελέσματα: Έπειτα από την κατάλληλη στατιστική επεξεργασία ανά πρωτεΐνη φάνηκε ότι αφενός για την fetuin-A δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά στις δύο ομάδες μελέτης, ενώ αφετέρου για την selenoprotein-P υπήρξε στατιστικά σημαντική μείωση για την ομάδα των ασθενών. Επίσης, καμία στατιστικά σημαντική διαφορά δεν φάνηκε στην σύγκριση των επιπέδων των πρωτεϊνών στην μελέτη ως προς τον ΒΜΙ. Συμπέρασμα: Λόγω των μη αναμενόμενων αποτελεσμάτων για αμφότερες τις πρωτεΐνες και με βάση τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης, η χρήση και των δύο ηπατοκινών ιδιαίτερα ως διαγνωστικό εργαλείο προς το παρόν κρίνεται αμφίβολη, αν και περαιτέρω μελέτες οι οποίες θα αποσαφηνίσουν τις παθοφυσιολογικές συσχετίσεις ανάμεσα στις πρωτεΐνες και την νόσο κρίνονται απαραίτητες.","Introduction: Polycystic Ovary Syndrome is a condition, characterized by particular heterogeneity. A variety of pathophysiological mechanisms are involved in the development of the syndrome, which even today have not been fully revealed, and which are responsible for its’ pathological manifestations. Depending on the particular pathological signs that they develop, the affected women can be categorized into various phenotypes. However, these pathological signs are partially responsible for the challenges faced when diagnosing the disease. The work of the attending physician is made even more difficult in adolescent girls, due to the presence of normal signs of puberty, which resemble the pathological signs of the syndrome and often result in its misdiagnosis. To avoid possible overdiagnosis of the disease, but also for research reasons, the scientific community has focused on the study of new protein molecules, which will help identify women with the syndrome. To date, none of these protein biomarkers have been fully established as a diagnostic marker, but some of them have led to the discovery of newer aspects of the disease. The study focused on two potential novel biomarkers, the hepatokines Fetuin - A and Selenoprotein-P. Methods: The study involved 75 adolescent women, 35 healthy women (control group) and 40 patients with PCOS (study group). Blood concentrations of both hepatokines were determined using the ELISA sandwich method with commercially available specialized kits for each protein. Results: Statistical analysis of fetuin-A concentrations showed no significant difference between the study and control group, but a significantly lower selenoprotein-P concentration in the PCOS group. Furthermore, no significant difference in both protein concentrations was found between the overweight/obese and normal BMI subgroup of the patients either. Conclusion: Based on the results of the present study, the use of the hepatokines, Fetuin - A and Selenoprotein-P, in particular as a diagnostic tool, is currently considered doubtful. Further studies to clarify the pathophysiological associations between these proteins and PCOS are necessary."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της σχέσης των επιπέδων των ηπατοκινών, Fetuin-A και Selenoprotein-P, με την αντίσταση στην ινσουλίνη και το Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουσκούτης Χρήστος","Kouskoutis Christos"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Εισαγωγή: Το Σύνδρομο των Πολυκυστικών Ωοθηκών είναι μια πάθηση, που χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη ετερογένεια. Στην ανάπτυξη του συνδρόμου εμπλέκεται πληθώρα παθοφυσιολογικών μηχανισμών, οι οποίοι ακόμα και σήμερα δεν έχουν πλήρως διαλευκανθεί και οι οποίοι ευθύνονται για τις διάφορες παθολογικές εκφάνσεις της νόσου. Ανάλογα τα ιδιαίτερα παθολογικά σημεία που αναπτύσσονται, οι πάσχουσες γυναίκες μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε διάφορους φαινοτύπους. Η παρουσία, όμως, αυτής της πληθώρας διαφορετικών παθολογικών σημείων είναι η αιτία για την δυσκολία της διάγνωσης της νόσου ή/και της διαφοροδιάγνωσης αυτής. Το έργο του θεράποντα ιατρού καθίσταται ακόμα δυσκολότερο σε έφηβες, λόγω της παρουσίας φυσιολογικών κατά την εφηβεία σημείων, τα οποία, ωστόσο, ομοιάζουν των παθολογικών σημείων του συνδρόμου, με αποτέλεσμα την συχνά λανθασμένη διάγνωση. Προς αποφυγή πιθανής υπερδιάγνωσης της νόσου, αλλά και για λόγους ερευνητικούς, η επιστημονική κοινότητα έχει καταφύγει στην μελέτη νεότερων πρωτεϊνικών μορίων, τα οποία θα εμφανίζονται μεταβλημένα σε γυναίκες παρουσία της νόσου. Παρότι κανένα από τα πιθανά μόρια δεν έχει πλήρως καθιερωθεί ως διαγνωστικός δείκτης, ορισμένα από αυτά έχουν οδηγήσει στην ανακάλυψη νεότερων πτυχών της νόσου. Όσον αφορά, την συγκεκριμένη μελέτη, αυτή επικεντρώθηκε σε δύο πιθανούς νέους βιοδείκτες, τις ηπατοκίνες Fetuin-A και Selenoprotein-P. Μέθοδοι: Στην μελέτη έλαβαν μέρος 75 έφηβες γυναίκες, 35 για την ομάδα μελέτης των υγιών και 40 για την ομάδα μελέτης των πασχουσών από το σύνδρομο. Η μέθοδος βασίστηκε στην μέτρηση των πρωτεϊνών αυτών στο πλάσμα των εθελοντών με την μέθοδο ELISA τύπου sandwich με εμπορικά διαθέσιμα εξειδικευμένα kit για κάθε πρωτεΐνη. Αποτελέσματα: Έπειτα από την κατάλληλη στατιστική επεξεργασία ανά πρωτεΐνη φάνηκε ότι αφενός για την fetuin-A δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά στις δύο ομάδες μελέτης, ενώ αφετέρου για την selenoprotein-P υπήρξε στατιστικά σημαντική μείωση για την ομάδα των ασθενών. Επίσης, καμία στατιστικά σημαντική διαφορά δεν φάνηκε στην σύγκριση των επιπέδων των πρωτεϊνών στην μελέτη ως προς τον ΒΜΙ. Συμπέρασμα: Λόγω των μη αναμενόμενων αποτελεσμάτων για αμφότερες τις πρωτεΐνες και με βάση τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης, η χρήση και των δύο ηπατοκινών ιδιαίτερα ως διαγνωστικό εργαλείο προς το παρόν κρίνεται αμφίβολη, αν και περαιτέρω μελέτες οι οποίες θα αποσαφηνίσουν τις παθοφυσιολογικές συσχετίσεις ανάμεσα στις πρωτεΐνες και την νόσο κρίνονται απαραίτητες.","Introduction: Polycystic Ovary Syndrome is a condition, characterized by particular heterogeneity. A variety of pathophysiological mechanisms are involved in the development of the syndrome, which even today have not been fully revealed, and which are responsible for its’ pathological manifestations. Depending on the particular pathological signs that they develop, the affected women can be categorized into various phenotypes. However, these pathological signs are partially responsible for the challenges faced when diagnosing the disease. The work of the attending physician is made even more difficult in adolescent girls, due to the presence of normal signs of puberty, which resemble the pathological signs of the syndrome and often result in its misdiagnosis. To avoid possible overdiagnosis of the disease, but also for research reasons, the scientific community has focused on the study of new protein molecules, which will help identify women with the syndrome. To date, none of these protein biomarkers have been fully established as a diagnostic marker, but some of them have led to the discovery of newer aspects of the disease. The study focused on two potential novel biomarkers, the hepatokines Fetuin - A and Selenoprotein-P. Methods: The study involved 75 adolescent women, 35 healthy women (control group) and 40 patients with PCOS (study group). Blood concentrations of both hepatokines were determined using the ELISA sandwich method with commercially available specialized kits for each protein. Results: Statistical analysis of fetuin-A concentrations showed no significant difference between the study and control group, but a significantly lower selenoprotein-P concentration in the PCOS group. Furthermore, no significant difference in both protein concentrations was found between the overweight/obese and normal BMI subgroup of the patients either. Conclusion: Based on the results of the present study, the use of the hepatokines, Fetuin - A and Selenoprotein-P, in particular as a diagnostic tool, is currently considered doubtful. Further studies to clarify the pathophysiological associations between these proteins and PCOS are necessary."],"dc:identifier":["uoadl:3254934","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3254934"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μελέτη της σχέσης των επιπέδων των ηπατοκινών, Fetuin-A και Selenoprotein-P, με την αντίσταση στην ινσουλίνη και το Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:23Z"}