{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3255034"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3255034","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συγκριτική ανάλυση των συνταγματικών περιορισμών στην διαμόρφωση των μέτρων περιορισμού της διασποράς του ιού SARS CoV-2 στις χώρες της ΕΕ","abstract":"Η έναρξη της διεθνούς υγειονομικής κρίσης που προκάλεσε η πανδημία COVID-19 εντοπίζεται τον Δεκέμβριο 2019 στην περιφέρεια Wuhan της Κίνας. Η πανδημία έφτασε στην Ευρώπη με το πρώτο κρούσμα να εντοπίζεται στην Bordeaux της Γαλλίας στις 24 Ιανουαρίου 2020. Η μετατόπιση του κέντρου βάρους της έξαρσης της πανδημίας από την Ασία στην Ευρώπη εντοπίζεται από τον ΠΟΥ στις 13 Μαρτίου του 2020, οπότε πλέον η γηραιά ήπειρος εμφανίζει μεγαλύτερους απόλυτους αριθμούς κρουσμάτων από οποιοδήποτε άλλο σημείο του πλανήτη. Οι κυβερνήσεις των κρατών μελών της ΕΕ αντέδρασαν στην πρωτοφανή αυτή κρίση κατά βάση με ίδιας σύλληψης πολιτικές: αυτές της απαγόρευσης της κυκλοφορίας στο εσωτερικό των κρατών τους, προκειμένου να μειωθεί κατά το δυνατόν η μετάδοση της νόσου. Διακόπηκαν επίσης οι μετακινήσεις προς και από το εξωτερικό συμπεριλαμβανομένων και αυτών μεταξύ κρατών μελών της ΕΕ για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση και μορφή από την έναρξη ισχύος της συνθήκης Schengen. Μετά από ένα συντονισμένο διάλειμμα από τους περιορισμούς στην ελευθερία μετακίνησης των πληθυσμών το οποίο μπορεί να τοποθετηθεί χρονικά κατά την περίοδο Μαΐου – Νοεμβρίου 2020 τα κράτη μέλη της ΕΕ επανήλθαν σε καθεστώς απαγορεύσεων της μετακίνησης. Οι πολιτικές απαγόρευσης των μετακινήσεων φάνηκε ότι άρχισαν να σταματούν μετά την έναρξη των μαζικών εμβολιασμών στις χώρες της ΕΕ, μένει όμως ακόμα να φανεί η πιθανή εξέλιξη της πανδημίας στο επόμενο διάστημα. Οι χώρες της ΕΕ αποτελούν φιλελεύθερες δημοκρατίες οι οποίες δεσμεύονται από Συντάγματα που προσδιορίζουν τα όρια των εξουσιών των κυβερνήσεων τους όσον αφορά στον σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών τους. Εν αντιθέσει με κράτη όπως η Κίνα, τα οποία δεν είναι δημοκρατικά, οι κυβερνήσεις των κρατών της ΕΕ έπρεπε να σεβαστούν τους περιορισμούς στα μέτρα αντιμετώπισης της πανδημίας που τους έθεταν τα Συντάγματά τους και τα αντίστοιχα δικαστήρια στις πολιτικές που υιοθετούσαν. Παρ’ ότι σε ένα επίπεδο αφαίρεσης φαίνεται να υπάρχει μια ομοιογένεια νομική μεταξύ των κρατών μελών, εντοπίζονται αξιοσημείωτες διαφοροποιήσεις μεταξύ των διαφορετικών κρατών. Βασική διαιρετική τομή μεταξύ του νομικού πλαισίου θέσπισης των διαφορετικών πολιτικών περιορισμού αποτελεί η πρόβλεψη ή όχι στα Συντάγματα των κρατών ειδικής διαδικασίας για κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης η οποία και έδινε εξαιρετικές εξουσίες στις κυβερνήσεις. Η Ισπανία και η Ιταλία αποτελούν παραδείγματα κρατών που τέθηκαν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και έλαβαν τα εν λόγω μέτρα, ενώ η Ελλάδα και η Γαλλία αντιθέτως αποτελούν περιπτώσεις που δεν προχώρησαν σε κάτι αντίστοιχο. Αυτή η διάκριση έχει νόημα καθώς φαίνεται ισχυρή συσχέτιση μεταξύ αποφάσεων περί αντισυνταγματικότητας και κήρυξης της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ζητήματα αντισυνταγματικότητας ανέκυψαν και με μεμονωμένους περιορισμούς που υιοθέτησαν τα κράτη. Ιδιαίτερα συχνές ήταν αποφάσεις περί συνταγματικότητας των μέτρων περιορισμού της συμμετοχής σε θρησκευτικές τελετές και επίσκεψης σε ναούς. Το ίδιο συχνές ήταν και αποφάσεις που είχαν να κάνουν με απαγόρευση συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας οι οποίες κατά κανόνα κρίθηκαν αντισυνταγματικές από τα περισσότερα συνταγματικά δικαστήρια των ευρωπαϊκών δημοκρατιών. Τέλος εξαιρετικά συχνές ήταν οι κρίσεις των δικαστηρίων για τα μέτρα της απαγόρευσης κυκλοφορίας κατά την νύχτα, όπου υπήρξαν διαφοροποιήσεις μεταξύ των κρατών μελών. Το βασικό ερευνητικό ερώτημα στο οποίο φιλοδοξεί επομένως να απαντήσει η παρούσα εργασία είναι το εάν και κατά πόσο επηρέασαν οι αποφάσεις περί συνταγματικότητας ή αντισυνταγματικότητας των μέτρων περιορισμού της κυκλοφορίας των πολιτών των κρατών της ΕΕ την αποτελεσματικότητα της αντίδρασης των αντίστοιχων κυβερνήσεων στην έξαρση της πανδημίας COVID-19. Βασικό μέγεθος με βάση το οποίο αξιολογείται η αποτελεσματικότητα είναι οι αναλογικοί θάνατοι ανά πληθυσμό από τον κορονοϊό. Η εργασία περιορίζεται στην επισκόπηση και τον έλεγχο αποτελεσματικότητας των μέτρων που έλαβαν οι επί μέρους κυβερνήσεις και όχι η ΕΕ ως ξεχωριστός φορέας. Η δε επιλογή αυτών των χωρών έγινε με δεδομένο ότι οι πολιτικές της ΕΕ είναι κοινός σταθερός παράγοντας για όλες. Για την ανεύρεση των δικαστικών αποφάσεων αξιοποιείται η πλατφόρμα συλλογής αυτών των αποφάσεων της Επιτροπής της Βενετίας του Συμβουλίου της Ευρώπης, όπου και αυτές βρίσκονται μεταφρασμένες στην Αγγλική γλώσσα και ως εκ τούτου προσβάσιμες χωρίς γλωσσικό εμπόδιο. Η εργασία ερευνά το χρονικό διάστημα της πρώτης φάσης επιβολής των περιορισμών – Μάρτιος – Ιούλιος 2020.","abstract_html":"Η έναρξη της διεθνούς υγειονομικής κρίσης που προκάλεσε η πανδημία COVID-19 εντοπίζεται τον Δεκέμβριο 2019 στην περιφέρεια Wuhan της Κίνας. Η πανδημία έφτασε στην Ευρώπη με το πρώτο κρούσμα να εντοπίζεται στην Bordeaux της Γαλλίας στις 24 Ιανουαρίου 2020. Η μετατόπιση του κέντρου βάρους της έξαρσης της πανδημίας από την Ασία στην Ευρώπη εντοπίζεται από τον ΠΟΥ στις 13 Μαρτίου του 2020, οπότε πλέον η γηραιά ήπειρος εμφανίζει μεγαλύτερους απόλυτους αριθμούς κρουσμάτων από οποιοδήποτε άλλο σημείο του πλανήτη. Οι κυβερνήσεις των κρατών μελών της ΕΕ αντέδρασαν στην πρωτοφανή αυτή κρίση κατά βάση με ίδιας σύλληψης πολιτικές: αυτές της απαγόρευσης της κυκλοφορίας στο εσωτερικό των κρατών τους, προκειμένου να μειωθεί κατά το δυνατόν η μετάδοση της νόσου. Διακόπηκαν επίσης οι μετακινήσεις προς και από το εξωτερικό συμπεριλαμβανομένων και αυτών μεταξύ κρατών μελών της ΕΕ για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση και μορφή από την έναρξη ισχύος της συνθήκης Schengen. Μετά από ένα συντονισμένο διάλειμμα από τους περιορισμούς στην ελευθερία μετακίνησης των πληθυσμών το οποίο μπορεί να τοποθετηθεί χρονικά κατά την περίοδο Μαΐου – Νοεμβρίου 2020 τα κράτη μέλη της ΕΕ επανήλθαν σε καθεστώς απαγορεύσεων της μετακίνησης. Οι πολιτικές απαγόρευσης των μετακινήσεων φάνηκε ότι άρχισαν να σταματούν μετά την έναρξη των μαζικών εμβολιασμών στις χώρες της ΕΕ, μένει όμως ακόμα να φανεί η πιθανή εξέλιξη της πανδημίας στο επόμενο διάστημα. Οι χώρες της ΕΕ αποτελούν φιλελεύθερες δημοκρατίες οι οποίες δεσμεύονται από Συντάγματα που προσδιορίζουν τα όρια των εξουσιών των κυβερνήσεων τους όσον αφορά στον σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών τους. Εν αντιθέσει με κράτη όπως η Κίνα, τα οποία δεν είναι δημοκρατικά, οι κυβερνήσεις των κρατών της ΕΕ έπρεπε να σεβαστούν τους περιορισμούς στα μέτρα αντιμετώπισης της πανδημίας που τους έθεταν τα Συντάγματά τους και τα αντίστοιχα δικαστήρια στις πολιτικές που υιοθετούσαν. Παρ’ ότι σε ένα επίπεδο αφαίρεσης φαίνεται να υπάρχει μια ομοιογένεια νομική μεταξύ των κρατών μελών, εντοπίζονται αξιοσημείωτες διαφοροποιήσεις μεταξύ των διαφορετικών κρατών. Βασική διαιρετική τομή μεταξύ του νομικού πλαισίου θέσπισης των διαφορετικών πολιτικών περιορισμού αποτελεί η πρόβλεψη ή όχι στα Συντάγματα των κρατών ειδικής διαδικασίας για κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης η οποία και έδινε εξαιρετικές εξουσίες στις κυβερνήσεις. Η Ισπανία και η Ιταλία αποτελούν παραδείγματα κρατών που τέθηκαν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και έλαβαν τα εν λόγω μέτρα, ενώ η Ελλάδα και η Γαλλία αντιθέτως αποτελούν περιπτώσεις που δεν προχώρησαν σε κάτι αντίστοιχο. Αυτή η διάκριση έχει νόημα καθώς φαίνεται ισχυρή συσχέτιση μεταξύ αποφάσεων περί αντισυνταγματικότητας και κήρυξης της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ζητήματα αντισυνταγματικότητας ανέκυψαν και με μεμονωμένους περιορισμούς που υιοθέτησαν τα κράτη. Ιδιαίτερα συχνές ήταν αποφάσεις περί συνταγματικότητας των μέτρων περιορισμού της συμμετοχής σε θρησκευτικές τελετές και επίσκεψης σε ναούς. Το ίδιο συχνές ήταν και αποφάσεις που είχαν να κάνουν με απαγόρευση συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας οι οποίες κατά κανόνα κρίθηκαν αντισυνταγματικές από τα περισσότερα συνταγματικά δικαστήρια των ευρωπαϊκών δημοκρατιών. Τέλος εξαιρετικά συχνές ήταν οι κρίσεις των δικαστηρίων για τα μέτρα της απαγόρευσης κυκλοφορίας κατά την νύχτα, όπου υπήρξαν διαφοροποιήσεις μεταξύ των κρατών μελών. Το βασικό ερευνητικό ερώτημα στο οποίο φιλοδοξεί επομένως να απαντήσει η παρούσα εργασία είναι το εάν και κατά πόσο επηρέασαν οι αποφάσεις περί συνταγματικότητας ή αντισυνταγματικότητας των μέτρων περιορισμού της κυκλοφορίας των πολιτών των κρατών της ΕΕ την αποτελεσματικότητα της αντίδρασης των αντίστοιχων κυβερνήσεων στην έξαρση της πανδημίας COVID-19. Βασικό μέγεθος με βάση το οποίο αξιολογείται η αποτελεσματικότητα είναι οι αναλογικοί θάνατοι ανά πληθυσμό από τον κορονοϊό. Η εργασία περιορίζεται στην επισκόπηση και τον έλεγχο αποτελεσματικότητας των μέτρων που έλαβαν οι επί μέρους κυβερνήσεις και όχι η ΕΕ ως ξεχωριστός φορέας. Η δε επιλογή αυτών των χωρών έγινε με δεδομένο ότι οι πολιτικές της ΕΕ είναι κοινός σταθερός παράγοντας για όλες. Για την ανεύρεση των δικαστικών αποφάσεων αξιοποιείται η πλατφόρμα συλλογής αυτών των αποφάσεων της Επιτροπής της Βενετίας του Συμβουλίου της Ευρώπης, όπου και αυτές βρίσκονται μεταφρασμένες στην Αγγλική γλώσσα και ως εκ τούτου προσβάσιμες χωρίς γλωσσικό εμπόδιο. Η εργασία ερευνά το χρονικό διάστημα της πρώτης φάσης επιβολής των περιορισμών – Μάρτιος – Ιούλιος 2020.","abstract_has_math":false,"creators":["Σαραντουλάκης Αντώνιος","Sarantoulakis Antonios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:20:25Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3255034"],"render_values":[{"text":"uoadl:3255034","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3255034","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3255034","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3255034","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σαραντουλάκης Αντώνιος","Sarantoulakis Antonios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3255034","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3255034"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η έναρξη της διεθνούς υγειονομικής κρίσης που προκάλεσε η πανδημία COVID-19 εντοπίζεται τον Δεκέμβριο 2019 στην περιφέρεια Wuhan της Κίνας. Η πανδημία έφτασε στην Ευρώπη με το πρώτο κρούσμα να εντοπίζεται στην Bordeaux της Γαλλίας στις 24 Ιανουαρίου 2020. Η μετατόπιση του κέντρου βάρους της έξαρσης της πανδημίας από την Ασία στην Ευρώπη εντοπίζεται από τον ΠΟΥ στις 13 Μαρτίου του 2020, οπότε πλέον η γηραιά ήπειρος εμφανίζει μεγαλύτερους απόλυτους αριθμούς κρουσμάτων από οποιοδήποτε άλλο σημείο του πλανήτη. Οι κυβερνήσεις των κρατών μελών της ΕΕ αντέδρασαν στην πρωτοφανή αυτή κρίση κατά βάση με ίδιας σύλληψης πολιτικές: αυτές της απαγόρευσης της κυκλοφορίας στο εσωτερικό των κρατών τους, προκειμένου να μειωθεί κατά το δυνατόν η μετάδοση της νόσου. Διακόπηκαν επίσης οι μετακινήσεις προς και από το εξωτερικό συμπεριλαμβανομένων και αυτών μεταξύ κρατών μελών της ΕΕ για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση και μορφή από την έναρξη ισχύος της συνθήκης Schengen. Μετά από ένα συντονισμένο διάλειμμα από τους περιορισμούς στην ελευθερία μετακίνησης των πληθυσμών το οποίο μπορεί να τοποθετηθεί χρονικά κατά την περίοδο Μαΐου – Νοεμβρίου 2020 τα κράτη μέλη της ΕΕ επανήλθαν σε καθεστώς απαγορεύσεων της μετακίνησης. Οι πολιτικές απαγόρευσης των μετακινήσεων φάνηκε ότι άρχισαν να σταματούν μετά την έναρξη των μαζικών εμβολιασμών στις χώρες της ΕΕ, μένει όμως ακόμα να φανεί η πιθανή εξέλιξη της πανδημίας στο επόμενο διάστημα. Οι χώρες της ΕΕ αποτελούν φιλελεύθερες δημοκρατίες οι οποίες δεσμεύονται από Συντάγματα που προσδιορίζουν τα όρια των εξουσιών των κυβερνήσεων τους όσον αφορά στον σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών τους. Εν αντιθέσει με κράτη όπως η Κίνα, τα οποία δεν είναι δημοκρατικά, οι κυβερνήσεις των κρατών της ΕΕ έπρεπε να σεβαστούν τους περιορισμούς στα μέτρα αντιμετώπισης της πανδημίας που τους έθεταν τα Συντάγματά τους και τα αντίστοιχα δικαστήρια στις πολιτικές που υιοθετούσαν. Παρ’ ότι σε ένα επίπεδο αφαίρεσης φαίνεται να υπάρχει μια ομοιογένεια νομική μεταξύ των κρατών μελών, εντοπίζονται αξιοσημείωτες διαφοροποιήσεις μεταξύ των διαφορετικών κρατών. Βασική διαιρετική τομή μεταξύ του νομικού πλαισίου θέσπισης των διαφορετικών πολιτικών περιορισμού αποτελεί η πρόβλεψη ή όχι στα Συντάγματα των κρατών ειδικής διαδικασίας για κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης η οποία και έδινε εξαιρετικές εξουσίες στις κυβερνήσεις. Η Ισπανία και η Ιταλία αποτελούν παραδείγματα κρατών που τέθηκαν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και έλαβαν τα εν λόγω μέτρα, ενώ η Ελλάδα και η Γαλλία αντιθέτως αποτελούν περιπτώσεις που δεν προχώρησαν σε κάτι αντίστοιχο. Αυτή η διάκριση έχει νόημα καθώς φαίνεται ισχυρή συσχέτιση μεταξύ αποφάσεων περί αντισυνταγματικότητας και κήρυξης της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ζητήματα αντισυνταγματικότητας ανέκυψαν και με μεμονωμένους περιορισμούς που υιοθέτησαν τα κράτη. Ιδιαίτερα συχνές ήταν αποφάσεις περί συνταγματικότητας των μέτρων περιορισμού της συμμετοχής σε θρησκευτικές τελετές και επίσκεψης σε ναούς. Το ίδιο συχνές ήταν και αποφάσεις που είχαν να κάνουν με απαγόρευση συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας οι οποίες κατά κανόνα κρίθηκαν αντισυνταγματικές από τα περισσότερα συνταγματικά δικαστήρια των ευρωπαϊκών δημοκρατιών. Τέλος εξαιρετικά συχνές ήταν οι κρίσεις των δικαστηρίων για τα μέτρα της απαγόρευσης κυκλοφορίας κατά την νύχτα, όπου υπήρξαν διαφοροποιήσεις μεταξύ των κρατών μελών. Το βασικό ερευνητικό ερώτημα στο οποίο φιλοδοξεί επομένως να απαντήσει η παρούσα εργασία είναι το εάν και κατά πόσο επηρέασαν οι αποφάσεις περί συνταγματικότητας ή αντισυνταγματικότητας των μέτρων περιορισμού της κυκλοφορίας των πολιτών των κρατών της ΕΕ την αποτελεσματικότητα της αντίδρασης των αντίστοιχων κυβερνήσεων στην έξαρση της πανδημίας COVID-19. Βασικό μέγεθος με βάση το οποίο αξιολογείται η αποτελεσματικότητα είναι οι αναλογικοί θάνατοι ανά πληθυσμό από τον κορονοϊό. Η εργασία περιορίζεται στην επισκόπηση και τον έλεγχο αποτελεσματικότητας των μέτρων που έλαβαν οι επί μέρους κυβερνήσεις και όχι η ΕΕ ως ξεχωριστός φορέας. Η δε επιλογή αυτών των χωρών έγινε με δεδομένο ότι οι πολιτικές της ΕΕ είναι κοινός σταθερός παράγοντας για όλες. Για την ανεύρεση των δικαστικών αποφάσεων αξιοποιείται η πλατφόρμα συλλογής αυτών των αποφάσεων της Επιτροπής της Βενετίας του Συμβουλίου της Ευρώπης, όπου και αυτές βρίσκονται μεταφρασμένες στην Αγγλική γλώσσα και ως εκ τούτου προσβάσιμες χωρίς γλωσσικό εμπόδιο. Η εργασία ερευνά το χρονικό διάστημα της πρώτης φάσης επιβολής των περιορισμών – Μάρτιος – Ιούλιος 2020.","In December 2019, in Wuhan, China the first case of SARS-CoV-2 was detected and thus this date is considered the starting point of the COVID-19 pandemic. The pandemic reached Europe with the first case being detected in Bordeaux, France on January 24, 2020. According to WHO March 13, 2020, marks the shift of the gravitational center of the pandemic from Asia to Europe, when the old continent suffered from a higher absolute number of cases than anywhere else on the planet. EU Member States’ governments have responded to this unprecedented crisis with a similar framework of policies: those of banning traffic within their countries to reduce the spread of the disease as much as possible. Travel to and from overseas, including between EU Member States, has also been suspended for the first time to such extent since the signing of Schengen Agreement. Following a coordinated loosening of restrictions on freedom of movement of people that can be placed between May and November 2020, EU Member States have reinforced a curfew and a travel ban. These policies appeared to end following the start of mass vaccinations in EU countries, but the possible evolution of the pandemic remains to be seen. EU countries are liberal democracies bound by constitutions that define the limits of their governments' powers and their obligation to respect individual rights of their citizens. Unlike illiberal undemocratic countries like China, EU governments had to respect the pandemic restrictions imposed by their constitutions and the respective jurisprudence of their national courts on their policies. Although at a level of abstraction there seems to be a legal homogeneity between Member States, there are significant differences between different states. A key dividing line between the legal framework for the adoption of different containment policies is the provision or not in each constitution of a distinct procedure for a state of emergency which has given governments exceptional powers. Spain and Italy are examples of countries that have declared a state of emergency and taken such measures, while Greece and France, on the other hand, are cases that have not done so. This distinction makes sense as there seems to be a strong correlation between decisions on unconstitutionality and declarations of state of emergency. Issues of unconstitutionality also arose with individual restrictions adopted by the states. Frequent were the rulings on the constitutionality of measures to restrict participation in religious ceremonies and temple visits. The same applies to rulings on protest rally bans that were generally deemed unconstitutional by most constitutional courts in European democracies. Finally, the courts' rulings on night-time measures were extremely frequent, without a homogeneity across states. The main research question that this paper aspires to answer is whether and to what extent decisions on the constitutionality or unconstitutionality of measures to restrict the movement of EU citizens have affected the effectiveness of their respective governments' response to the outbreak of the COVID 19 pandemic. The key measurement by which the variable of efficacy is evaluated is the proportional deaths per population from coronavirus. This thesis is limited to reviewing and monitoring the effectiveness of measures taken by individual governments and not the EU as a distinct entity. Choosing to restrict the state sample to EU-member states made given that EU policies are a common consonant factor for each individual case. The platform for the collection of these court rulings that will be used is that of Venice Commission of the Council of Europe, where they are also translated into English and therefore accessible surpassing the language barrier. This thesis will delve into the data and frameworks of the first wave of the pandemic and the first lockdown ( March 2020 – July 2020)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συγκριτική ανάλυση των συνταγματικών περιορισμών στην διαμόρφωση των μέτρων περιορισμού της διασποράς του ιού SARS CoV-2 στις χώρες της ΕΕ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σαραντουλάκης Αντώνιος","Sarantoulakis Antonios"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η έναρξη της διεθνούς υγειονομικής κρίσης που προκάλεσε η πανδημία COVID-19 εντοπίζεται τον Δεκέμβριο 2019 στην περιφέρεια Wuhan της Κίνας. Η πανδημία έφτασε στην Ευρώπη με το πρώτο κρούσμα να εντοπίζεται στην Bordeaux της Γαλλίας στις 24 Ιανουαρίου 2020. Η μετατόπιση του κέντρου βάρους της έξαρσης της πανδημίας από την Ασία στην Ευρώπη εντοπίζεται από τον ΠΟΥ στις 13 Μαρτίου του 2020, οπότε πλέον η γηραιά ήπειρος εμφανίζει μεγαλύτερους απόλυτους αριθμούς κρουσμάτων από οποιοδήποτε άλλο σημείο του πλανήτη. Οι κυβερνήσεις των κρατών μελών της ΕΕ αντέδρασαν στην πρωτοφανή αυτή κρίση κατά βάση με ίδιας σύλληψης πολιτικές: αυτές της απαγόρευσης της κυκλοφορίας στο εσωτερικό των κρατών τους, προκειμένου να μειωθεί κατά το δυνατόν η μετάδοση της νόσου. Διακόπηκαν επίσης οι μετακινήσεις προς και από το εξωτερικό συμπεριλαμβανομένων και αυτών μεταξύ κρατών μελών της ΕΕ για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση και μορφή από την έναρξη ισχύος της συνθήκης Schengen. Μετά από ένα συντονισμένο διάλειμμα από τους περιορισμούς στην ελευθερία μετακίνησης των πληθυσμών το οποίο μπορεί να τοποθετηθεί χρονικά κατά την περίοδο Μαΐου – Νοεμβρίου 2020 τα κράτη μέλη της ΕΕ επανήλθαν σε καθεστώς απαγορεύσεων της μετακίνησης. Οι πολιτικές απαγόρευσης των μετακινήσεων φάνηκε ότι άρχισαν να σταματούν μετά την έναρξη των μαζικών εμβολιασμών στις χώρες της ΕΕ, μένει όμως ακόμα να φανεί η πιθανή εξέλιξη της πανδημίας στο επόμενο διάστημα. Οι χώρες της ΕΕ αποτελούν φιλελεύθερες δημοκρατίες οι οποίες δεσμεύονται από Συντάγματα που προσδιορίζουν τα όρια των εξουσιών των κυβερνήσεων τους όσον αφορά στον σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών τους. Εν αντιθέσει με κράτη όπως η Κίνα, τα οποία δεν είναι δημοκρατικά, οι κυβερνήσεις των κρατών της ΕΕ έπρεπε να σεβαστούν τους περιορισμούς στα μέτρα αντιμετώπισης της πανδημίας που τους έθεταν τα Συντάγματά τους και τα αντίστοιχα δικαστήρια στις πολιτικές που υιοθετούσαν. Παρ’ ότι σε ένα επίπεδο αφαίρεσης φαίνεται να υπάρχει μια ομοιογένεια νομική μεταξύ των κρατών μελών, εντοπίζονται αξιοσημείωτες διαφοροποιήσεις μεταξύ των διαφορετικών κρατών. Βασική διαιρετική τομή μεταξύ του νομικού πλαισίου θέσπισης των διαφορετικών πολιτικών περιορισμού αποτελεί η πρόβλεψη ή όχι στα Συντάγματα των κρατών ειδικής διαδικασίας για κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης η οποία και έδινε εξαιρετικές εξουσίες στις κυβερνήσεις. Η Ισπανία και η Ιταλία αποτελούν παραδείγματα κρατών που τέθηκαν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και έλαβαν τα εν λόγω μέτρα, ενώ η Ελλάδα και η Γαλλία αντιθέτως αποτελούν περιπτώσεις που δεν προχώρησαν σε κάτι αντίστοιχο. Αυτή η διάκριση έχει νόημα καθώς φαίνεται ισχυρή συσχέτιση μεταξύ αποφάσεων περί αντισυνταγματικότητας και κήρυξης της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ζητήματα αντισυνταγματικότητας ανέκυψαν και με μεμονωμένους περιορισμούς που υιοθέτησαν τα κράτη. Ιδιαίτερα συχνές ήταν αποφάσεις περί συνταγματικότητας των μέτρων περιορισμού της συμμετοχής σε θρησκευτικές τελετές και επίσκεψης σε ναούς. Το ίδιο συχνές ήταν και αποφάσεις που είχαν να κάνουν με απαγόρευση συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας οι οποίες κατά κανόνα κρίθηκαν αντισυνταγματικές από τα περισσότερα συνταγματικά δικαστήρια των ευρωπαϊκών δημοκρατιών. Τέλος εξαιρετικά συχνές ήταν οι κρίσεις των δικαστηρίων για τα μέτρα της απαγόρευσης κυκλοφορίας κατά την νύχτα, όπου υπήρξαν διαφοροποιήσεις μεταξύ των κρατών μελών. Το βασικό ερευνητικό ερώτημα στο οποίο φιλοδοξεί επομένως να απαντήσει η παρούσα εργασία είναι το εάν και κατά πόσο επηρέασαν οι αποφάσεις περί συνταγματικότητας ή αντισυνταγματικότητας των μέτρων περιορισμού της κυκλοφορίας των πολιτών των κρατών της ΕΕ την αποτελεσματικότητα της αντίδρασης των αντίστοιχων κυβερνήσεων στην έξαρση της πανδημίας COVID-19. Βασικό μέγεθος με βάση το οποίο αξιολογείται η αποτελεσματικότητα είναι οι αναλογικοί θάνατοι ανά πληθυσμό από τον κορονοϊό. Η εργασία περιορίζεται στην επισκόπηση και τον έλεγχο αποτελεσματικότητας των μέτρων που έλαβαν οι επί μέρους κυβερνήσεις και όχι η ΕΕ ως ξεχωριστός φορέας. Η δε επιλογή αυτών των χωρών έγινε με δεδομένο ότι οι πολιτικές της ΕΕ είναι κοινός σταθερός παράγοντας για όλες. Για την ανεύρεση των δικαστικών αποφάσεων αξιοποιείται η πλατφόρμα συλλογής αυτών των αποφάσεων της Επιτροπής της Βενετίας του Συμβουλίου της Ευρώπης, όπου και αυτές βρίσκονται μεταφρασμένες στην Αγγλική γλώσσα και ως εκ τούτου προσβάσιμες χωρίς γλωσσικό εμπόδιο. Η εργασία ερευνά το χρονικό διάστημα της πρώτης φάσης επιβολής των περιορισμών – Μάρτιος – Ιούλιος 2020.","In December 2019, in Wuhan, China the first case of SARS-CoV-2 was detected and thus this date is considered the starting point of the COVID-19 pandemic. The pandemic reached Europe with the first case being detected in Bordeaux, France on January 24, 2020. According to WHO March 13, 2020, marks the shift of the gravitational center of the pandemic from Asia to Europe, when the old continent suffered from a higher absolute number of cases than anywhere else on the planet. EU Member States’ governments have responded to this unprecedented crisis with a similar framework of policies: those of banning traffic within their countries to reduce the spread of the disease as much as possible. Travel to and from overseas, including between EU Member States, has also been suspended for the first time to such extent since the signing of Schengen Agreement. Following a coordinated loosening of restrictions on freedom of movement of people that can be placed between May and November 2020, EU Member States have reinforced a curfew and a travel ban. These policies appeared to end following the start of mass vaccinations in EU countries, but the possible evolution of the pandemic remains to be seen. EU countries are liberal democracies bound by constitutions that define the limits of their governments' powers and their obligation to respect individual rights of their citizens. Unlike illiberal undemocratic countries like China, EU governments had to respect the pandemic restrictions imposed by their constitutions and the respective jurisprudence of their national courts on their policies. Although at a level of abstraction there seems to be a legal homogeneity between Member States, there are significant differences between different states. A key dividing line between the legal framework for the adoption of different containment policies is the provision or not in each constitution of a distinct procedure for a state of emergency which has given governments exceptional powers. Spain and Italy are examples of countries that have declared a state of emergency and taken such measures, while Greece and France, on the other hand, are cases that have not done so. This distinction makes sense as there seems to be a strong correlation between decisions on unconstitutionality and declarations of state of emergency. Issues of unconstitutionality also arose with individual restrictions adopted by the states. Frequent were the rulings on the constitutionality of measures to restrict participation in religious ceremonies and temple visits. The same applies to rulings on protest rally bans that were generally deemed unconstitutional by most constitutional courts in European democracies. Finally, the courts' rulings on night-time measures were extremely frequent, without a homogeneity across states. The main research question that this paper aspires to answer is whether and to what extent decisions on the constitutionality or unconstitutionality of measures to restrict the movement of EU citizens have affected the effectiveness of their respective governments' response to the outbreak of the COVID 19 pandemic. The key measurement by which the variable of efficacy is evaluated is the proportional deaths per population from coronavirus. This thesis is limited to reviewing and monitoring the effectiveness of measures taken by individual governments and not the EU as a distinct entity. Choosing to restrict the state sample to EU-member states made given that EU policies are a common consonant factor for each individual case. The platform for the collection of these court rulings that will be used is that of Venice Commission of the Council of Europe, where they are also translated into English and therefore accessible surpassing the language barrier. This thesis will delve into the data and frameworks of the first wave of the pandemic and the first lockdown ( March 2020 – July 2020)."],"dc:identifier":["uoadl:3255034","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3255034"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Συγκριτική ανάλυση των συνταγματικών περιορισμών στην διαμόρφωση των μέτρων περιορισμού της διασποράς του ιού SARS CoV-2 στις χώρες της ΕΕ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:25Z"}