{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3255412"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3255412","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τύπου 2 οξέα στεφανιαία σύνδρομα σχετιζόμενα με αναιμία και σήψη- επιδημιολογικά δεδομένα και εμπειρία ενός κέντρου","abstract":"Εισαγωγή: Παρότι τα οξέα στεφανιαία σύνδρομα (ΟΣΣ) που οφείλονται σε ρήξη αθηρωματικής πλάκας έχουν μελετηθεί και συνεχίζουν τα μελετώνται ενδελεχώς, για τα ΟΣΣ που οφείλονται σε ανισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης οξυγόνου στο μυοκάρδιο δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα. Το τύπου 2 έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΕΜ) συχνά εμφανίζεται σε βαρέως πάσχοντες, επιπλέκει τη νοσηλεία τους, επηρεάζει την πρόγνωσή τους, την επιβίωση και τη θεραπεία τους. Ωστόσο, λόγω της έλλειψης μελετών στο πεδίο του τύπου 2 ΕΜ δεν υπάρχουν σαφείς οδηγίες σχετικά με τη διάγνωση και τη θεραπευτική αντιμετώπιση. Αυτό είναι ένα ζήτημα που προβληματίζει ιδιαίτερα κάθε κλινικό ιατρό. Υλικό και μέθοδος: Πρόκειται για προοπτική μελέτη στην οποία συμπεριελήφθησαν ασθενείς της ’Α Παθολογικής κλινικής του νοσοκομείου “Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός- Κοργιαλένειο Μπενάκειο” για την περίοδο μεταξύ Μαΐου 2019 και Σεπτεμβρίου 2022, οι οποίοι πληρούσαν τα κριτήρια για έμφραγμα τύπου 2 και επιπλέον εμφάνιζαν αναιμία ή σήψη. Καταγράφηκαν τα χαρακτηριστικά των ασθενών (ηλικία, φύλο, αίτια νοσηλείας, φαρμακευτική αγωγή που ελάμβαναν, συννοσηρότητες), η συμπτωματολογία τους, τα ηλεκτροκαρδιογραφικά και εργαστηριακά τους ευρήματα (αιμοσφαιρίνη, MCV, MCH, τροπονίνη, λευκά αιμοσφαίρια, CRP), η θεραπευτική τους αντιμετώπιση, το σύνολο ημερών νοσηλείας και η έκβαση. Oι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες, αυτούς που εμφάνιζαν αναιμία και αυτούς που εμφάνιζαν σήψη. Αποτελέσματα: Η μελέτη συμπεριέλαβε 66 ασθενείς από τους οποίους 39,39% είχαν ΕΜ και αναιμία και το 57,58% είχαν ΕΜ και σήψη. Ο μέσος όρος ηλικίας ήταν τα 77,5 έτη. Υπήρχε ισοκατανομή μεταξύ των φύλων. Δεν προέκυψαν διαφορές στην ηλικία ή στο φύλο μεταξύ των ομάδων. Οι συχνότερες αιτίες νοσηλείας ήταν η αιμορραγία πεπτικού και η μικροβιαιμία. Οι συχνότερες συννοσηρότητες ήταν ο σακχαρώδης διαβήτης, η αρτηριακή υπέρταση και η κολπική μαρμαρυγή, ενώ δεν προέκυψαν διαφορές στις συννοσηρότητες μεταξύ των ομάδων. Από τον εργαστηριακό έλεγχο, διαφορά υπήρχε στην τιμή της αιμοσφαιρίνης, με την ομάδα της αναιμίας να υπολείπεται (p <0.0001) και στην τιμή της CRP όπου η ομάδα της σήψης είχε υψηλότερες τιμές(p <0.0001). Τα λευκά αιμοσφαίρια ήταν χαμηλότερα στους ασθενείς με αναιμία (p=0.022). Η ομάδα της αναιμίας εμφάνισε συχνότερα συμπτώματα ισχαιμίας (81%) σε σχέση με την ομάδα της σήψης (39%) (p=0.0018). Η στηθάγχη ήταν το συχνότερο σύμπτωμα και στις δύο ομάδες με την ομάδα της αναιμίας να εμφανίζει πόνο συχνότερα (65%) από την ομάδα της σήψης (26%) (p=0.0041). Οι μισοί ασθενείς είχαν ηλεκτροκαρδιογραφικές αλλοιώσεις, χωρίς συσχέτιση των δύο ομάδων και των ΗΚΓ αλλοιώσεων. Στη θεραπευτική αντιμετώπιση, όλοι οι ασθενείς με αναιμία αντιμετωπίστηκαν με μετάγγιση ΜΣΕ ενώ στην ομάδα της σήψης μεταγγίστηκε το 11% (p<0.0001), αντίθετα αντιβιοτικά έλαβε το 100% των ασθενών στην ομάδα της σήψης και το 12% στην ομάδα της αναιμίας (p<0.0001). Ασθενής συσχέτιση εμφανίστηκε στη χρήση αντιπηκτικών με υπεροχή της ομάδας της σήψης (p=0.074). Οι υπόλοιπες θεραπείες δεν εμφάνισαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων. Οι ασθενείς με αναιμία νοσηλεύτηκαν για μικρότερο χρονικό διάστημα ( p=0.062) και πέθαναν λιγότεροι ( 11%) , σε σχέση με την ομάδα της σήψης όπου κατέληξε το 34% (p=0.0457). Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με τύπου 2 ΕΜ και αναιμία φαίνεται να έχουν περισσότερα συμπτώματα και καλύτερη έκβαση συγκριτικά με τους ασθενείς με σήψη. Απαιτούνται μεγαλύτερες σε έκταση καλά σχεδιασμένες κλινικές μελέτες για την επιβεβαίωση των δεδομένων μας.","abstract_html":"Εισαγωγή: Παρότι τα οξέα στεφανιαία σύνδρομα (ΟΣΣ) που οφείλονται σε ρήξη αθηρωματικής πλάκας έχουν μελετηθεί και συνεχίζουν τα μελετώνται ενδελεχώς, για τα ΟΣΣ που οφείλονται σε ανισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης οξυγόνου στο μυοκάρδιο δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα. Το τύπου 2 έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΕΜ) συχνά εμφανίζεται σε βαρέως πάσχοντες, επιπλέκει τη νοσηλεία τους, επηρεάζει την πρόγνωσή τους, την επιβίωση και τη θεραπεία τους. Ωστόσο, λόγω της έλλειψης μελετών στο πεδίο του τύπου 2 ΕΜ δεν υπάρχουν σαφείς οδηγίες σχετικά με τη διάγνωση και τη θεραπευτική αντιμετώπιση. Αυτό είναι ένα ζήτημα που προβληματίζει ιδιαίτερα κάθε κλινικό ιατρό. Υλικό και μέθοδος: Πρόκειται για προοπτική μελέτη στην οποία συμπεριελήφθησαν ασθενείς της ’Α Παθολογικής κλινικής του νοσοκομείου “Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός- Κοργιαλένειο Μπενάκειο” για την περίοδο μεταξύ Μαΐου 2019 και Σεπτεμβρίου 2022, οι οποίοι πληρούσαν τα κριτήρια για έμφραγμα τύπου 2 και επιπλέον εμφάνιζαν αναιμία ή σήψη. Καταγράφηκαν τα χαρακτηριστικά των ασθενών (ηλικία, φύλο, αίτια νοσηλείας, φαρμακευτική αγωγή που ελάμβαναν, συννοσηρότητες), η συμπτωματολογία τους, τα ηλεκτροκαρδιογραφικά και εργαστηριακά τους ευρήματα (αιμοσφαιρίνη, MCV, MCH, τροπονίνη, λευκά αιμοσφαίρια, CRP), η θεραπευτική τους αντιμετώπιση, το σύνολο ημερών νοσηλείας και η έκβαση. Oι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες, αυτούς που εμφάνιζαν αναιμία και αυτούς που εμφάνιζαν σήψη. Αποτελέσματα: Η μελέτη συμπεριέλαβε 66 ασθενείς από τους οποίους 39,39% είχαν ΕΜ και αναιμία και το 57,58% είχαν ΕΜ και σήψη. Ο μέσος όρος ηλικίας ήταν τα 77,5 έτη. Υπήρχε ισοκατανομή μεταξύ των φύλων. Δεν προέκυψαν διαφορές στην ηλικία ή στο φύλο μεταξύ των ομάδων. Οι συχνότερες αιτίες νοσηλείας ήταν η αιμορραγία πεπτικού και η μικροβιαιμία. Οι συχνότερες συννοσηρότητες ήταν ο σακχαρώδης διαβήτης, η αρτηριακή υπέρταση και η κολπική μαρμαρυγή, ενώ δεν προέκυψαν διαφορές στις συννοσηρότητες μεταξύ των ομάδων. Από τον εργαστηριακό έλεγχο, διαφορά υπήρχε στην τιμή της αιμοσφαιρίνης, με την ομάδα της αναιμίας να υπολείπεται (p &lt;0.0001) και στην τιμή της CRP όπου η ομάδα της σήψης είχε υψηλότερες τιμές(p &lt;0.0001). Τα λευκά αιμοσφαίρια ήταν χαμηλότερα στους ασθενείς με αναιμία (p=0.022). Η ομάδα της αναιμίας εμφάνισε συχνότερα συμπτώματα ισχαιμίας (81%) σε σχέση με την ομάδα της σήψης (39%) (p=0.0018). Η στηθάγχη ήταν το συχνότερο σύμπτωμα και στις δύο ομάδες με την ομάδα της αναιμίας να εμφανίζει πόνο συχνότερα (65%) από την ομάδα της σήψης (26%) (p=0.0041). Οι μισοί ασθενείς είχαν ηλεκτροκαρδιογραφικές αλλοιώσεις, χωρίς συσχέτιση των δύο ομάδων και των ΗΚΓ αλλοιώσεων. Στη θεραπευτική αντιμετώπιση, όλοι οι ασθενείς με αναιμία αντιμετωπίστηκαν με μετάγγιση ΜΣΕ ενώ στην ομάδα της σήψης μεταγγίστηκε το 11% (p&lt;0.0001), αντίθετα αντιβιοτικά έλαβε το 100% των ασθενών στην ομάδα της σήψης και το 12% στην ομάδα της αναιμίας (p&lt;0.0001). Ασθενής συσχέτιση εμφανίστηκε στη χρήση αντιπηκτικών με υπεροχή της ομάδας της σήψης (p=0.074). Οι υπόλοιπες θεραπείες δεν εμφάνισαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων. Οι ασθενείς με αναιμία νοσηλεύτηκαν για μικρότερο χρονικό διάστημα ( p=0.062) και πέθαναν λιγότεροι ( 11%) , σε σχέση με την ομάδα της σήψης όπου κατέληξε το 34% (p=0.0457). Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με τύπου 2 ΕΜ και αναιμία φαίνεται να έχουν περισσότερα συμπτώματα και καλύτερη έκβαση συγκριτικά με τους ασθενείς με σήψη. Απαιτούνται μεγαλύτερες σε έκταση καλά σχεδιασμένες κλινικές μελέτες για την επιβεβαίωση των δεδομένων μας.","abstract_has_math":false,"creators":["Κατσουλώτου Δήμητρα","Katsoulotou Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:20:28Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3255412"],"render_values":[{"text":"uoadl:3255412","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3255412","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3255412","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3255412","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κατσουλώτου Δήμητρα","Katsoulotou Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3255412","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3255412"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Παρότι τα οξέα στεφανιαία σύνδρομα (ΟΣΣ) που οφείλονται σε ρήξη αθηρωματικής πλάκας έχουν μελετηθεί και συνεχίζουν τα μελετώνται ενδελεχώς, για τα ΟΣΣ που οφείλονται σε ανισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης οξυγόνου στο μυοκάρδιο δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα. Το τύπου 2 έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΕΜ) συχνά εμφανίζεται σε βαρέως πάσχοντες, επιπλέκει τη νοσηλεία τους, επηρεάζει την πρόγνωσή τους, την επιβίωση και τη θεραπεία τους. Ωστόσο, λόγω της έλλειψης μελετών στο πεδίο του τύπου 2 ΕΜ δεν υπάρχουν σαφείς οδηγίες σχετικά με τη διάγνωση και τη θεραπευτική αντιμετώπιση. Αυτό είναι ένα ζήτημα που προβληματίζει ιδιαίτερα κάθε κλινικό ιατρό. Υλικό και μέθοδος: Πρόκειται για προοπτική μελέτη στην οποία συμπεριελήφθησαν ασθενείς της ’Α Παθολογικής κλινικής του νοσοκομείου “Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός- Κοργιαλένειο Μπενάκειο” για την περίοδο μεταξύ Μαΐου 2019 και Σεπτεμβρίου 2022, οι οποίοι πληρούσαν τα κριτήρια για έμφραγμα τύπου 2 και επιπλέον εμφάνιζαν αναιμία ή σήψη. Καταγράφηκαν τα χαρακτηριστικά των ασθενών (ηλικία, φύλο, αίτια νοσηλείας, φαρμακευτική αγωγή που ελάμβαναν, συννοσηρότητες), η συμπτωματολογία τους, τα ηλεκτροκαρδιογραφικά και εργαστηριακά τους ευρήματα (αιμοσφαιρίνη, MCV, MCH, τροπονίνη, λευκά αιμοσφαίρια, CRP), η θεραπευτική τους αντιμετώπιση, το σύνολο ημερών νοσηλείας και η έκβαση. Oι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες, αυτούς που εμφάνιζαν αναιμία και αυτούς που εμφάνιζαν σήψη. Αποτελέσματα: Η μελέτη συμπεριέλαβε 66 ασθενείς από τους οποίους 39,39% είχαν ΕΜ και αναιμία και το 57,58% είχαν ΕΜ και σήψη. Ο μέσος όρος ηλικίας ήταν τα 77,5 έτη. Υπήρχε ισοκατανομή μεταξύ των φύλων. Δεν προέκυψαν διαφορές στην ηλικία ή στο φύλο μεταξύ των ομάδων. Οι συχνότερες αιτίες νοσηλείας ήταν η αιμορραγία πεπτικού και η μικροβιαιμία. Οι συχνότερες συννοσηρότητες ήταν ο σακχαρώδης διαβήτης, η αρτηριακή υπέρταση και η κολπική μαρμαρυγή, ενώ δεν προέκυψαν διαφορές στις συννοσηρότητες μεταξύ των ομάδων. Από τον εργαστηριακό έλεγχο, διαφορά υπήρχε στην τιμή της αιμοσφαιρίνης, με την ομάδα της αναιμίας να υπολείπεται (p <0.0001) και στην τιμή της CRP όπου η ομάδα της σήψης είχε υψηλότερες τιμές(p <0.0001). Τα λευκά αιμοσφαίρια ήταν χαμηλότερα στους ασθενείς με αναιμία (p=0.022). Η ομάδα της αναιμίας εμφάνισε συχνότερα συμπτώματα ισχαιμίας (81%) σε σχέση με την ομάδα της σήψης (39%) (p=0.0018). Η στηθάγχη ήταν το συχνότερο σύμπτωμα και στις δύο ομάδες με την ομάδα της αναιμίας να εμφανίζει πόνο συχνότερα (65%) από την ομάδα της σήψης (26%) (p=0.0041). Οι μισοί ασθενείς είχαν ηλεκτροκαρδιογραφικές αλλοιώσεις, χωρίς συσχέτιση των δύο ομάδων και των ΗΚΓ αλλοιώσεων. Στη θεραπευτική αντιμετώπιση, όλοι οι ασθενείς με αναιμία αντιμετωπίστηκαν με μετάγγιση ΜΣΕ ενώ στην ομάδα της σήψης μεταγγίστηκε το 11% (p<0.0001), αντίθετα αντιβιοτικά έλαβε το 100% των ασθενών στην ομάδα της σήψης και το 12% στην ομάδα της αναιμίας (p<0.0001). Ασθενής συσχέτιση εμφανίστηκε στη χρήση αντιπηκτικών με υπεροχή της ομάδας της σήψης (p=0.074). Οι υπόλοιπες θεραπείες δεν εμφάνισαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων. Οι ασθενείς με αναιμία νοσηλεύτηκαν για μικρότερο χρονικό διάστημα ( p=0.062) και πέθαναν λιγότεροι ( 11%) , σε σχέση με την ομάδα της σήψης όπου κατέληξε το 34% (p=0.0457). Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με τύπου 2 ΕΜ και αναιμία φαίνεται να έχουν περισσότερα συμπτώματα και καλύτερη έκβαση συγκριτικά με τους ασθενείς με σήψη. Απαιτούνται μεγαλύτερες σε έκταση καλά σχεδιασμένες κλινικές μελέτες για την επιβεβαίωση των δεδομένων μας.","Introduction: Although acute coronary syndromes (ACS) due to atherosclerotic plaque rupture have been and continue to be thoroughly studied, there are insufficient data on ACS due to an imbalance between myocardial oxygen supply and demand. Type 2 myocardial infarction (MI) often occurs in critically ill patients, complicates their hospitalization, affects their prognosis, survival and treatment. However, due to the lack of studies in the field of type 2 EM, there are no clear guidelines on diagnosis and treatment. This is an issue of particular concern to every clinician Material and Methods: This was a prospective study in which patients from the A Pathology Clinic of the hospital \"Hellenic Red Cross-Korgialeneio Benakio\" were included for the period between May 2019 and September 2022, who met the criteria for type 2 infarction and also had anaemia or sepsis. Patient characteristics (age, sex, causes of hospitalization, medication received, comorbidities), symptomatology, electrocardiographic and laboratory findings (hemoglobin, MCV, MCH, troponin, white blood cells, CRP), treatment, total days of hospitalization and outcome were recorded. Patients were divided into two groups, those with anaemia and those with sepsis. Results: The study included 66 patients of whom 39.39% had EM and anemia and 57.58% had EM and sepsis. The mean age was 77.5 years. There was equal gender distribution. No differences in age or sex were found between the groups. The most common causes of hospitalization were digestive bleeding and microbiota. The most common comorbidities were diabetes mellitus, arterial hypertension and atrial fibrillation, and there were no differences in comorbidities between groups. From laboratory testing, there was a difference in haemoglobin value, with the anaemia group being inferior (p < 0.0001) and in CRP value where the sepsis group had higher values (p < 0.0001). White blood cell count was lower in the anaemia patients (p=0.022). The anemia group had more frequent symptoms of ischemia (81%) than the sepsis group (39%) (p=0.0018). Angina was the most common symptom in both groups with the anaemia group experiencing pain more frequently (65%) than the sepsis group (26%) (p=0.0041). Half of the patients had electrocardiographic changes, with no correlation between the two groups and ECG changes. In treatment, all patients with anaemia were treated with transfusion of MSE, while 11% in the sepsis group were transfused (p<0.0001); in contrast, antibiotics were given to 100% of patients in the sepsis group and 12% in the anaemia group (p<0.0001). A weak correlation was seen in the use of anticoagulants with a predominance of the sepsis group (p=0.074). The other treatments did not show significant differences between groups. Patients with anemia were hospitalized for a shorter period of time ( p=0.062) and fewer ( 11%) , compared to the sepsis group where 34% ended up (p=0.0457). Conclusions: Patients with type 2 EM and anemia seem to have more symptoms and better outcome compared to patients with sepsis. Larger well-designed clinical trials are needed to confirm our data."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τύπου 2 οξέα στεφανιαία σύνδρομα σχετιζόμενα με αναιμία και σήψη- επιδημιολογικά δεδομένα και εμπειρία ενός κέντρου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κατσουλώτου Δήμητρα","Katsoulotou Dimitra"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Εισαγωγή: Παρότι τα οξέα στεφανιαία σύνδρομα (ΟΣΣ) που οφείλονται σε ρήξη αθηρωματικής πλάκας έχουν μελετηθεί και συνεχίζουν τα μελετώνται ενδελεχώς, για τα ΟΣΣ που οφείλονται σε ανισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης οξυγόνου στο μυοκάρδιο δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα. Το τύπου 2 έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΕΜ) συχνά εμφανίζεται σε βαρέως πάσχοντες, επιπλέκει τη νοσηλεία τους, επηρεάζει την πρόγνωσή τους, την επιβίωση και τη θεραπεία τους. Ωστόσο, λόγω της έλλειψης μελετών στο πεδίο του τύπου 2 ΕΜ δεν υπάρχουν σαφείς οδηγίες σχετικά με τη διάγνωση και τη θεραπευτική αντιμετώπιση. Αυτό είναι ένα ζήτημα που προβληματίζει ιδιαίτερα κάθε κλινικό ιατρό. Υλικό και μέθοδος: Πρόκειται για προοπτική μελέτη στην οποία συμπεριελήφθησαν ασθενείς της ’Α Παθολογικής κλινικής του νοσοκομείου “Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός- Κοργιαλένειο Μπενάκειο” για την περίοδο μεταξύ Μαΐου 2019 και Σεπτεμβρίου 2022, οι οποίοι πληρούσαν τα κριτήρια για έμφραγμα τύπου 2 και επιπλέον εμφάνιζαν αναιμία ή σήψη. Καταγράφηκαν τα χαρακτηριστικά των ασθενών (ηλικία, φύλο, αίτια νοσηλείας, φαρμακευτική αγωγή που ελάμβαναν, συννοσηρότητες), η συμπτωματολογία τους, τα ηλεκτροκαρδιογραφικά και εργαστηριακά τους ευρήματα (αιμοσφαιρίνη, MCV, MCH, τροπονίνη, λευκά αιμοσφαίρια, CRP), η θεραπευτική τους αντιμετώπιση, το σύνολο ημερών νοσηλείας και η έκβαση. Oι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες, αυτούς που εμφάνιζαν αναιμία και αυτούς που εμφάνιζαν σήψη. Αποτελέσματα: Η μελέτη συμπεριέλαβε 66 ασθενείς από τους οποίους 39,39% είχαν ΕΜ και αναιμία και το 57,58% είχαν ΕΜ και σήψη. Ο μέσος όρος ηλικίας ήταν τα 77,5 έτη. Υπήρχε ισοκατανομή μεταξύ των φύλων. Δεν προέκυψαν διαφορές στην ηλικία ή στο φύλο μεταξύ των ομάδων. Οι συχνότερες αιτίες νοσηλείας ήταν η αιμορραγία πεπτικού και η μικροβιαιμία. Οι συχνότερες συννοσηρότητες ήταν ο σακχαρώδης διαβήτης, η αρτηριακή υπέρταση και η κολπική μαρμαρυγή, ενώ δεν προέκυψαν διαφορές στις συννοσηρότητες μεταξύ των ομάδων. Από τον εργαστηριακό έλεγχο, διαφορά υπήρχε στην τιμή της αιμοσφαιρίνης, με την ομάδα της αναιμίας να υπολείπεται (p <0.0001) και στην τιμή της CRP όπου η ομάδα της σήψης είχε υψηλότερες τιμές(p <0.0001). Τα λευκά αιμοσφαίρια ήταν χαμηλότερα στους ασθενείς με αναιμία (p=0.022). Η ομάδα της αναιμίας εμφάνισε συχνότερα συμπτώματα ισχαιμίας (81%) σε σχέση με την ομάδα της σήψης (39%) (p=0.0018). Η στηθάγχη ήταν το συχνότερο σύμπτωμα και στις δύο ομάδες με την ομάδα της αναιμίας να εμφανίζει πόνο συχνότερα (65%) από την ομάδα της σήψης (26%) (p=0.0041). Οι μισοί ασθενείς είχαν ηλεκτροκαρδιογραφικές αλλοιώσεις, χωρίς συσχέτιση των δύο ομάδων και των ΗΚΓ αλλοιώσεων. Στη θεραπευτική αντιμετώπιση, όλοι οι ασθενείς με αναιμία αντιμετωπίστηκαν με μετάγγιση ΜΣΕ ενώ στην ομάδα της σήψης μεταγγίστηκε το 11% (p<0.0001), αντίθετα αντιβιοτικά έλαβε το 100% των ασθενών στην ομάδα της σήψης και το 12% στην ομάδα της αναιμίας (p<0.0001). Ασθενής συσχέτιση εμφανίστηκε στη χρήση αντιπηκτικών με υπεροχή της ομάδας της σήψης (p=0.074). Οι υπόλοιπες θεραπείες δεν εμφάνισαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων. Οι ασθενείς με αναιμία νοσηλεύτηκαν για μικρότερο χρονικό διάστημα ( p=0.062) και πέθαναν λιγότεροι ( 11%) , σε σχέση με την ομάδα της σήψης όπου κατέληξε το 34% (p=0.0457). Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με τύπου 2 ΕΜ και αναιμία φαίνεται να έχουν περισσότερα συμπτώματα και καλύτερη έκβαση συγκριτικά με τους ασθενείς με σήψη. Απαιτούνται μεγαλύτερες σε έκταση καλά σχεδιασμένες κλινικές μελέτες για την επιβεβαίωση των δεδομένων μας.","Introduction: Although acute coronary syndromes (ACS) due to atherosclerotic plaque rupture have been and continue to be thoroughly studied, there are insufficient data on ACS due to an imbalance between myocardial oxygen supply and demand. Type 2 myocardial infarction (MI) often occurs in critically ill patients, complicates their hospitalization, affects their prognosis, survival and treatment. However, due to the lack of studies in the field of type 2 EM, there are no clear guidelines on diagnosis and treatment. This is an issue of particular concern to every clinician Material and Methods: This was a prospective study in which patients from the A Pathology Clinic of the hospital \"Hellenic Red Cross-Korgialeneio Benakio\" were included for the period between May 2019 and September 2022, who met the criteria for type 2 infarction and also had anaemia or sepsis. Patient characteristics (age, sex, causes of hospitalization, medication received, comorbidities), symptomatology, electrocardiographic and laboratory findings (hemoglobin, MCV, MCH, troponin, white blood cells, CRP), treatment, total days of hospitalization and outcome were recorded. Patients were divided into two groups, those with anaemia and those with sepsis. Results: The study included 66 patients of whom 39.39% had EM and anemia and 57.58% had EM and sepsis. The mean age was 77.5 years. There was equal gender distribution. No differences in age or sex were found between the groups. The most common causes of hospitalization were digestive bleeding and microbiota. The most common comorbidities were diabetes mellitus, arterial hypertension and atrial fibrillation, and there were no differences in comorbidities between groups. From laboratory testing, there was a difference in haemoglobin value, with the anaemia group being inferior (p < 0.0001) and in CRP value where the sepsis group had higher values (p < 0.0001). White blood cell count was lower in the anaemia patients (p=0.022). The anemia group had more frequent symptoms of ischemia (81%) than the sepsis group (39%) (p=0.0018). Angina was the most common symptom in both groups with the anaemia group experiencing pain more frequently (65%) than the sepsis group (26%) (p=0.0041). Half of the patients had electrocardiographic changes, with no correlation between the two groups and ECG changes. In treatment, all patients with anaemia were treated with transfusion of MSE, while 11% in the sepsis group were transfused (p<0.0001); in contrast, antibiotics were given to 100% of patients in the sepsis group and 12% in the anaemia group (p<0.0001). A weak correlation was seen in the use of anticoagulants with a predominance of the sepsis group (p=0.074). The other treatments did not show significant differences between groups. Patients with anemia were hospitalized for a shorter period of time ( p=0.062) and fewer ( 11%) , compared to the sepsis group where 34% ended up (p=0.0457). Conclusions: Patients with type 2 EM and anemia seem to have more symptoms and better outcome compared to patients with sepsis. Larger well-designed clinical trials are needed to confirm our data."],"dc:identifier":["uoadl:3255412","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3255412"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Τύπου 2 οξέα στεφανιαία σύνδρομα σχετιζόμενα με αναιμία και σήψη- επιδημιολογικά δεδομένα και εμπειρία ενός κέντρου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:28Z"}