{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3255602"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3255602","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι απαιτήσεις ανταπόκρισης του πράγματος στη σύμβαση πώλησης με βάση το νέο νόμο 4967/2022","abstract":"Διανύουμε ήδη τον τρίτο μήνα όπου ισχύει κι εφαρμόζεται ο νέος νόμος 4967/2022, ο οποίος επιφέρει ουσιώδεις αλλαγές, μεταξύ άλλων, στο Δίκαιο της Πώλησης του Αστικού Κώδικα. Η νομοθετική πρωτοβουλία δεν ανήκει στον Έλληνα νομοθέτη· Στην πραγματικότητα, με το νόμο αυτό, ενσωματώνονται στην ελληνική έννομη τάξη, δυνάμει του άρθρου 288 ΣΛΕΕ, οι «δίδυμες» οδηγίες 2019/770/ΕΕ και 2019/771/ΕΕ, οι οποίες ψηφίστηκαν στο πλαίσιο των προσπαθειών της ΕΕ για τη δημιουργία μιας «ψηφιακής ενιαίας αγοράς» (“Digital Single Market”). Η ρυθμιστική ανάγκη που οδήγησε στην ψήφιση των οδηγιών αυτών, και κατ’ επέκταση του ν. 4967/2022, ήταν η ανάγκη νομικής μεταχείρισης των καινοφανών «πραγμάτων με ψηφιακά στοιχεία», όπως αυτά ορίζονται στο νέο άρθρο 513Α εδ. β’ ΑΚ. Γι’ αυτά, οι διατάξεις του ΑΚ (513 επ.) για το Δίκαιο της Πώλησης, προ του ν. 4967/2022, άφηναν ρυθμιστικό κενό. H εισαγωγή της έννοιας των «πραγμάτων με ψηφιακά στοιχεία» προσδίδει νέες διαστάσεις στο περιεχόμενο της λεγόμενης «ανταπόκρισης του πράγματος στη σύμβαση πώλησης», η οποία χρήζει ερμηνείας. Πιο συγκεκριμένα, πραγματικό ελάττωμα υπάρχει, όταν το πράγμα δεν πληροί σωρευτικά τις υποκειμενικές και αντικειμενικές απαιτήσεις ανταπόκρισης με βάση τις νέες ΑΚ 535Α και 535Β. Ο ορισμός δε, της συνομολογημένης ιδιότητας προβλέπεται για πρώτη φορά ρητώς στη νέα ΑΚ 547§2. Μια ουσιώδης αλλαγή που επέρχεται με το ν. 4967/2022 και αφορά στις υποκειμενικές απαιτήσεις είναι ότι η παράδοση μικρότερης ποσότητας από τη συμφωνηθείσα ή η παράδοση του πράγματος σε άλλο μέγεθος από το συμφωνηθέν, αντιμετωπίζεται ως περίπτωση μη ανταπόκρισης του πράγματος στους όρους της σύμβασης πώλησης. Προ του ν. 4967/2022 χρειαζόταν να προσφύγουμε στην (όχι πάντοτε πρακτικώς ευχερή) διάκριση μεταξύ μερικής κι ελαττωματικής εκπλήρωσης της παροχής, επί τη βάσει της περαιτέρω διάκρισης των ενοχών σε γένους και είδους. Το πρόβλημα αυτό φαίνεται να επιλύει η νέα ΑΚ 535Α με την ενιαία νομική αντιμετώπιση της ποσοτικής ανεπάρκειας της παροχής. Ομοίως, με την ΑΚ 535Α στ. 1 ΑΚ η “aliud” παροχή μπορεί να υπαχθεί στην έννοια του είδους, προκειμένου να κριθεί η ανταπόκριση του πράγματος στη σύμβαση πώλησης. Με το νέο νόμο, υπάγονται στις υποκειμενικές απαιτήσεις και έννοιες που παρατηρούνται μόνο σε «πράγματα με ψηφιακά στοιχεία» λ.χ η συμβατότητα, η διαλειτουργικότητα, αλλά και η επικαιροποίηση με ενημερώσεις (“update”). Επιπλέον, με την ΑΚ 535Α στ. 3, η υποχρέωση του πωλητή για παροχή πάσης φύσεως οδηγιών (όχι δηλ. μόνο εγκατάστασης) ανάγεται, από παρεπόμενη, σε κύρια, καθιστώντας την ευθύνη του τελευταίου, αντικειμενική. Πλάι στις υποκειμενικές απαιτήσεις, προστίθενται ως ισότιμες, οι αντικειμενικές απαιτήσεις ανταπόκρισης του πράγματος στη σύμβαση (νέα ΑΚ 535Β). Αυτές απορρέουν από τις εύλογες προσδοκίες του αγοραστή, στις οικείες συναλλαγές και ανάγονται σε κύριες υποχρεώσεις του πωλητή. Σημαντική είναι, μεταξύ άλλων, η ρητή πρόβλεψη της ανθεκτικότητας (“Durability”), στο άρθρο 535Β στ. 4 ΑΚ, ως αντικειμενικής απαίτησης. Κρίσιμος είναι, επίσης, ο διπλασιασμός του χρονικού διαστήματος ισχύος του λεγόμενου μαχητού τεκμηρίου ελαττώματος, από έξι (6) μήνες, σε ένα (1) χρόνο (“presumption period”). Η ενσωμάτωση των ρυθμίσεων της οδηγίας 2019/771/ΕΕ στον ΑΚ συνεπάγεται ότι οι σχετικές διατάξεις αποβάλλουν τον αναγκαστικό τους χαρακτήρα και καθίστανται ενδοτικής φύσεως. Συνεπώς, για τις μη καταναλωτικές πωλήσεις του ΑΚ, το κύρος τυχόν απαλλακτικών ρητρών θα πρέπει να εξετάζεται με βάση τις γενικές διατάξεις των άρθρων 332 και 334 § 2 ΑΚ. Κλείνοντας, επισημαίνεται από τη γράφουσα ότι η ρητή πρόβλεψη των κριτηρίων, που εισάγονται με το ν. 4967/2022, και παρόλα αυτά μπορούν να συναχθούν και ερμηνευτικώς, μόνο θετικά μπορεί να αξιολογηθεί. Τούτο διότι προσδίδει ασφάλεια στις ιδιωτικές συναλλαγές και προβλεψιμότητα.","abstract_html":"Διανύουμε ήδη τον τρίτο μήνα όπου ισχύει κι εφαρμόζεται ο νέος νόμος 4967/2022, ο οποίος επιφέρει ουσιώδεις αλλαγές, μεταξύ άλλων, στο Δίκαιο της Πώλησης του Αστικού Κώδικα. Η νομοθετική πρωτοβουλία δεν ανήκει στον Έλληνα νομοθέτη· Στην πραγματικότητα, με το νόμο αυτό, ενσωματώνονται στην ελληνική έννομη τάξη, δυνάμει του άρθρου 288 ΣΛΕΕ, οι «δίδυμες» οδηγίες 2019/770/ΕΕ και 2019/771/ΕΕ, οι οποίες ψηφίστηκαν στο πλαίσιο των προσπαθειών της ΕΕ για τη δημιουργία μιας «ψηφιακής ενιαίας αγοράς» (“Digital Single Market”). Η ρυθμιστική ανάγκη που οδήγησε στην ψήφιση των οδηγιών αυτών, και κατ’ επέκταση του ν. 4967/2022, ήταν η ανάγκη νομικής μεταχείρισης των καινοφανών «πραγμάτων με ψηφιακά στοιχεία», όπως αυτά ορίζονται στο νέο άρθρο 513Α εδ. β’ ΑΚ. Γι’ αυτά, οι διατάξεις του ΑΚ (513 επ.) για το Δίκαιο της Πώλησης, προ του ν. 4967/2022, άφηναν ρυθμιστικό κενό. H εισαγωγή της έννοιας των «πραγμάτων με ψηφιακά στοιχεία» προσδίδει νέες διαστάσεις στο περιεχόμενο της λεγόμενης «ανταπόκρισης του πράγματος στη σύμβαση πώλησης», η οποία χρήζει ερμηνείας. Πιο συγκεκριμένα, πραγματικό ελάττωμα υπάρχει, όταν το πράγμα δεν πληροί σωρευτικά τις υποκειμενικές και αντικειμενικές απαιτήσεις ανταπόκρισης με βάση τις νέες ΑΚ 535Α και 535Β. Ο ορισμός δε, της συνομολογημένης ιδιότητας προβλέπεται για πρώτη φορά ρητώς στη νέα ΑΚ 547§2. Μια ουσιώδης αλλαγή που επέρχεται με το ν. 4967/2022 και αφορά στις υποκειμενικές απαιτήσεις είναι ότι η παράδοση μικρότερης ποσότητας από τη συμφωνηθείσα ή η παράδοση του πράγματος σε άλλο μέγεθος από το συμφωνηθέν, αντιμετωπίζεται ως περίπτωση μη ανταπόκρισης του πράγματος στους όρους της σύμβασης πώλησης. Προ του ν. 4967/2022 χρειαζόταν να προσφύγουμε στην (όχι πάντοτε πρακτικώς ευχερή) διάκριση μεταξύ μερικής κι ελαττωματικής εκπλήρωσης της παροχής, επί τη βάσει της περαιτέρω διάκρισης των ενοχών σε γένους και είδους. Το πρόβλημα αυτό φαίνεται να επιλύει η νέα ΑΚ 535Α με την ενιαία νομική αντιμετώπιση της ποσοτικής ανεπάρκειας της παροχής. Ομοίως, με την ΑΚ 535Α στ. 1 ΑΚ η “aliud” παροχή μπορεί να υπαχθεί στην έννοια του είδους, προκειμένου να κριθεί η ανταπόκριση του πράγματος στη σύμβαση πώλησης. Με το νέο νόμο, υπάγονται στις υποκειμενικές απαιτήσεις και έννοιες που παρατηρούνται μόνο σε «πράγματα με ψηφιακά στοιχεία» λ.χ η συμβατότητα, η διαλειτουργικότητα, αλλά και η επικαιροποίηση με ενημερώσεις (“update”). Επιπλέον, με την ΑΚ 535Α στ. 3, η υποχρέωση του πωλητή για παροχή πάσης φύσεως οδηγιών (όχι δηλ. μόνο εγκατάστασης) ανάγεται, από παρεπόμενη, σε κύρια, καθιστώντας την ευθύνη του τελευταίου, αντικειμενική. Πλάι στις υποκειμενικές απαιτήσεις, προστίθενται ως ισότιμες, οι αντικειμενικές απαιτήσεις ανταπόκρισης του πράγματος στη σύμβαση (νέα ΑΚ 535Β). Αυτές απορρέουν από τις εύλογες προσδοκίες του αγοραστή, στις οικείες συναλλαγές και ανάγονται σε κύριες υποχρεώσεις του πωλητή. Σημαντική είναι, μεταξύ άλλων, η ρητή πρόβλεψη της ανθεκτικότητας (“Durability”), στο άρθρο 535Β στ. 4 ΑΚ, ως αντικειμενικής απαίτησης. Κρίσιμος είναι, επίσης, ο διπλασιασμός του χρονικού διαστήματος ισχύος του λεγόμενου μαχητού τεκμηρίου ελαττώματος, από έξι (6) μήνες, σε ένα (1) χρόνο (“presumption period”). Η ενσωμάτωση των ρυθμίσεων της οδηγίας 2019/771/ΕΕ στον ΑΚ συνεπάγεται ότι οι σχετικές διατάξεις αποβάλλουν τον αναγκαστικό τους χαρακτήρα και καθίστανται ενδοτικής φύσεως. Συνεπώς, για τις μη καταναλωτικές πωλήσεις του ΑΚ, το κύρος τυχόν απαλλακτικών ρητρών θα πρέπει να εξετάζεται με βάση τις γενικές διατάξεις των άρθρων 332 και 334 § 2 ΑΚ. Κλείνοντας, επισημαίνεται από τη γράφουσα ότι η ρητή πρόβλεψη των κριτηρίων, που εισάγονται με το ν. 4967/2022, και παρόλα αυτά μπορούν να συναχθούν και ερμηνευτικώς, μόνο θετικά μπορεί να αξιολογηθεί. Τούτο διότι προσδίδει ασφάλεια στις ιδιωτικές συναλλαγές και προβλεψιμότητα.","abstract_has_math":false,"creators":["Κατελούζου Αικατερίνη","Katelouzou Aikaterini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:20:28Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3255602"],"render_values":[{"text":"uoadl:3255602","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3255602","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3255602","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3255602","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κατελούζου Αικατερίνη","Katelouzou Aikaterini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3255602","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3255602"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Διανύουμε ήδη τον τρίτο μήνα όπου ισχύει κι εφαρμόζεται ο νέος νόμος 4967/2022, ο οποίος επιφέρει ουσιώδεις αλλαγές, μεταξύ άλλων, στο Δίκαιο της Πώλησης του Αστικού Κώδικα. Η νομοθετική πρωτοβουλία δεν ανήκει στον Έλληνα νομοθέτη· Στην πραγματικότητα, με το νόμο αυτό, ενσωματώνονται στην ελληνική έννομη τάξη, δυνάμει του άρθρου 288 ΣΛΕΕ, οι «δίδυμες» οδηγίες 2019/770/ΕΕ και 2019/771/ΕΕ, οι οποίες ψηφίστηκαν στο πλαίσιο των προσπαθειών της ΕΕ για τη δημιουργία μιας «ψηφιακής ενιαίας αγοράς» (“Digital Single Market”). Η ρυθμιστική ανάγκη που οδήγησε στην ψήφιση των οδηγιών αυτών, και κατ’ επέκταση του ν. 4967/2022, ήταν η ανάγκη νομικής μεταχείρισης των καινοφανών «πραγμάτων με ψηφιακά στοιχεία», όπως αυτά ορίζονται στο νέο άρθρο 513Α εδ. β’ ΑΚ. Γι’ αυτά, οι διατάξεις του ΑΚ (513 επ.) για το Δίκαιο της Πώλησης, προ του ν. 4967/2022, άφηναν ρυθμιστικό κενό. H εισαγωγή της έννοιας των «πραγμάτων με ψηφιακά στοιχεία» προσδίδει νέες διαστάσεις στο περιεχόμενο της λεγόμενης «ανταπόκρισης του πράγματος στη σύμβαση πώλησης», η οποία χρήζει ερμηνείας. Πιο συγκεκριμένα, πραγματικό ελάττωμα υπάρχει, όταν το πράγμα δεν πληροί σωρευτικά τις υποκειμενικές και αντικειμενικές απαιτήσεις ανταπόκρισης με βάση τις νέες ΑΚ 535Α και 535Β. Ο ορισμός δε, της συνομολογημένης ιδιότητας προβλέπεται για πρώτη φορά ρητώς στη νέα ΑΚ 547§2. Μια ουσιώδης αλλαγή που επέρχεται με το ν. 4967/2022 και αφορά στις υποκειμενικές απαιτήσεις είναι ότι η παράδοση μικρότερης ποσότητας από τη συμφωνηθείσα ή η παράδοση του πράγματος σε άλλο μέγεθος από το συμφωνηθέν, αντιμετωπίζεται ως περίπτωση μη ανταπόκρισης του πράγματος στους όρους της σύμβασης πώλησης. Προ του ν. 4967/2022 χρειαζόταν να προσφύγουμε στην (όχι πάντοτε πρακτικώς ευχερή) διάκριση μεταξύ μερικής κι ελαττωματικής εκπλήρωσης της παροχής, επί τη βάσει της περαιτέρω διάκρισης των ενοχών σε γένους και είδους. Το πρόβλημα αυτό φαίνεται να επιλύει η νέα ΑΚ 535Α με την ενιαία νομική αντιμετώπιση της ποσοτικής ανεπάρκειας της παροχής. Ομοίως, με την ΑΚ 535Α στ. 1 ΑΚ η “aliud” παροχή μπορεί να υπαχθεί στην έννοια του είδους, προκειμένου να κριθεί η ανταπόκριση του πράγματος στη σύμβαση πώλησης. Με το νέο νόμο, υπάγονται στις υποκειμενικές απαιτήσεις και έννοιες που παρατηρούνται μόνο σε «πράγματα με ψηφιακά στοιχεία» λ.χ η συμβατότητα, η διαλειτουργικότητα, αλλά και η επικαιροποίηση με ενημερώσεις (“update”). Επιπλέον, με την ΑΚ 535Α στ. 3, η υποχρέωση του πωλητή για παροχή πάσης φύσεως οδηγιών (όχι δηλ. μόνο εγκατάστασης) ανάγεται, από παρεπόμενη, σε κύρια, καθιστώντας την ευθύνη του τελευταίου, αντικειμενική. Πλάι στις υποκειμενικές απαιτήσεις, προστίθενται ως ισότιμες, οι αντικειμενικές απαιτήσεις ανταπόκρισης του πράγματος στη σύμβαση (νέα ΑΚ 535Β). Αυτές απορρέουν από τις εύλογες προσδοκίες του αγοραστή, στις οικείες συναλλαγές και ανάγονται σε κύριες υποχρεώσεις του πωλητή. Σημαντική είναι, μεταξύ άλλων, η ρητή πρόβλεψη της ανθεκτικότητας (“Durability”), στο άρθρο 535Β στ. 4 ΑΚ, ως αντικειμενικής απαίτησης. Κρίσιμος είναι, επίσης, ο διπλασιασμός του χρονικού διαστήματος ισχύος του λεγόμενου μαχητού τεκμηρίου ελαττώματος, από έξι (6) μήνες, σε ένα (1) χρόνο (“presumption period”). Η ενσωμάτωση των ρυθμίσεων της οδηγίας 2019/771/ΕΕ στον ΑΚ συνεπάγεται ότι οι σχετικές διατάξεις αποβάλλουν τον αναγκαστικό τους χαρακτήρα και καθίστανται ενδοτικής φύσεως. Συνεπώς, για τις μη καταναλωτικές πωλήσεις του ΑΚ, το κύρος τυχόν απαλλακτικών ρητρών θα πρέπει να εξετάζεται με βάση τις γενικές διατάξεις των άρθρων 332 και 334 § 2 ΑΚ. Κλείνοντας, επισημαίνεται από τη γράφουσα ότι η ρητή πρόβλεψη των κριτηρίων, που εισάγονται με το ν. 4967/2022, και παρόλα αυτά μπορούν να συναχθούν και ερμηνευτικώς, μόνο θετικά μπορεί να αξιολογηθεί. Τούτο διότι προσδίδει ασφάλεια στις ιδιωτικές συναλλαγές και προβλεψιμότητα.","Am 09.09.2022 treten die Änderungen des griechischen Zivilgesetzbuches (von jetzt an grZGB) in Kraft (Nr. 4967/2022), die der Umsetzung der europäischen Warenkaufrichtlinie 2019/771/EU nach Art. 288 des Vertrags über die Arbeitsweise der Europäischen Union (VAEU) dienen. Zweck der Warenkaufrichtlinie 2019/771/EU ist es, zum ordnungsgemäßen Funktionieren des \"digitalen Binnenmarkts\" („Digital Single Market“) beizutragen. Das (griechische) Gesetz 4967/2022 führt im Kaufrecht eine neue Rechtskategorie, nämlich \"Sachen mit digitalen Elementen\" ein, wie sie im neuen Artikel 513A grZGB geregelt sind. Das Gesetz 4967/2022 hat eine Regelungslücke hinterlassen. Der Begriff der \"Sachen mit digitalen Elementen\" ändert den Inhalt der so genannten \"Vertragsmäßigkeit der Sache auf den Kaufvertrag\". Spezifischer ist die Sache frei von Sachmängeln, wenn sie bei Gefahrübergang den subjektiven und den objektiven Anforderungen nach den neuen Art. 535A und 535B grZGB entspricht. Der Begriff der zugesicherten Eigenschaft ist im neuen Art. 547 Abs. 2 grZGB zum ersten Mal ausdrücklich vorgesehen. Eine wesentliche Änderung ist in Bezug auf subjektive Anforderungen, dass die Lieferung einer geringeren als der vereinbarten Menge oder die Lieferung der Sache in einer anderen als der vereinbarten Größe ein Fall ist, in dem die Sache nicht dem Kaufvertrag entspricht. Vor dem Gesetz 4967/2022 war die Unterscheidung zwischen teilweiser und mangelhafter Erfüllung der Lieferung sehr wichtig (in der Praxis nicht immer einfach) und mussten wir eine weitere Unterscheidung zwischen Gattungsschuld und Artschuld treffen. Der Art. 535A grZGB scheint dieses Problem zu lösen, indem es eine einheitliche rechtliche Behandlung des quantitativen Leistungsmangels vorsieht. Einem Sachmangel steht es gleich, wenn der Verkäufer eine andere Sache (in Latein „aliud“) als die vertraglich geschuldete Sache liefert. Mit dem neuen Gesetz umfassen die subjektiven Anforderungen die Kompatibilität, Interoperabilität, aber auch Aktualisierung, wie im Kaufvertrag bestimmt. Nach Art. 535A Rn. 3 grZGB wird die Pflicht des Verkäufers, alle Arten von Anleitungen zu liefern (d.h. nicht nur die Installationsanleitungen), von einer Nebenpflicht zu einer Hauptpflicht. In diesem Fall, wird die Haftung des Verkäufers objektiv. Zusätzlich zur Einhaltung der subjektiven Anforderungen an die Vertragsmäßigkeit, entspricht die Sache den objektiven Anforderungen nach Art. 535B grZGB, die der Käufer erwarten kann. Sie sind die Hauptpflichten des Verkäufers. Zum Beispiel, ist die Dauerhaftigkeit („Durability“) wichtig, die in Art. 535B Rn. 4 grZGB als objektive Anforderungen ausdrücklich geregelt ist. Bei Vertragswidrigkeiten, die innerhalb eines (1) Jahres (und nicht sechs (6) Monaten) nach dem Zeitpunkt der Lieferung der Waren offenbar werden, wird vermutet, dass sie bereits zu dem Zeitpunkt der Lieferung der Waren bestanden haben, es sei denn, das Gegenteil wird bewiesen („presumtion period“). Die Aufnahme der Richtlinie 2019/771/EU in das grZGB hat zur Folge, dass die entsprechenden Vorschriften nicht mehr zwingend sind, sondern freiwilligen Charakter haben. Deshalb muss bei Nicht-Verbraucherverkäufen im grZGB die Gültigkeit der Haftungsausschlussklauseln gemäß den allgemeinen Vorschriften der Art. 332 und 334 Abs. 2 grZGB geprüft werden. Anschließend muss noch betont werden, dass die ausdrückliche Vorschrift der Kriterien des Gesetzes 4967/2022, die sich dennoch ableiten und interpretieren lassen, nur positiv bewertet werden können, weil es Sicherheit für private Transaktionen und Vorhersehbarkeit bietet."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι απαιτήσεις ανταπόκρισης του πράγματος στη σύμβαση πώλησης με βάση το νέο νόμο 4967/2022"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κατελούζου Αικατερίνη","Katelouzou Aikaterini"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Διανύουμε ήδη τον τρίτο μήνα όπου ισχύει κι εφαρμόζεται ο νέος νόμος 4967/2022, ο οποίος επιφέρει ουσιώδεις αλλαγές, μεταξύ άλλων, στο Δίκαιο της Πώλησης του Αστικού Κώδικα. Η νομοθετική πρωτοβουλία δεν ανήκει στον Έλληνα νομοθέτη· Στην πραγματικότητα, με το νόμο αυτό, ενσωματώνονται στην ελληνική έννομη τάξη, δυνάμει του άρθρου 288 ΣΛΕΕ, οι «δίδυμες» οδηγίες 2019/770/ΕΕ και 2019/771/ΕΕ, οι οποίες ψηφίστηκαν στο πλαίσιο των προσπαθειών της ΕΕ για τη δημιουργία μιας «ψηφιακής ενιαίας αγοράς» (“Digital Single Market”). Η ρυθμιστική ανάγκη που οδήγησε στην ψήφιση των οδηγιών αυτών, και κατ’ επέκταση του ν. 4967/2022, ήταν η ανάγκη νομικής μεταχείρισης των καινοφανών «πραγμάτων με ψηφιακά στοιχεία», όπως αυτά ορίζονται στο νέο άρθρο 513Α εδ. β’ ΑΚ. Γι’ αυτά, οι διατάξεις του ΑΚ (513 επ.) για το Δίκαιο της Πώλησης, προ του ν. 4967/2022, άφηναν ρυθμιστικό κενό. H εισαγωγή της έννοιας των «πραγμάτων με ψηφιακά στοιχεία» προσδίδει νέες διαστάσεις στο περιεχόμενο της λεγόμενης «ανταπόκρισης του πράγματος στη σύμβαση πώλησης», η οποία χρήζει ερμηνείας. Πιο συγκεκριμένα, πραγματικό ελάττωμα υπάρχει, όταν το πράγμα δεν πληροί σωρευτικά τις υποκειμενικές και αντικειμενικές απαιτήσεις ανταπόκρισης με βάση τις νέες ΑΚ 535Α και 535Β. Ο ορισμός δε, της συνομολογημένης ιδιότητας προβλέπεται για πρώτη φορά ρητώς στη νέα ΑΚ 547§2. Μια ουσιώδης αλλαγή που επέρχεται με το ν. 4967/2022 και αφορά στις υποκειμενικές απαιτήσεις είναι ότι η παράδοση μικρότερης ποσότητας από τη συμφωνηθείσα ή η παράδοση του πράγματος σε άλλο μέγεθος από το συμφωνηθέν, αντιμετωπίζεται ως περίπτωση μη ανταπόκρισης του πράγματος στους όρους της σύμβασης πώλησης. Προ του ν. 4967/2022 χρειαζόταν να προσφύγουμε στην (όχι πάντοτε πρακτικώς ευχερή) διάκριση μεταξύ μερικής κι ελαττωματικής εκπλήρωσης της παροχής, επί τη βάσει της περαιτέρω διάκρισης των ενοχών σε γένους και είδους. Το πρόβλημα αυτό φαίνεται να επιλύει η νέα ΑΚ 535Α με την ενιαία νομική αντιμετώπιση της ποσοτικής ανεπάρκειας της παροχής. Ομοίως, με την ΑΚ 535Α στ. 1 ΑΚ η “aliud” παροχή μπορεί να υπαχθεί στην έννοια του είδους, προκειμένου να κριθεί η ανταπόκριση του πράγματος στη σύμβαση πώλησης. Με το νέο νόμο, υπάγονται στις υποκειμενικές απαιτήσεις και έννοιες που παρατηρούνται μόνο σε «πράγματα με ψηφιακά στοιχεία» λ.χ η συμβατότητα, η διαλειτουργικότητα, αλλά και η επικαιροποίηση με ενημερώσεις (“update”). Επιπλέον, με την ΑΚ 535Α στ. 3, η υποχρέωση του πωλητή για παροχή πάσης φύσεως οδηγιών (όχι δηλ. μόνο εγκατάστασης) ανάγεται, από παρεπόμενη, σε κύρια, καθιστώντας την ευθύνη του τελευταίου, αντικειμενική. Πλάι στις υποκειμενικές απαιτήσεις, προστίθενται ως ισότιμες, οι αντικειμενικές απαιτήσεις ανταπόκρισης του πράγματος στη σύμβαση (νέα ΑΚ 535Β). Αυτές απορρέουν από τις εύλογες προσδοκίες του αγοραστή, στις οικείες συναλλαγές και ανάγονται σε κύριες υποχρεώσεις του πωλητή. Σημαντική είναι, μεταξύ άλλων, η ρητή πρόβλεψη της ανθεκτικότητας (“Durability”), στο άρθρο 535Β στ. 4 ΑΚ, ως αντικειμενικής απαίτησης. Κρίσιμος είναι, επίσης, ο διπλασιασμός του χρονικού διαστήματος ισχύος του λεγόμενου μαχητού τεκμηρίου ελαττώματος, από έξι (6) μήνες, σε ένα (1) χρόνο (“presumption period”). Η ενσωμάτωση των ρυθμίσεων της οδηγίας 2019/771/ΕΕ στον ΑΚ συνεπάγεται ότι οι σχετικές διατάξεις αποβάλλουν τον αναγκαστικό τους χαρακτήρα και καθίστανται ενδοτικής φύσεως. Συνεπώς, για τις μη καταναλωτικές πωλήσεις του ΑΚ, το κύρος τυχόν απαλλακτικών ρητρών θα πρέπει να εξετάζεται με βάση τις γενικές διατάξεις των άρθρων 332 και 334 § 2 ΑΚ. Κλείνοντας, επισημαίνεται από τη γράφουσα ότι η ρητή πρόβλεψη των κριτηρίων, που εισάγονται με το ν. 4967/2022, και παρόλα αυτά μπορούν να συναχθούν και ερμηνευτικώς, μόνο θετικά μπορεί να αξιολογηθεί. Τούτο διότι προσδίδει ασφάλεια στις ιδιωτικές συναλλαγές και προβλεψιμότητα.","Am 09.09.2022 treten die Änderungen des griechischen Zivilgesetzbuches (von jetzt an grZGB) in Kraft (Nr. 4967/2022), die der Umsetzung der europäischen Warenkaufrichtlinie 2019/771/EU nach Art. 288 des Vertrags über die Arbeitsweise der Europäischen Union (VAEU) dienen. Zweck der Warenkaufrichtlinie 2019/771/EU ist es, zum ordnungsgemäßen Funktionieren des \"digitalen Binnenmarkts\" („Digital Single Market“) beizutragen. Das (griechische) Gesetz 4967/2022 führt im Kaufrecht eine neue Rechtskategorie, nämlich \"Sachen mit digitalen Elementen\" ein, wie sie im neuen Artikel 513A grZGB geregelt sind. Das Gesetz 4967/2022 hat eine Regelungslücke hinterlassen. Der Begriff der \"Sachen mit digitalen Elementen\" ändert den Inhalt der so genannten \"Vertragsmäßigkeit der Sache auf den Kaufvertrag\". Spezifischer ist die Sache frei von Sachmängeln, wenn sie bei Gefahrübergang den subjektiven und den objektiven Anforderungen nach den neuen Art. 535A und 535B grZGB entspricht. Der Begriff der zugesicherten Eigenschaft ist im neuen Art. 547 Abs. 2 grZGB zum ersten Mal ausdrücklich vorgesehen. Eine wesentliche Änderung ist in Bezug auf subjektive Anforderungen, dass die Lieferung einer geringeren als der vereinbarten Menge oder die Lieferung der Sache in einer anderen als der vereinbarten Größe ein Fall ist, in dem die Sache nicht dem Kaufvertrag entspricht. Vor dem Gesetz 4967/2022 war die Unterscheidung zwischen teilweiser und mangelhafter Erfüllung der Lieferung sehr wichtig (in der Praxis nicht immer einfach) und mussten wir eine weitere Unterscheidung zwischen Gattungsschuld und Artschuld treffen. Der Art. 535A grZGB scheint dieses Problem zu lösen, indem es eine einheitliche rechtliche Behandlung des quantitativen Leistungsmangels vorsieht. Einem Sachmangel steht es gleich, wenn der Verkäufer eine andere Sache (in Latein „aliud“) als die vertraglich geschuldete Sache liefert. Mit dem neuen Gesetz umfassen die subjektiven Anforderungen die Kompatibilität, Interoperabilität, aber auch Aktualisierung, wie im Kaufvertrag bestimmt. Nach Art. 535A Rn. 3 grZGB wird die Pflicht des Verkäufers, alle Arten von Anleitungen zu liefern (d.h. nicht nur die Installationsanleitungen), von einer Nebenpflicht zu einer Hauptpflicht. In diesem Fall, wird die Haftung des Verkäufers objektiv. Zusätzlich zur Einhaltung der subjektiven Anforderungen an die Vertragsmäßigkeit, entspricht die Sache den objektiven Anforderungen nach Art. 535B grZGB, die der Käufer erwarten kann. Sie sind die Hauptpflichten des Verkäufers. Zum Beispiel, ist die Dauerhaftigkeit („Durability“) wichtig, die in Art. 535B Rn. 4 grZGB als objektive Anforderungen ausdrücklich geregelt ist. Bei Vertragswidrigkeiten, die innerhalb eines (1) Jahres (und nicht sechs (6) Monaten) nach dem Zeitpunkt der Lieferung der Waren offenbar werden, wird vermutet, dass sie bereits zu dem Zeitpunkt der Lieferung der Waren bestanden haben, es sei denn, das Gegenteil wird bewiesen („presumtion period“). Die Aufnahme der Richtlinie 2019/771/EU in das grZGB hat zur Folge, dass die entsprechenden Vorschriften nicht mehr zwingend sind, sondern freiwilligen Charakter haben. Deshalb muss bei Nicht-Verbraucherverkäufen im grZGB die Gültigkeit der Haftungsausschlussklauseln gemäß den allgemeinen Vorschriften der Art. 332 und 334 Abs. 2 grZGB geprüft werden. Anschließend muss noch betont werden, dass die ausdrückliche Vorschrift der Kriterien des Gesetzes 4967/2022, die sich dennoch ableiten und interpretieren lassen, nur positiv bewertet werden können, weil es Sicherheit für private Transaktionen und Vorhersehbarkeit bietet."],"dc:identifier":["uoadl:3255602","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3255602"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Οι απαιτήσεις ανταπόκρισης του πράγματος στη σύμβαση πώλησης με βάση το νέο νόμο 4967/2022"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:28Z"}