{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3256375"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3256375","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η αρχή ius novorum στην κατ' έφεση δίκη","abstract":"Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αρχή ius novorum στην κατ’ έφεση δίκη. Η απαγόρευση του ius novorum στην έκκλητη δίκη επιβεβαιώνεται στην περίπτωση των νέων αιτημάτων, κάμπτεται στην περίπτωση των νέων πραγματικών ισχυρισμών, παραμερίζεται σχεδόν ολοκληρωτικά στην περίπτωση των νέων αποδεικτικών μέσων. Ο Έλληνας νομοθέτης υιοθετώντας ένα περιορισμένο ius novorum προσπάθησε να εξισορροπήσει αφ’ ενός την ανάγκη για ορθή απονομή της δικαιοσύνης και αφ’ ετέρου την ανάγκη για ταχεία παροχή έννομης προστασίας. Αναντίρρητα, η κατάργηση της διατάξεως του άρθρου 269 ΚΠολΔ με τον N. 4335/15 οδήγησε στη διάσπαση του αντικειμένου της δίκης, τη μεταφορά του άρθρου 269 στο δεύτερο βαθμό, την κατάργηση της αρχής της συγκεντρώσεως, τη μετατόπιση της δίκης και την εξέταση της ουσίας της υποθέσεως στο δεύτερο βαθμό. Και τούτο διότι, ένα από τα βασικότερα μειονεκτήματα της κατάργησης του άρθρου 269 ΚΠολΔ και της αυτούσιας μεταφοράς του στο άρθρο 527 ΚΠολΔ είναι η έκδοση μίας εκ προοιμίου μη ανταποκρινόμενης στις εξελίξεις της πραγματικότητας πρωτοβάθμιας απόφασης, εφόσον μετά τη συγκέντρωση των αμυντικών ισχυρισμών των διαδίκων προκύψουν νέα πραγματικά περιστατικά. Μόνο με τη μετατόπιση της διαφοράς στον δεύτερο βαθμό υπάρχει δυνατότητα αξιολόγησής τους. Παράλληλα, ο νέος N. 4842/2021 επέφερε σημαντικές αλλαγές σε όλο το φάσμα της πολιτικής δίκης και στα ένδικα μέσα, μεταξύ των οποίων και την αναμόρφωση του περιεχομένου του άρθρου 527 ΚΠολΔ σε σχέση με τη νέα ρύθμιση του άρθρου 237§5 ΚΠολΔ. Η δικαστική απόφαση συνοδεύεται αναπόφευκτα σε κάποιες περιπτώσεις από το ανθρώπινο σφάλµα και κατά συνέπεια από µια πιθανή εσφαλµένη διάγνωση, ενώ είναι και αποτέλεσµα πρωτοβουλιών και ενεργειών των ίδιων των διαδίκων, ώστε να ενέχεται και ο κίνδυνος και δικών τους παραλείψεων. Συνεπώς αν η παροχή έννομης προστασίας περιοριζόταν σε έναν μόνο βαθμό, αυτό θα απαιτούσε μία ριζική αλλαγή του πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας. Θα ήταν αναγκαία η ενίσχυση των ανακριτικών εξουσιών του δικαστηρίου, θα έπρεπε να υπάρχει αναιρετικώς ελέγξιμη υποχρέωση για καθοδήγηση και διαφώτιση των διαδίκων εκ μέρους του δικαστηρίου αδιαφόρως αν αυτοί παρίστανται με πληρεξούσιο δικηγόρο, όπως επίσης θα έπρεπε να τροποποιηθεί το δίκαιο αναψηλαφήσεως με πρόβλεψη ως λόγου αναψηλαφήσεως και της δυνατότητας προβολής γεγονότων που προέκυψαν μεταγενεστέρως ή που από ανώτερη βία δεν είχαν εισφερθεί στη δίκη. Ακριβώς αυτόν τον σκοπό υπηρετεί και η καθιέρωση του κανόνα των δύο βαθµών δικαιοδοσίας, που συνιστά τη βάση κάθε δικονοµικού συστήµατος. Η µετάβαση στο δευτεροβάθµιο δικαστήριο υλοποιείται µε το ένδικο µέσο της έφεσης, η αναγκαιότητα και η σκοπιμότητα της οποίας δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.","abstract_html":"Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αρχή ius novorum στην κατ’ έφεση δίκη. Η απαγόρευση του ius novorum στην έκκλητη δίκη επιβεβαιώνεται στην περίπτωση των νέων αιτημάτων, κάμπτεται στην περίπτωση των νέων πραγματικών ισχυρισμών, παραμερίζεται σχεδόν ολοκληρωτικά στην περίπτωση των νέων αποδεικτικών μέσων. Ο Έλληνας νομοθέτης υιοθετώντας ένα περιορισμένο ius novorum προσπάθησε να εξισορροπήσει αφ’ ενός την ανάγκη για ορθή απονομή της δικαιοσύνης και αφ’ ετέρου την ανάγκη για ταχεία παροχή έννομης προστασίας. Αναντίρρητα, η κατάργηση της διατάξεως του άρθρου 269 ΚΠολΔ με τον N. 4335/15 οδήγησε στη διάσπαση του αντικειμένου της δίκης, τη μεταφορά του άρθρου 269 στο δεύτερο βαθμό, την κατάργηση της αρχής της συγκεντρώσεως, τη μετατόπιση της δίκης και την εξέταση της ουσίας της υποθέσεως στο δεύτερο βαθμό. Και τούτο διότι, ένα από τα βασικότερα μειονεκτήματα της κατάργησης του άρθρου 269 ΚΠολΔ και της αυτούσιας μεταφοράς του στο άρθρο 527 ΚΠολΔ είναι η έκδοση μίας εκ προοιμίου μη ανταποκρινόμενης στις εξελίξεις της πραγματικότητας πρωτοβάθμιας απόφασης, εφόσον μετά τη συγκέντρωση των αμυντικών ισχυρισμών των διαδίκων προκύψουν νέα πραγματικά περιστατικά. Μόνο με τη μετατόπιση της διαφοράς στον δεύτερο βαθμό υπάρχει δυνατότητα αξιολόγησής τους. Παράλληλα, ο νέος N. 4842/2021 επέφερε σημαντικές αλλαγές σε όλο το φάσμα της πολιτικής δίκης και στα ένδικα μέσα, μεταξύ των οποίων και την αναμόρφωση του περιεχομένου του άρθρου 527 ΚΠολΔ σε σχέση με τη νέα ρύθμιση του άρθρου 237§5 ΚΠολΔ. Η δικαστική απόφαση συνοδεύεται αναπόφευκτα σε κάποιες περιπτώσεις από το ανθρώπινο σφάλµα και κατά συνέπεια από µια πιθανή εσφαλµένη διάγνωση, ενώ είναι και αποτέλεσµα πρωτοβουλιών και ενεργειών των ίδιων των διαδίκων, ώστε να ενέχεται και ο κίνδυνος και δικών τους παραλείψεων. Συνεπώς αν η παροχή έννομης προστασίας περιοριζόταν σε έναν μόνο βαθμό, αυτό θα απαιτούσε μία ριζική αλλαγή του πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας. Θα ήταν αναγκαία η ενίσχυση των ανακριτικών εξουσιών του δικαστηρίου, θα έπρεπε να υπάρχει αναιρετικώς ελέγξιμη υποχρέωση για καθοδήγηση και διαφώτιση των διαδίκων εκ μέρους του δικαστηρίου αδιαφόρως αν αυτοί παρίστανται με πληρεξούσιο δικηγόρο, όπως επίσης θα έπρεπε να τροποποιηθεί το δίκαιο αναψηλαφήσεως με πρόβλεψη ως λόγου αναψηλαφήσεως και της δυνατότητας προβολής γεγονότων που προέκυψαν μεταγενεστέρως ή που από ανώτερη βία δεν είχαν εισφερθεί στη δίκη. Ακριβώς αυτόν τον σκοπό υπηρετεί και η καθιέρωση του κανόνα των δύο βαθµών δικαιοδοσίας, που συνιστά τη βάση κάθε δικονοµικού συστήµατος. Η µετάβαση στο δευτεροβάθµιο δικαστήριο υλοποιείται µε το ένδικο µέσο της έφεσης, η αναγκαιότητα και η σκοπιμότητα της οποίας δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.","abstract_has_math":false,"creators":["Σκαρίμπα Παγώνα","Skarimpa Pagona"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T06:20:31Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Γερμανικά","Λατινικά","Greek","English","Deutsche","Latin"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3256375"],"render_values":[{"text":"uoadl:3256375","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3256375","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3256375","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3256375","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σκαρίμπα Παγώνα","Skarimpa Pagona"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Γερμανικά","Λατινικά","Greek","English","Deutsche","Latin"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3256375","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3256375"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αρχή ius novorum στην κατ’ έφεση δίκη. Η απαγόρευση του ius novorum στην έκκλητη δίκη επιβεβαιώνεται στην περίπτωση των νέων αιτημάτων, κάμπτεται στην περίπτωση των νέων πραγματικών ισχυρισμών, παραμερίζεται σχεδόν ολοκληρωτικά στην περίπτωση των νέων αποδεικτικών μέσων. Ο Έλληνας νομοθέτης υιοθετώντας ένα περιορισμένο ius novorum προσπάθησε να εξισορροπήσει αφ’ ενός την ανάγκη για ορθή απονομή της δικαιοσύνης και αφ’ ετέρου την ανάγκη για ταχεία παροχή έννομης προστασίας. Αναντίρρητα, η κατάργηση της διατάξεως του άρθρου 269 ΚΠολΔ με τον N. 4335/15 οδήγησε στη διάσπαση του αντικειμένου της δίκης, τη μεταφορά του άρθρου 269 στο δεύτερο βαθμό, την κατάργηση της αρχής της συγκεντρώσεως, τη μετατόπιση της δίκης και την εξέταση της ουσίας της υποθέσεως στο δεύτερο βαθμό. Και τούτο διότι, ένα από τα βασικότερα μειονεκτήματα της κατάργησης του άρθρου 269 ΚΠολΔ και της αυτούσιας μεταφοράς του στο άρθρο 527 ΚΠολΔ είναι η έκδοση μίας εκ προοιμίου μη ανταποκρινόμενης στις εξελίξεις της πραγματικότητας πρωτοβάθμιας απόφασης, εφόσον μετά τη συγκέντρωση των αμυντικών ισχυρισμών των διαδίκων προκύψουν νέα πραγματικά περιστατικά. Μόνο με τη μετατόπιση της διαφοράς στον δεύτερο βαθμό υπάρχει δυνατότητα αξιολόγησής τους. Παράλληλα, ο νέος N. 4842/2021 επέφερε σημαντικές αλλαγές σε όλο το φάσμα της πολιτικής δίκης και στα ένδικα μέσα, μεταξύ των οποίων και την αναμόρφωση του περιεχομένου του άρθρου 527 ΚΠολΔ σε σχέση με τη νέα ρύθμιση του άρθρου 237§5 ΚΠολΔ. Η δικαστική απόφαση συνοδεύεται αναπόφευκτα σε κάποιες περιπτώσεις από το ανθρώπινο σφάλµα και κατά συνέπεια από µια πιθανή εσφαλµένη διάγνωση, ενώ είναι και αποτέλεσµα πρωτοβουλιών και ενεργειών των ίδιων των διαδίκων, ώστε να ενέχεται και ο κίνδυνος και δικών τους παραλείψεων. Συνεπώς αν η παροχή έννομης προστασίας περιοριζόταν σε έναν μόνο βαθμό, αυτό θα απαιτούσε μία ριζική αλλαγή του πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας. Θα ήταν αναγκαία η ενίσχυση των ανακριτικών εξουσιών του δικαστηρίου, θα έπρεπε να υπάρχει αναιρετικώς ελέγξιμη υποχρέωση για καθοδήγηση και διαφώτιση των διαδίκων εκ μέρους του δικαστηρίου αδιαφόρως αν αυτοί παρίστανται με πληρεξούσιο δικηγόρο, όπως επίσης θα έπρεπε να τροποποιηθεί το δίκαιο αναψηλαφήσεως με πρόβλεψη ως λόγου αναψηλαφήσεως και της δυνατότητας προβολής γεγονότων που προέκυψαν μεταγενεστέρως ή που από ανώτερη βία δεν είχαν εισφερθεί στη δίκη. Ακριβώς αυτόν τον σκοπό υπηρετεί και η καθιέρωση του κανόνα των δύο βαθµών δικαιοδοσίας, που συνιστά τη βάση κάθε δικονοµικού συστήµατος. Η µετάβαση στο δευτεροβάθµιο δικαστήριο υλοποιείται µε το ένδικο µέσο της έφεσης, η αναγκαιότητα και η σκοπιμότητα της οποίας δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.","The subject of this master's thesis is the ius novorum principle in appeal proceedings. The prohibition of ius novorum on appeal is affirmed in the case of new pleadings, bent in the case of new factual allegations, set aside almost entirely in the case of new evidence. The Greek legislator, by adopting a limited ius novorum, tried to balance on the one hand the need for the correct administration of justice and on the other hand the need for rapid provision of legal protection. Undeniably, the abrogation of the provision of article 269 of the Code of Civil Procedure by law 4335/15 led to the division of the subject of the trial, the transfer of article 269 to the second instance, the abolition of the principle of concentration, the displacement of the trial and the examination of the substance of the case in the second instance. And this is because, one of the main disadvantages of the repeal of article 269 of the Code of Civil Procedure and its complete transfer to article 527 of the Code of Civil Procedure is the issuance of a first-instance decision that does not respond to the developments of the reality from the outset, since after the gathering of the defense allegations of the parties new facts arise. Only by moving the difference to the second degree it is possible to evaluate them. At the same time, the new law 4842/2021 brought about significant changes in the entire range of civil proceedings and legal remedies, including the reformation of the content of article 527 of the Code of Civil Procedure in relation to the new regulation of article 237 paragraph 5 of the Code of Civil Procedure. The court decision is inevitably accompanied in some cases by human error and consequently by a possible incorrect diagnosis, while it is also the result of initiatives and actions of the parties themselves, so that the risk of their own omissions is also involved. Therefore if the provision of legal protection were limited to a single degree, this would require a radical change of the first degree of jurisdiction. It would be necessary to strengthen the investigative powers of the court, there should be an appellate-verifiable obligation to guide and enlighten the parties on behalf of the court, regardless of whether they appear with a lawyer, as well as the law of appeal should be amended with a provision as grounds for appeal and the possibility of presenting facts that arose later or that due to force majeure had not been included in the trial. The establishment of the rule of two degrees of jurisdiction, which constitutes the basis of every legal system, serves exactly this purpose. The transition to the appellate court is implemented by means of the appeal, the necessity and expediency of which cannot be disputed."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η αρχή ius novorum στην κατ' έφεση δίκη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σκαρίμπα Παγώνα","Skarimpa Pagona"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αρχή ius novorum στην κατ’ έφεση δίκη. Η απαγόρευση του ius novorum στην έκκλητη δίκη επιβεβαιώνεται στην περίπτωση των νέων αιτημάτων, κάμπτεται στην περίπτωση των νέων πραγματικών ισχυρισμών, παραμερίζεται σχεδόν ολοκληρωτικά στην περίπτωση των νέων αποδεικτικών μέσων. Ο Έλληνας νομοθέτης υιοθετώντας ένα περιορισμένο ius novorum προσπάθησε να εξισορροπήσει αφ’ ενός την ανάγκη για ορθή απονομή της δικαιοσύνης και αφ’ ετέρου την ανάγκη για ταχεία παροχή έννομης προστασίας. Αναντίρρητα, η κατάργηση της διατάξεως του άρθρου 269 ΚΠολΔ με τον N. 4335/15 οδήγησε στη διάσπαση του αντικειμένου της δίκης, τη μεταφορά του άρθρου 269 στο δεύτερο βαθμό, την κατάργηση της αρχής της συγκεντρώσεως, τη μετατόπιση της δίκης και την εξέταση της ουσίας της υποθέσεως στο δεύτερο βαθμό. Και τούτο διότι, ένα από τα βασικότερα μειονεκτήματα της κατάργησης του άρθρου 269 ΚΠολΔ και της αυτούσιας μεταφοράς του στο άρθρο 527 ΚΠολΔ είναι η έκδοση μίας εκ προοιμίου μη ανταποκρινόμενης στις εξελίξεις της πραγματικότητας πρωτοβάθμιας απόφασης, εφόσον μετά τη συγκέντρωση των αμυντικών ισχυρισμών των διαδίκων προκύψουν νέα πραγματικά περιστατικά. Μόνο με τη μετατόπιση της διαφοράς στον δεύτερο βαθμό υπάρχει δυνατότητα αξιολόγησής τους. Παράλληλα, ο νέος N. 4842/2021 επέφερε σημαντικές αλλαγές σε όλο το φάσμα της πολιτικής δίκης και στα ένδικα μέσα, μεταξύ των οποίων και την αναμόρφωση του περιεχομένου του άρθρου 527 ΚΠολΔ σε σχέση με τη νέα ρύθμιση του άρθρου 237§5 ΚΠολΔ. Η δικαστική απόφαση συνοδεύεται αναπόφευκτα σε κάποιες περιπτώσεις από το ανθρώπινο σφάλµα και κατά συνέπεια από µια πιθανή εσφαλµένη διάγνωση, ενώ είναι και αποτέλεσµα πρωτοβουλιών και ενεργειών των ίδιων των διαδίκων, ώστε να ενέχεται και ο κίνδυνος και δικών τους παραλείψεων. Συνεπώς αν η παροχή έννομης προστασίας περιοριζόταν σε έναν μόνο βαθμό, αυτό θα απαιτούσε μία ριζική αλλαγή του πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας. Θα ήταν αναγκαία η ενίσχυση των ανακριτικών εξουσιών του δικαστηρίου, θα έπρεπε να υπάρχει αναιρετικώς ελέγξιμη υποχρέωση για καθοδήγηση και διαφώτιση των διαδίκων εκ μέρους του δικαστηρίου αδιαφόρως αν αυτοί παρίστανται με πληρεξούσιο δικηγόρο, όπως επίσης θα έπρεπε να τροποποιηθεί το δίκαιο αναψηλαφήσεως με πρόβλεψη ως λόγου αναψηλαφήσεως και της δυνατότητας προβολής γεγονότων που προέκυψαν μεταγενεστέρως ή που από ανώτερη βία δεν είχαν εισφερθεί στη δίκη. Ακριβώς αυτόν τον σκοπό υπηρετεί και η καθιέρωση του κανόνα των δύο βαθµών δικαιοδοσίας, που συνιστά τη βάση κάθε δικονοµικού συστήµατος. Η µετάβαση στο δευτεροβάθµιο δικαστήριο υλοποιείται µε το ένδικο µέσο της έφεσης, η αναγκαιότητα και η σκοπιμότητα της οποίας δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.","The subject of this master's thesis is the ius novorum principle in appeal proceedings. The prohibition of ius novorum on appeal is affirmed in the case of new pleadings, bent in the case of new factual allegations, set aside almost entirely in the case of new evidence. The Greek legislator, by adopting a limited ius novorum, tried to balance on the one hand the need for the correct administration of justice and on the other hand the need for rapid provision of legal protection. Undeniably, the abrogation of the provision of article 269 of the Code of Civil Procedure by law 4335/15 led to the division of the subject of the trial, the transfer of article 269 to the second instance, the abolition of the principle of concentration, the displacement of the trial and the examination of the substance of the case in the second instance. And this is because, one of the main disadvantages of the repeal of article 269 of the Code of Civil Procedure and its complete transfer to article 527 of the Code of Civil Procedure is the issuance of a first-instance decision that does not respond to the developments of the reality from the outset, since after the gathering of the defense allegations of the parties new facts arise. Only by moving the difference to the second degree it is possible to evaluate them. At the same time, the new law 4842/2021 brought about significant changes in the entire range of civil proceedings and legal remedies, including the reformation of the content of article 527 of the Code of Civil Procedure in relation to the new regulation of article 237 paragraph 5 of the Code of Civil Procedure. The court decision is inevitably accompanied in some cases by human error and consequently by a possible incorrect diagnosis, while it is also the result of initiatives and actions of the parties themselves, so that the risk of their own omissions is also involved. Therefore if the provision of legal protection were limited to a single degree, this would require a radical change of the first degree of jurisdiction. It would be necessary to strengthen the investigative powers of the court, there should be an appellate-verifiable obligation to guide and enlighten the parties on behalf of the court, regardless of whether they appear with a lawyer, as well as the law of appeal should be amended with a provision as grounds for appeal and the possibility of presenting facts that arose later or that due to force majeure had not been included in the trial. The establishment of the rule of two degrees of jurisdiction, which constitutes the basis of every legal system, serves exactly this purpose. The transition to the appellate court is implemented by means of the appeal, the necessity and expediency of which cannot be disputed."],"dc:identifier":["uoadl:3256375","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3256375"],"dc:language":["Ελληνικά","Γερμανικά","Λατινικά","Greek","English","Deutsche","Latin"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η αρχή ius novorum στην κατ' έφεση δίκη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:20:31Z"}