{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3256824"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3256824","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"\"Είναι επιτρεπτή η ποινικοποίηση της προπαγάνδας;''","abstract":"«Αν επεκτείνουμε την απεριόριστη ανοχή ακόμη και σ’ εκείνους που είναι αδιάλλακτοι, αν δεν είμαστε προετοιμασμένοι να υπερασπιστούμε μια ανεκτική κοινωνία από την απειλή των αδιάλλακτων, τότε οι ανεκτικοί θα αφανισθούν και μαζί μ’ αυτούς η ίδια η ανοχή… Θα ‘πρεπε λοιπόν να αξιώνουμε, στο όνομα της ανοχής, το δικαίωμα να μην ανεχόμαστε τους αδιάλλακτους». Η παραπάνω θέση του Karl Popper αποτυπώνει με τον πλέον ευκρινή και περιεκτικό τρόπο το «παράδοξο της ανοχής», τον κίνδυνο δηλαδή από μια απεριόριστη προστασία της αξίας του πλουραλισμού εντός μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας να επέλθει η κατάλυση κάθε μορφής ανεκτικότητας. Κατά την εν λόγω θέση, λοιπόν, αντιδημοκρατικές και μισαλλόδοξες απόψεις δεν έχουν καμία θέση στη δημόσια σφαίρα, καθώς δηλητηριάζουν τον δημόσιο διάλογο και υποσκάπτουν τα θεμέλια της δημοκρατικά οργανωμένης κοινωνικής συμβίωσης. Ωστόσο, όση δυσαρέσκεια, ενόχληση ή ακόμα και αποτροπιασμό μπορεί να προκαλεί η εκφορά και προπαγάνδιση τέτοιων αντιλήψεων, αρκούν τα συναισθήματα αυτά για να δικαιολογήσουν τον περιορισμό της ελευθερίας του λόγου ορισμένων προσώπων; Δε δίνεται κατά αυτόν τον τρόπο μια ευρύτατη εξουσία στο Κράτος να επεμβαίνει κατά τρόπο αυθαίρετο στη δημόσια σφαίρα, με στόχο να εξοστρακίζει από αυτήν ιδέες ή και απόψεις που το ίδιο θεωρεί επικίνδυνες, άχρηστες, ή ακόμα και αντιαισθητικές, απειλώντας έτσι την ελευθερία του λόγου και κατ’ επέκταση την ίδια τη δημοκρατία; Ποια είναι τα όρια που πρέπει να τεθούν επομένως στην κρατική εξουσία στο να ελέγχει και εν τέλει να ποινικοποιεί την προπαγάνδα που στρέφεται κατά της δημόσιας τάξης, της δημόσιας ασφάλειας, αλλά σε πολλές περιπτώσεις και κατά της τιμής ορισμένων προσώπων που πλήττονται από αυτήν; Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η ανάδειξη της ως άνω προβληματικής μέσω της αναζήτησης ενός σαφούς κριτηρίου που θα καταστήσει ευδιάκριτα τα όρια μεταξύ επιτρεπτής και μη προπαγάνδας, μεταξύ της ποινικά αδιάφορης διάδοσης απόψεων και της εκφοράς λόγου που επισύρει ποινικές ευθύνες. Η εν λόγω προβληματική θα αναπτυχθεί σε τρεις θεματικές ενότητες. Αυτές θα αφορούν κατά σειρά την τρομοκρατία και τον πολιτειακά ανατρεπτικό λόγο, την διάδοση ρατσιστικού λόγου, με ειδική μνεία στην άρνηση του Ολοκαυτώματος ως ποινικά κολάσιμη συμπεριφορά, και τέλος την απαγόρευση της πολεμικής προπαγάνδας, όπως έχει ανανοηματοδοτηθεί με τον πόλεμο που κήρυξε το ρωσικό κράτος κατά του αντίστοιχου ουκρανικού και τα θεσμικής φύσεως γεγονότα που ακολούθησαν, όπως ήταν εκείνα της απαγόρευσης εκπομπής των τηλεοπτικών καναλιών Sputnik και Russia Today εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.","abstract_html":"«Αν επεκτείνουμε την απεριόριστη ανοχή ακόμη και σ’ εκείνους που είναι αδιάλλακτοι, αν δεν είμαστε προετοιμασμένοι να υπερασπιστούμε μια ανεκτική κοινωνία από την απειλή των αδιάλλακτων, τότε οι ανεκτικοί θα αφανισθούν και μαζί μ’ αυτούς η ίδια η ανοχή… Θα ‘πρεπε λοιπόν να αξιώνουμε, στο όνομα της ανοχής, το δικαίωμα να μην ανεχόμαστε τους αδιάλλακτους». Η παραπάνω θέση του Karl Popper αποτυπώνει με τον πλέον ευκρινή και περιεκτικό τρόπο το «παράδοξο της ανοχής», τον κίνδυνο δηλαδή από μια απεριόριστη προστασία της αξίας του πλουραλισμού εντός μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας να επέλθει η κατάλυση κάθε μορφής ανεκτικότητας. Κατά την εν λόγω θέση, λοιπόν, αντιδημοκρατικές και μισαλλόδοξες απόψεις δεν έχουν καμία θέση στη δημόσια σφαίρα, καθώς δηλητηριάζουν τον δημόσιο διάλογο και υποσκάπτουν τα θεμέλια της δημοκρατικά οργανωμένης κοινωνικής συμβίωσης. Ωστόσο, όση δυσαρέσκεια, ενόχληση ή ακόμα και αποτροπιασμό μπορεί να προκαλεί η εκφορά και προπαγάνδιση τέτοιων αντιλήψεων, αρκούν τα συναισθήματα αυτά για να δικαιολογήσουν τον περιορισμό της ελευθερίας του λόγου ορισμένων προσώπων; Δε δίνεται κατά αυτόν τον τρόπο μια ευρύτατη εξουσία στο Κράτος να επεμβαίνει κατά τρόπο αυθαίρετο στη δημόσια σφαίρα, με στόχο να εξοστρακίζει από αυτήν ιδέες ή και απόψεις που το ίδιο θεωρεί επικίνδυνες, άχρηστες, ή ακόμα και αντιαισθητικές, απειλώντας έτσι την ελευθερία του λόγου και κατ’ επέκταση την ίδια τη δημοκρατία; Ποια είναι τα όρια που πρέπει να τεθούν επομένως στην κρατική εξουσία στο να ελέγχει και εν τέλει να ποινικοποιεί την προπαγάνδα που στρέφεται κατά της δημόσιας τάξης, της δημόσιας ασφάλειας, αλλά σε πολλές περιπτώσεις και κατά της τιμής ορισμένων προσώπων που πλήττονται από αυτήν; Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η ανάδειξη της ως άνω προβληματικής μέσω της αναζήτησης ενός σαφούς κριτηρίου που θα καταστήσει ευδιάκριτα τα όρια μεταξύ επιτρεπτής και μη προπαγάνδας, μεταξύ της ποινικά αδιάφορης διάδοσης απόψεων και της εκφοράς λόγου που επισύρει ποινικές ευθύνες. Η εν λόγω προβληματική θα αναπτυχθεί σε τρεις θεματικές ενότητες. Αυτές θα αφορούν κατά σειρά την τρομοκρατία και τον πολιτειακά ανατρεπτικό λόγο, την διάδοση ρατσιστικού λόγου, με ειδική μνεία στην άρνηση του Ολοκαυτώματος ως ποινικά κολάσιμη συμπεριφορά, και τέλος την απαγόρευση της πολεμικής προπαγάνδας, όπως έχει ανανοηματοδοτηθεί με τον πόλεμο που κήρυξε το ρωσικό κράτος κατά του αντίστοιχου ουκρανικού και τα θεσμικής φύσεως γεγονότα που ακολούθησαν, όπως ήταν εκείνα της απαγόρευσης εκπομπής των τηλεοπτικών καναλιών Sputnik και Russia Today εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Κοκκαλιάρης Μιχαήλ","Kokkaliaris Michail"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023","date_published":"2023","updated_at":"2026-11-19T06:21:00Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3256824"],"render_values":[{"text":"uoadl:3256824","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3256824","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3256824","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3256824","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κοκκαλιάρης Μιχαήλ","Kokkaliaris Michail"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2023"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3256824","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3256824"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["«Αν επεκτείνουμε την απεριόριστη ανοχή ακόμη και σ’ εκείνους που είναι αδιάλλακτοι, αν δεν είμαστε προετοιμασμένοι να υπερασπιστούμε μια ανεκτική κοινωνία από την απειλή των αδιάλλακτων, τότε οι ανεκτικοί θα αφανισθούν και μαζί μ’ αυτούς η ίδια η ανοχή… Θα ‘πρεπε λοιπόν να αξιώνουμε, στο όνομα της ανοχής, το δικαίωμα να μην ανεχόμαστε τους αδιάλλακτους». Η παραπάνω θέση του Karl Popper αποτυπώνει με τον πλέον ευκρινή και περιεκτικό τρόπο το «παράδοξο της ανοχής», τον κίνδυνο δηλαδή από μια απεριόριστη προστασία της αξίας του πλουραλισμού εντός μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας να επέλθει η κατάλυση κάθε μορφής ανεκτικότητας. Κατά την εν λόγω θέση, λοιπόν, αντιδημοκρατικές και μισαλλόδοξες απόψεις δεν έχουν καμία θέση στη δημόσια σφαίρα, καθώς δηλητηριάζουν τον δημόσιο διάλογο και υποσκάπτουν τα θεμέλια της δημοκρατικά οργανωμένης κοινωνικής συμβίωσης. Ωστόσο, όση δυσαρέσκεια, ενόχληση ή ακόμα και αποτροπιασμό μπορεί να προκαλεί η εκφορά και προπαγάνδιση τέτοιων αντιλήψεων, αρκούν τα συναισθήματα αυτά για να δικαιολογήσουν τον περιορισμό της ελευθερίας του λόγου ορισμένων προσώπων; Δε δίνεται κατά αυτόν τον τρόπο μια ευρύτατη εξουσία στο Κράτος να επεμβαίνει κατά τρόπο αυθαίρετο στη δημόσια σφαίρα, με στόχο να εξοστρακίζει από αυτήν ιδέες ή και απόψεις που το ίδιο θεωρεί επικίνδυνες, άχρηστες, ή ακόμα και αντιαισθητικές, απειλώντας έτσι την ελευθερία του λόγου και κατ’ επέκταση την ίδια τη δημοκρατία; Ποια είναι τα όρια που πρέπει να τεθούν επομένως στην κρατική εξουσία στο να ελέγχει και εν τέλει να ποινικοποιεί την προπαγάνδα που στρέφεται κατά της δημόσιας τάξης, της δημόσιας ασφάλειας, αλλά σε πολλές περιπτώσεις και κατά της τιμής ορισμένων προσώπων που πλήττονται από αυτήν; Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η ανάδειξη της ως άνω προβληματικής μέσω της αναζήτησης ενός σαφούς κριτηρίου που θα καταστήσει ευδιάκριτα τα όρια μεταξύ επιτρεπτής και μη προπαγάνδας, μεταξύ της ποινικά αδιάφορης διάδοσης απόψεων και της εκφοράς λόγου που επισύρει ποινικές ευθύνες. Η εν λόγω προβληματική θα αναπτυχθεί σε τρεις θεματικές ενότητες. Αυτές θα αφορούν κατά σειρά την τρομοκρατία και τον πολιτειακά ανατρεπτικό λόγο, την διάδοση ρατσιστικού λόγου, με ειδική μνεία στην άρνηση του Ολοκαυτώματος ως ποινικά κολάσιμη συμπεριφορά, και τέλος την απαγόρευση της πολεμικής προπαγάνδας, όπως έχει ανανοηματοδοτηθεί με τον πόλεμο που κήρυξε το ρωσικό κράτος κατά του αντίστοιχου ουκρανικού και τα θεσμικής φύσεως γεγονότα που ακολούθησαν, όπως ήταν εκείνα της απαγόρευσης εκπομπής των τηλεοπτικών καναλιών Sputnik και Russia Today εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.","\"If we extend unlimited tolerance even to those who are intolerant, if we are not prepared to defend a tolerant society from the threat of the intolerant, then the tolerant will disappear and with them tolerance itself... We should therefore claim, in the name of tolerance, the right not to tolerate the intolerant.\" Karl Popper's above thesis captures in the clearest and most comprehensive way the 'paradox of tolerance', i.e. the danger that an unlimited protection of the value of pluralism within a liberal democracy will lead to the destruction of all forms of tolerance. According to this position, then, anti-democratic and intolerant views have no place in the public sphere, as they poison public debate and undermine the foundations of democratically organised social coexistence. Nevertheless, however much resentment, annoyance or even disgust the expression and propagation of such views may cause, are these feelings sufficient to justify the restriction of the freedom of speech of certain individuals? Is not the State thus given a broad power to intervene in an arbitrary manner in the public sphere, with the aim of excluding from it ideas or opinions which it considers dangerous, useless or even unsavoury, thus threatening freedom of speech and even democracy itself? What limits should therefore be placed on the power of the State to control and ultimately criminalise propaganda that is directed against public order, public safety and, in many cases, against the honour of certain individuals affected by it? The aim of this thesis is to highlight the above problematic issue by seeking a clear criterion that will make the boundaries between permissible and impermissible propaganda, between the criminally indifferent dissemination of opinions and the expression of speech that incurs criminal liability. This issue will be developed in three thematic sections. These will concern, in order, terrorism and subversive speech, the dissemination of racist speech, with a particular reference to Holocaust denial as criminal conduct, and finally the prohibition of war propaganda, as has been reanimated by the war declared by the Russian state against its Ukrainian counterpart and the institutional events that followed, such as the banning of the Sputnik and Russia Today television channels within the European Union."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["\"Είναι επιτρεπτή η ποινικοποίηση της προπαγάνδας;''"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κοκκαλιάρης Μιχαήλ","Kokkaliaris Michail"],"dc:date":["2023"],"dc:description":["«Αν επεκτείνουμε την απεριόριστη ανοχή ακόμη και σ’ εκείνους που είναι αδιάλλακτοι, αν δεν είμαστε προετοιμασμένοι να υπερασπιστούμε μια ανεκτική κοινωνία από την απειλή των αδιάλλακτων, τότε οι ανεκτικοί θα αφανισθούν και μαζί μ’ αυτούς η ίδια η ανοχή… Θα ‘πρεπε λοιπόν να αξιώνουμε, στο όνομα της ανοχής, το δικαίωμα να μην ανεχόμαστε τους αδιάλλακτους». Η παραπάνω θέση του Karl Popper αποτυπώνει με τον πλέον ευκρινή και περιεκτικό τρόπο το «παράδοξο της ανοχής», τον κίνδυνο δηλαδή από μια απεριόριστη προστασία της αξίας του πλουραλισμού εντός μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας να επέλθει η κατάλυση κάθε μορφής ανεκτικότητας. Κατά την εν λόγω θέση, λοιπόν, αντιδημοκρατικές και μισαλλόδοξες απόψεις δεν έχουν καμία θέση στη δημόσια σφαίρα, καθώς δηλητηριάζουν τον δημόσιο διάλογο και υποσκάπτουν τα θεμέλια της δημοκρατικά οργανωμένης κοινωνικής συμβίωσης. Ωστόσο, όση δυσαρέσκεια, ενόχληση ή ακόμα και αποτροπιασμό μπορεί να προκαλεί η εκφορά και προπαγάνδιση τέτοιων αντιλήψεων, αρκούν τα συναισθήματα αυτά για να δικαιολογήσουν τον περιορισμό της ελευθερίας του λόγου ορισμένων προσώπων; Δε δίνεται κατά αυτόν τον τρόπο μια ευρύτατη εξουσία στο Κράτος να επεμβαίνει κατά τρόπο αυθαίρετο στη δημόσια σφαίρα, με στόχο να εξοστρακίζει από αυτήν ιδέες ή και απόψεις που το ίδιο θεωρεί επικίνδυνες, άχρηστες, ή ακόμα και αντιαισθητικές, απειλώντας έτσι την ελευθερία του λόγου και κατ’ επέκταση την ίδια τη δημοκρατία; Ποια είναι τα όρια που πρέπει να τεθούν επομένως στην κρατική εξουσία στο να ελέγχει και εν τέλει να ποινικοποιεί την προπαγάνδα που στρέφεται κατά της δημόσιας τάξης, της δημόσιας ασφάλειας, αλλά σε πολλές περιπτώσεις και κατά της τιμής ορισμένων προσώπων που πλήττονται από αυτήν; Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η ανάδειξη της ως άνω προβληματικής μέσω της αναζήτησης ενός σαφούς κριτηρίου που θα καταστήσει ευδιάκριτα τα όρια μεταξύ επιτρεπτής και μη προπαγάνδας, μεταξύ της ποινικά αδιάφορης διάδοσης απόψεων και της εκφοράς λόγου που επισύρει ποινικές ευθύνες. Η εν λόγω προβληματική θα αναπτυχθεί σε τρεις θεματικές ενότητες. Αυτές θα αφορούν κατά σειρά την τρομοκρατία και τον πολιτειακά ανατρεπτικό λόγο, την διάδοση ρατσιστικού λόγου, με ειδική μνεία στην άρνηση του Ολοκαυτώματος ως ποινικά κολάσιμη συμπεριφορά, και τέλος την απαγόρευση της πολεμικής προπαγάνδας, όπως έχει ανανοηματοδοτηθεί με τον πόλεμο που κήρυξε το ρωσικό κράτος κατά του αντίστοιχου ουκρανικού και τα θεσμικής φύσεως γεγονότα που ακολούθησαν, όπως ήταν εκείνα της απαγόρευσης εκπομπής των τηλεοπτικών καναλιών Sputnik και Russia Today εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.","\"If we extend unlimited tolerance even to those who are intolerant, if we are not prepared to defend a tolerant society from the threat of the intolerant, then the tolerant will disappear and with them tolerance itself... We should therefore claim, in the name of tolerance, the right not to tolerate the intolerant.\" Karl Popper's above thesis captures in the clearest and most comprehensive way the 'paradox of tolerance', i.e. the danger that an unlimited protection of the value of pluralism within a liberal democracy will lead to the destruction of all forms of tolerance. According to this position, then, anti-democratic and intolerant views have no place in the public sphere, as they poison public debate and undermine the foundations of democratically organised social coexistence. Nevertheless, however much resentment, annoyance or even disgust the expression and propagation of such views may cause, are these feelings sufficient to justify the restriction of the freedom of speech of certain individuals? Is not the State thus given a broad power to intervene in an arbitrary manner in the public sphere, with the aim of excluding from it ideas or opinions which it considers dangerous, useless or even unsavoury, thus threatening freedom of speech and even democracy itself? What limits should therefore be placed on the power of the State to control and ultimately criminalise propaganda that is directed against public order, public safety and, in many cases, against the honour of certain individuals affected by it? The aim of this thesis is to highlight the above problematic issue by seeking a clear criterion that will make the boundaries between permissible and impermissible propaganda, between the criminally indifferent dissemination of opinions and the expression of speech that incurs criminal liability. This issue will be developed in three thematic sections. These will concern, in order, terrorism and subversive speech, the dissemination of racist speech, with a particular reference to Holocaust denial as criminal conduct, and finally the prohibition of war propaganda, as has been reanimated by the war declared by the Russian state against its Ukrainian counterpart and the institutional events that followed, such as the banning of the Sputnik and Russia Today television channels within the European Union."],"dc:identifier":["uoadl:3256824","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3256824"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["\"Είναι επιτρεπτή η ποινικοποίηση της προπαγάνδας;''"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:21:00Z"}